Αυτές τις ημέρες φίλοι μου είμαι μέσα στην ένταση. Αϋπνίες και κακοδιαθεσία κάνουν πάρτυ. Και η αιτία είναι οτι επειδή ανήκω στην ομάδα εκείνων που πέτυχαν στον Ασέπ αλλά η επιτυχία τους δεν συνεπάγεται μόνιμο διορισμό, λογικά μέσα στη χρονιά θα κληθώ να εργαστώ σαν αναπληρώτρια.

Το θέμα είναι βέβαια το πού θα κληθώ και το για πόσο. Με τα νέα δεδομένα χρειάζονται 24 μήνες αναπλήρωσης για να μονιμοποιηθείς στην πόλη σου. Αν βέβαια είσαι νηπιαγωγός. Με τους δασκάλους τα πράγματα είναι σαφώς πιο ευνοϊκά. Εκείνοι είναι λιγότεροι από το σύνολο των διαθέσιμων θέσεων και ο διορισμός έρχεται εύκολα, ενώ οι νηπιαγωγοί είναι πάρα πολύ περισσότεροι από τις θέσεις που προκηρύσσονται.  Κι όταν σε καλούν, μπορεί να είναι οπουδήποτε στην Ελλάδα και ξενιτεύεσαι για όσο σε χρειάζονται. Πολλές φορές δεν πληρώνεσαι κιόλας και όταν η σχολική χρονιά τελειώσει κανείς δεν σου εγγυάται πως θα έχεις δουλειά και την επόμενη χρονιά και πού θα είναι η επόμενή σου μετανάστευση..

Ξέρω πως είναι κάτι που πρέπει να αντέξω για να υπηρετήσω τη δουλειά που αγαπώ και που θα μου επιτρέψει να γίνω κάποια στιγμή μητέρα και να έχω χρόνο για τα παιδιά και το σπίτι μου. Από την άλλη όμως είμαι πάρα πολύ ερωτευμένη και ευτυχισμένη για να αντέξω να χωριστούμε για τόσο πολύ καιρό!Δεν έχουμε χωριστεί ποτέ τα 10 χρόνια της σχέσης μας. Επίσης δεν την παλεύω καθόλου με τη μοναξιά και έχω και το κόλλημα να μην μπορώ να ταξιδεύω μόνη μου παρά μόνο με το αυτοκίνητο.  Όπως και να έχει είναι νωρίς για να αγχώνομαι, εφόσον δεν γνωρίζω που θα κληθώ και ίσως τελικά να μην είναι μακριά.. Κακό πράγμα η ανασφάλεια!

Πριν αρχίσουν να με τρώνε οι έννοιες, πέρασα 2 εβδομάδες φτιάχνοντας τους εφτά αγαπημένους μου νάνους. Εφτά νάνοι για εφτά διαφορετικές διαθέσεις, όπως υποδηλώνουν και τα ονόματά τους. Είναι όλοι φατσούληδες και τους έχω στολίσει -προσωρινά- στα ράφια της βιβλιοθήκης μου, μέχρι να πάρω την απόφαση να τους φτιάξω τη Χιονάτη τους. Ως τότε φυσικά, η Χιονάτη, είμαι Εγώ χα χα χα!

Νάνοι! Παρουσιαστείτε!

Καλό ΣΚ σε όλους!

Κι εσύ Καλοκαιράκι μας που φεύγεις, κοίτα να μας ξανάρθεις γρήγορα πάλι! Σ`αγαπάμεε!!

