Το σημερινό πρωινό είχε πιο πολύ δροσούλα ή μου φάνηκε? Ανοίγοντας τα παράθυρα και βγαίνοντας στη βεραντούλα το πρωί, ένιωσα τις πρώτες δροσερές ανάσες του Σεπτέμβρη. Το Φθινόπωρο μόλις γέννησε το πρώτο του παιδί. Εκείνο που θα στείλει κάθε μικρό και μεγάλο κατεργαράκο στον πάγκο του. “Πρωτοχρονιά” των δασκάλων και των μαθητών, εποχή του τρύγου και της ποτιστικής βροχούλας! Από τα σχολικά μου χρόνια έχω συνδέσει τον Σεπτέμβρη με πονόκοιλο!! Το άγχος και την αγωνία για την καινούρια σχολική χρονιά, μέχρι να τακτοποιηθούμε και να μπούμε ξανά σε ρυθμό! Τα ίδια αισθάνομαι και φέτος περιμένοντας με αγωνία τα αποτελέσματα για τους αναπληρωτές και ελπίζοντας να κληθώ για να ξεκινήσω και πάλι σύντομα να δουλεύω! Επειδή είναι ένας δύσκολος μήνας και για να μην την πάθω σαν εκείνες τις δυο γριούλες στο παραμύθι που η μια καλολογούσε τους μήνες και την αντάμοιψαν ενώ η άλλη τους κακολογούσε και την τιμώρησαν, φροντίζω πάντα να τον καλοπιάνω και να του τραγουδάω από την πρώτη του κιόλας μέρα!!! Αλήθεια, γνωρίζετε αυτό το τραγουδάκι?

Απ’ τον πατέρα Φθινόπωρο
και τη μαμά βροχή
γεννήθηκε πρώτο παιδί

Σεπτέμβρης τ’ όνομά του
κι ήρθε σαν δροσιά
απ’ τ’ ουρανού την αγκαλιά

Μαζί του ήρθε
του τρύγου η χαρά
σταφύλια κόκκινα
γλυκά και ζουμερά

Μύρισε ο μούστος,
έτρεξε κρασί
ο Διόνυσος και οι νύμφες του
χορέψανε τρελά
ως την αυγή

Μου έχει λείψει να βρεθώ σε νηπιαγωγείο από την αρχή αρχή της χρονιάς και να το μάθω στα παιδιά μου! Τους αρέσει πολύ γιατί έχει χαρούμενο σκοπό και το τραγουδούν με τρελό κέφι!

Ο νους μας τρέχει σε όλα τα πρωτάκια που σε λίγες ημέρες θα περάσουν το κατώφλι του “Μεγάλου” σχολείου με καρδούλες που χτυπούν δυνατά. Ας είναι τα φτεράκια τους γερά και η ψυχή τους τολμηρή για να γίνουν καλοί και άξιοι άνθρωποι, να παλέψουν στη ζωή και να είναι ευτυχισμένα!

Ο “Αγιος” Σεπτέμβρης ακούω να λένε μερικοί γονείς ..ανυπομονώντας να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο μετά από ένα ολόκληρο καλοκαίρι “τυραννίας”! Προετοιμάστε ψυχολογικά τα παιδάκια σας και κάντε αυτή τη μετάβαση όσο το δυνατόν πιο ομαλή και ευχάριστη για όλη την οικογένεια. Κάντε το παιδί να αγαπά το σχολείο και μιλήστε του με όμορφα λόγια για τους δασκάλους του, το χώρο και τα άλλα παιδιά. Μην το αγχώσετε για κανένα λόγο και μην χρησιμοποιείτε την έννοια του σχολείου ως μέσο φόβου, πίεσης ή απειλής. Φτιάξτε μαζί το πρόγραμμά σας, ξεκινήστε με χαρά να οργανώνετε από τώρα το δωμάτιό του, κάντε μαζί τις πρώτες αγορές και διαβάστε κατάλληλα για την ηλικία του παιδικά βιβλία για τις πρώτες ημέρες στο σχολείο. Υποστηρίξτε τα παιδιά σας, όποια και αν είναι η ηλικία τους και δώστε τους την αίσθηση της ασφάλειας, της αγάπης και της πίστης σας στις ικανότητές τους!

