Τί μου κάνετε ? Έχουμε καιρό να τα πούμε! Να σας πω τη μαύρη αλήθεια, νομίζω το facebook κρύβεται πίσω από αυτό.

Πληθώρα χειροτεχνιών, φύλλων εργασίας και καθημερινός καταιγισμός ιδεών από εκατοντάδες φιλότιμες και άξιες συναδέλφους.

Αυτό, σαν γεγονός είναι κυρίως θετικό. Γιατί όπως προείπα το υλικό προσφέρεται πλέον εν αφθονία και μας έχει λύσει τα χέρια. Γιατί οι νηπιαγωγίνες, εκτός από το κλασσικό " τί να μαγειρέψω σήμερα" προβληματιζόμαστε και με το "τί να προετοιμάσω για την τάξη". Ε λοιπόν, από αυτή την άποψη, έχουμε σωθεί με αυτή τη δικτύωση! Η ισχύς εν τη ενώσει!

Το όχι και τόσο θετικό όμως που συνειδητοποιώ είναι που αυτή η κάπως μασημένη τροφή οδηγεί σε μια έλλειψη προσωπικής δημιουργικότητας και σε ομοιομορφία. Όλες σχεδόν να δουλεύουμε το ίδιο θέμα και πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο. 

Μπορεί η προσωπική αναζήτηση που κάναμε η καθεμία μόνη της μέσα από παιδαγωγικά βιβλία, να ήταν πιο χρονοβόρα διαδικασία ή και δαπανηρή για τους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, αλλά όσο να`ναι έχει άλλη αξία να καταβάλεις προσωπικό μόχθο. Να δημιουργείς κάτι δικό σου.

Με αυτή τη λογική ψιλοτεμπελιάζουμε – μοιραία- και με τα blogακια μας γιατί πλέον τα μάτια όλων μας έχουνε γίνει αδηφάγα. Είναι σαν πρώτα να ήμασταν ένα μικρό χωριουδάκι και η ανταλλαγή προϊόντων μας να μας έφερνε όλους κοντά ενώ παράλληλα καμαρώναμε για τις παραγωγές μας. Τώρα γίναμε κάτι σαν μεγαλούπολη και χαθήκαμε στο συνωστισμό.

Δεν βαριέσαι, μάλλον γίνομαι μελοδραματική.

Ας μπω λοιπόν στο κυρίως θέμα, που είναι το πώς δουλεύουμε αυτές τις ημέρες στο σχολείο, σχετικά με τη φωτιά.

Το θέμα ξεκίνησε με αφορμή το αίτημα των παιδιών να έχουμε ένα τζάκι στην τάξη μας!  Αφού κατανοήσαμε οτι δεν μπορούμε να έχουμε ένα αληθινό, αποφασίσαμε να φτιάξουμε εμείς μια "γωνιά τζακιού" για να "ζεσταινόμαστε, να χαλαρώνουμε και να διαβάζουμε παραμύθια. (Έτσι αξιοποιήθηκε και το πίσω μέρος της ραφιέρας που χρησιμεύει ως διαχωριστικό της κουζίνας και της παρεούλας.)

-Κάναμε και ατομική χειροτεχνία για το τζάκι

- Διαβάσαμε από τη σειρά μυθολογίας της Σ.Ζαραμπούκα για την κλοπή της φωτιάς από τον Προμηθέα.

-Δραματοποιήσαμε το μύθο συμπεριλαμβάνοντας το λύσιμο των δεσμών του Προμηθέα, από τον Ηρακλή. (happy end) 

-Πήραμε αφορμή από τον παραπάνω μύθο για να μιλήσουμε για τα χειμωνιάτικα ρούχα και τα μέσα θέρμανσης το Χειμώνα. (ο μύθος αναφέρει οτι ο Επιμηθέας έδωσε όλα τα αγαθά στα ζώα κι έτσι εκείνα έχουν π.χ τρίχωμα-γούνες για να αντέχουν στο κρύο, ενώ οι άνθρωποι κρυώνουν). Η φωτιά λοιπόν μπορεί να μας ζεστάνει. 

-Διαβάσαμε από παιδική εγκυκλοπαίδεια (εκδ.Στρατίκη) για την ανακάλυψη της φωτιάς και πως οι άνθρωποι άρχισαν πλέον να μαγειρεύουν το κρέας, που ως τότε έτρωγαν ωμό. Επίσης με αναμμένα δαδιά μπόρεσαν να φωτίσουν τις ως τότε σκοτεινές σπηλιές τους.

- Γνωρίσαμε τους φίλους και τους εχθρούς της φωτιάς. Τί τη βοηθά να ανάβει και τί τη σβήνει. 

-Τα παιδιά γνώριζαν ήδη οτι το νερό μπορεί να σβήσει τη φωτιά. Όμως δεν γνώριζαν οτι χρειάζεται απαραίτητα το οξυγόνο για να παραμείνει αναμμένη. Κάναμε λοιπόν ένα πείραμα που αν και απλό, τα ενθουσίασε! Άναψα ένα κερί (παρατηρήσαμε πρώτα οτι αρχίζει να λιώνει σιγά σιγά) και στη συνέχεια το καπάκωσα με ένα γυάλινο ποτηράκι. Σύντομα η φλόγα έσβησε. Τα παιδιά οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα  οτι "η φωτιά δεν είχε αέρα".  Πειραματίστηκαν κι εκείνα με τη σειρά τους (με μεγάλη προσοχή και απλά κρατώντας το ποτηράκι-όχι το κερί) κι ένιωθαν πραγματικά σαν μικροί ταχυδακτυλουργοί.

