Γράφω, με τη νοσταλγία του ανθρώπου που γυρνά από ρομαντικό καλοκαιρινό ταξίδι.. Επέστρεψα κι όμως ο νους μου ταξιδεύει ακόμα εκεί..Το φως και η αύρα του, με ακολουθούν ακόμα..Αυτό το βιβλίο έχει ένα άρωμα ολόδικό του, που σε μεθά σαν γλυκό κρασί και σε παρασέρνει σε έναν κόσμο, όπου ο Έρωτας είναι ο μόνος κυρίαρχος..
Δεν γίνεται να μην αφεθείς..να μην ποθήσεις να συντροφεύσεις την Κλαίλια στη βάρκα της και να συλλογιστείς στο απαλό της λίκνισμα και για τα δικά σου λάθη, τις δικές σου απώλειες, τα όνειρα που σε καλούν να παλέψεις, μέχρι κάποτε να καταφέρεις να τα αγγίξεις..
Η Λένα Μαντά με το «Σπίτι δίπλα στο ποτάμι» είχε ήδη κερδίσει το ενδιαφέρον και το θαυμασμό μου. Με αυτό το βιβλίο όμως..στόχευσε απευθείας στην καρδιά μου. Ένιωσα τόσα πολλά συναισθήματα για τους ήρωες, που ήδη θλίβομαι από την έλλειψή τους…
Ο Παύλος με συγκίνησε βαθιά, τον αγάπησα από την πρώτη εμφάνισή του και τον νοιαζόμουν ως το τέλος.. Ο Νικηφόρος με ενόχλησε αρκετά, μα δεν μου προκάλεσε θυμό γιατί απλά τον ψυχανεμίστηκα από νωρίς και «τα έβαζα» με την Κλαίλια που του έδωσε τόσα περιθώρια ώστε να σκορπίσει έναν τέτοιο πόνο. Κι όμως..όταν υπάρχει ένας τέτοιος ορμητικός Έρωτας .. μπορεί η Κόλαση να μοιάζει με Παράδεισο και εύκολα να ξεγελαστείς..
Η Κλαίλια πότε με εξόργιζε, πότε την συμπονούσα, πότε διέκρινα πως μοιάζουμε σε πολλά και ως το τέλος δεν ήξερα αν τελικά θα συμφιλιωθούμε εμείς οι δυο. Ίσως φταίει το οτι μου θύμισε…και δικά μου δακρυσμένα μονοπάτια. Ήθελα να την συνεφέρω, να τη μαλώσω σαν μικρό παιδί αλλά και να μπορούσα να το κάνω σε τί θα ωφελούσε άραγε.. Ποιος μπορεί να βάλει φρένο στον Έρωτα..Άλλωστε σ`αυτό το ρόλο υπήρχε πάντα η γλυκιά Ευγενία, και φυσικά.. ο απόλυτα ερωτευμένος και αφοσιωμένος Παύλος…
Σαράντα κύματα λοιπόν πέρασε η σχέση μου με την Κλαίλια. Κάποτε όμως με κέρδισε και στο τέλος με συγκίνησε βαθιά..

Αν αυτό το βιβλίο ήταν γλυκό…. θα ήταν γλυκό τριαντάφυλλο ..
Αν ήταν πράγματι σαν βροχή…θα ήταν μεθυστικές σταγόνες από το άρωμα μιας εποχής που πότισε και τη δική μας καρδιά …Κάποτε…

Δεν το κρίνω…λέω μονάχα πως το αγάπησα πολύ.
Πως αρνούμαι ακόμα να του βρω μια θέση στη βιβλιοθήκη μου.. Προτιμώ να το έχω δίπλα μου να το κοιτάζω..να ανατρέχω σε αγαπημένες φράσεις..να αναπολώ την Κέρκυρα που ασκεί πάνω μου μεταφυσική γοητεία… να χαιδεύω τα ανάγλυφα γράμματα και την πολύτιμη, προσωπική μου αφιέρωση από τη Λένα Μαντά στην πρώτη σελίδα του.

Καλοτάξιδο να`ναι Λένα μου…
Η Κλαίλια ήδη βλέπει τη βάρκα της να γεμίζει, σαν τη βάρκα της Μαντα-λένας αφού το βιβλίο είναι σταθερά πρώτο στη λίστα των best sellers σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και επαρχία!
Kαι για το τέλος φύλαξα το τραγούδι που από δω και στο εξής θα`ναι το soundtrack του «Έρωτα σαν Βροχή»..
Η ίδια η συγγραφέας του άλλωστε το επέλεξε..Υπέροχοι στίχοι..