Τόσα ζώα, τόσα δέντρα…όλα χάθηκαν…. Ατέλειωτη η θλίψη και η οργή μου…

Αχ, καλά τον καταλάβαμε αυτόν το μήνα με το που μπήκε.. Τρέχει σαν παλαβός και το βραδάκι, το αεράκι φέρνει ήδη τους πρώτους ψιθύρους του Φθινοπώρου..μπρρρρ! Αυτή τη Φθινοπωρο-φοβία μου δεν ξέρω αν ποτέ θα την ξεπεράσω! Είναι το σχολικό σύνδρομο που μου ξυπνά κάθε Σεπτέμβρη και που  όπως φαίνεται θα με ακολουθεί για πάντα, λόγω επαγγέλματος. Όσο για την εποχική κατάθλιψη που πιάνει εμάς τους μεγάλους από την έλλειψη του ηλιακού φωτός, έμαθα πως είναι μια μορφή κατάθλιψης που δεν εμφανίζουν ποτέ τα παιδιά.  Δεν επηρεάζονται ψυχολογικά από τις καιρικές αλλαγές και πάντα έχουν τον τρόπο τους να αντλούν τη χαρά ανεξαρτήτως κλίματος. Αφού μεγαλώσαμε..προβλημά μας λοιπόν!!

Σεργιάνιζα που λέτε στο ιντερνετοχωριό και ανακάλυψα τη μανία των papier mache beads που δεν είναι τίποτα άλλο παρά απλές μπαλίτσες χαρτοπολτού. Τις ετοιμάζουμε, τις βάφουμε και τις κάνουμε σκουλαρίκια, κολιέ ή ο,τι άλλο γεννήσει η φαντασία μας! Είναι απλό και γρήγορο και ένας εύκολος τρόπος να φτιάξουμε κομπολόι. Μπορεί να μην έχει τον ήχο, έχει όμως ..τη χάρη και θα ήταν κι ένα ωραίο δωράκι για την παγκόσμια ημέρα γιορτής του πατέρα ή για όποιον αγαπά τα κομπολόγια.

Ο θείος μου είναι αγιογράφος και όταν ήμουν μικρή λάτρευα να τρυπώνω στο εργαστήρι του και να στέκομαι με τις ώρες να περιεργάζομαι τα έργα του και να αγγίζω δειλά τα πινέλα και τα χρώματα πάνω στον πάγκο του. Μια από εκείνες τις φορές έτυχε να ετοιμάζεται να εκθέσει μια σειρά από πορτραίτα fayum και θυμάμαι πόσο έντονη εντύπωση μου προκάλεσαν τα διαπεραστικά βλέμματα που έκαναν αυτά τα πορτραίτα να φαίνονται έτοιμα να μιλήσουν. Ακόμα και σήμερα θαυμάζω αυτή την τέχνη και ας διάβασα για το ιστορικό τους πλαίσιο και το θλιβερό σκοπό που επιτελούσαν.

Μπαλίτσες χαρτοπολτού λοιπόν, με ντεκουπάζ πορτραίτων fayum, λίγη κλωστή και μερικές «τσαχπινιές» για το τελείωμα και έτοιμο το κομπολογάκι μου! Σε δουλειά να βρισκόμαστε που λέμε!

Να τα καλοπερνάτε και

…να βουτάτε στη θαλασσίτσα όσο είναι ακόμα καιρός!!!!

Αχ! Τί ωραία που είναι να ξορκίζεις την γκρίνια και την απραξία με θετική διάθεση και κέφι! Τόσα χρόνια που δεν είχα  ανακαλύψει τα ωφέλη της καλλιτεχνικής έκφρασης, έχανα έναν κρυμμένο Παράδεισο.

…Δημιουργώντας το μυαλό ταξιδεύει με οδηγό την ψυχή.  Ακούς φωνούλες της καρδιάς, απαλές σαν παιδικές…

Ευχαριστώ πολύ την spirou γιατί αυτή η κατασκευή έγινε με αφορμή τη δική της ανάρτηση και δημιουργία . Ο πίνακας κοσμημάτων που έφτιαξα ήταν πρώτα ένας παμπάλαιος, φθαρμένος καθρέπτης στην αποθήκη.. Θα προτιμούσα ένα κάδρο, μα δεν βρήκα. Αφαίρεσα λοιπόν προσεχτικά τον καθρέπτη (έπαθα και μια μικρή αλλεργία από τα σκουριασμένα καρφιά, πάλι καλά που δεν τρυπήθηκα), έξυσα καλά την επιφάνεια του ξύλου με γυαλόχαρτο για να φύγει η παλιά βαφή και ύστερα τον τύλιξα με χαρτοταινία. Τον έβαψα λευκό και στη συνέχεια με την τεχνική του decoupaz και κόλλα ταπετσαρίας, έφτιαξα μια σύνθεση klimt για να δώσω θεατρικότητα. Το φιλάρεσκο ύφος των γυναικών του klimt ταίριαξε ιδανικά με τα κοσμήματα. Βγήκε βέβαια μικρός ο πίνακας τελικά, αλλά δεν πειράζει. Ίσως κρατήσω σ`αυτόν μόνο τα σκουλαρίκια. Τα κολιέ άλλωστε τα έχω ήδη βολέψει σε κρεμάστρα στην ντουλάπα και είναι μια χαρά κι εκεί.