- Φέραμε στην τάξη ένα γκαζάκι και βάλαμε νεράκι βρύσης να ζεστάνουμε. Τα παιδιά υπέθεσαν σωστά οτι το νερό θα ζεσταθεί και ανέφεραν πως και η μαμά ζεσταίνει με τον ίδιο τρόπο το γάλα τους. Η φωτιά λοιπόν μπορεί να μας βοηθήσει να μαγειρεύουμε σούπες και να ετοιμάζουμε ζεστά ροφήματα. Γνωρίσαμε με την ευκαιρία αυτή κάποια βότανα και μιλήσαμε για τις ιδιότητές τους. Τσάι του βουνού, χαμομήλι, φασκόμηλο και θυμάρι. Τα παιδιά διάλεξαν να φτιάξουμε τσάι και χαμομηλάκι που τους ήταν πιο οικεία και αγαπητά. Ρίξαμε μέσα και μπόλικο μελάκι και το απολαύσαμε! Κανείς δεν ήπιε μόνο ένα!

- Συζητήσαμε όμως και για τους κινδύνους που κρύβει η φωτιά. Μας βοήθησε ιδιαίτερα το βιβλίο της Στέλλας Βλαχοπούλου "Το καμένο δάσος" όπου ένας εμπρησμός γίνεται η αιτία να καταστραφεί ένα ολόκληρο δάσος και δεκάδες ζώα να χάσουν τις φωλιές τους. Ένα παιδί έφερε στο σχολείο και το "Μπάμπι το ελαφάκι" όπου αναφέρεται και πάλι η ανησυχία που προκαλεί σε όλα τα ζώα του δάσους η απειλή της φωτιάς. Το συγκεκριμένο παραμύθι  ζήτησαν να το δραματοποιήσουμε αλλά μιας και κανένας δεν ήθελε να γίνει το παιδί-φωτιά, ανέλαβα εγώ το ρόλο του κακού. Kαθώς όμως κυνηγούσα να κάψω τα ζώα, έπεσα στο ποτάμι και …έσβησα. Τα ζωάκια έστησαν χορό  ;-) 

- Γνωρίσαμε το επάγγελμα του πυροσβέστη, μάθαμε πού χρησιμεύει και πώς λειτουργεί ο πυροσβεστήρας της τάξης μας. Απομνημονεύσαμε τον τριψήφιο αριθμό της πυροσβεστικής υπηρεσίας 199.

- Μάθαμε το γράμμα Φ,φ (φωτιά) και βρήκαμε κι άλλες λεξούλες που αρχίζουν από αυτό.

-Και επειδή θέλαμε ως συνήθως και το σχετικό μας τραγουδάκι…. ο "Χειμώνας ο βαρύς" κέρδισε μια πολύ καλή θέση στη λίστα με τα αγαπημένα μας!!!

 

Το φετινό μας χριστουγεννιάτικο θεατρικό ήταν βασισμένο στο πολύ γνωστό μουσικό παραμύθι των Χ. και Π. Κατσιμίχα, " Η αγέλαστη πολιτεία και οι καλικάντζαροι". 

Διαλέξαμε αυτό το χαρούμενο και γεμάτο συμβολισμούς, επίκαιρο παραμύθι και με τα απαραίτητα "κοψίματα-ραψίματα" για να το φέρουμε "στα μέτρα μας", φτιάξαμε μια γιορτούλα όμορφη και διασκεδαστική!

Πρώτη φορά είδα τα παιδάκια μου να χαίρονται τόσο πολύ μια Χριστουγεννιάτικη γιορτή! Έμαθαν πολύ γρήγορα τα τραγούδια και μου ζητούσαν να ακούμε το cd συνεχώς! Στο ελεύθερο παιχνίδι έκαναν συχνά δραματοποίηση μόνα τους, παίζοντας όλους τους ρόλους.

Χαρές και πανηγύρια σας λέω!

Εμείς πάλι οι "μεγάλοι" δεν γλιτώσαμε τα παρατράγουδα. Εμπόδια, παρεξηγήσεις, γκρίνιες… Ήταν και ο ανάδρομος Ερμής βλέπετε. Πού το πάτε αυτό;

- αρχικά η συνάδελφός μου, δήλωσε -ελαφρά τη καρδία- οτι δε θέλει να ασχοληθεί με τη γιορτή, για δικούς της λόγους… Τα άφησε όλα επάνω μας. Κι ας είναι καλά η συνάδελφος από το κλασσικό τμήμα με τη αξιοσύνη και την καλή της διάθεση. Συνεργαστήκαμε τόσο καλά που όλα τελικά, πήγαν ρολόι! Την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!

- από την άλλη υπήρξαν γονείς  που δεν επέτρεψαν στο παιδί τους να συμμετάσχουν στη γιορτή, με την αιτιολογία οτι δε θέλουν ούτε να ακούν για καλικάντζαρους και μάγισσες επειδή είναι "βαθιά θρησκευόμενοι"..κι άλλοι που δηλωσαν οτι ανήκουν σε αίρεση και …διαφωνούν γενικώς!

Δε βαριέσαι… στη δουλειά μας ακούμε τα μύρια όσα.. !

Σημασία έχει οτι το καταδιασκέδασαν τα παιδάκια μας και γέμισαν το μυαλουδάκι τους όμορφες αναμνήσεις!

