Archive for Οκτωβρίου, 2009

Δεν υπάρχει πιο μεγάλος φόβος στη ζωή μου από το να χτυπήσει κάποιο παιδί που βρίσκεται στη δική μου ευθύνη. Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από την αδυναμία μου να το κάνω καλά. 2 φορές ως τώρα έχω κατατρομάξει. Πριν 3 χρόνια στο ιδιωτικό νηπιαγωγείο όπου εργαζόμουν, ένα παιδάκι σπρώχτηκε από κάποιο άλλο και χτύπησε το σαγόνι του σε μια καρέκλα ( ξύλινες ήταν). Δεν περιμέναμε να είναι κάτι σοβαρό αλλά νά που το παιδί είχε μια μικρή σχισμή στο εσωτερικό κάτω χείλος και αιμορραγούσε αρκετά. 2 δασκάλες και να`μαστε με κομμένα γόνατα, σε κατάσταση πανικού. Βάλαμε πάγο, λίγο betadin αλλά ……. ακόμα κι όταν το παιδί ησύχασε, συνέχισα να τρέμω και να νιώθω άχρηστη. Με πιάνει φοβερός θυμός με τον εαυτό μου. Κι όταν πρέπει να ειδοποιήσω τη μητέρα του, εκεί να δείτε ενοχή..Χρεώνομαι το καθετί, έστω κι αν προσπαθώ να το χειριστώ σωστά.

Την Παρασκευή ένα από τα παιδάκια που προσέχω -2 ετών- τρώει ξαφνικά μια γλύστρα στο μπάνιο στο χαλάκι και χτυπά με το κεφάλι, στο γιογιό του που για κακή τύχη ήταν εκεί κοντά..Κλαίει, το σηκώνω αστραπιαία και αρχίζω να βάζω κρύο νερό από τη βρύση στο κεφαλάκι του. Και τότε παρατηρώ οτι έβγαινε -ελάχιστο βέβαια, αλλά αρκετό για να σοκαριστώ- αίμα από την εξωτερική άκρη του ματιού…παρατηρώ κι ένα μικρό πρηξιματάκι από κάτω και πανικοβάλλομαι. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο, ΔΕΝ ΞΕΡΩ πόσο σοβαρό ή ήπιο μπορεί να είναι..Ειδοποιώ τη γιαγιά του παιδιού αφού το ηρέμισα και έκανα ο,τι περνούσε από το χέρι μου. Εκείνο μετά από 2 λεπτά ήταν και πάλι χαρούμενο, γελούσε και έπαιζε με την αδερφούλα του φτιάχνοντας σπιτάκια…

Δεν ησύχαζα με τίποτα. Ήρθε η γιαγιά, ήρθε και η θεία του, όλες ΠΑΝήρεμες να το μαλώνουν οτι δεν προσέχει και να μου λένε πως το έχει πάθει ξανά (!) κι οτι δεν είναι σοβαρό. Μέχρι το βράδυ ήμουν σε απαίσια συναισθηματική κατάσταση.  ΔΕΝ με νοιάζει αν είναι λογικό ή αναπόφευκτο να χτυπούν τα παιδιά…. Δεν μπορώ να ανησυχώ λιγότερο ή να σταματήσω να κατηγορώ τον εαυτό μου αν συμβεί οτιδήποτε ενώ είμαι παρούσα. Κι έχω ακούσει τόσες ιστορίες με τρομαχτικά περιστατικά σε σχολεία που όχι μόνο δεν με σκληραγωγούν, αλλά όσο πάω θα χάσω και τον ύπνο μου.

Κάποιες φορές χρειάζεται τόσο άμεση αντιμετώπιση που δεν αρκεί να καλέσεις γρήγορα το γιατρό ή ασθενοφόρο. Στο κατά τα άλλα σπουδαίο και τρανό Τ.Ε.Α.Π.Η (Πανεπιστήμιο Αθηνών) δεν υπήρχε ούτε ένα μάθημα για πρώτες βοήθειες, ενώ έπρεπε όχι μόνο να υπάρχει αλλά να είναι υποχρεωτικό και βιωματικό. Μια συνάδελφος όμως που τελείωσε ΙΕΚ αισθανόταν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση γιατί στη δική της σχολή είχε μάθει πολλά πάνω σ`αυτά.