Ο Gustav Klimt είναι ο αγαπημένος μου ζωγράφος.  Συμβαίνει πολλές προσωπικότητες που θαυμάζω και αγαπώ από μικρή να κατάγονται  από τη Βιέννη. O Freud, η πριγκίπισσα Sissi, o Strauss, ο Klimt..Και φυσικά εκεί γυρίστηκε και μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες » Η Μελωδία της Ευτυχίας». Γι`αυτό και ένα από τα όνειρά μου είναι να ταξιδέψω κάποτε εκεί.

Όσο για τον Klimt, ψάχνοντας στο internet για εικόνες από τους πίνακές του, έμαθα πως είχε γυριστεί ταινία για τη ζωή του με τον John Malkovich (αυτό ουδεμία σημασία έχει) κι από τη χαρά μου την είδα το ίδιο κιόλας βράδυ. Τσάμπα η χαρά τελικά. Εντελώς πατάτα.

Και τώρα πάω να χορτάσω δημιουργίες πριν φύγει το καλοκαιράκι και ο ελεύθερος χρόνος εξανεμιστεί!

Μελωδικές καλημέρες και γλυκά φιλιά!

Η spirou μου παρέδωσε τη σκυτάλη του παιχνιδιού » 10 πράγματα για μένα» και μιας και μ`αρέσουν πολύ κάτι τέτοια παιχνιδάκια, δεν χάνω ευκαιρία και….ξεκινώ!

1. Όταν ήμουν μικρή, ήμουν μελαγχολικό παιδί. Αισθανόμουν πιο κοντά μου τον παππού και τη γιαγιά και δεν μου άρεσε να είμαι στο δικό μου σπίτι. Φώναζα τους γονείς μου με τα ονόματά τους αντί για «μαμά» και μπαμπά». Άλλωστε εκείνοι ήταν πάντα απασχολημένοι ενώ ο παππούς μου, μου έλεγε απίστευτες ιστορίες και περνούσε όλο το χρόνο του μαζί μου. Στα παιχνίδια με τα άλλα παιδιά, είχα αρχηγικές τασεις αλλιώς απείχα Είχα παντα μια «κολλητή» για να νιώθω σαν αδερφή μου, ώσπου απέκτησα κανονική αδερφή στα 10 μου και πήρε το ρόλο που της ανήκε. Δεν έκανα ποτέ φασαρία και γενικά δεν έκανα ζημιές. Μια φορά μόνο,όταν ήμουν 4-5, πήρα τα αυγά της καναρίνας μας νομίζοντας οτι και αυτά μαζεύονται σαν της κότας και ένιωσα τις χειρότερες τύψεις της ζωής μου όταν έσπασαν στα χέρια μου.  Κωμικοτραγικό. Έκλαιγα για μέρες.

2.  Ερωτεύτηκα για πρώτη φορά στα 2,5 στο προνήπιο και από τότε είμαι συνεχώς ερωτευμένη.  Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό το συναίσθημα για το οποίο δε χρειαζόμουν καν ανταπόκριση, μου άρεσε να ζω τον μύθο που δημιουργούσα. Με χαρακτηρίζει γενικά η ένταση και το πάθος στα συναισθήματά μου, από τον έρωτα μέχρι ..το άγχος! Στον έρωτα το θεωρώ προτέρημα γιατί έτσι δεν φθείρουν τη σχέση μας τα χρόνια που περνούν και ο ενθουσιασμός παραμένει, αλλά ως προς το άγχος και καποιες φοβίες οδηγούμαι σε σημείο πανικού, πράγμα που με κουράζει κι εύχομαι να τιθασεύσω ωριμάζοντας.