Τικ τακ.. τικ τακ.. τικ τακ..
Το ακούτε κι εσείς ; Ποιό ; Αυτό το…βιολογικό ρολόι…!
Γιατί υπάρχει ΚΑΙ αυτό το ρολόι.
Ποιος όμως τα πάει καλά με όλα αυτά τα ρολόγια τελικά ; Αναρωτιέμαι…
Το δικό μου ρολόι χτύπησε ενώ κρατούσα εκείνο το άδειο μπουκάλι από χυμό και ετοιμαζόμουν να το πετάξω ώσπου μεταμορφώθηκε σε εγκυμονούσα χωρίς καν να το καταλάβω! Ιδού λοιπόν η MAMMA MIA μου!!

Εγκυμονεί εκείνη για την ώρα, γιατί εγώ το σταμάτησα μουρμουρίζοντας το
«Έεεελα είναι νωρίς ακόμα..»..που όλα τα ρολόγια έχουν μάθει να ακούν.
Υπάκουσε..!Για να δούμε για πόσο!!
Αφιερωμένη με αγάπη σε όλες τις εγκυμονούσες και όσες σκοπεύουν και ανυπομονούν να φουσκώσουν σύντομα οι κοιλίτσες τους!!!

«Οι μαθητές στη χώρα μας δουλεύουν, σύμφωνα με το Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών το πιο σκληρό εργατικό ωράριο. Επτά ώρες καθηλωμένοι στα θρανία του σχολείου, άλλες τρεις με τέσσερις στις καρέκλες των φροντιστηρίων και τουλάχιστον μία με δύο ώρες μελέτη στο σπίτι, περνάνε ένα εφιαλτικό 24ωρο, χωρίς χρόνο να σκεφτούν, να αναρωτηθούν, να παίξουν, να ερωτευτούν. Και το πρόβλημα δεν είναι βέβαια μόνο χρονικό. Τα παιδιά βομβαρδίζονται με μια ανούσια, και ογκώδη ύλη, σε ένα σχολείο ανταγωνιστικό και εξετασιοκεντρικό, και αποφοιτούν χωρίς να ξέρουν τον κόσμο που τα περιβάλλει, την κοινωνία που ζουν, ούτε καν το ίδιο τους το σώμα. Επιπλέον η απουσία ελπίδας – είναι η πρώτη γενιά μετά τον πόλεμο που ξέρει καλά ότι θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της – φορτώνει τα παιδιά με μια πρώιμη απελπισία. Η ταινιούλα αυτή ΄κινουμένων σχεδίων, φτιάχτηκε με ένα «πρωτόγονο» τρόπο animation, χωρίς δηλαδή τη χρήση ειδικού προγράμματος. Χρησιμοποιήθηκε μόνο η διαδoχή πολλών σκίτσων. Η Coca Cola δεν είναι βέβαια «σπόνσορας», είναι μέρος του προβλήματος.»

Μία εξαιρετική δουλειά της συναδέλφου Νίνας Γεωργιάδου από την Κάλυμνο
…………….

Κυριακή πρωί.. Αφήσαμε τον ήλιο να ανέβει πιο ψηλά στον ουρανό από ο,τι τις άλλες μέρες -τις καθημερινές- πριν ξυπνήσουμε από ύπνο γλυκό. Η μέρα ζεστή, ολόφωτη και δροσερή. Ίσως να φόρεσε τα καλά της για να γιορτάσει που είχε την τιμητική της. 21 Ιουνίου. Η μεγαλύτερη ημέρα του έτους.Επίσημη αρχή καλοκαιριού!
Εμείς γεμάτοι σχέδια και βιάση, για να την αξιοποιήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο..
Οι απαραίτητες προετοιμασίες πριν την κοντινή απόδραση για μπάνιο. Να ετοιμάσουμε την τσάντα για την παραλία με δροσερό νεράκι, να ρίξουμε λίγο φαγητό στα ψαράκια μας στη λίμνη και……. ιδού το θαύμα που αντικρίσαμε..