Αυτό δεν είναι πάντα το νόημα και ο σκοπός ;

Στις παρακάτω εικόνες θα βρείτε το θεατρικό μας, όπως το προσαρμόσαμε σύμφωνα με τον αριθμό των παιδιών.  Όλα τα τραγούδια που αναφέρονται στις σελίδες -εκτός από τη λίμνη των κύκνων- θα τα βρείτε στο cd της "αγέλαστης πολιτείας". Καλού κακού επίσης, έχουμε παραλείψει το "Ρουμ, παπαρούμ, παπαρούνα"..

Και του χρόνου λοιπόν με το καλό!

Εύχομαι να χαρείτε όσους αγαπάτε και να ηρεμήσει το μυαλό σας αυτές τις άγιες ημέρες! 

Να έχετε μια ΚΑΛΗ και ΗΡΕΜΗ ΧΡΟΝΙΑ, με υγεία, δύναμη, αισιοδοξία και ο,τι καλύτερο για εσάς και τις οικογένειές σας!!!! 

                                           Χ Ρ Ο Ν Ι Α    Π Ο Λ Λ Α!!!!!

 

 

 

Δουλεύω φέτος για έκτη χρονιά. Καθώς φέρνω στο μυαλό μου καθεμιά από τις προηγούμενες σχολικές χρονιές, τα συναισθήματά μου είναι ανάλογα με το πόσο καλό ή κακό ήταν αυτό που λέμε "κλίμα στη δουλειά".

Μια θετική σχέση με τις συναδέλφους οδηγεί στο να  κυλά η χρονιά αρμονικά και με περισσότερη, δημιουργική διάθεση. Γιατί το ζητούμενο είναι να πηγαίνεις στη δουλειά έχοντας στο μυαλό όσα έχεις ετοιμάσει να κάνεις με τα παιδιά κι όχι πώς θα αντιμετωπίσεις την περίεργη συνάδελφο που όλα της φταίνε. 

 Η πρώτη μου δουλειά ήταν σε έναν "φημισμένο" παιδικό σταθμό της Αθήνας. Είχα ξεκινήσει όλο ενθουσιασμό και πάθος, αλλά σύντομα άρχισαν να πέφτουν βροχή οι ματαιώσεις και οι απογοητεύσεις.

Κυριαρχούσε το τρίπτυχο ανταγωνισμός – θάψιμο (συναδελφικό)- γλείψιμο διευθύντριας και γονέων-πελατών. Αηδία.

 Ας αναφέρω και ενα-δυο παραδείγματα για την ιστορία : Την εποχή εκείνη, μετά το μάθημά μου, έκανα δρομολόγια με το σχολικό. Καθημερινά δεχόμασταν τηλεφωνήματα από τους γονείς σχετικά με τα δρομολόγια. Μηνύματα όπως "το παιδί να πάει στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς σήμερα, η διεύθυνση είναι η τάδε" ή "να μη φύγει με το σχολικό θα περάσει να το πάρει η μαμά του". Τα μηνύματα αυτά τα γράφαμε σε post it και τα καρφίτσωνε άμεσα,όποιος είχε σηκώσει το τηλ., σε φελλοπίνακα της εισόδου προκειμένου να το δει η συνοδός του συγκεκριμένου δρομολογίου. Εάν δεν υπήρχε μήνυμα εκεί,την ώρα αποχώρησης του σχολικού, αυτό σήμαινε οτι δεν υπάρχει καμιά αλλαγή τη συγκεκριμένη μέρα. Ένα μεσημέρι λοιπόν, αφού έλεγξα τον πίνακα και είδα οτι δεν είχε τίποτα, έφυγα για το δρομολόγιο. Στην πορεία, δέχομαι κλήση στο κινητό και ακούω τη διευθύντρια με απαξιωτικό τόνο να μου λέει πως δεν έλεγξα τα σημειώματα και έχω πάρει μαζί μου παιδί που έπρεπε να είχε μείνει στο σχολείο. Της απαντώ πως είχα κοιτάξει και πως δεν υπήρχε κανένα σημείωμα. Επέμενε. Και είχε εν μέρει δίκιο, γιατί…. το σημείωμα μπήκε ΑΦΟΥ ήρθε ο γονιός και ζήτησε το παιδί και η συνάδελφος αντί να πει την αλήθεια, προτίμησε να το γράψει στα γρήγορα και να το καρφιτσώσει στη θέση που έπρεπε να είναι για να διώξει την ευθύνη από πάνω της..

Την ίδια εποχή υπήρχε σε εκείνον τον παιδικό σταθμό μια κοπέλα έγκυος σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, που αναγκαζόταν να σηκώνει μόνη της ολόκληρα ταψιά φαγητό για να τα μεταφέρει στην αίθουσα που έτρωγαν τα παιδιά το μεσημέρι. Φυσικά και υπήρχαν άλλες κοπέλες εύκαιρες για να βοηθήσουν, αλλά ΚΑΜΙΑ δεν ήταν διατεθειμένη να κάνει τη δουλειά μιας ΑΛΛΗΣ. 