Πείτε μου, εσείς πώς τα αντιμετωπίζετε? Είμαι παράλογη?

Δημιουργίες από το προηγούμενο Σαββατοκύριακο! Λόγω θεμάτων αλλά και χρωμάτων, θυμίζουν Φθινόπωρο. Το πρώτο, με τη Μαίρη Πόππινς δε λέω να το βγάλω. Είναι απλά το πιο αγαπημένο μου κουμπί που το μετέτρεψα σε μενταγιόν και το κούμπωμά του είναι ακόμα ένα δεμένο κουμπί, με μια θηλίτσα.

Το δεύτερο, φτιάχτηκε με μια κουκλίτσα από polly poket (τα θυμάστε?) που απέκτησε αξεσουάρ μια ομπρελίτσα και μια τσαντούλα που είχα φυλλαγμένα στο κουτί με τους θησαυρούς μου.

Το τρίτο είναι φτιαγμένο από χαρτοπολτό και με ντεκουπάζ το «φιλί» του klimt. Κουμπώνει με ένα κουμπάκι σε σχήμα χειλιών λόγω του θέματος του.

Αυτό το ΣΚούκι τεμπελιάζω αν και κατάφερα να βάψω επιτέλους μετά από καιρό τα μαλλιά μου- μόνη μου όπως πάντα εννοείται γιατί μισώ τα κομμωτήρια- και να φτιάξω και πάλι το νόστιμο κεκάκι μου! Και για αύριο προβλέπεται μπόλικη μαγειρική.  Ζεστή κοτόσουπα και αφράτα τυροπιτάκια με φύλλο σπιτικό, έτσι για να υπάρχουν. Πολλή βροχή βρε παιδί μου. Δεν σου κάνει αίσθηση να βγεις.

Είναι πολύ ωραία όμως να κοιμάσαι υπό τον ήχο της..

Καλή σας νύχτα!!!

Αξίζει να το κολλήσουμε στον καθρέφτη της τουαλέτας και να διαβάζουμε αυτές τις φράσεις κάθε πρωί..

«Ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί, ενθουσιασμένος από όλα αυτά που μπορώ να κάνω προτού το ρολόι χτυπήσει μεσάνυκτα.

Σήμερα έχω υπευθυνότητες και καθήκοντα να εκπληρώσω. Είμαι σημαντικό άτομο. Η δουλειά μου είναι να διαλέξω τι είδους ημέρα θα έχω σήμερα.

Σήμερα μπορώ να αισθανθώ θλίψη επειδή δεν έχω περισσότερα χρήματα ή να χαρώ γιατί τα οικονομικά μου με ενθαρρύνουν να σχεδιάσω τις αγορές μου προσεκτικά και να αποφύγω τις σπατάλες.

Σήμερα μπορώ να γκρινιάξω για την κατάσταση της υγείας μου ή να χαρώ επειδή είμαι ζωντανός.

Σήμερα μπορώ να παραπονεθώ σχετικά με αυτά που δεν μου παρείχαν οι γονείς μου καθώς μεγάλωνα ή να αισθανθώ ευγνώμων που μου επέτρεψαν να γεννηθώ.

Σήμερα μπορώ να κλάψω επειδή τα ρόδα έχουν αγκάθια ή να γιορτάσω το γεγονός ότι τα αγκάθια έχουν ρόδα.

Σήμερα μπορώ να θρηνήσω την έλλειψη φίλων ή να ξεκινήσω με λαχτάρα την αναζήτηση νέων σχέσεων.

Σήμερα μπορώ να γκρινιάξω επειδή πρέπει να πάω στη δουλειά ή να ξεφωνήσω με χαρά επειδή έχω δουλειά να κάνω.

Σήμερα μπορώ να παραπονεθώ επειδή έχω να πάω στο σχολείο ή να ανοίξω το μυαλό μου και να το γεμίσω με καινούρια κομματάκια γνώσεων.

Σήμερα μπορώ να μουρμουρίσω επειδή έχω να κάνω δουλειές στο σπίτι ή να αισθανθώ τιμή επειδή ο Θεός μου έδωσε ένα καταφύγιο για το νου, το σώμα και την ψυχή μου.

