Τον περασμένο μήνα που ακόμα το έλεγαν Καλοκαίρι και είχα από άποψη ελεύθερου χρόνου, αυξημένα παπιεροδικαιώματα, πειραματίστηκα λιγάκι και με το χειροποίητο κόσμημα. Συνδυάζοντας μάλιστα και την τεχνική του ντεκουπάζ, «κρέμασα» στο λαιμό μου αγαπημένους μου πίνακες γνωστών ζωγράφων και το χάρηκα πραγματικά. Ήταν εύκολο και διασκεδαστικό. Σε πρώτη φάση έφτιαξα τα παπιέ μενταγιόν στο μέγεθος που τα ήθελα,τα έβαψα, τύπωσα για το καθένα την εικόνα που διάλεξα για να το κοσμήσει και τέλος πέρασα μια γενναία στρώση κόλλα diamond glaze που τους έδωσε μια λάμψη αστραφτερή!

Υπάρχουν κι άλλα ακόμα, αλλά έμειναν ημιτελή..Μάζεψα και αρκετά αποθέματα χαντρών από παλιά κολιέ που λόγω φθοράς ή κακών συνδυασμών είχαν  βγει σε αχρηστία. Θα θελα να φτιάξω και σκουλαρίκια κάποια στιγμή. Για να δούμε πότε θα ξαναβρώ ευκαιρίες παπιερο-δημιουργίας!…

Αυτόν τον καιρό σκέφτομαι πως είναι προτιμότερο όποτε βρίσκω χρόνο, να ετοιμάζω υλικό για το στόλισμα της μελλοντικής τάξης μου, ώστε όταν με το καλό με καλέσουν να μην αγχωθώ πάρα πολύ και με αυτό. Υπολογίζω πως  μάλλον το Χειμώνα θα μπω σε τάξη άρα το θέμα μου πρέπει να`ναι ανάλογο! Ναναι καλά και το αστροπελέκι που μας βοηθά με την άπλετη διάθεση προσφοράς και ιδεών! Καλή της ώρα!

Ωραίο το Καλοκαιράκι και η πλανεύτρα θάλασσα αλλά σίγουρα και το Φθινόπωρο έχει τις χάρες του (με λίγη καλή θέληση!) Τι πιο αναζωογονητικό αυτή την εποχή από μια επίσκεψη στο δάσος? Ο,τι δάσος έχει μείνει δηλαδή (ουφφ…)Ανυπομονώ να πάρω τα βουνά μόλις ψυχράνει λιγάκι ο καιρός, για να μαζέψω θησαυρούς του δάσους. Τα πιο όμορφα υλικά για φυσικές χειροτεχνίες! Βελανίδια, φύλλα σε υπέροχα κόκκινα και κίτρινα χρώματα, ξυλαράκια… Υπάρχει τίποτα ωραιότερο από την επαφή με τη φύση και τα πλάσματά της?

Τέτοια  εποχή, με τη δροσούλα, σχεδόν κάθε χρόνο περνάμε απαραιτήτως μια βολτίτσα από τα Σπάτα. Ξεκίνησε σαν μια απλή σχολική επίσκεψη το 2005 και τελικά  μου έγινε συνήθεια, αυτό το Φθινοπωρινό ραντεβού με τα ζωάκια!

Εχθές λοιπόν με καλό καιρό ευτυχώς, ξεκινήσαμε με χαρά για το Αττικό Πάρκο. Με την απαραίτητη φωτογραφική μας μηχανή, κάτι αλμυρά σνακ να κριτσανίζουμε στο δρόμο, δυο τεράστια χαμόγελα που θα ξαναδούμε τις λατρεμένες σουρικάτες (έχω απίστευτη τρέλα μ`αυτές.!!) και νά σου  μια ουρά τερααάστια στα ταμεία για το εισιτήριο. Πάρα πολλά τα ενθουσιασμένα παιδάκια και σκεφτόμουν πόσο θα εντυπωσιαστούν με όσα θα δουν και πόσο σπουδαίο είναι που οι γονείς τους τα έφεραν ως εδώ.

