Αγαπάω πάρα πολύ τα βιβλία. Διαβάζω από πολύ μικρή και όσα πράγματα και αν αλλάζουν στο πέρασμα του χρόνου, ξέρω ότι ποτέ δεν θα αλλάξει η φυσική μου έλξη για κάθε χώρο που φιλοξενεί βιβλία. Υπάρχει πάντα το «κατάλληλο» βιβλίο για τον καθένα μας. Αυτό που θα μας συντροφεύσει διδάσκοντάς μας ή ψυχαγωγώντας μας ανάλογα με την συναισθηματική περίοδο που περνάμε. Κι είναι μαγευτική η διαδικασία της αναζήτησης ενός βιβλίου που πρόκειται να αγαπήσουμε. Πολύ προσωπική και γοητευτική. Αρκεί φυσικά κανείς να μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία και να μην αρπάζει το οποιοδήποτε best seller ακούγεται εκείνη την περίοδο.
Ένα βιβλίο που κίνησε το ενδιαφέρον μου ήταν «Ο κήπος του Επίκουρου» του Γιάλομ. Ο υπότιτλος «αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου» ήταν πολλά υποσχόμενος και αυτό που μου άσκησε τη μεγαλύτερη έλξη όταν το ξεφύλλισα, ήταν η αναφορά σε Έλληνες φιλοσόφους. Αμφιταλαντεύτηκα. Μετά από 2 μισά βιβλία του που έχω διαβάσει (και μετά το «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» που το βρήκα πραγματικά αξιόλογο), μου δημιούργησε τελικά μια αρνητική αίσθηση και με απώθησε ως ψυχοθεραπευτής.
Δεν το αγόρασα το βιβλίο και ούτε προτίθεμαι να το κάνω για έναν πολύ βασικό λόγο.
Γιατί ένας άνθρωπος άθεος όπως ο Γιάλομ δεν δύναται κατά τη γνώμη μου να καθησυχάσει έναν τέτοιο βαθιά ριζωμένο φόβο στις ψυχές των ανθρώπων. Ο Γιαλομ σε συνέντευξη του αναφέρει :

-Η σχέση σας με τη θρησκεία;
«Δεν υπάρχει. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος ξεμπερδεύει με τον Θεό όσο περισσότερο εξοικειώνεται με την ιδέα του θανάτου. Ο σεβασμός προς τον θάνατο σε κάνει άθεο. Είναι απίστευτο το τι έχουν σκαρφιστεί κατά καιρούς οι άνθρωποι για να αποκλείσουν τον θάνατο από τη ζωή τους. Κάποιες θρησκείες βρίσκουν παρηγοριά στην υποτιθέμενη μεταθανάτια ζωή, θεωρώντας ότι οι νεκροί δίνουν ραντεβού σε ένα είδος reunion πάρτι με καλεσμένα όλα τα αγαπημένα τους πρόσωπα.»
«Οσο λιγότερα απωθημένα αφήνουμε μέσα μας τόσο λιγότερο φοβόμαστε να πεθάνουμε. Αφήστε μόνο ένα φέρετρο πίσω σας, χωρίς “γιατί” και “μακάρι”.
(συνέχεια…)

Η έμπνευση ήρθε από μια φωτογραφία μας και φυσικά από το πιο αγαπημένο μας τραγούδι που δεν είναι άλλο από το  »Τανγκό» της Χάρις Αλεξίου.

…Μια γυναίκα, ένας άντρας κι ένας Θεός….

…ένας Έρωτας θεός να μας σημαδεύει…

…να σου δίνω τα φιλιά στων κεριών το φως…

…και να παίρνω αυτά που ο νους μας απαγορεύει..

Σ`αγαπάω…για πάντα!

Ο Απρίλιος είναι ο μήνας που με καλοδέχτηκε όταν ήρθα στον κόσμο. Είναι ο μήνας που μπορεί να μας ζεστανει τις καρδιές μας φέρνοντας την Άνοιξη πιο αισθητά κοντά μας καθώς ανθίζει όλη η πλάση και ο ήλιος λάμπει! Παράλληλα όμως μελαγχολεί και ταπεινώνεται τις άγιες μέρες των Παθών του Χριστού κι ύστερα με την Ανάσταση, το Πάσχα και τα γλέντια μας γεμίζει ξανά με ελπίδες και κουράγιο!!! Πόσο γεμάτος μήνας!

Τον αγαπάω πολύ και για να τον τιμήσω όπως του πρέπει, ας του απαγγείλω το ποιηματάκι του…