Archive for July, 2009

Για την γρίπη των χοίρων, βουίζει ο τόπος.  Για την παπιερίαση δε μιλάει κανείς! Και όμως! Κολλάει άμεσα και ..ύπουλα!

Πρώτα γνωρίζεις την papiera, θαυμάζεις τα έργα της και μετά από λίγο καιρό αρχίζεις να έχεις ..παπιεροσυμπτώματα!!

Παρατηρείς πως πλέον βλέπεις τις εφημερίδες με άλλο μάτι…μαζεύεις -έτσι για να βρίσκονται βρε παιδί μου λες- διάφορα ανακυκλώσιμα υλικά και ψαχουλεύεις ντουλάπια κι αποθήκες να βρεις χαρτοταινίες και σύρματα.. Και μια μέρα, η παπιερονόσος εκδηλώνεται!! Χωρίς να το καταλάβεις, στρώνεσαι και φτιάχνεις το πρώτο σου παπιέ! Το παρακολουθείς να στεγνώνει, το χαϊδολογείς για να γίνει καλό παπιεδάκι και μέχρι να το βάψεις έχεις κιόλας δεθεί. Το χαζεύεις έτοιμο και στολισμένο και το καμαρώνεις!
Είναι η πιο ιδιάζουσα σχέση, στην ως τώρα ζωή σου. Και αυτο το παπιέ είναι το πιο σπουδαίο του κόσμου επειδή είναι το δικό σου! Και φυσικά επειδή είναι ..το πρώτο σου.

Μόνο που σαν παπιεδάκι κι αυτό,  ζητά σε λίγο καιρό ένα (χμ..)αδερφάκι κι έτσι στρώνεσαι ξανά έχοντας πια μάθει πως είναι να παπιενοσείς!

Έτσι λοιπόν, η φίλη μας Μαριλία δεν πρόσεξε τις παρέες της με παπιε-φορείς του διαδικτύου, τη δασκάλα papiera και του λόγου μου, και έκανε τα δικά της παπιεδάκια! Το πρώτο βαφτίστηκε Φρόσω, από την νονά papiera.

Το δεύτερο είχα τη χαρά να το βαφτίσω εγώ και μιας και βγήκε φιλόμουσο, ονομάστηκε Μέλπω εκ της μούσας Μελπομένης παρακαλώ!

Δείτε τα στο blog της!

Να μας ζήσουν!!!

Quiz : Τί κοινό έχουν τα πατατάκια και τα παπιέ?

Κανείς δεν μπορεί να δοκιμάσει μόνο ένα!

Σας φιλώ!

Νιώθω γλυκά σήμερα.. Είναι η αίσθηση που με ακολουθεί από εχθές, όταν βρέθηκα ξανά στην εκκλησία του αγίου Παντελεήμονα που γιόρταζε και με συνδέουν μαζί της, οι ομορφότερες αναμνήσεις από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Εκεί πήγα κατηχητικό στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, έπαιξα στο προαύλιο πρωινά Σαββάτου, μύρισα την χαρακτηριστική μυρωδιά από ψημένο καλαμπόκι στο πανηγύρι της γιορτής του και μεγάλη πια, στην πλατεία του, διάλεξα να ορίσω το πρώτο ραντεβού, με τον Έρωτα της ζωής μου.
Γι`αυτό, η 27/7 είναι πάντα σημαντική μέρα για μένα.

Ήρθε στο νου μου το τραγούδι “Άγιος ο Έρωτας” του Γ.Ανδρέου.
Ακούγοντας αυτό τους ποιητικούς στίχους και κοιτώντας αυτές τις καλοκαιρινές εικόνες…κανένα μουντό γραφείο, καμιά μελαγχολική σκέψη δεν μπορεί να εμποδίσει την ψυχή να ανασάνει ελεύθερη, έστω και για τα λίγα λεπτά που διαρκεί.

Αφεθείτε γλυκά να σας ταξιδέψει….

Καλή μέρα να έχουμε!