Στο ίδιο "σχολείο" έμαθα επίσης οτι μια -σωστά κομμένη- φέτα ψωμί για το πρωινό των παιδιών πρέπει να έχει πάχος τσιγαρόχαρτου, αλλιώς είναι σπατάλη. Και το έμαθα γιατί έπρεπε κάποιες μέρες να ετοιμάζω και τα πρωινά των παιδιών εκτός από τις υπόλοιπες αρμοδιότητες μου ως δασκάλα και συνοδός. Και φυσικά πολλά ακόμα που προτιμώ να μην ανασύρω από τη μνήμη μου. Άλλωστε είναι κοινά βιώματα, γνώριμα σε όσους έχουμε εργαστεί σε ιδιωτικούς σταθμούς.

Παραιτήθηκα λοιπόν από εκεί και για τις δυο επόμενες χρονιές εργάστηκα σε έναν παιδικό σταθμό που μου έμαθε πραγματικά πάρα πολλά.. 

'Εκεί  βίωσα ένα υπέροχο κλίμα φιλικής διάθεσης και καλής συνεργασίας που έκτοτε προσπαθώ να το εφαρμόζω κάθε νέα χρονιά, όπου καλούμαι να υπηρετήσω…

Δασκάλες, μαγείρισσα, οδηγοί, όλοι δούλευαν συμπληρωματικά. Φυσικά υπήρχαν και γκρίνιες και καθημερινά προβλήματα, όμως όλα αντιμετωπίζονταν αποτελεσματικά.

Το σχολείο αυτό το αγάπησα ιδιαίτερα γιατί εκεί μπόρεσα να πιστέψω στο οτι η άψογη συνεργασία είναι εφικτή, αρκεί να υπάρχει καλή θέληση και "μικρά μυστικά φιλίας"..

Την ημέρα που αποχώρησα….

τα κοριτσάκια μου, μου είχαν ετοιμάσει χίλιες δυο εκπληξούλες από τα χεράκια τους ,κρυμμένες μέσα στην τάξη μου…

Κάτω από τις χαρτοπετσέτες των παιδιών..μέσα στο ντουλαπάκι με τα πράγματά μου…στο ραφάκι με το cd player…..Κάρτες, γράμματα με ευχές και υπέροχα λόγια..δωράκια που έφτιαξαν οι ίδιες και φυλαχτά για καλή τύχη..

.. λόγια γεμάτα ζεστασία.. 

…Το ίδιο απογεύμα αγκαλιαστήκαμε και κλάψαμε πολύ…. Λες και το ξέραμε οτι κάπου εκεί ήταν το τέλος κι ας είπαμε πως θα ξαναβρεθούμε….

Η ζωή τα φέρνει έτσι καμιά φορά που χανόμαστε με ανθρώπους που αγαπήσαμε πάρα πολύ.. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει. Αλλά δεν παύει να πονάει….

Αυτή την ανάρτηση λοιπόν την αφιερώνω σε εκείνα τα κορίτσια . Την Ειρήνη, την Αφροδίτη, τη Γεωργία Τ., την Εύη, τη Μαριλένα, τη Γεωργία Δ., τη Σοφία και τη Βαλορή. 

Τις ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου.

Γιατί μου έμαθαν πως μια απλή μέρα στη δουλειά μπορεί να γίνει συναρπαστική με μικρές καθημερινές πινελιές!

- Να θυμάσαι να καλημερίζεις με χαμόγελο τις συναδέλφους σου

-Να μοιράζεσαι το φαγητό κι όποτε μπορείς να φέρνεις μαζί σου μικρές λιχουδιές μόνο για εκείνες!

-Να ρωτάς με πραγματικό ενδιαφέρον για το αν είναι καλά. Kαι να είσαι πραγματικά πρόθυμος/η να βοηθήσεις.

-Να σκέφτεσαι οτι είστε δίπλα και όχι απέναντι. Μαζί, σε έναν κοινό στόχο.

-Να γνωρίζεις πότε γιορτάζουν και να τους χαρίζεις δώρα. Αν είναι φτιαγμένα από εσένα, ακόμα πιο ανεκτίμητα.

-Να αφήνεις σημειώματα με όμορφα λόγια στις τάξεις τους. Η μέρα ξεκινά πάντα πιο όμορφα με μια κίνηση αγάπης.

-Να μοιράζεσαι τις ιδέες και το υλικό σου. Ακόμα κι αν δε δουλεύεις πάνω στο ίδιο θέμα, μπορεί να έχεις κάτι που θα βοηθήσει στο δικό τους μάθημα.

-Να θυμάσαι πώς λειτουργείτε ως πρότυπα για τα παιδιά και είναι πολύ θετικό για εκείνα να αισθάνονται πως οι δασκάλες τους είναι φίλες

-Να έχεις μαζί μια κρεμούλα χεριών και μερικά παυσίπονα για ώρα ανάγκης. 

Έτσι θα έχεις προτείνει έναν λειτουργικό και χαρούμενο τρόπο συνεργασίας με βάση την προσφορά και την καλοπροαίρετη διάθεση. Θα έχεις στείλει μπόλικη καλή ενέργεια και είναι το πιο πιθανό να τη λάβεις πίσω. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που δεν συμβεί εσύ θα έχεις κάνει το καλύτερο που μπορείς κι αυτό θα σε κάνει να νιώθεις όμορφα με τον εαυτό σου.

Αν πάλι τύχει να έχεις συναδέλφους που επιμένουν να επιζητούν την αναστάτωση και τις έριδες, μην τις αφήσεις να σε επηρεάσουν.

Χαμογέλα και άστες να ανησυχούν!!!