Το σήμερα ξεδιπλώνεται μπροστά μου, περιμένοντας να του δώσω σχήμα και μορφή. Και να ’μαι εδώ να στέκομαι, ο γλύπτης που θα αναλάβει το γλυπτό.

Το πώς θα μοιάζει το σήμερα είναι δικό μου θέμα. Έχω την ευκαιρία να διαλέγω τι είδους ημέρα θα έχω!

Να έχετε μια σπουδαία μέρα…εκτός αν έχετε άλλα σχέδια!»

Ήταν ένα τόσο δα μικρό απόσπασμα..από το βιβλίο «Από πρίγκιπας..βάτραχος και τούμπαλιν» το οποίο εντελώς τυχαία ανακάλυψα σε e-book αν και δυστυχώς δεν είναι ολόκληρο σε ηλεκτρονική μορφή κι έτσι μου έμεινε ανολοκλήρωτο.  Απίστευτη γραφή με τόσο χιούμορ που πραγματικά μπορεί και να το σκεφτεί κανείς σοβαρά πλέον να αλλάξει κάποιες συνήθειές του.

Ο Άγγελος Ροδαφηνός έχει γράψει επίσης το βιβλίο «Οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι» μέρος του οποίου υπάρχει επίσης σε e-book.  Αξίζει να ρίξετε μια ματιά εδώ http://www.rodafinos.cjb.net/ για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.

Δεν με ξέρει, δεν τον ξέρω τον συγγραφέα, απλώς ενθουσιάστηκα και το εκφράζω ως συνήθως Ίσως γιατί είμαι πάντα σε διαρκή αυτοεξέταση και με την ανάγκη να ξεπεράσω κάποια πράγματα που με πάνε πίσω..ενώ ταυτόχρονα παλεύω με πείσμα να τα διαιωνίζω. Φοβίες, παλιά κολλήματα, χαζές ιδέες..

Δεν πιστεύω οτι με ένα βιβλίο μπορεί κάποιος να αλλάξει στάση ζωής απ`τη μια μέρα στην άλλη.Ένα λιθαράκι όμως μπαίνει στο μυαλό.. ένα παραπάνω σπρωξιματάκι, που άμα συμπέσει και με το σωστό timing μπορεί και να σώσει μια ψυχή από την αυτοκαταστροφή.

Σήμερα το πρωί , έλαβα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ένα κείμενο που με συγκίνησε γιατί αναγνώρισα αρκετές δικές μου αναμνήσεις μέσα σ`αυτό. Θέλω να το μοιραστώ με όλους εσάς, που ίσως δεν το έχετε λάβει αλλά σας αφορά εξίσου…

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ:

1950-1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς
καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:
περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το
φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να
ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με
την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο
να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε
αυτοκίνητα χωρίς ζώνες
ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε
από το «σύνδρομο της τουριστικής
θέσης». Δεν είχαμε πόρτες,
παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας
για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
ποδήλατα χωρίς κράνη και
προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς
δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν
κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν
βίαια. Περνάγαμε ώρες
κατασκευάζοντας αυτοσχέδια
αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια
κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει
να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας
δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας
το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά
μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
στους δρόμους. Κανείς δεν
μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα
κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να
τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε
πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι
συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή
μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
κάποιος να κατηγορήσεις παρά
μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε
αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν
παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από
εμάς να ήταν χοντρός και αυτό
ήταν όλο. Μοιραζόμασταν
μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή
οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας
δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά
κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και
οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό
ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99
τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround,
υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε
μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά
φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
συναντιόμασταν για να παίξουμε
κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί
έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε
τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και
παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια
μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και
κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε
σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή
περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την
πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς
μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια
συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν
έπαιρναν μέρος έπρεπε να
συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί
μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να
μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν
υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα
καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία
χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα
ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά
κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους
βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
κουβέντα σε κάποιο chat room και
γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία,
επιτυχία και υπευθυνότητα και
μέσα από όλα αυτά μάθαμε και
ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους
«παλιούς»… συγχαρητήρια!