Κάθε καλοκαίρι, στο Ευριπίδειο θέατρο της Σαλαμίνας γίνονται συναυλίες και παρουσιάζονται θεατρικές παραστάσεις που περιοδεύουν. Θέλαμε πολύ να το επισκεφθούμε και φέτος και είχαμε το νου μας για το τί θα παιζόταν τις μέρες που θα βρισκόμασταν εκεί. Δυστυχώς, αυτό που θα ήθελα περισσότερο να δούμε, δηλαδή το “Θαύμα της Άννυ Σάλιβαν” έχει προγραμματιστεί για Δευτέρα 27/7 οπότε δεν θα το προλαβαίναμε. Από συναυλίες είχαμε να επιλέξουμε μεταξύ Άννας Βίσση και Αλκίνοου Ιωαννίδη. Ο Αλκίνοος θα έπαιζε την τελευταία βραδιά των διακοπών μας. Σκεφτήκαμε πως θα ζούσαμε μια μαγευτική βραδιά χάρη στην ξεχωριστή χροιά του καλλιτέχνη, την ποιοτική μουσική και την συγκλονιστική θέα που προσφέρει το θέατρο. Κι έτσι κλείσαμε τα εισιτήρια και οραματιζόμασταν τη βραδιά.
Εγώ δε,  άρχισα  και το “διάβασμα”. Άκουγα όσα τραγούδια του μου άρεσαν από παλιά και ένα καινούριο του, πολύ καλό,το “Ήταν ανάγκη”, για να μπω στο κλίμα και να συμμετέχω πιο ενεργά στη συναυλία. Θέλαμε να το ζήσουμε, βρε παιδί μου! Δεν τον είχαμε ακούσει ποτέ live και το φανταζόμασταν …ονειρικό!

Τι να σας πω…και πως να σας το περιγράψω αυτό που πάθαμε τελικά! …. Η μαύρη απογοήτευση..μαύρη απελπισία και μαύρο κλάμα για τα κακόμοιρα τα μπλε χαρτονομίσματα που δώσαμε. Δεν ξέρω αν είναι έτσι σε κάθε συναυλία κι εμείς ασυνήθιστοι, αλλά εμάς μας γείωσε κανονικά. Δεν είναι μόνο που άργησε να βγει, ούτε που μας ευχήθηκε “καλή ακρόαση” και μετά σιώπησαν ως και οι πέτρες.. Ήταν οτι δεν θέλησε να πει τα γνωστά του τραγούδια παρά μόνο τα πολύ “βαριά” και οτι δεν υπήρχε ούτε ένα τραγούδι που να μην μιλά για θάνατο, τάφους και μοιρολόγια.Τέλειωνε το ένα τραγούδι κι έπιανε άλλο, ανάλογου ύφους και θεματολογίας μέσα στην κατάθλιψη για την ματαιότητα του κόσμου τούτου.. Ο κόσμος ..; Κάποιοι μουδιασμένοι-βουβοί, άλλοι γελούσαν αμήχανα, άλλοι πιο νευρικά, άλλοι έστελναν μηνύματα σε όλη τη λίστα τους και άλλοι.. παρακολουθούσαν με δέος. Κάποια στιγμή προαναγγέλλει το επόμενο κομμάτι λέγοντας “Τώρα θα σας πω ένα τραγουδάκι για το τέλος του κόσμου” μπρρρρρρρρρ!!! Και δεν ήταν μόνο απειλή!..το τραγούδησε κιόλας! Κάποια στιγμή μετά από δυο ώρες θλίψης, κάνει να φύγει. Μας χαιρετά σύντομα και τρέχοντας εξαφανίζεται στα παρασκήνια. Σηκώνεται κι ο κόσμος κι αρχίζει να αποχωρεί με την απορία στο βλέμμα. Κάποιοι έμειναν να χειροκροτούν να ξαναβγεί μπας και πει κάποιο από τα γνωστά του τραγούδια ….(ούτε κατά διάνοιαν να τραγουδήσει και άλλων καλλιτεχνών για να δώσει λίγο κέφι και χαρά στον κόσμο…δεν είναι εμπορικός τραγουδιστής καλέ!) και τσούπ σκάει ξανά μύτη (για το επονομαζόμενο ανκόρ) και λέει τα 3-4 που του ζητούσαν τόσες ώρες οι παρευρισκόμενοι θαυμαστές. Μάλιστα μας ξεκαθάρισε πως “η παραξενιά του είναι πως ξεχνά να τραγουδήσει αυτά που ζητά ο κόσμος”. χμ……….οk!
Πάντως οι μουσικοί του ήταν καταπληκτικοί, ένας κι ένας.
Φύγαμε μετά από 2,5 ώρες έχοντας πάρει τα μαθήματά μας για τη ματαιότητα της ζωής, τη συντομία της, την θλιβερή πραγματικότητα που ζούμε και πως το έντεχνο…πέθανε.
Κι εγώ που δεν πήγα στις “τσούλες” της Βίσση για να κρατήσω το έντεχνο στη ζωή και να κάνω στροφή στην ποιότητα, το μετάνιωσα οικτρά.
Σάκηηηηη πολύ μου έλειψες εκείνο το βράδυ!!! Φταίω άραγε εγώ που δεν “κόλλαγα” στο κλίμα ή ο καλλιτέχνης παραείναι απαισιόδοξος; Μαύρισε η ψυχή μας. Ένα είναι το σίγουρο..