Καλή δύναμη σε όλους τους μαθητές και γονείς, καλή φώτιση, υπομονή και προκοπή στους δασκάλους!

Όταν τέλειωσε το Lost, μια πίκρα την πήρα. Όταν τελειώνει μια σειρά που έβλεπες για χρόνια, όσο να`ναι θα σου λείψει.. Έτσι έψαξα να βρω ένα υποκατάστατο και ξεκίνησα το Heroes. Διαφορετικές καταστάσεις, υπερδυνάμεις, σαν κόμιξ το όλο στόρυ με μπόλικα εφέ και με καλό καστ. Ο γιαπωνέζος (Hiro) έγινε η αδυναμία μου από το πρώτο κιόλας επεισόδιο κι ως το τέλος. Πάντα καλοπροαίρετος, αστείος και αξιαγάπητος!

Για πότε τέλειωσε όμως κι αυτή η σειρά ούτε που το κατάλαβα.  Και το χειρότερο είναι οτι την κόψανε στο τέλος της 4ης σεζόν πριν ολοκληρωθεί, άρα δεν είχε καν φινάλε. Ελπίζω να γυριστεί καμιά ταινία που να δίνει απαντήσεις, όπως και με το Lost. Τώρα σκάω όχι μόνο που τέλειωσε κι αυτό αλλά προπάντων που δεν έχω να βλέπω το Sylar! Ε ναι μπορεί στη σειρά να ήταν….ο δολοφόνος αλλά.. δεν το ήθελε καλέ Είχε παιδικά τραύματα. Κι αφού είναι και ωραίο αγόρι γίνεται αυτόματα ο πλέον γοητευτικός συνδυασμός. Το “κακό” αλλά κατά βάθος καλό παιδί που συγκινεί τις περισσότερες από εμάς (προσοχή όμως κορίτσια, γιατί άλλο η αλήθεια κι άλλο τα παραμύθια.. Κρατάτε αποστάσεις ασφαλείας ) Αφού λοιπόν είδα όλα τα βιντεάκια στο youtube (καμένο) ξεχώρισα το παρακάτω. (επειδή περιέχει σκηνές βίας, αν δεν αντέχετε, απλά προσπεράστε το)

Στις ημέρες που ακολούθησαν κάναμε τις εξορμήσεις και τις εξερευνήσεις μας. Από χωριά δε μπορώ να πω οτι μας ενθουσίασε κάποιο πάρα πολύ. Σίγουρα ξεχωρίζει ο Κισσός με την πολύ παλιά και τέλεια εικονογραφημένη εκκλησία της Αγ.Μαρίνας,  την πλατεία  με τον αιωνόβιο πλάτανο και τις εξαιρετικές ταβέρνες του. Φάγαμε στην Κληματαριά, μοσχαράκι σε πήλινο, σπετσοφάι και κολοκυθοανθούς. Ξετρελάθηκα μ`αυτό το φαγητό! Καλομαγειρεμένο και παραδοσιακό. Ήπιαμε βέβαια και τα τσιπουράκια μας. Στο Πήλιο το τσίπουρο είναι γλυκόπιοτο και μου φάνηκε πιο ελαφρύ γιατί μοιάζει με το ούζο, λόγω του γλυκάνισου. Επιβάλλεται να πιεις τσίπουρο εκεί όπως και στο Βόλο στα φημισμένα τσιπουράδικα. Στον Κισσό πήγαμε την ημέρα της γιορτής της Αγίας Μαρίνας μιας και βρισκόμασταν εκεί. Ακολουθήσαμε στην περιφορά της εικόνας και ήταν από τις πιο ωραίες στιγμές. Στο μικρό πανηγύρι πουλούσαν μεταξύ άλλων πολύ όμορφες γάστρες και πήλινα κανάτια κάθε λογής.