Οι διαδρομές οικείες, τα ζωάκια στις θέσεις τους (εκτός από τις σουρικάτες που μετακόμισαν), κάποιες νέες αφίξεις ζώων και η βόλτα μας ευχάριστη και χαλαρή. Κάποιες στιγμές βέβαια που μου τράβηξαν την προσοχή τα σχόλια που έπεφταν βροχή τριγύρω μου,  μου ήρθε να βρίσω πολλούς. Κάποιοι «καλοί γονείς» που θαύμασα επειδή έφεραν τα παιδιά  τους στο πάρκο αποδείχθηκαν εντελώς  μ……… Δε φαντάζεστε  πόσες φορές μπροστά από άγρια ζώα άκουσα » Θα σε δώσω να σε φάει αν δεν κάθεσαι καλά!!!» (εσένα να φάει ρε μπάρμπα). Ή το ανεκδιήγητο » Κάτσε να δώσουμε να φάει και το ζώο (μπισκότα, σάντουιτς)» » Μα, μπαμπά ..απαγορεύεται!» (το παιδί υποδεικνύει στον γονιό το σωστό) «Τί λες μωρέ που θα μας πούνε αυτοί τί θα κάνουμε!» και δώστου τα μπισκότα να πετάγονται ελαφρά τη καρδία. Ο μάγκας Έλληνας!  Πόσο με εκνευρίζει η τόση ασυνειδησία Θεέ μου..

Ας αφήσουμε  όμως τα κατορθώματα του ανώτερου θηλαστικού για να δούμε μερικές φάσεις από κάποιους μόνιμους και γλυκύτατους κατοίκους του πάρκου.

Οικογένεια καμηλοπαρδάλων

Δεν είμαι απλό γαϊδούρι..είμαι ο Αφρικανός ξάδερφος της ζέβρας!! Δείτε και τα πόδια μου!

πολλή βαρεμάρα φίλε Φωτογράφε... Όλη μέρα λιάζομαι

φτού ..πάλι με ανακάλυψαν οι παπαράτσι!

Όταν δεν είμαι ξάπλα...κοιμάμαι καθιστός!

Αυτές οι μαϊμουδόφατσες ..απλά δεν υπάρχουν!

Δείτε μας..μέσα στο ματάκι του σκύλου των λειμώνων:-)

Άγρια θηρία σου λέει μετά!

Η μασκότ μου, ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ Σουρικάτα

Η σουρικάτα - σκοπός

Πάντως εάν ήμουν ζώο, θα`θελα να`μαι κουκουβάγια! Δυνατή, σοφή και μυστηριώδης..

Αλήθεια, αν είσαστε κάποιο ζώο, ποιο θα θέλατε να ήταν αυτό?

Πονεμένη ιστορία…

Βοήθειά μας!!!

11 Σεπτεμβρίου σήμερα και όλα τα κατεργαράκια γύρισαν ή γνώρισαν για πρώτη φορά τα θρανία! Μάλιστα τα δάκρυα συγκίνησης των γονιών και εκείνα των μικρούληδων μαθητών, μπερδεύτηκαν με τις στάλες της βροχούλας που ήρθε κι εκείνη να τα συνοδεύσει σαν Φθινοπωρινή μελωδία στη μεγάλη στιγμή της ζωής τους! Ένα χρόνο πιο μεγάλα νιώθουν σήμερα και δεν έχουν άδικο!

Εύχομαι καλή φώτιση να έχουμε και όλοι εμείς οι εκπαιδευτικοί, για να επιτελούμε υπεύθυνα το έργο μας με ανεξάντλητη αγάπη και υπομονή. Κάθε παιδί αξίζει να το κάνουμε να πιστέψει στις ικανότητές του και να το βοηθήσουμε να φτάσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων του. Ας μείνουμε μακριά από διακρίσεις μεταξύ των μαθητών μας σχετικά με τη χώρα, τη θρησκεία, το χρώμα ή την κοινωνική τάξη της οικογένειάς τους. Αρκεί να πιστεύουμε εμείς με όλη μας την καρδιά σε εκείνα και θα δούμε μικρά και μεγάλα θαύματα να συντελούνται εμπρός μας. Κι όσο κι αν το κράτος δεν στηρίζει το έργο μας ας μην το βάζουμε κάτω. Τα παιδιά μας αξίζει να λάβουν την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση κι εμείς είμαστε δίπλα τους για να τους δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας.
Ας τα κάνουμε να μας θυμούνται πάντα με αγάπη επειδή θα έχουμε σπείρει στα μυαλουδάκια τους σπόρους για μια ζωή γεμάτη νόημα, αξίες, όνειρα και ενδιαφέροντα.