Δεν θα το ξανακάνω ποτέ! I promise!

“Έπιασε ..βροχή αγάπη καλοκαιρινή” που έλεγε και ένα άσμα της εποχής μου αγαπημένο. ..

Μου έφεραν οι ανηψιές ρολά κουζίνας, έβαλα κι εγώ τις οδοντογλυφίδες και το ρύζι και φτιάξαμε “τον ήχο της βροχής”.  Καθεμία το δικό της! Κατασκευή πολύ απλή που μπορεί να ενθουσιάσει παιδιά, ονειροπόλους και λάτρεις της βροχής!!

Η διαδικασία πανεύκολη.

Πρώτα πρώτα συγκεντρώνουμε τα υλικά μας.  Ύστερα ανόιγουμε τρυπούλες στο ρολό και περνάμε τις οδοντογλυφίδες.

Με το ψαλίδι μας (εμείς οι μεγάλοι) κόβουμε τις άκρες από τις οδοντογλυφίδες που προεξέχουν. “Ντύνουμε” μετά το ρολό με χαρτοταινία. Έτσι απ`έξω είναι λείο, ενώ μέσα οι οδοντογλυφίδες διασταυρώνονται.

Με λίγη εφημερίδα και χαρτοταινία κλείνουμε το ένα άνοιγμα του ρολού. Τώρα είμαστε έτοιμοι να ρίξουμε το ρυζάκι.

Κλείνουμε και το άλλο άνοιγμα του ρολού και η κατασκευή ολοκληρώνεται. Επειδή όμως θέλουμε και να την κάνουμε όσο πιο όμορφη γίνεται, πιάνουμε τα παπιερικά μας!!! Με λωρίδες εφημερίδας βουτηγμένες σε κόλλα κάνουμε 2 τουλάχιστον στρώσεις στο ρολό.

Αφήνουμε να στεγνώσει στον ήλιο και στη συνέχεια αναλαμβάνουν τα χρώματα και …η φαντασία μας!!

Τα κορίτσια με εξέπληξαν με την υπομονή και το ταλέντο τους! Γι`αυτό, όσο εκείνες δούλευαν τους ετοίμασα ένα “λιχουδοβαζάκι” με μπόλικες ζαχαρωτές λιχουδίτσες.

Και για να μην μείνω με το παράπονο ως παιδάκι κι εγώ ( που λέει και ο φίλος microsurfer) σήμερα το μεσημεράκι, έβαψα και το δικό μου ρολό!!!