Παρά το κρύο των προηγούμενων ημερών, βρήκαμε την ευκαιρία να ντυθούμε αγρότες και αγρότισσες, να πάρουμε τα σύνεργά μας και τραγουδώντας "πέρα στους πέρα κάμπους" να πάρουμε το μονοπάτι για τις ελιές!

Αρχικά ποζάραμε σύμφωνα με τα πρόσωπα που θυμόμασταν από τον πίνακα του Θεόφιλου…

 

κι ύστερα μαζέψαμε  ελίτσες για τα καλαθάκια μας..

   

Εδώ η ομαδική μας εργασία και τα πατρόν με τις τρεις Οινοτρόπους για κάθε έναν από τους τρεις μήνες του Φθινοπώρου. 

  

 

 

  

 

 

 

Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει (από το προηγούμενο postaki) τις προηγούμενες ημέρες δουλεύουμε πάνω στη θεματική ενότητα της ελιάς.

Το απολαμβάνουμε πάρα πολύ !!!

Μέχρι στιγμής λοιπόν :

- Διαβάσαμε και δραματοποιήσαμε το μύθο της ελιάς  με τη θεά Αθηνά και τον θεό Ποσειδώνα στο βράχο της Ακρόπολης.

- Διαβάσαμε επίσης την "Κιβωτό του Νώε" από την οποία πήραμε και την αφορμή για να μάθουμε τον αριθμό 2 (αφού όλα τα είδη των ζώων μπήκαν στην κιβωτό σε ζεύγη)

- Φτιάξαμε ελίτσες σε κανσόν με γκοφρέ χαρτί και αληθινά φυλλαράκια ελιάς….

  

….αλλά και χαρακτική σε πηλό που μόλις στεγνώσει θα περάσουμε κορδελίτσα για να μπορεί να κρεμαστεί ως καδράκι.

 

- Φτιάξαμε ελιόψωμο και λαδοκούλουρα με την ενεργό συμμετοχή και της κούκλας της τάξης μας, του σκίουρου Τσιπ που φόρεσε επίσης καπέλο μάγειρα!

- Διαβάσαμε σύνθετες λεξούλες από το λεξιλόγιο της ελιάς και ύστερα τις προσεγγίσαμε βιωματικά στρώνοντας ένα τραπέζι γεμάτο καλούδια που συγκεντρώσαμε με τη βοήθεια των μαμάδων. (λάδι, ελιές, τυρί, ρίγανη, λεμόνι, ξύδι) Έτσι δοκιμάσαμε λαδόψωμο, ελιόψωμο, λαδοτύρι, λαδορίγανη στο ψωμί, και βουτήξαμε μπουκίτσες σε λαδολέμονο και λαδόξυδο! Πού καιρός για φωτογραφίες! Ψίχουλο δεν έμεινε!

 

(Το λεξιλόγιο της ελιάς μπορεί να έχει και τη μορφή ελαιόδεντρου, όπου στον κορμό του γράφουμε τη λέξη "ελιά" και στα κλαδιά θα αντιστοιχίζουν τα παιδιά καρτέλες με λέξεις που παράγονται από την ίδια ρίζα, όπως οι παραπάνω.)

- Μιλήσαμε για την ελιά ως σύμβολο ειρήνης και ως σύμβολο νίκης (Ολυμπιακοί Αγώνες) και φτιάξαμε κότινους λυγίζοντας φυσικά κλαδάκια ελιάς.

- Μάθαμε πως η ελιά είναι δέντρο ευλογημένο από τότε που η Παναγία μας της έδωσε την ευχή της "ποτέ να μη ξεραίνεται, το λάδι της να τρέφει και να φωτίζει τους ανθρώπους και το βράδυ να φωτίζει το καντήλι του Χριστού". Γιατί η ελιά ήταν το δέντρο που έδωσε το ξύλο του για να ζεσταθεί ο μικρός Χριστός στη Φάτνη, όταν τα άχυρα και το δεντρολίβανο "σώθηκαν" σχεδόν αμέσως και η παγωνιά δυνάμωνε.

- Μάθαμε το γραμματάκι Ε,ε και βρήκαμε πολλές λεξούλες που ξεκινούν από αυτό. 

- Κάναμε ταυτοποίηση λέξεων και αντιστοιχίσαμε στον πίνακα αναφοράς 

 

- Παίξαμε το παραδοσιακό παιχνίδι : " Ελιά ελιά μαυροελιά, πόσα φύλλα στα κλαριά ; " κατά το οποίο ένα από τα παιδιά στέκεται με τα χέρια πίσω από την πλάτη του και σχηματίζει με τα δάκτυλά του έναν αριθμό. Οι υπόλοιποι παίκτες προσπαθούν να μαντέψουν ποιον αριθμό έχει σχηματίσει.Όποιος το βρει είναι ο νικητής.

- Παρατηρήσαμε έργα τέχνης με θέμα την ελιά και τις προσεχείς ημέρες σκοπεύουμε να "ζωντανέψουμε" τον πίνακα του Θεόφιλου, λαμβάνοντας τους ρόλους των προσώπων που αναπαριστά ο πίνακας. 

- Θα μιλήσουμε επίσης για το μύθο των τριών Οινοτρόπων, την Ελαϊδα, την Σπερμώ και την Οινώ, κόρες του Άνιου και της Αριάδνης, εγγονές του θεού Διόνυσου. Ο μύθος αναφέρεται στα τρία βασικά προϊόντα της Ελλάδας, το λάδι, το σιτάρι και το κρασί. 