Λίγο έξω από το Ανήλιο και πριν την Τσαγκαράδα βρίσκεται ένας από τους γυναικείους συνεταιρισμούς “Τα Ανηλιώτικα τ`αλλιώτικα”. Βρίσκεις σπιτικές μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού και λικέρ ως επί το πλείστον. Αρκετά μεγάλη ποικιλία και αξίζει να δοκιμάσει κανείς το καρυδάκι, το μύρτιλλο και το φυρίκι που δε βρίσκουμε τόσο συχνά όσο άλλα γλυκά του κουταλιού. Εγώ αγαπώ το περγαμόντο. Δοκιμάσαμε και καρπουζάκι γλυκό, πλάκα είχε. Κάνουν γλυκό το άσπρο μέρος, αυτό που πετάμε. Πήραμε τα δωράκια μας από εκεί. Η μαρμελάδα μανταρίνι που πήραμε σε μεγάλο βάζο δεν ήταν όμως πολύ καλή και κατέληξε επιτυχώς σε ωραιότατη πάστα φλώρα.

Διαβάστε περισσότερα »

Επιστρέψαμε!!!

…κι όποιος νόμιζε οτι το Πήλιο είναι χειμερινός προορισμός νά που εμείς το κάναμε καλοκαιρινό!

Είχαμε μια βδομαδούλα στη διάθεσή μας για διακοπές και όπως πάντα αναζητήσαμε προορισμό με φυσική ομορφιά δηλαδή καθαρές θάλασσες και μπόλικο πράσινο. Ο,τι ζητά δηλαδή ο νευρωτικός αστός για να αποτοξινωθεί και να αναζωογονηθεί – όσο προλαβαίνει – στο δεδομένο χρονικό διάστημα. Η νυχτερινή ζωή δε μας απασχολεί, ούτε και οι θαλάσσιες δραστηριότητες. Στο θέμα του φαγητού όμως είμαστε εκλεκτικοί και μας αρέσει πολύ να δοκιμάζουμε τα παραδοσιακά προϊόντα με τις γαστρονομικές προτάσεις κάθε τόπου.

Για το Πήλιο είχα ακούσει τα καλύτερα. Μάλιστα οι γονείς μου το επιλέγουν αποκλειστικά τα τελευταία χρόνια για τις διακοπές τους. Εγώ από την άλλη, από την εποχή του Mamma mia είχα ξεσηκωθεί για τα καλά.(Αρκετά από τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Πήλιο και συγκεκριμένα στην Νταμούχαρη.)

Εμείς επιλέξαμε να μείνουμε στο Χορευτό. Μας πρότειναν ξενοδοχείο (Χαγιάτι) που βρίσκεται μπροστά στη θάλασσα και από ο,τι είδαμε στο χάρτη, η περιοχή αυτή ήταν ένα κομβικό σημείο για να επισκεφθούμε της όμορφες παραλίες από την πλευρά του Αιγαίου καθώς και τα παραδοσιακά χωριά. Ξεκινήσαμε με σούπερ διάθεση και χωρίς τα κλασσικά ταπεράκια για τη διαδρομή, μιας και χιλιομετρικά έμοιαζε να είναι αρκετά κοντά. Κάναμε όμως την (must) στάση στο Σείριο για τροφοδοσία και με καλοκαιρινή μουσικούλα (από “Νέο Κύμα” μέχρι Χατζηγιάννη) και χαρά φτάσαμε ως το Βόλο ξεκούραστα σε 3 ώρες και κάτι.

Διαβάστε περισσότερα »

Επειδή το Καλοκαιράκι ..θέλει το παγωτό του, σας παρουσιάζω την αγαπημένη μου συνταγή σπιτικού παγωτού παρφέ-βανίλια!!!
Δε χρειάζεται παραπάνω από 5 λεπτάκια στην προετοιμασία του κι αν σας αρέσει η γεύση του θα το φτιάχνετε ξανά και ξανά! Τουλάχιστον το δικό μου εξαφανίζεται σε χρόνο ρεκόρ!