Το θέμα : Συννεφάκια και σταγόνες βροχής, σε φθινοπωρινό τοπίο.

Και ο ήχος του … ένα όνειρο!! Αξίζει να το δοκιμάσετε!!!

Καλά που έφερα μαζί μου τα παπιεροσύνεργα! Μπόλικες εφημερίδες, μπλέντερ, και κόλλα. Από προχθές ο απόγευμα που ήρθαν οι ανηψούλες μας, Ελένη και Ειρήνη, το μπαλκονάκι μετατράπηκε σε εργαστήρι. Ανακυκλώσιμα υλικά,  χρώματα και παιδικά χεράκια στήσαν χορό! Η καλύτερή μου!!…

Το φωτο-στόρυ τα λέει όλα :

Φάγαμε και λουκουμάδες αλλά ..οι καλλιτέχνες χρειάζονταν μπόλικη ενέργεια και δεν προλάβαμε να τους φωτογραφίσουμε πριν..εξαφανιστούν! χιχί!

“Θα φτιάξουμε κι άλλα ; ” ρώτησαν τα κορίτσια αποχαιρετώντας μας, όταν πια είχε νυχτώσει για τα καλά.

“Μα φυσικά! Το ρωτάτε;”

Όπως καταλαβαίνετε..ακολουθεί σύντομα και η συνέχεια!

αχχ! Το Καλοκαιράκι!! Ξεκίνησε πια και για μας! Εδώ και λίγες μέρες, απολαμβάνουμε με τον καλό μου, ξέγνοιαστες διακοπές στο εξοχικό. Είναι οι ώρες εκείνες, που σαν άλλη Μαρινέλα τραγουδάω το “Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ`αγόρι μου” και βρίσκω στους στίχους του, την πιο ουσιαστική απάντηση για το νόημα της ζωής!

Ε.. βέβαια καμιά φορά, φέρνω το πρώτο σκέλος στα μέτρα μου κι ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής το αλλάζω σε..

“Λίγη μπυρίτσα, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου” ή “Μια ουζοποικιλία, λίγο θάλασσα και τ`αγόρι μου” Πάντως για τη θάλασσα και το αγόρι δεν διαπραγματεύομαι!!

Στις 11/7 συμπληρώσαμε με τον Κωστάκη μου 10 χρόνια μαζί και το γιορτάσαμε άκρως ρομαντικά καθώς άρμοζε, λίγο πριν αφεθούμε στο καλοκαιράκι ψυχή τε και σώματι.  Ραχατιλίκι χωρίς όρια, με υπέροχη θέα, τζιτζικάκια να τραγουδάνε τις γνωστές κι αγαπημένες επιτυχίες τους και φυσικά.. πάντα με ένα βιβλίο στην αγκαλιά.  Αυτό τον καιρό με ταξιδεύει η “Ματζίκα της Αγάπης” της Π.Τραυλού και αν συνεχίσει να μ`ενθουσιάζει τόσο πολύ ως το τέλος, θα σας γράψω λεπτομερώς τις εντυπώσεις μου!

Χωρίς το laptop τελικά, δεν πάμε πουθενά. Ταιριάζει υπέροχα με τον φραπέ και τα τεμπέλικα απογεύματα στην κούνια!! Είναι βλέπετε και αυτή η επαφή με τους internetoφίλους που δεν μπορώ να στερηθώ ούτε στις διακοπές!!

Είπαμε λοιπόν, τώρα που έχουμε το χρόνο,να ανανεώσουμε και το blog μου . Να πάρει κι αυτο λίγο χρωματάκι!! Μόνο εμείς Θα γίνουμε ροδομάγουλοι και σοκολατί; Τώρα έχει κι εκείνο μπόλικα, ζωηρά χρώματα και επιλογή να τροποποιείται ανάλογα με τις 4 εποχές, σύμφωνα με τη διάθεση που τις συνοδεύει. (το πινακάκι με τα τετράγωνα σύμβολα στην δεξιά, πλευρά) Ήταν και το βασικό στοιχείο που με ενθουσίασε και με οδήγησε στο να επιλέξω αυτό το θέμα για το  blog.