Είχες
την τύχη να μεγαλώσεις σαν
παιδί…

Αυτό το ΣΚούκι ήμουν πολύ δημιουργική! Μέσα στις ασχολίες μου, έφτιαξα κι ένα κέικ διαφορετικό από αυτά που συνηθίζω. Μας αρέσει πολύ το κέικ σαν πρωινό.  Είναι γευστικό και χορταστικό και μπορείς να το φας στα γρήγορα, αν δεν έχεις πολύ χρόνο πριν φύγεις για τη δουλειά. Οι κλασσικές συνταγές περιλαμβάνουν βούτυρο, γάλα και αβγά, άρα … παχαίνουν. Εγώ έβαζα πάντα επιπλέον κακάο και ξηρούς καρπούς. Αντί λοιπόν όταν κάνουμε δίαιτες και διατροφές, να στερούμαστε τις νοστιμιές..μπορούμε να φτιάχνουμε μια πιο light εκδοχή.

Υλικά
3/4 του ποτηριού καλαμποκέλαιο

2 πορτοκάλια μεγάλα λιωμένα στο μούλτι

το ξύσμα ενός πορτοκαλιού

2-3 βανίλιες

4 ασπράδια αυγών – 1 κρόκο

1 φαρίνα

1 ποτήρι καστανή ζάχαρη

2 κουταλιές σούπας μέλι

κανέλα-γαρύφαλλο

Η εκτέλεση είναι πάνω κάτω γνωστή :

Χτυπάμε στο μπλέντερ πρώτα το λάδι με τη ζάχαρη, προσθέτουμε στη συνέχεια ένα ένα τα υπόλοιπα υλικά και στο τέλος προσθέτουμε το αλεύρι με τις βανίλιες λίγο-λίγο. Αδειάζουμε το μείγμα σε βουτυρωμένη φόρμα και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς για 1 ώρα περίπου. Τέλος, αν θέλουμε πασπαλίζουμε με άχνη ζάχαρη.

Καλή επιτυχία!

Όπως και στο παραμύθι..που η Χιονάτη δεν ήταν από την αρχή μαζί τους,. Τους συνάντησε αργότερα. Έτσι λοιπόν, ήρθε η ώρα και για τους δικούς μου νάνους να την καλοδεχτούν!

Με την ίδια λογική θα ερχόταν αργότερα κι ο πρίγκιπάς  της, αλλά αυτή τη Χιονάτη προτιμώ να την χαρίσω στους νάνους της, και να μην τους την πάρει ποτέ κανείς Πάντως η Χιονάτη είναι η αγαπημένη μου πριγκίπισσα! Καθότι μελαχρινή και με πιο χαμηλό προφίλ (λιγότερο ψωνάρα) από τις άλλες. Μόνο τόσο αφελής να μην ήταν και θα ήταν ασυναγώνιστη.

Άσχετο βέβαια, αλλά πριν από λίγες ημέρες έμαθα οτι σήμερα 12/10 είναι η επίσημη γιορτή μου. Από μικρή, μου είχαν πει πως γιόρταζα 30 Νοεμβρίου, του Αγίου Ανδρέα και έτσι το ήξερα μέχρι φέτος, ώσπου ξαφνικά ανακάλυψα τη γιορτή του Αγίου Ανδρόμαχου.  Ανδρόμαχος και Ανδρομάχη γιορτάζουμε σήμερα δηλαδή.. Σπάσιμο μετά από τόσα χρόνια να αλλάζω ημερομηνία γιορτής..! Και δεν είμαι και σίγουρη ποια να κρατήσω τελικά  Την επίσημη ή την ανεπίσημη αλλά πιο γνωστή και συνηθισμένη σε όλους να μου εύχονται?

Όπως και να`χει…βρήκαμε μια ωραιότατη ευκαιρία να σπάσουμε τη διατροφή που μόλις αρχίσαμε, παραγγέλλοντας κινέζικο και χτυπώντας σοκολατίτσα. χεχε!

Χρόνια μου πολλά !!!