Υλικά :
1 κουτάκι φυτική σαντιγί (morfat ή ello)
1 ζαχαρούχο γάλα
1-2 βανίλιες
1-2 παστέλια με ξηρούς καρπούς

Εκτέλεση :

Χτυπάμε στο μίξερ τη σαντιγί προσθέτοντας λίγο-λίγο το ζαχαρούχο γάλα. Ρίχνουμε και τις βανίλιες. Στο μεταξύ κόβουμε σε κομμάτια το παστέλι και το θρυμματίζουμε στο multi. Το ρίχνουμε κι αυτό στο μείγμα μας και χτυπάμε λίγο ακόμα. Ρίχνουμε το έτοιμο μείγμα σε παλιό κουτί παγωτού ή άλλο τάπερ με καπάκι. Τοποθετούμε στην κατάψυξη για αρκετές ώρες (αν το φτιάξουμε αποβραδίς, το πρωί θα είναι έτοιμο). Η συνταγή μας δεν περιέχει γάλα εβαπορέ γι`αυτό το παγωτό δεν κάνει κρυσταλλάκια, άρα δε χρειάζεται να επαναλάβουμε το ανακάτεμα.

Βγαίνει συμπαγές, αρκετά γλυκό στη γεύση (πολύ θα έλεγα) και εύκολο στο σερβίρισμα παγωτάκι. Αρέσει στα παιδιά γιατί είναι πιο γλυκό από το κλασσικό παγωτό του εμπορίου. Αν το προτιμάτε σοκολατένιο προσθέστε απλά στο μείγμα κακάο σε σκόνη και λίγη τρούφα σοκολάτα. Μπορείτε επίσης να προσθέσετε φρουτάκια γλασσέ, κομμάτια μπισκότου  ή ο,τι άλλο τραβά η όρεξή σας.

Καλή επιτυχία και …Καλοφάγωτο!

Ήταν πέρυσι τον Ιούλιο όταν έγραψα εκείνο το ποστ για τον Αλκίνοο μετά τη συναυλία του. Έκτοτε σκέφτηκα αρκετές φορές να το διαγράψω. Πέρασε ένας χρόνος στη διάρκεια του οποίου άκουγα σχεδόν αποκλειστικά τα τραγούδια του. Ανακάλυψα τη μουσική του. Τη μαγεία των στίχων του. Η φωνή του εξάγνιζε τη ψυχή μου, εξαφάνιζε την ταραχή των σκέψεών μου στις δύσκολες στιγμές. Τον εκτίμησα, τον αγάπησα και μετάνιωσα για όσα είχα γράψει τότε.. Εχθές ήταν η δεύτερη φορά που τον είδαμε σε live. Ήταν η συναυλία του στο Βεάκειο θέατρο στον Πειραιά. Αυτή τη φορά το απολαύσαμε με την ψυχή μας. Το θέατρο ήταν κατάμεστο και η βραδιά πολύ όμορφη. Το παράδοξο ήταν οτι δεν υπήρχαν καθόλου μουσικοί. Όλα τα ανέλαβε ο Αλκίνοος. Ο άνθρωπος ορχήστρα κυριολεκτικά.
Ώρα 1+ και η συναυλία δεν είχε τελειώσει.. 3 ώρες κράτησε αυτό το υπέροχο μουσικό ταξίδι!
Όχι δεν είμαι σχιζοφρενής… απλά εξελίσσομαι, μεγαλώνω καθώς φαίνεται..

Κι αλλάζω τον τρόπο να κοιτάω.

Είμαι ευτυχής που υπάρχει ο Αλκίνοος στη μουσική…
και η Ζυράννα Ζατέλη στα βιβλία..
.-

Δεν ξέρω αν έχετε υπόψιν σας το ξενόφερτο τραγουδάκι αλλά έχει γίνει ήδη τρανό παιδικό σουξέ.  Τα παιδιά το έφεραν πολλές φορές στο σχολείο να το ακούσουμε με την ευκαιρία γιορτών, όπως και το cd του πράσινου εκνευριστικού αρκουδιού με το φαγωμένο αυτί.

