Ξεκινώ να φτιάξω ένα νέο έργο papier-mache και μορφές αγαπημένες απ`τα παλιά εμφανίζονται ζωηρά μπροστά μου. Ζητούν δικαιωματικά να «υπάρξουν». Και πως άλλωστε μπορουσε να γίνει διαφορετικά.. αφού αποτελούν κομμάτια δικά μου, αφθαρτα και αναλλοίωτα στο χρόνο. Μεγάλωσα με αυτά. Μου έδωσαν στοιχεία χαρακτήρα, μου έδειξαν δρόμους διαφυγής, απάλυναν αγωνίες μου και μίλησαν στην καρδιά μου με τρόπο αμεσότερο και ευγενικότερο από οτιδήποτε άλλο.

Η Annie είναι πάντα ένα σύμβολο ελπίδας για μένα. Και είμαι σίγουρη πως αγαπήθηκε εξίσου από όλους όσους είχαν την χαρά να απολαύσουν αυτό το καταπληκτικό μιούζικαλ.
Μια  ζεστή παιδική καρδιά με πίστη και ελπίδα για το αύριο. Δυο τσαχπίνικα ματάκια που θα έκλεβαν την καρδιά και του πιο δύστροπου χαρακτήρα.  Με το πολυμήχανο μυαλουδάκι της, το νάζι και τη μελωδική της φωνή, ξέρει να διώχνει μακριά το φόβο και την θλίψη. Όχι μόνο τη δικιά της θλίψη, αλλά και του καθένα από μας. Ακόμα και σήμερα βλέπω ξανά την ταινία και πιάνω συχνά τον εαυτό μου να σιγοτραγουδά το » Tomorrow».

Μακάρι να γυρίζονταν και σήμερα ταινίες όπως το μιούζικαλ Annie, τον Όλιβερ Τουίστ, τη Μελωδία της Ευτυχίας και τη Μαίρη Πόππινς. Νιώθω αληθινά τυχερή που μεγάλωσα σε μια εποχή που προβάλλονταν τέτοιες ταινίες-θησαυροί. Τώρα πια πρέπει να επαγρυπνούμε συνεχώς και να λαμβάνουμε μέτρα για το τί θεάματα βλέπουν τα παιδιά μας. Είναι απίστευτο το πόσο σκληρές, βίαιες και παραμορφωμένες εικόνες εισβάλουν στο μυαλό και την ψυχή τους.  Και από τα πιο «αθώες» φαινομενικά ταινίες.  Ευτυχώς τουλάχιστον που υπάρχει ακόμα το καλό και ποιοτικό παιδικό θέατρο.

7 Responses to “Annie & Sandy”