Εν μια νυκτί… φανερώθηκε το πρώτο άνθος από τα νούφαρά μας. Πανέμορφο, δροσερό, σαγηνευτικό σαν παραμυθένιο…
Μα πότε πρόλαβε να ανθίσει και να πάρει τέτοιες διαστασεις αυτό το εντυπωσιακό λουλούδι? Μείναμε να το κοιτάζουμε με δέος μαγεμένοι από την ανυπέρβλητη ομορφιά του. Μεθυσμένοι απ`τη χαρά και περήφανοι που το μεγαλώσαμε τόσους μήνες μέσα στη λίμνη μας και έφτασε η ώρα να το καμαρώσουμε στις δόξες του..Ώσπου τρέξαμε να πάρουμε τη φωτογραφική μηχανή και να το φωτογραφίσουμε μήπως δεν προλάβουμε και μας εξαφανιστεί εξίσου μαγικά όπως εμφανίστηκε…
Αργά το απόγευμα, έχοντας χορτάσει ήλιο και θάλασσα, επιστρέψαμε στο σπίτι και σαν παιδιά που λαχταρούν να βρεθούν κοντά στο καινούριο τους δώρο, τρέξαμε στη λίμνη να δούμε… αν είναι ακόμα εκεί…
Κι εκείνο ήταν… μα νύσταξε καθώς φαίνεται και είχε ήδη αποκοιμηθεί….

Καληνύχτα παιδιά..Αύριο πάλι…

Δεν είναι υπέροχη η ζωή;

Ποιο κοριτσάκι την γνώρισε και δεν την λάτρεψε? Ποιο δεν καρδιοχτυπούσε από χαρά κι ανυπομονησία με το που έπεφτε το σήμα της ΕΡΤ και ακουγόταν το τραγούδι της Κάντυ? Κοριτσάκια που γίναμε γυναίκες κι ακόμα την θυμόμαστε με νοσταλγία.

Για μένα όσο διαρκούσε το κάθε επεισόδιο ο χρόνος σταματούσε. Στην καρδιά όλων όσων την παρακολουθούσαμε, η Κάντυ δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη. Καμιά μας δεν γλίτωσε την ταύτιση και αν το ψάξουμε λιγάκι θα διαπιστώσουμε το πόσο μας έχει επηρεάσει. Στη συμπεριφορά, στη σκέψη ή ακόμα και στο ανδρικό πρότυπο που έχουμε διαμορφώσει. Μάλιστα συζητώντας για την Κάντυ, μου έκανε εντύπωση το γεγονός της επιλεκτικής μνήμης. Καθένας θυμάται συγκεκριμένα στοιχεία από τη σειρά ενώ ηθελημένα ξέχασε κάποια άλλα. Προσωπικά δεν θυμόμουν πως ο υπέροχος πρίγκιπάς της, ο Άντονι είχε πεθάνει..Ούτε πως η Κάντυ ερωτεύτηκε ξανά. Αυτή η γκάιντα ακόμα ηχεί στα αυτιά μου. Κι όμως οι πιο πολλοί θυμούνται τον Τέρρυ ως σύντροφο της γλυκειάς Κάντυ. Τα συναισθήματα σε αυτή τη σειρά ήταν τόσο έντονα και ποικίλα που καταγράφηκαν μέσα μας. Μάλλον μας παρουσίασε καταστάσεις και μέσα από αυτές πρωτογνωρίσαμε ένα σωρό από συναισθήματα. Διδαχτήκαμε τη αληθινή φιλία (και έτσι ακόμα την ψάχνουμε), την προσφορά, την καλοσύνη (μα και την ύπαρξη της κακίας) και νιώσαμε τα πρώτα ερωτικά μας φτερουγίσματα..
Ήταν λοιπόν η σειρά της να αναδυθεί μέσα από το χαρτοπολτό. Να τιμηθεί σαν σύμβολο αγνό μιας παιδικής ηλικίας αλλά και μιας εποχής ολόκληρης,φωτεινής και παρελθούσας..
Ένα από τα πιο όμορφα και συγκινητικά δώρα που δέχτηκα από τον δικό μου πρίγκιπα, ήταν το ότι έψαξε και συνέλεξε όλα τα επεισόδια της Κάντυ στα ελληνικά και μου τα δώρισε σε μια όμορφη κασετίνα. Έτσι θα τα δει και η επόμενη γενιά!!! Πρόσφατα μάλιστα τα έδειξα σε ένα κοριτσάκι 10 ετών και ενθουσιασμένο μου είπε πως δεν έχει ξαναδεί τόσο ωραία σειρά! Δανείστηκε τα dvd στο σπίτι της και είδε μέσα σε μια εβδομάδα όλα τα επεισόδια με την ίδια μανία που κάποιοι από μας παρακολουθούμε σειρές σαν το Lost ή άλλες αντίστοιχες. Απορώ γιατί δεν ξαναπροβάλουν τα επεισόδια.
Με λίγη αναζήτηση στο google είναι διαθέσιμα σε όποιον θελήσει να τα κατεβάσει και να τα ξαναδεί. Είναι ένα απο τα πιο νοσταλγικά ταξίδια στο χρόνο.. Κάπου εκεί από όπου όλα ξεκίνησαν..
«>