Archive for Μαΐου, 2009

Ξεκινώ να φτιάξω ένα νέο έργο papier-mache και μορφές αγαπημένες απ`τα παλιά εμφανίζονται ζωηρά μπροστά μου. Ζητούν δικαιωματικά να «υπάρξουν». Και πως άλλωστε μπορουσε να γίνει διαφορετικά.. αφού αποτελούν κομμάτια δικά μου, αφθαρτα και αναλλοίωτα στο χρόνο. Μεγάλωσα με αυτά. Μου έδωσαν στοιχεία χαρακτήρα, μου έδειξαν δρόμους διαφυγής, απάλυναν αγωνίες μου και μίλησαν στην καρδιά μου με τρόπο αμεσότερο και ευγενικότερο από οτιδήποτε άλλο.

Η Annie είναι πάντα ένα σύμβολο ελπίδας για μένα. Και είμαι σίγουρη πως αγαπήθηκε εξίσου από όλους όσους είχαν την χαρά να απολαύσουν αυτό το καταπληκτικό μιούζικαλ.
Μια  ζεστή παιδική καρδιά με πίστη και ελπίδα για το αύριο. Δυο τσαχπίνικα ματάκια που θα έκλεβαν την καρδιά και του πιο δύστροπου χαρακτήρα.  Με το πολυμήχανο μυαλουδάκι της, το νάζι και τη μελωδική της φωνή, ξέρει να διώχνει μακριά το φόβο και την θλίψη. Όχι μόνο τη δικιά της θλίψη, αλλά και του καθένα από μας. Ακόμα και σήμερα βλέπω ξανά την ταινία και πιάνω συχνά τον εαυτό μου να σιγοτραγουδά το » Tomorrow».

Μακάρι να γυρίζονταν και σήμερα ταινίες όπως το μιούζικαλ Annie, τον Όλιβερ Τουίστ, τη Μελωδία της Ευτυχίας και τη Μαίρη Πόππινς. Νιώθω αληθινά τυχερή που μεγάλωσα σε μια εποχή που προβάλλονταν τέτοιες ταινίες-θησαυροί. Τώρα πια πρέπει να επαγρυπνούμε συνεχώς και να λαμβάνουμε μέτρα για το τί θεάματα βλέπουν τα παιδιά μας. Είναι απίστευτο το πόσο σκληρές, βίαιες και παραμορφωμένες εικόνες εισβάλουν στο μυαλό και την ψυχή τους.  Και από τα πιο «αθώες» φαινομενικά ταινίες.  Ευτυχώς τουλάχιστον που υπάρχει ακόμα το καλό και ποιοτικό παιδικό θέατρο.

Το σπίτι μας είναι η φωλιά μας, ο χώρος που (φυσιολογικά) μας βοηθά να αποφορτιστούμε από την ένταση και τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας. Καθώς αντικατοπτρίζει το προσωπικό μας γούστο και αντανακλά τη διάθεσή μας, όλοι οι γνήσιοι σπιτόγατοι έχουμε εντοπίσει, σχεδιάσει και εν τέλει..κατοχυρώσει τη γωνιά μας!

Μπορεί να`ναι η ζεστή γωνιά του καναπέ κοντά στην τηλεόραση, μια αγαπημένη πολυθρόνα ή οποιοδήποτε άλλο αναπαυτικό είδος προσφέρεται για..κούρνιασμα και χουζούρι.
Για μένα αυτή η γωνιά δημιουργήθηκε πρόσφατα, απλά και απρογραμμάτιστα όταν αγοράσαμε μια κουνιστή πολυθρόνα poang (το καινούριο είδος poang) από το αγαπημένο μας ΙΚΕΑ. Σε μια βόλτα μας εκεί την είδα, τη δοκίμασα και… την ερωτεύτηκα! Όταν ήρθε στο σπίτι δεν άργησα να καταλάβω πως ήταν ο,τι ακριβώς ονειρευόμουν. Απίστευτα αναπαυτική. Λιτή εμφανισιακά, βρήκε εύκολα τη θέση της. .Κι εγώ τη δική μου..!
Λένε πως η ασυνείδητη ανάγκη μας να καταφεύγουμε έστω για λίγες στιγμές στην ασφάλεια της εμβρυακής ζωής εκφράζεται με την επιλογή εμβρυακής στάσης στον ύπνο μας. Το μητρικό ρυθμικό κούνημα που μας νανούριζε παιδιά, λειτουργεί σαν ανάμνηση που μπορεί να μην συνειδητοποιούμε πως έχουμε, μα ποιος ενήλικας μπορεί στ`αλήθεια να αντισταθεί- μετά από μια κοπιαστική μέρα - σε μια κουνιστή πολυθρόνα, να κλείσει για λίγο τα μάτια και να αφεθεί στο απαλό της λίκνισμα;