Το βίντεο της μπεμπέ Λιλή έτυχε να το δω ένα πρωί Κυριακής στην τηλεόραση και μου έκανε πολύ κακή εντύπωση. Το κοριτσάκι με την πάνα να κάνει video-chat με έναν ηλικιωμένο. Και ναι μεν τον λέει παππού αλλά εμείς εδώ στο Ελλάδα δεν το συνηθίζουμε να “τα λέμε” με τον παππού μέσω υπολογιστή (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.) Όλα τα άλλα μόνο με μεγάλη επιφύλαξη και ως ύποπτα μπορώ να τα δω. Έναν πλάγιο τρόπο να περαστούν συγκεκριμένα μηνύματα στα παιδιά. Με όσους το συζήτησα κάποιοι συμφώνησαν ένθερμα και άλλοι με θεώρησαν υπερβολική..

Και ευτυχώς κάποιος έγραψε αυτό το άρθρο στο troktiko και ένιωσα επιτέλους μια ηθική δικαίωση. http://troktiko.blogspot.com/2010/06/blog-post_9718.html

Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού με σχόλια κάποιων γονέων είναι το κάτωθι. Μπορεί να κρίνετε παρατραβηγμένα κάποια σχόλια αλλά αρκεί για προβληματισμό.

Όχι τίποτ`άλλο, απλά γιατί καλό θα είναι να μην αποκοιμηθούμε πνευματικά αποδεχόμενοι άκριτα ο,τι μας σερβίρουν καταλήγοντας να δίνουμε στα παιδιά μας παριζάκια γεμάτα λίπος και παρκάροντάς τα στην tv να παρακολουθούν τέτοια κλιπ (ανάμεσα στα υπόλοιπα έκτροπα της Tv ασφαλώς).

Η μόδα ενίοτε βλάπτει.

Αυτά..

Το σχολείο για τα παιδάκια έκλεισε και φέτος..Για εμάς, στις 21/6..

Από την Τετάρτη βρισκόμαστε στο σχολείο για να τακτοποιήσουμε το χώρο, να ετοιμάσουμε τις τάξεις για την επόμενη χρονιά και να ταξινομήσουμε το μπερδεμένο υλικό από τα παιχνίδια των παιδιών πετώντας ο,τι άχρηστο ή χαλασμένο. Από την Τρίτη κιόλας με έπιασε μια θλίψη απερίγραπτη. Έρχονταν από νωρίς τα παιδάκια με τους γονείς τους για να πάρουν το αναμνηστικό και τις εργασίες τους. Η αμηχανία έκδηλη. Οι φωτογραφίες… κουνημένες. Πόσο αλλιώτικα έμοιαζαν τα παιδάκια μας!!!  Τα πιο ζωηρά να είναι τώρα πιο θλιμμένα από όλα. Να αρπάζουν γρήγορα το αναμνηστικό και να τρέχουν στην έξοδο για να γλιτώσουν τον αποχαιρετισμό. Ένα από αυτά να κλαίει στην αγκαλιά της μαμάς, άλλο με σκυμμένο κεφαλάκι και με κοκκινισμένα  μαγουλάκια να μουρμουρίζει το “καλό καλοκαίρι” μέσα απ`τα δόντια. Τα κοριτσάκια ως συνήθως αυθόρμητα και εκδηλωτικά. Αγκαλιαζόμασταν και αισθανόμουν τα χεράκια τους να με σφίγγουν ΤΟΣΟ δυνατά..!

Μέσα σε λίγα λεπτά είχα ανταμοιφθεί για όλα.

Είχα εισπράξει την αγάπη τους σε τέτοιο βαθμό που μέσα μου γέμισα σιγουριά οτι φεύγουν έχοντας πάρει όλα όσα λαχταρούσα να τους δώσω.