( Μ`αρέσει πολύ η εναλλαγή των εποχών.  Ορίζει το πέρασμα του χρόνου και τις εμπειρίες που αποκομίζουμε τόσο σε ψυχολογικό όσο και σε συμβολικό επίπεδο)

Πώς σας φαίνεται λοιπόν η ανανέωση?  Το βρίσκετε το ίδιο εύκολο στη χρήση?

Είναι η περιήγηση ευχάριστη? Συναντήσατε μήπως κάποια προβλήματα?

Ανυπομονώ για τις εντυπώσεις και τα συναισθήματά σας!!!

Καλές διακοπές να έχουμε όλοι μας!!!

Τρελαίνομαι για παιδικές ταινίες! Πραγματικά γελάς με την καρδιά σου! Αστείοι ήρωες, απίθανες καταστάσεις, σενάριο τις περισσότερες φορές καλοστημένο γιατί σίγουρα οι μικροί θεατές απαιτούν το καλύτερο, δεν τους “εκβιάζεις” το γέλιο και δεν τους ξεγελάς με σαχλές ατάκες. Τα Ιce Age είναι από τις πιο πετυχημένες παιδικές ταινίες και για μένα πάντα την παράσταση κλέβει ο Scrat! Ο προϊστορικός σκίουρος που θα έκανε τα πάντα για το βελανίδι των ονείρων του. Μπροστά στην κατάκτηση του  εκπληκτικού, γιγαντιαίου βελανιδιού κανένα εμπόδιο δεν τον τρομάζει και τίποτα δεν του αποσπά την προσοχή! Εκτός βέβαια..από τον Έρωτα στα μάτια μιας τσαχπίνας σκιουρίνας που τον βάζει για πρώτη φορά σε δοκιμασία.

“Ή το βελανίδι ή εγώ” θα του πει κι εκείνος θα βρεθεί στο πιο τρομερό δίλημμα της μέχρι τώρα πορείας του!

Αγόρασα τον καθρέπτη από το ΙΚΕΑ, σε κόκκινο χρώμα. Ύστερα τον έβαψα στο χρώμα του πάγου με ακρυλικά χρώματα και στη συνέχεια Scrat και βελανίδι τοποθετήθηκαν στις δυο πλάγια αντικρινές γωνιές. Το βελανίδι, σε περίοπτη θέση να μεσουρανεί και ο Scrat σε αέναη προσπάθεια προσέγγισης να σκαρφαλώνει όλο αδημονία και βλέμμα γεμάτο δέος

Ηθικόν δίδαγμα : ” Αν τα όνειρά σου, σου μοιάζουν εξωπραγματικά και άπιαστα σαν το βελανίδι, συνέχισε να σκαρφαλώνεις και μια μέρα θα τα φτάσεις! Με θέληση και πίστη,όλα γίνονται! “

Δύο από τα πιο πολύτιμα βιβλία μου, παρά το μικρό μέγεθος και την φαινομενική τους απλότητα. Ο,τι πρέπει για το καλοκαίρι.

“Ο Ντεμιάν είναι ένας ανήσυχος νεαρός φοιτητής που προσπαθεί να ανακαλύψει τον εαυτό του. Οι αναζητήσεις του τον κατευθύνουν στον “Χοντρό”, έναν πολύ ιδιόρρυθμο ψυχαναλυτή που τον βοηθά να αντιμετωπίσει τη ζωή και να βρει απαντήσεις στα ερωτήματά του με έναν τρόπο πολύ πρωτότυπο: σε κάθε συνάντηση, του διηγείται από μία ιστορία, κλασική ή μοντέρνα, “ανατολίτικη” ή “δυτικότροπη”, που πηγάζει από τη λαϊκή προφορική παράδοση ή απευθείας από τη φαντασία του “Χοντρού”. Οι ιστορίες αρχίζουν να λειτουργούν ως παραβολές, και ο Ντεμιάν κατασιγάζει τις αγωνίες και τις ανασφάλειές του, ωριμάζοντας μάλλον, παρά βρίσκοντας “έτοιμες λύσεις” και “συνταγές ευτυχίας”… “