Αυτή την εποχή, οι στιγμές στην αγαπημένη μου poang συνοδεύονται από το καινούριο βιβλίο της εξαιρετικής Μάρως Βαμβουνάκη «Χορός μεταμφιεσμένων» που μιας και είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας, είμαι ιδιαίτερα ενθουσιασμένη που το κρατώ στα χέρια μου.
Δημιουργήστε ή ανανεώστε την αγαπημένη σας γωνιά με μαξιλάρια, φυτά, κεριά, έργα τέχνης  ή αντικείμενα που σας εμπνέουν.

Η -έστω και ολιγόλεπτη- χαλάρωση δεν πρέπει να λείπει από το καθημερινό μας πρόγραμμα γιατί είναι απαραίτητη για την διατήρηση της ψυχικής μας ισορροπίας και μια μικρή απόλαυση που όλοι αξίζει να προσφέρουμε στον εαυτό μας!

Είναι ένα τραγούδι που αγαπώ πολύ και θέλω να αφιερώσω στην αδερφή μου. Γιατί θέλω να την ευχαριστήσω που ομόρφυνε τη ζωή μου από την πρώτη στιγμή που ήρθε στον κόσμο και που συνεχίζει να το κάνει.
Γιατί είμαστε φτιαγμένες από το ίδιο υλικό και μαζί θα μπορούμε να γελάμε πάντα με όλη μας την ψυχή. Χωρίς ιδιοτέλεια, δισταγμό ή όρια απλά θα αγαπιόμαστε και θα τρέχουμε πάντα η μια κοντά στην άλλη όποτε «μαλώνουμε με τη ζωή». Αυθόρμητα θα γινόμαστε και πάλι παιδιά και θα ξορκίζουμε με γέλια και παιχνίδια καθετί που μας φοβίζει ή μας πονά. Υπάρχει πιο αληθινή φιλία από την αδελφική αγάπη ;
Δεν είναι οτι είμαστε συγγενείς-αίματος..αλλά πάνω από όλα είναι..
οτι είμαστε συγγενείς ΚΑΡΔΙΑΣ!
Στελίνα μου καλή επιτυχία στις πανελλήνιες! Θα περάσουν και μετά….Καλοκαιράκι!!!!

Μάιος πια..και οι προετοιμασίες για την καλοκαιρινή γιορτή στα σχολεία φουντώνουν..

Αυτό το τραγούδι αποχαιρετισμού των μικρών μας περσινών πτυχιούχων, με γεμίζει με συγκίνηση,πολλή αγάπη και νοσταλγία…
Σας έχω πάντα στην καρδιά μου.. Έναν – έναν ξεχωριστά!!!

"ΠΑΛΙΟ ΚΙ ΩΡΑΙΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ"

Παλιό κι ωραίο παρελθόν
που ζήσαμε μαζί,
θα`ναι γραμμένο πάντοτε,
βαθιά μες στη ψυχή.

Κι αν όλα χάσεις στη ζωή
και πλούτη κι αγαθά,
σου μένουν φίλοι αληθινοί
πιστοί παντοτινά.

Τα χέρια δώστε σταυρωτά
ετούτη τη στιγμή,
και τη φιλία αυτή παιδιά,
σφραγίστε στην ψυχή.

Όχι δεν χωριζόμαστε
για πάντοτε παιδιά,
μα θα ξαναβλεπόμαστε
αδέλφια μου συχνά.

Μου λείπετε ζιζανιάκια μου!
αχχ!!