Ο “μικρός τύραννος” την τελευταία μέρα δεν ήρθε. Η μαμά είπε στη μεγαλύτερη αδερφή του να παραλάβει τα πράγματά του. Κι όμως την προηγούμενη μέρα φρόντισε να δείξει κι εκείνος με τον τρόπο του, όλα τα συναισθήματά του..

Ανέβηκε ξαφνικά σε ένα τραπέζι ώστε να ψηλώσει αρκετά και καθώς τακτοποιούσα ανυποψίαστη ένα ράφι εκεί κοντά βούτηξε κυριολεκτικά στην αγκαλιά μου!! Κρεμάστηκε από το λαιμό μου και τα παπούτσια του άφησαν  2 ωραίες μελανιές στα πόδια μου από τη φόρα που είχε πάρει. Ξαφνιάστηκα και πόνεσα βέβαια αλλά ευτυχώς κατάφερα και κράτησα την ισορροπία μου για να μην πέσουμε και οι δυο στο πάτωμα. Με έσφιγγε και δεν κατέβαινε με τίποτα. Το πρόσωπό του- με ένα τερααάστιο χαμόγελο- έλαμπε. Τα άλλα παιδιά παρακολουθούσαν αποσβολωμένα το σκηνικό. Λογικά περίμεναν να τον μαλώσω. Εκείνος μου λέει “Σου έχω κάτι δασκάλα!” και τρέχει να βγάλει από την τσάντα του ένα σταυρό και ένα ψαράκι. Μου είπε οτι είναι για μένα και πως ο Χριστούλης θα με προσέχει…… Φόρεσα το σταυρό και έλεγε σε όλα τα παιδιά οτι αυτός μου τον έφερε. Το μεσημέρι ρώτησα τη μαμά του για το πως έφτασε στα χέρια του και αν μπορώ να τον κρατήσω και μου είπε : “Είδε που κάποια παιδιά σου έφεραν δώρο στη γιορτή και εμείς δεν είχαμε λεφτά να πάρουμε και μας έλεγε πως είναι πολύ άδικο. Μετά πήγαμε σε μια βάφτιση και πήρε από εκεί το σταυρό και το ψαράκι και τα έβαλε στην τσάντα να σου τα φέρει για δώρο.”

Φυσικά θα τα φοράω αυτά τα πολύτιμα δώρα. Έκανα και το ψαράκι κρεμαστό. Κοιτάω μια αυτά και μια τις μελανιές από την έξαφνη αγκαλιά και σκέφτομαι πόσο πολύ μπορεί να μας συγκινούν τελικά τα πιο δύσκολα παιδιά μας.  Η αναγνώριση που δείχνουν αυτά τα παιδιά οτι τα αγάπησα και ήμουν δίπλα τους παρά τα μαλώματα είναι βάλσαμο για μένα. Συμβαίνει τελικά να έχω ένα αλλιώτικο δέσιμο με τα δύσκολα παιδιά. Η σχέση μας περνά από σαράντα κύματα για να φτάσει πάντα στο ίδιο σημείο. Της αγάπης και της αποδοχής. Αχ βρε Αλέξανδρε…………

Αχ βρε Άγγελε από το άλλο σχολείο….

Την Τετάρτη φτάνοντας στο σχολείο και καλημερίζοντας τις συναδέλφους ακούω την “αγαπημένη” μου φωνή από το γραφείο : ” ααχ! τί ωραία θα είμαστε από σήμερα χωρίς όλη αυτή τη φασαρία των παιδιών!” Εντάξει φαντάζεστε ποια το είπε. Και -χωρίς να εκπλαγώ ιδιαίτερα- είδα οτι συμφώνησαν και οι άλλες δυο συνάδελφοι. Εντάξει μπορεί και να είναι τα πολλά χρόνια που κουβαλάνε στην πλάτη τους σε αυτή τη δουλειά ή ίσως η κούραση της συγκεκριμένης δύσκολης χρονιάς. Άλλωστε έχουν τη σιγουριά οτι θα ξαναγυρίσουν στο σχολείο μετά το Καλοκαίρι και γι`αυτό δε πολυνοιάζονται. Από την άλλη, εγώ δεν έχω πιο μελαγχολικό πράγμα από το να αναγκάζομαι να παρίσταμαι στο άδειο από παιδιά νηπιαγωγείο. Δεν μου κάθεται καλά, πώς το λένε.