H Ελαϊς ήταν προστάτιδα του ελαιόλαδου, η Οινώ προστάτευε την άμπελο και η Σπερμώ, το σιτάρι.

Είναι μια ευκαιρία να φτιάξουμε μια ομαδική χειροτεχνία με τις τρεις προστάτιδες αφού έχουμε ήδη επεξεργαστεί τις θεματικές ενότητες του κρασιού και της σποράς. Θα συνδέσουμε έτσι και τις τρεις θεματικές ολοκληρώνοντάς τές και έχοντας το έναυσμα για αναφορά στο θέμα της διατροφής και της υγείας. 

Μερικά επιπλέον φύλλα εργασίας που ίσως σας φανούν χρήσιμα είναι τα παρακάτω :

 

   

 

    

        

Με φωτογραφίες από περιοδικά και απλές εικόνες από αναζήτηση στο google, αρκετό βέλκρο (σκριτς σκρατς) και ανθρωπάκια με τα ονόματα των παιδιών (γαλάζια για τα αγόρια, φούξια για τα κορίτσια), φτιάξαμε τον πίνακα αναφοράς για τις γωνιές της τάξης μας.  

Κάθε πρωί, μετά το "τάισμα του σκίουρου" στο παρουσιολόγιο, τα παιδιά βρίσκουν το ανθρωπάκι με το όνομά τους και δηλώνουν στον πίνακα τη γωνιά που θα παίξουν. Λαμβάνουν πάντα υπόψιν τους τον αριθμό των παιδιών που μπορούν να παίξουν σε κάθε γωνιά και επιλέγουν όχι μόνο εκείνη που προτιμούν αλλά κι εκείνη που "έχει χώρο". Όταν θελήσουν να αλλάξουν γωνιά, μετακινούν αντίστοιχα και το ονόμά τους.

Πριν ξεκινήσουμε να χρησιμοποιούμε τον πίνακα, έχει προηγηθεί συζήτηση σχετικά με τις γωνιές κι έχουν αποφασίσει τα ίδια για το πόσα παιδιά θα μπορούν να παίζουν σε καθεμιά από αυτές. Έτσι έχουμε τις λιγότερες δυνατές συγκρούσεις και παράλληλα ενισχύουμε την έννοια της ταυτότητάς μας κάνοντας επιλογές με αίσθηση αυτοδιάθεσης αλλά και ορίων.

Ο πίνακας μας έχει προσωρινά αυτή τη μορφή. Οι γωνιές αλλά και ο αριθμός τους είναι μεταβλητά στοιχεία ανάλογα με τις προτιμήσεις των παιδιών και τα θέματα που επεξεργαζόμαστε στην τάξη.

Να`μαι κι εγώ!!! Πού χάθηκα θα λέγατε..! Η αλήθεια είναι πως έτρεχα και δεν έφτανα τόσες μέρες να τα προλάβω όλα!

Λίγο που είχα ξεσυνηθίσει και έπρεπε να προσαρμοστώ ξανά στην καθημερινότητα, λίγο που η διάθεση δεν ανεβαίνει και οι υποχρεώσεις τρέχουν.. μου έπεσαν πολλά!!! 

Κλείσαμε λοιπόν αισίως την πρώτη μας εβδομάδα στο Νηπιαγωγείο! Με κάλεσαν με την Γ΄Φάση Αναπληρωτών και αμέσως μετά άρχισε η αγωνία για την τοποθέτησή μου. Γιατί στη β΄Ανατολική Αττική, ανήκουν σχολεία από 2 έως 100 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου. Ήλπιζα λοιπόν να`μαι κοντά και πράγματι υπήρχε ένα κενό. Όμως τελικά προτιμήθηκε μια συνάδελφος με πολύ λιγότερα μόρια, ποιος ξέρει γιατί (…ουπς!!!) και έτσι τοποθετήθηκα στη δεύτερη επιλογή μου που ήταν το περσινό μου σχολειάκι!!!! Μακριάααα βέβαια αλλά τα πάντα εκεί γνώριμα κι αγαπημένα!!! Ήταν σαν να συνεχίζω από εκεί που τα άφησα!!!

Οι γονείς με καλωσόρισαν με αγάπη λέγοντάς μου πως τα παιδιά το θεωρούσαν αυτονόητο πως θα ξαναγυρνούσα κι εκείνοι το πληροφορήθηκαν με μεγάλη χαρά!.. Μια αξιολάτρευτη γιαγιά μου έφτιαξε κέικ και κουλουράκια, όλοι τους μου έδωσαν ευχές και γέμισαν την ψυχή και την αγκαλιά μου. 

Τα μικρούλια μου με είδαν ξαφνικά να μπαίνω στην τάξη και τα ματάκια τους έλαμψαν!!!Ένιωσα τόσο συγκινημένη με αυτή την υποδοχή που δε μπορώ να σας το περιγράψω!!!!!

Ησυχία πρωτοφανής στην τάξη!!! Και μου φαίνεται και τεράστια! Πολύς ελεύθερος χώρος βρε παιδί μου! 

Συχνά ακόμα αναρωτιέμαι πού πήγαν τα υπόλοιπα ζουζούνια μου και η καλή μου περσινή συνάδελφος! Όλα μοιάζουν ίδια μα είναι τόσο διαφορετικά.. 

Δε σας κρύβω οτι με διακατέχει και μια μικρή μελαγχολία ως προς αυτό. Ήταν ιδιαίτερη χρονιά η περσινή από πολλές απόψεις!