Είναι γεμάτα ιστορίες, σύντομες κι όμως τόσο εύστοχες, τόσο σοφές που φωτίζουν το νου και αφυπνίζουν το πνεύμα. Μια προσέγγιση ενός πραγματικά χαρισματικού θεραπευτή, του Χόρχε Μουκάι, που όλοι θα θέλαμε να είχαμε μια κουβεντούλα μαζί του και να ακούσουμε το είδος της ιστορίας που θα επέλεγε για εμάς.

Μεταφέρω εδώ μια από τις ιστορίες που κράτησα σαν φυλαχτό στη μνήμη μου….
” Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο,και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα.Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας, που όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο, έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους, του όγκου και της δύναμής του… Όμως, μετά την παράσταση, και λίγο πριν επιστρέψει στη σκηνή ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος σε ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο οτι ένα ζώο που μπορεί να ξεριζώσει δέντρα με τη δύναμή του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.
Μα τί τον κρατάει?
Γιατί δε το σκάει?
Όταν ήμουν μικρός πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή έναν θείο μου για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε οτι ο ελέφαντας δεν το έσκαγε γιατί ήταν δαμασμένος.
Έκανα τότε την προφανή ερώτηση : ” Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν”?
Δεν θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα. Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα -ευτυχώς για μένα- οτι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε να ανακαλύψει την απάντηση.

Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ`ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.

Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα το νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βεβαιος οτι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα παρ`όλες του τις προσπάθειες δεν τα είχε καταφέρει, γιατί εκείνο το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.
Φαντάστηκα οτι θα κοιμόταν εξαντλημένο και οτι την επόμενη μέρα θα προσπαθουσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο..Ώσπου μια μέρα, μια φριχτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας ου βλέπουμε στο τσίρκο, δεν το σκάει επειδή νομίζει οτι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
Και το χειρότερο είναι οτι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.
Έτσι είναι Ντέμιαν. Όλοι είμαστε λιγο-πολύ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας οτι “δεν μπορούμε” επειδή μια φορά πριν από πολύ καιρό, οταν είμασταν μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.
Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα “Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω”
Μεγαλώσαμε κουβαλώντας αυτό το μήνυμα που επιβάλαμε στον εαυτό μας…Όταν μερικές φορές, νιώθουμε τους χαλκάδες να σφίγγουν τα πόδια μας και ακούμε τον ήχο της αλυσίδας μας, κοιτάζουμε λοξά το παλούκι και σκεφτόμαστε :
Δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω.

Ας σκεφτούμε με αφορμή αυτή την ιστορία, τα προσωπικά μας “δεν μπορώ”.
Και επί τη ευκαιρία, ας λάβουμε και το πιο πλάγιο μήνυμα, αυτό που σχετίζεται με το βάναυσο τρόπο μεταχείρισης των ζώων στο τσίρκο και ας μην πάει ΠΟΤΕ ξανά ΚΑΝΕΙΣ να γίνει συνένοχος, επιβραβεύοντας αυτά τα εγκλήματα. ΜΑΚΡΙΑ από τσίρκο με ζώα!

Καιρός για αστρολογικό θεματάκι!….

Ο Κρόνος λοιπόν!…
Είναι ο αυστηρός παρατηρητής του ζωδιακού. Καταγράφει την πορεία μας κι ύστερα έρχεται με το δάχτυλο υψωμένο προς το μέρος μας, να ρωτά :
“Τί ακριβώς έχεις καταφέρει ως τα σήμερα?” , “Πόσο δούλεψες για την πραγματοποίηση των στόχων σου?”, “Δεν νομίζεις πια πως πρέπει να ωριμάσεις?” “Γιατί συνεχίζεις να κρατάς στη ζωή σου ανθρώπους και καταστάσεις που σε αρρωσταίνουν?” “Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξεις δουλειά ή να παντρευτείς?”………και άλλα πολλά θέματα ανάλογα με την ηλικιακή φάση του καθενός.