Η Ζυράννα Ζατέλη δεν είναι μια ακόμα συγγραφέας. Είναι μια κατηγορία από μόνη της. Τα γραπτά της αντιπροσωπεύουν απόλυτα την ίδια της την εικόνα.  Σε μαγνητίζουν ακόμα κι αν σε ανατριχιάζουν ελαφρά.. σε καθηλώνουν να ασχοληθείς μαζί τους γιατί δεν υπάρχουν όμοιά τους και κερδίζουν τις εντυπώσεις και την παραδοχή όλων των αναγνωστών είτε τους αρέσουν οι ιστορίες της, είτε όχι. Και αυτό γιατί η γραφή της είναι άψογη, αριστοτεχνική από κάθε άποψη.

Δεν ξέρω να πω, αν είμαι πιο πολύ εντυπωσιασμένη από την ίδια τη Ζατέλη ή από το γράψιμό της. Όλα άρχισαν όταν κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο (το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας) με τίτλο "Το Πάθος χιλιάδες φορές" και έγινε ένας μικρός χαμός στα blogs. Κι εγώ κατά την προσφιλή μου συνήθεια ξεκίνησα να ερευνώ περί τίνος πρόκειται κι αν η συγγραφέας που ως τότε αγνοούσα, αξίζει τον ντόρο που γίνεται γύρω από το όνομά της.

Και αρχίζω να διαβάζω κάτι μαγικά πράγματα. Πως γράφει ένα βιβλίο κάθε εφτά χρόνια με το ρυθμό που γεννούν τα ελάφια. Φοράει πάντα μωβ ρούχα και ζει μόνη της σε ένα σπίτι γεμάτο από κάθε λογής μικροσκοπικά, πρωτότυπα, παράξενα αντικείμενα. Κάνει υπέροχη συντροφιά με τις γάτες της που υπεραγαπά και ταξιδεύει συνεχώς με τραίνα και λεωφορεία σε όλο τον κόσμο κρατώντας σημειώσεις στο μπλοκ της με μωβ στυλό. Δεν διαθέτει κινητό και υπολογιστή και γράφει πάντα σε γραφομηχανή τα οχτακοσασέλιδα μυθιστορήματά της. Είναι λεπτεπίλεπτη. Τρώει σαν πουλάκι και σχεδόν αποκλειστικά  ένα σάντουιτς με πτι μπερ και λουκούμι που το λέει "πλακωτό"  ενώ οι συνδαιτυμόνες της τρώνε και πίνουν πλήθος εδεσμάτων. Είναι σαν νεράιδα της νύχτας. Σαν ξωτικό βγαλμένο από δάσος παραμυθιού. Ξετρυπώνει κάθε εφτά χρόνια να καταθέσει ένα βιβλίο θησαυρό από τη φαντασία της και μετά χάνεται πάλι. Κι είναι τέτοια η μορφή της και ο μύθος που την περιβάλλει που όταν τα διαβάζεις αναρωτιέσαι..είναι όντως από τη φαντασία της όλα αυτά ή μήπως τα ζει? Έχω δει να χρησιμοποιούν τη φράση "ζατελικό σύμπαν"  και είναι πράγματι πολύ εύστοχη.  Εκεί που διαβάζεις για πραγματα ανθρώπινα, αρχίζουν να συμβαίνουν τρελά πράγματα. Οι ήρωές της ζουν σε έναν δικό τους σύμπαν όπου όλα μπορούν να γίνουν.

Διάβασα πρώτα το μυθιστόρημα που έγραψε το 1993 "Και με το φως του λύκου επανέρχονται". Είναι ο,τι πιο παράξενο έχω διαβάσει ως τώρα..Είμαι τόσο μαγεμένη γιατί μου άφησε μια πολύ περίεργη αίσθηση..όχι σαν να διάβασα ένα βιβλίο αλλά σαν να έβλεπα ένα όνειρο σε συνέχειες. Μου ξυπνούσε το ασυνείδητο, το ένιωθα πολύ έντονα. Ακόμα και τα όνειρα που έβλεπα αυτό το διάστημα ήταν σεναριακά πολύπλοκα. Με το που τελείωσε αγόρασα τα επόμενα 2. Καλά που την ανακάλυψα τώρα κι έτσι έχω μπόλικο υλικό να διαβάσω. Οι φανατικοί αναγνώστες της το φέρουν βαρέως που πρέπει να περιμένουν 7 χρόνια ώσπου να βγει το επόμενο έργο της. Είναι κι αυτό μέρος της μαγείας της όμως.