Το νηπιαγωγείο χωρίς παιδιά είναι σαν πάρτυ χωρίς καλεσμένους…

Για την επόμενη χρονιά, αβεβαιότητα και αγωνία. Αν θα έχω ξανά τη χαρά να δουλέψω σαν αναπληρώτρια μόνο ο Θεός το ξέρει!

Ως τότε όμως, Καλό Καλοκαίρι και χαρούμενες διακοπές στις συναδέλφους και σε όλα τα παιδιά!!!

Φέτος επιλέξαμε με τη συνάδελφο να κάνουμε μια  πολύ απλή αλλά χαρούμενη για τα παιδιά γιορτή! Αποτελείται από τα πιο αγαπημένα τραγούδια και χορευτικά των παιδιών τη χρονιά που περάσαμε. Ανάμεσα σε αυτά, θα πούμε κάποια ποιήματα που στην ουσία περιγράφουν όσα μάθαμε, καλωσορίζουν το καλοκαίρι και προαναγγέλλουν την είσοδό τους στο Δημοτικό! Τα παιδιά ετοιμάζουν καθημερινά χειροτεχνίες για το σκηνικό και ανυπομονούν για τη μεγάλη μέρα!

Φυσικά εκείνα έγραψαν και την πρόσκληση! Αποφασίσαμε από κοινού τί θα γράψουμε, τα έγραψα σε ένα χαρτί και στη συνέχεια καλούσα ένα ένα τα παιδιά να τα αντιγράφουν σε ένα μεγάλο χαρτί που έβαλα στη μέση. Ύστερα επεξεργάστηκα την εικόνα στον υπολογιστή για να αποκτήσει το επιθυμητό μέγεθος και έγραψα στην άλλη πλευρά της κάρτας τα ίδια λόγια, ως είθισται. Στην εξωτερική πλευρά τα παιδιά έκαναν ντεκουπάζ μια καλοκαιρινή χαρτοπετσέτα, στολίσαμε με λίγη χρυσοκόλλες και κορδέλες και ..έτοιμη η πρόσκλησή μας! Το πόσο περήφανα ένιωθαν καθώς την έδιναν στη μαμά τους στο σχόλασμα, δεν περιγράφεται!!!

Το Καλοκαίρι έφτασε και εύχομαι να είναι όμορφο, ξεκούραστο και δημιουργικό για όλους μας!

Από τα μέσα Μαΐου η τάξη μας φόρεσε τα καλοκαιρινά της! Μια γλυκιά μελαγχολία έχω στην ψυχή μου… Από τη μια την προσμονή του Καλοκαιριού κι από την άλλη τη συνηθισμένη θλίψη για τον επικείμενο αποχωρισμό. Συγκινούμαι γνωρίζοντας οτι σε λίγο τα παιδιά που καθημερινά είχαμε κοντά μας, θα τραβήξουν το δρόμο τους έχοντας πάρει από εμάς όσα τους προσφέραμε και -το κυριότερο- ξέροντας μέσα στην καρδούλα τους οτι τα αγαπήσαμε ένα-ένα ξεχωριστά.

Ο βυθός της θάλασσας

Οι γοργόνες και τα δελφίνια μας

Οι θαλάσσιες χελώνες μας

Τα κάδρα με τα ψαράκια μας

Οι γλάροι μας (με πατρόν από το Αστροπελέκι)

Δραστηριότητα μετά την ανάγνωση του βιβλίου "Οι δερματούληδες στο ταψί του ήλιου"