Αυστηρός, επίμονος αλλά και δίκαιος δάσκαλος. Ο ρόλος του είναι να μας δώσει τα μαθήματα που πρέπει να πάρουμε. Να μας βάλει σε μια τάξη. Να αναλάβουμε ευθύνες προκειμένου να βελτιωθούμε. Γι`αυτό και είναι χρήσιμος σε φάσεις που πραγματικά χρειαζόμαστε την αλλαγή, αλλά δεν τολμάμε.
Μας επηρεάζει ιδιαίτερα όταν περνά από το ζώδιό μας, τον Ωροσκόπο, το ζώδιο απέναντι από το δικό μας ή όταν συμβεί αυτό που λέμε “επιστροφή Κρόνου“. Όταν δηλαδή βρεθεί ξανά στην ίδια θέση (ζώδιο) που ήταν τη χρονιά γέννησής μας. Αυτό συμβαίνει γύρω στα 28-29 μας χρόνια και σηματοδοτεί την ωρίμανσή μας. Συχνά, προκαλεί σημαντικές αλλαγές – σταθμούς στη ζωή μας. Επαγγελματική σταθεροποίηση, νέες σημαντικές γνωριμίες, γάμο, εγκυμοσύνη, χωρισμό, και άλλα γεγονότα που πάντα συνδέονται με τη “στέρηση” ή τη “δέσμευση“. Τις δυο αγαπημένες συνοδούς του Κρόνου.
Σημαντική φυσικά είναι και η δεύτερη επιστροφή του Κρόνου, γύρω στα 56 μας έτη. Εκεί συνδέεται περισσότερο με τον απολογισμό της ζωής και την πιο φιλοσοφημένη οπτική της ζωής μέσα από την εμπειρία όλων των περασμένων ετών.
Οι αστρολόγοι επισημαίνουν πως με τον Κρόνο παρόντα, δεν πρέπει να παραμελούμε θέματα υγείας που αφορούν εμάς ή τους δικούς μας.
Ο Κρόνος λοιπόν, από τον Οκτώβριο και το ζώδιο του Ζυγού, θα επιβραβεύσει ή θα επιπλήξει τα παρορμητικά κυρίως ζώδια, δηλαδή Κριούς, Καρκίνους, Ζυγούς, Αιγόκερους καθώς και όσους έχουν τον Κρόνο τους στο ζώδιο του Ζυγού. (ανήκω και στις δυο κατηγορίες!)
Όλα αυτά βέβαια ώς το Φθινόπωρο του 2012 όπου θα μεταβεί στο ζώδιο του Σκορπιού και όλοι εμείς οι “επηρρεασμένοι” θα μαστε πια πιο σοφοί και πιο ..κουρασμένοι έχοντας πάρει τα μαθήματά μας.
Αλήθεια εσείς που έχετε τον Κρόνο σας? Πότε είχατε ή θα έχετε “επιστροφή”?
Αν δεν γνωρίζετε..εγώ είμαι εδώ!

Η συνέχεια ……..!!!!!
ΑΠΛΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ!!! Ειδικά στο “Έλα μου” που είναι το all time αγαπημένο μουυ!!

Ήταν τόσο δυνατές οι στιγμές που ακόμα το μυαλό μου είναι εκεί..
Αν και …. τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με τις φορές που ο Σάκης τραγουδά “Το χρόνο σταματάω” και διαλέγει ένα κορίτσι από το κοινό……
Τοτε τα συναισθήματα απλά δεν περιγράφονται……
7 λεξούλες θα σκεφτείτε…”Αχ και να ήμουν στη θέση της”…
Αξίζει να το δείτε και να …αναστενάξετε ελεύθερα!!

(στιγμιότυπο περσινής συναυλίας στην Κύπρο)