3. Από το Γυμνάσιο και ύστερα η ανάγκη αυτογνωσίας με έκανε να ασχοληθώ με την ψυχολογία. Ξεκίνησα από τα γνωστά βιβλία του Λεό Μπουσκάλια και μετά διάβασα σχεδόν τα πάντα για τον Freud, που θαυμάζω όσο καμιά άλλη προσωπικότητα. Με γοητεύει πολύ αυτή η «έρευνα» του ψυχικού κόσμου και πιστεύω πως καθένας μας είναι τόσο πολύπλοκος και μοναδικός που είναι μάταιο να περιμένει από άλλους να του δείξουν το δρόμο του. Τουτέστιν θεωρώ πως και οι ψυχολόγοι δεν είναι σε θέση να βοηθήσουν κανέναν άλλο, πέραν… του εαυτού τους. Από το ενδιαφέρον μου για τον άνθρωπο και τα συναισθήματά του, πηγάζει και το ενδιαφέρον μου για την φιλοσοφία (Πλάτωνας, Νίτσε)την αστρολογία και τη λογοτεχνία. Γενικά διαβάζω αρκετά και πρν τελειώσω ένα βιβλίο ψάχνω για το επόμενο. Δεν το θεωρώ «κουλτούρα», αλλά απαραίτητα ταξίδια μυαλού για αναζήτηση κάποιων απαντήσεων, ηρεμίας και ωρίμανσης.

5.  Έχω την ανάγκη να γράφω. (Και)από αυτή την ανάγκη ξεκίνησα το μπλογκ.Έχω 12 ημερολόγια από το δημοτικό ως σήμερα. Έχω πει πως αν θέλει ο Θεός και φτάσω να γίνω γριούλα, θα τα κάψω μια μέρα στο τζάκι για να σβήσω τα ίχνη.

6. Μου είναι αδύνατον να μην βοηθήσω κάποιον που με χρειάζεται. Η αγάπη μου για τα ζώα σε σχέση με αυτό, με κάνουν να στεναχωριέμαι τρομερά για τα αδέσποτα και ονειρεύομαι να είχα τη δυνατότητα να φτιαξω έναν χώρο όπου θα μάζευα όλα όσα βρίσκονται στο δρόμο μου. Το έχω κάνει στο βαθμό που μπορώ. Αυτούς που κακομεταχειρίζονται τα ζώα τους θεωρώ από τα πιο απεχθή είδή ανθρώπων. Επίσης εξοργίζομαι που πουλάνε ζώα στα pet shop, και είμαι της άποψης πως αν κάποιος φιλόζωος θέλει να αποκτήσει κατοικίδιο,  το μόνο που έχει να κάνει είναι μια βόλτα στη γειτονιά ή στη φιλοζωική για να σώσει μια ψυχή, αντί να ενισχύει το εμπόριο ζώων.

7. Είμαι αρκετά μοναχικό άτομο. Μου αρέσει το σπίτι μου, τα πράγματά μου και η ησυχία μου. Βαριέμαι απίστευτα τα club και τα πάρτυ. Δεν μου αρέσουν οι συχνές κοινωνικές επαφές και ..δυστυχώς δεν πιστεύω στις αγνές προθέσεις των ανθρώπων επειδή χαμογελούν ή μου μιλάνε ωραία. Λειτουργώ με το ένστικτο και δίνω όλη μου την προσοχή στη μή λεκτική επικοινωνία. Οι αναγκαστικές σχέσεις με φθείρουν. Δεν είμαι καλή ηθοποιός και αν δεν συμπαθώ κάποιον, θα φανεί.Η αληθινή φιλία ίσως και να είναι εφικτή, αλλά δεν την έχω συναντήσει.. Ούτε ξέρω και κανέναν που τα κατάφερε. Ο Νίτσε έλεγε πως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ανταγωνιστικές. Εγώ προσθέτω και το συμφέρον.  Δεν με ενδιαφέρει να έχω απλά για παρέα κάποιον, θέλω να με αγαπούν με τις παραξενιές μου, να σέβονται την ελευθερία μου να μην βγαίνω κάθε τόσο για καφέ μαζί τους, και να κατανοούν οτι μπορεί λόγω αφραγκιάς να μην τους έκανα σούπερ δώρο στο γάμο τους και να μην παρεξηγούνται ακόμα και αν δεν πάω σε αυτόν επειδή ήμουν διακοπές. (πρόσφατο παράδειγμα)Δεν υπάρχουν πρέπει στις υγιείς και ουσιαστικές σχέσεις, υπάρχει αγάπη που σημαίνει την πλήρη αποδοχή του άλλου, όπως είναι.