Ιδιαίτερα όσοι είστε εκπαιδευτικοί αξίζει να αφιερώσετε 50 λεπτάκια για να δείτε αυτό το βιντεάκι για το μάθημα ζωής μιας σπουδαίας δασκάλας που θαύμασα πολύ και βρήκα στο blog της polin.

«Μία τάξη, φυλετικά διαχωρισμένη»

Καλή σχολική χρονιά!!!

Μου αρέσει πολύ όταν χαζεύω στο youtube διάφορα βίντεο με μωρά και μικρά παιδάκια. Μου φτιάχνει τη διάθεση να παρακολουθώ τις αυθόρμητες αντιδράσεις τους σε απλά, καθημερινά περιστατικά. Εκείνα είτε αγνοούν οτι κάνουν κάτι αστείο, είτε γνωρίζουν τη δύναμή τους να προκαλούν το γέλιο και παίζουν το «νούμερό» τους on camera για να πάρουν την επιβράβευση των γονιών τους.

Τυχαία λοιπόν χτες βράδυ, έπεσα σε κάτι διαφορετικό. Σε ένα βιντεάκι – γροθιά, που δείχνει το πώς τα παιδιά μιμούνται πιστά τις συμπεριφορές των ενηλίκων. Είναι γεγονός οτι μας παρακολουθούν συνεχώς και ρουφούν κάθε μας κίνηση. Πολλοί γονείς δε λένε να καταλάβουν πως αν οι ίδιοι δεν είναι σωστά πρότυπα, οποιαδήποτε εκπαιδευτική μέθοδος στο σχολείο ή δική τους προσπάθεια διαπαιδαγώγησης είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Δεν μπορώ π.χ να πω στο παιδί μου οτι το τσιγάρο είναι κάτι κακό ενώ το ανάβω και καπνίζω μπροστά του. Σαν το κλασσικό ανέκδοτο, όπου ο μπαμπάς λέει στο γιο να μην λέει ποτέ ψέματα και εκείνη τη στιγμή χτυπά το τηλέφωνο και ο μπαμπάς ζητά απ`το παιδί να πει πως ο ίδιος απουσιάζει.

Στην παραλία έτυχε να ακούσω έναν μπαμπά που καθόταν λίγο πιο πέρα αό εμάς, να λέει στο βρέφος του που δεν ήταν ούτε 2 χρονών: «Να καπνίσει  πρώτα ο μπαμπάς ένα τσιγαράκι και μετά να φύγουμε, εντάξει Γιώργο μου?» (!!!) Δεν αποκλείεται ο ίδιος ο μπαμπάς να στείλει το Γιώργο να του τα αγοράζει κιόλας όταν θα μεγαλώσει. Και όταν ο Γιώργος στην εφηβεία του θα πειστεί πανεύκολα από τους φίλους του να ξεκινήσει το κάπνισμα, ο μπαμπάς πιθανόν να του βάλει και τις φωνές γι`αυτό..

Πέρυσι, στα πλαίσια του μαθήματος της υγιεινής διατροφής που κάναμε στο νηπιαγωγείο, ταξινομούσαμε με τα παιδιά εικόνες υγιεινών τροφών/ποτών και μή. Όταν είδαμε ένα αναψυκτικό τύπου cola τα παιδιά διχάστηκαν. Άλλα έλεγαν οτι δεν κάνει κακό άλλα έλεγαν το αντίθετο. Και τότε ακούστηκε το τρανταχτό επιχείρημα του Μιχάλη..»Δεν είναι κάτι κακό. Ο μπαμπάς μου τρελαίνεται γι`αυτήν και πίνει ένα μπουκάλι τη μέρα!»…Είναι φυσικό σε αυτή την ηλικία το παιδί να πιστεύει οτι ο πατέρας του είναι τέλειος και αλάνθαστος. Ο,τι και να πει η δασκάλα, από το ένα αυτί θα μπει κι από το άλλο θα βγει.

Το παν είναι λοιπόν όχι το τί λέμε στα παιδιά, αλλά το τί μας βλέπουν να κάνουμε…