Αν με ρωτάτε, σίγουρα θα προτιμούσα να είχα περισσότερα παιδιά!!! Δεν περίμενα οτι θα έλεγα κάτι τέτοιο..κι όμως! Νομίζω οτι η δυναμική της ομάδας ισχυροποιείται από την αλληλεπίδραση μεταξύ περισσοτέρων παιδιών, δημιουργούνται πολλές και ενδιαφέρουσες προκλήσεις! Αισθάνθηκα τη διαφορά από την πρώτη κιόλας μέρα. Ίσως γιατί μέχρι τώρα είχα συνηθίσει να έχω πολλά παιδιά και ανάμεσά τους κάποια ιδιαιτέρως …ζωηρά! Ήμουν όμως έτσι κι εγώ σε εγρήγορση και η προσπάθεια να ανταποκριθώ με τροφοδοτούσε συνεχώς με κίνητρο και ενεργητικότητα.

Φέτος μοιάζουμε περισσότερο με μια μεγάλη οικογένεια! Βέβαια όσο σκέφτομαι πόσα περισσότερα πράγματα θα μπορούμε να κάνουμε,το ξεπερνάω αμέσως και ενθουσιάζομαι!!! 

Για τις συναδέλφους είμαι για την ώρα επιφυλακτική.. Συννεφάκια στον ορίζοντα ακόμα δεν αρχίσαμε και τη μυρίζομαι τη δουλειά να ξανακάνω τον πυροσβέστη. Δεν ήταν καλό το κλίμα την εβδομάδα αυτή. 

Η ταξούλα μας χρειάζεται αρκετή δουλίτσα για να πάρει και πάλι ζωή και χρώμα! Κάθε μέρα προσθέτουμε και από κάτι! Πόσο μου αρέσει αυτή η διαδικασία!!!

Όσο περίμενα την πρόσληψη ανανέωσα το υλικό μου κι έφτιαξα το παρουσιολόγιό μας! Ήθελα να είναι κάτι ξεχωριστό!!!

Γίναμε λοιπόν σκιουράκια και τα ονόματά μας,βελανίδια! Τα παιδάκια θα φέρουν τις φωτογραφίες τους και θα τις κολλήσουμε πάνω στα σκιουράκια τους (όπως έκαναν και οι δασκάλες) Κάθε πρωί θα "κατεβάζουν το βελανίδι με το όνομά τους από την "βελανιδιά" και θα "ταϊζουν" το σκιουράκι τους. Όποιο σκιουράκι μείνει νηστικό, φανερώνει και ποιο παιδάκι απουσιάζει. Πριν την αποχώρησή μας, δεν ξεχνάμε να τοποθετούμε και πάλι όλα τα βελανίδια, στο δεντράκι.

Πραγματικά τα έχει ενθουσιάσει το γεγονός οτι φροντίζουν το σκιουράκι τους και δεν το αμελούν ποτέ!!!

Όσο για το ημερολόγιό μας, τύπωσα και πλαστικοποίησα τις φιγούρες της Χιονάτης και των επτά νάνων(σ`ευχαριστώ Αννούλα μου!!) Έφτιαξα για τη Χιονάτη και το μήλο κάθε ημέρας και έτσι τα παιδιά, έχοντας σαν αναφορά τις ημέρες-νάνους κάνουν την αντιστοίχιση.

 

Απλά και..παραμυθένια! όπως εύχομαι να κυλήσει όλη αυτή η σχολική χρονιά!

Όσο για τον κούκλο της τάξης που παρουσίασα στο προηγούμενο ποστ, ίσως τελικά και να έχει αντικατασταθεί ο καημένος πριν καλά καλά προλάβει να πατήσει το πόδι του στο σχολείο. Ο λόγος είναι οτι πήγα στα παιδιά ένα λούτρινο σκιουράκι για να τους παρουσιάσει το "σκιουρο-παρουσιολόγιο" και να μας βοηθήσει να καλωσορίσουμε τα δυο καινούρια μας παιδάκια. Εκείνα τον αγάπησαν τόσο πολύ που τον ζήτησαν και την επόμενη μέρα και πρότειναν να μείνει για πάντα  μαζί μας. Σκέφτομαι λοιπόν μήπως τελικά πρέπει το σκιουράκι να κερδίσει το ρόλο της κούκλας της τάξης?

 

Μ`αυτόν εδώ το γλυκοφατσούλη (αβάφτιστος ακόμα) γνωριστήκαμε στο ΙΚΕΑ. Τον υιοθέτησα μέσα από ένα καλάθι στο παιδικό τμήμα, οπού βρισκόταν ανάμεσα στα πολλά ξανθά και μελαμψά αδερφάκια του! Μου άρεσε πολύ γιατί είναι πάνινος και μαλακός, μοιάζει σαν αληθινό παιδάκι και η στάση του σώματός του προδιαθέτει για αγκαλιές.

Προς το παρόν κάθεται ήσυχος ήσυχος και στολισμένος. Δεν ξέρει βλέπετε τί τον περιμένει σε λίγες μέρες που θα ξεκινήσουμε δουλειά!!! 

Θα γίνει η "κούκλα της τάξης" μας! 

Ο φιλαράκος των παιδιών, ο βοηθός της δασκάλας, ο "αγκαλίτσας" τους για να βρίσκουν ανα πάσα στιγμή μια γλυκιά παρηγοριά.

