Κάθε καλοκαίρι, στο Ευριπίδειο θέατρο της Σαλαμίνας γίνονται συναυλίες και παρουσιάζονται θεατρικές παραστάσεις που περιοδεύουν. Θέλαμε πολύ να το επισκεφθούμε και φέτος και είχαμε το νου μας για το τί θα παιζόταν τις μέρες που θα βρισκόμασταν εκεί. Δυστυχώς, αυτό που θα ήθελα περισσότερο να δούμε, δηλαδή το "Θαύμα της Άννυ Σάλιβαν" έχει προγραμματιστεί για Δευτέρα 27/7 οπότε δεν θα το προλαβαίναμε. Από συναυλίες είχαμε να επιλέξουμε μεταξύ Άννας Βίσση και Αλκίνοου Ιωαννίδη. Ο Αλκίνοος θα έπαιζε την τελευταία βραδιά των διακοπών μας. Σκεφτήκαμε πως θα ζούσαμε μια μαγευτική βραδιά χάρη στην ξεχωριστή χροιά του καλλιτέχνη, την ποιοτική μουσική και την συγκλονιστική θέα που προσφέρει το θέατρο. Κι έτσι κλείσαμε τα εισιτήρια και οραματιζόμασταν τη βραδιά.
Εγώ δε,  άρχισα  και το "διάβασμα". Άκουγα όσα τραγούδια του μου άρεσαν από παλιά και ένα καινούριο του, πολύ καλό,το "Ήταν ανάγκη", για να μπω στο κλίμα και να συμμετέχω πιο ενεργά στη συναυλία. Θέλαμε να το ζήσουμε, βρε παιδί μου! Δεν τον είχαμε ακούσει ποτέ live και το φανταζόμασταν …ονειρικό!

Τι να σας πω…και πως να σας το περιγράψω αυτό που πάθαμε τελικά! …. Η μαύρη απογοήτευση..μαύρη απελπισία και μαύρο κλάμα για τα κακόμοιρα τα μπλε χαρτονομίσματα που δώσαμε. Δεν ξέρω αν είναι έτσι σε κάθε συναυλία κι εμείς ασυνήθιστοι, αλλά εμάς μας γείωσε κανονικά. Δεν είναι μόνο που άργησε να βγει, ούτε που μας ευχήθηκε "καλή ακρόαση" και μετά σιώπησαν ως και οι πέτρες.. Ήταν οτι δεν θέλησε να πει τα γνωστά του τραγούδια παρά μόνο τα πολύ "βαριά" και οτι δεν υπήρχε ούτε ένα τραγούδι που να μην μιλά για θάνατο, τάφους και μοιρολόγια.Τέλειωνε το ένα τραγούδι κι έπιανε άλλο, ανάλογου ύφους και θεματολογίας μέσα στην κατάθλιψη για την ματαιότητα του κόσμου τούτου.. Ο κόσμος ..; Κάποιοι μουδιασμένοι-βουβοί, άλλοι γελούσαν αμήχανα, άλλοι πιο νευρικά, άλλοι έστελναν μηνύματα σε όλη τη λίστα τους και άλλοι.. παρακολουθούσαν με δέος. Κάποια στιγμή προαναγγέλλει το επόμενο κομμάτι λέγοντας "Τώρα θα σας πω ένα τραγουδάκι για το τέλος του κόσμου" μπρρρρρρρρρ!!! Και δεν ήταν μόνο απειλή!..το τραγούδησε κιόλας! Κάποια στιγμή μετά από δυο ώρες θλίψης, κάνει να φύγει. Μας χαιρετά σύντομα και τρέχοντας εξαφανίζεται στα παρασκήνια. Σηκώνεται κι ο κόσμος κι αρχίζει να αποχωρεί με την απορία στο βλέμμα. Κάποιοι έμειναν να χειροκροτούν να ξαναβγεί μπας και πει κάποιο από τα γνωστά του τραγούδια ….(ούτε κατά διάνοιαν να τραγουδήσει και άλλων καλλιτεχνών για να δώσει λίγο κέφι και χαρά στον κόσμο…δεν είναι εμπορικός τραγουδιστής καλέ!) και τσούπ σκάει ξανά μύτη (για το επονομαζόμενο ανκόρ) και λέει τα 3-4 που του ζητούσαν τόσες ώρες οι παρευρισκόμενοι θαυμαστές. Μάλιστα μας ξεκαθάρισε πως "η παραξενιά του είναι πως ξεχνά να τραγουδήσει αυτά που ζητά ο κόσμος". χμ……….οk!
Πάντως οι μουσικοί του ήταν καταπληκτικοί, ένας κι ένας.
Φύγαμε μετά από 2,5 ώρες έχοντας πάρει τα μαθήματά μας για τη ματαιότητα της ζωής, τη συντομία της, την θλιβερή πραγματικότητα που ζούμε και πως το έντεχνο…πέθανε.
Κι εγώ που δεν πήγα στις "τσούλες" της Βίσση για να κρατήσω το έντεχνο στη ζωή και να κάνω στροφή στην ποιότητα, το μετάνιωσα οικτρά.
Σάκηηηηη πολύ μου έλειψες εκείνο το βράδυ!!! Φταίω άραγε εγώ που δεν "κόλλαγα" στο κλίμα ή ο καλλιτέχνης παραείναι απαισιόδοξος; Μαύρισε η ψυχή μας. Ένα είναι το σίγουρο..

Δεν θα το ξανακάνω ποτέ! I promise!

10 Responses to “Όταν η Ρουβίτσα…συνάντησε τον Αλκίνοο”