8. Μόλις φέτος κατάφερα να ανακαλύψω την καλλιτεχνική πλευρά του εαυτού μου γιατί τόσα χρόνια που ζούσα στο πατρικό μου, δεν υπήρχαν περιθώρια έκφρασης. Εκτός των κατασκευών που δοκιμάζω, μου αρέσει πάρα πολύ να μαθαίνω καινούριες συνταγές και να τις ετοιμάζω. Νιώθω περήφανη όταν πετυχαίνουν και τις καταγράφω στο βιβλίο συνταγών μου.

9. Δεν είμαι φεμινίστρια και δεν πιστεύω στην ισότητα-παγίδα των δύο φύλων.Εάν ο άντρας και η γυναίκα ασχολούνται με ίδιους ρυθμούς εργασιακά, τότε το βάρος που πέφτει στη γυναίκα είναι σαφώς μεγαλύτερο λόγω οικογένειας και φροντίδας του σπιτιού, για τα οποία είναι βασικά εκείνη υπεύθυνη. Για να υπάρχει ισορροπία στην οικογένεια πρέπει να υπάρχει μοίρασμα ευθυνών. Πιστεύω οτι και οι δύο θα πρέπει να είναι οικονομικά ανεξάρτητοι αλλά το ωράριο και οι συνθήκες εργασίας δεν μπορεί να είναι όμοια. Επίσης καμιά γυναίκα δεν αντέχει να μετατρέπεται τελικά σε «άντρα του σπιτιού».  Όλες έναν πρίγκιπα ονειρευόμαστε και του δίνουμε και πολλά περιθώρια απόκλισης από αυτό το ρόλο του «τέλειου», αρκεί να μην φτάσει η ώρα που θα κρυφτεί πίσω από τη φούστα μας.

10.  Λατρεύω τη δουλειά μου και χαίρομαι που τελικά δεν πέρασα ψυχολογία παρά λίγα μόρια. Υπάρχουν ωστόσο κάποια πράγματα σε αυτήν που με κουράζουν και με θυμώνουν, όπως και τους πιο πολλούς συναδέλφους.  Το βασικότερο είναι «οι γονείς». Όχι οι λίγοι, καλοί και συνεργάσιμοι γονείς, αλλά οι πολλοί και προβληματικοί γονείς. Που αποποιούνται το ρόλο τους, περιμένοντας από εσένα και την νταντά τα πάντα σε σχέση με το παιδί τους, που σκοτώνονται στο σπίτι μεταξύ τους και μετά δεν καταλαβαίνουν γιατί το παιδί έχει προβλήματα συμπεριφοράς και πάνε να βγάλουν εσένα άχρηστη. Που νομίζουν πως «άλλη καμιά δεν γέννησε παρά η Μαριά το Γιάννη» και σου σπάνε τα νεύρα επειδή το μικρό τους έχασε την γόμα souvenir from Canada, ή στεναχωρήθηκε που είπες μπράβο σε άλλο παιδάκι και όχι στο δικό τους κ.ο.κ. Και θες να τους ουρλιάξεις οτι τα παιδιά θέλουν ΓΟΝΕΙΣ, αγάπη και ισορροπημένη οικογένεια και ΟΧΙ ψυχολόγους, οι δασκάλους- μάγους.  Στο ιδιωτικό δεν είχα αυτό το δικαίωμα να πω αλήθειες, θα τους τα πω όμως μαζεμένα όταν διοριστώ! Το δεύτερο και λιγότερο σημαντικό που με ενοχλεί είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ προσωπικού και η παλαβομάρα κάποιων συναδελφων. Γενικά, τα ιδιωτικά σχολεία είναι χάλια γιατί και τα 2 αυτά ενοχλητικά πράγματα, είναι στον ύψιστο βαθμό.