Θα είναι αστείος, θα ξέρει πολλές ιστορίες να μας πει, θα παίζει παιχνίδια μαζί μας και θα έχει τη δική του γωνίτσα στο σχολείο μας. Στη γωνίτσα αυτή θα του φτιάξουμε κρεβατάκι ή κάθισμα και θα φυλάμε τα πράγματά του (ρούχα).

Όταν όμως ο καιρός περάσει, ο μικρούλης μας θα αρχίσει να βαριέται να μένει συνέχεια μόνος του στο σχολείο. Θα είναι πολύ περίεργος να μάθει πώς είναι "ο έξω κόσμος"! 

Θα είναι γεμάτος ερωτήματα..!Μα πού πάμε άραγε όλοι εμείς όταν το μάθημα τελειώνει, πώς περνάμε την υπόλοιπη μέρα μας, πώς είναι τα σπίτια μας και οι οικογένειές μας ;

χμμ! Μάλλον κάποιο βράδυ,  θα "δει" ένα σπουδαίο όνειρο..και θα μας το ανακοινώσει το πρωί, με μια καταπληκτική ιδέα! Να μη μένει πια μόνος του τα Σάββατα και τις Κυριακές που δεν έχουμε σχολείο..αλλά να περνά αυτές τις μέρες στο σπίτι κάποιου φίλου! Τι θα λέγαμε λοιπόν, να τον φιλοξενήσουμε ;

Έτσι το κάθε παιδί (με τη σειρά) θα έχει τη δυνατότητα να παίρνει την κούκλα μας μαζί του μια Παρασκευή και να την κρατά έως τη Δευτέρα. Θα πρέπει να είναι υπέυθυνο και να την προσέχει ώστε να μην λερωθεί ή χαλάσει. 

Θα ακολουθούμε μια παρόμοια διαδικασία με τη δανειστική βιβλιοθήκη. Θα καταγράφουμε δηλαδή σε μια κόλλα Α4, το πώς περάσαμε μαζί, ζωγραφίζοντας αν θέλουμε κάτι σχετικό και ζητώντας από τους γονείς μας, να γράψουν όσα τους υπαγορεύσουμε (Η εργασία αυτή θα μπαίνει στο φάκελό μας).

Γυρνώντας στο σχολείο θα μοιραζόμαστε την εμπειριά μας στην παρεούλα, για το πώς περάσαμε το χρόνο μας με την κούκλα και πώς αισθανθήκαμε. Έτσι θα έχουμε μια πολύ ωραία ευκαιρία για να μιλήσουμε στην ομάδα ο καθένας μας ξεχωριστά και να παρουσιάσουμε την εργασία μας!

 

 

 

Οι στίχοι είναι από την "προσευχή της δασκάλας", της Χιλιανής ποιήτριας Gabriela Mistral, που έλαβε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946. 

Αφιερωμένο σε κάθε δάσκαλο που όλα τα υπομένει και επιμένει να υπηρετεί το λειτούργημα μας, με σεβασμό και αγάπη. 

 

 

Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω, 

που φέρω το όνομα της δασκάλας, 

που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.

 

Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου 

που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό 

να κλέψει την τρυφεράδα μου απ' όλες τις στιγμές.

 

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου 

και περαστική την απογοήτευση. 

Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο 

για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει, 

το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας 

που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν. 

Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι 

για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

 

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες, 

για να μπορέσω ν' αγαπήσω 

και να υπερασπίσω όπως αυτές, 

αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου. 

Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα 

απ' τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο 

και να σου αφήσω αυτή την άφωνη, 

την πιο δυνατή μου μελωδία, 

για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.

 

Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα, 

για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας 

και της κάθε ώρας γι αυτό.

 

Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου, 

τη λάμψη που σκορπίζεται 

από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.

 

Κάνε με δυνατή, 

ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου 

και στη γυναικεία φτώχεια μου· 

κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί 

να μην είναι αγνό, 

για κάθε πίεση που δεν είναι 

της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.

 

Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με! 

Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο 

από Σένα στο πλευρό μου. 

Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό 

και πιο θερμή η αλήθεια μου, 

θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια· 

αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις 

ενάντια στην καρδιά σου, 

που γνώρισε αρκετά 

τη μοναξιά και την αδυναμία. 

Δεν θ' αναζητήσω παρά 

στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής.

 

Δώσε μου απλότητα και βάθος, 

λύτρωσέ με απ' το να είμαι 

περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

 

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια 

πάνω από το στήθος μου με τις πληγές, 

μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου. 

Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες, 

τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.

 

Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία 

κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι. 

Να μαλώνω με πόνο, 

να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!

 

Κάνε να γεμίσει με πνεύμα 

το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου. 

Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου 

η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα. 

Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του 

και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή 

από τις κολώνες και το χρυσάφι 

των πλούσιων σχολείων.

 

Και, τέλος, θύμιζέ μου 

από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez, 

ότι το να διδάσκεις 

και ν' αγαπάς παράφορα στη Γη 

είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου 

στην καυτή πλευρά του έρωτα.

 

Gabriela Mistral

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

 

 

Ευγνωμονώ τη Μαριάννα Τζανάκη που το μετέφρασε και μοιράστηκε με όλους εμάς αυτό το θησαυρό.

                                     πηγή : http://ghteytria.blogspot.com/2009/03/gabriela-mistral.html