Δεν θα προτείνω να διαβάσετε τα βιβλία της. Είναι τεράστια, πολύπλοκα, γραμμένα με πολυτονικό σύστημα και μικρή γραμματοσειρά.Γεμάτα από τη φύση, την ελληνική ύπαιθρο,θανάτους, έρωτες και μεταφυσικά στοιχεία. Μπορεί εγώ όπως και πολλοί πολλοί άλλοι να τα βρίσκω συγκλονιστικά, αλλά δεν θα τα δώριζα ούτε θα τα πρότεινα αν δεν ήμουν σίγουρη πως ο παραλήπτης θα μαγευτεί εξίσου.  Κάποιος σχολιαστής της έλεγε "Είναι τέτοια τα βιβλία της που δεν χρειάζεται να τα ψάξεις για να τα διαβάσεις, αν είναι να συμβεί, θα έρθουν αυτά να βρουν εσένα"

Αν είναι γραφτό λοιπόν, θα έρθουν και σε σας. Εγώ απλά δηλώνω ευτυχής που την ανακάλυψα..

Είναι κάτι ώρες που τις λέω.. σκοτεινές. Ώρες με νεύρα, μελαγχολία, αντίδραση για τα πάντα.  Σε γενικές γραμμές βέβαια, αν είμαστε ευχαριστημένοι από τη ζωή μας, υγιείς και κάπως αισιόδοξοι για το μέλλον, αυτές οι ώρες -ευτυχώς-δεν έρχονται πολύ συχνά.

Υπάρχουν άνθρωποι που φαίνονται πολύ ήσυχοι και γενικά χαμηλών τόνων. Αυτοί είναι που συνήθως αποφεύγουν τα συχνά ξεσπάσματα και συσσωρεύουν καταστάσεις μέχρι που το ποτήρι τους ξεχυλίζει κι έρχεται η ώρα της έκρηξης.  Της ιδιαίτερα έντονης, καθώς λέγεται.. Άλλοι προτιμούν να απομονώνονται και να μένουν με τον εαυτό τους ώσπου να ανακτήσουν την ηρεμία τους. Όπως και να γίνεται όμως, εκδηλωτικά ή μή, όλοι έχουμε τέτοιες δύσκολες ώρες..

Για  μένα, σε τέτοιες καταστάσεις η μουσική δρα πάντα θεραπευτικά. Υπάρχουν συγκεκριμένα κομμάτια που ακούω σε φάσεις θυμού ή απλά όταν θέλω να ηρεμήσω και να ζήσω για λίγο μέσω του ασυνείδητου κόσμου μου (γι`αυτό και το "σκοτεινές"). Το καταλληλότερο μέρος να ακούσω τα συγκεκριμένα κομμάτια είναι…το αυτοκίνητο.Όσοι ασχολούνται με τη μουσική γνωρίζουν καλύτερα από όλους τη μαγεία που μπορεί να ασκήσει στο πνεύμα, πόσο μπορεί να το ταξιδέψει και να ενεργοποιήσει συναισθήματα και μνήμες.

Γι`αυτό θα γράψω σήμερα για εκείνα τα κομμάτια που διαλέγω πάντα σε τέτοιες στιγμές και πετυχαίνουν πάντα το σκοπό τους…

Το πρώτο και κορυφαίο είναι το Phantom of the Opera. Λατρεύω επίσης,αυτή τη σκηνή!

Κλασσικά αγαπημένο το unforgiven

Πιο πρόσφατη ανακάλυψη, το soundtrack από το Saw

Λέτε μετά από όλα αυτά, όταν με το καλό κάνω παιδί, να μου βγει κάπως έτσι ?

Χμ……:-)

Μα τί μ`έπιασε και τα λέω όλα αυτά..μάλλον φταίει η Πανσέληνος στον Κριό. Πάνω απ`το κεφαλάκι μου δηλαδή. Κι είμαι και συναχωμένη όσο δεν πάει.

γκρρρ!