Αυτά είχα να καταθέσω χωρίς φόβο και πάθος

Προσκαλώ με τη σειρά μου τον microsurfer και την marilia να συνεχίσουν αν θέλουν το παιχνίδι, γράφοντας 10 πράγματα για τον εαυτό τους!

Καλό ΣΚ να έχουμε!

Τις προηγούμενες μέρες -τις δύσκολες, μετά διακοπών ημέρες- καθώς ζεσταινόμουν, νοσταλγούσα τη θάλασσα και παράλληλα βρισκόμουν σε φάση ενδοσκόπησης(συνηθισμένη για μένα κατάσταση) μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω έναν πίνακα, με την τεχνική του κολάζ. Είναι μια τεχνική που αγαπώ ιδιαίτερα και γνώρισα για πρώτη φορά σε μάθημα καλλιτεχνικών στη σχολή. Από τότε συνήθιζα να κάνω κολάζ μαζί με τα παιδάκια στο νηπιαγωγείο, στα πλαίσια κάποιας θεματικής ενότητας. Το διασκεδάζαμε πάρα πολύ καθώς είναι εξαιρετικά δημιουργικό και ευχάριστο σαν ομαδική δραστηριότητα. Είχα όμως τον καημό να δημιουργήσω και κάτι δικό μου, πιο πολύ για να δω την αποκάλυψη του εσωτερικού μου κόσμου επι πίνακι. Τα στάδια για ένα τέτοιο κολάζ είναι τα εξής :
– Μαζεύουμε κοντά μας όσα περιοδικά διαθέτουμε τη δεδομένη στιγμή στο σπίτι μας. Συγκεντρώνουμε επίσης τα απαραίτητα υλικά, ψαλίδι, κόλλα χειροτεχνίας και μια επιφάνεια για να κάνουμε το κολάζ.
-Σκεφτόμαστε το θέμα που θα έχει το έργο μας ή ξεφυλλίζουμε τα περιοδικά και παίρνουμε ιδέες.
-Στη συνέχεια αναζητούμε από τα περιοδικά, εικόνες, χρώματα, σχέδια ή ο,τι άλλο ταιριάζει στο έργο που θέλουμε να δημιουργήσουμε.
-Κόβουμε σε σχήματα που να μπορούν να ταιριάξουν ώστε η εικόνα να φαίνεται συνεχής και να μη δημιουργούνται κενά ή άσχημες γωνίες.
-Τοποθετούμε τα κομμάτια που κόψαμε στην επιφάνειά μας, χωρίς κόλλα αρχικά και όταν δούμε πως το αποτέλεσμα μας ικανοποιεί, τότε προχωράμε στο κολάζ.

Το σκηνικό του πίνακά μου είναι όπως βλέπετε, καλοκαιρινό. Αυτή την εποχή όλα τα περιοδικά, και ένθετα εφημερίδων είναι γεμάτα από καλοκαιρινά θέματα και είναι εύκολο να βρεις εικόνες για κάτι τέτοιο. Ήθελα να δημιουργήσω αμμουδιά και θάλασσα, ώστε να κολλήσω και κάποια κοχύλια που μάζεψα. Το υπόλοιπο σκηνικό προέκυψε από τη συλλογή εικόνων που μου έκαναν «κλικ» και οι πλανήτες, στον «ουρανό» του πίνακά μου προήλθαν από περιοδικό αστρολογίας. Η τελική σύνθεση μοιαζεί να είναι μια πιστή περιγραφή του ασυνείδητού μου. Το έχω ήδη κρεμάσει στον τοίχο και χαλαρώνω πολύ καθώς τον κοιτώ.
Αν δεν το έχετε κάνει ποτέ, δοκιμάστε το, μόνοι ή με παιδιά. Μόνο να έχετε κοντά σας και ένα καλαθάκι σκουπιδιών, γιατί τα άτιμα τα αποκόμματα σκορπίζονται παντού.

Καλές συνθέσεις!