Τραυματισμοί
Δεν υπάρχει πιο μεγάλος φόβος στη ζωή μου από το να χτυπήσει κάποιο παιδί που βρίσκεται στη δική μου ευθύνη. Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από την αδυναμία μου να το κάνω καλά. 2 φορές ως τώρα έχω κατατρομάξει. Πριν 3 χρόνια στο ιδιωτικό νηπιαγωγείο όπου εργαζόμουν, ένα παιδάκι σπρώχτηκε από κάποιο άλλο και χτύπησε το σαγόνι του σε μια καρέκλα ( ξύλινες ήταν). Δεν περιμέναμε να είναι κάτι σοβαρό αλλά νά που το παιδί είχε μια μικρή σχισμή στο εσωτερικό κάτω χείλος και αιμορραγούσε αρκετά. 2 δασκάλες και να`μαστε με κομμένα γόνατα, σε κατάσταση πανικού. Βάλαμε πάγο, λίγο betadin αλλά ……. ακόμα κι όταν το παιδί ησύχασε, συνέχισα να τρέμω και να νιώθω άχρηστη. Με πιάνει φοβερός θυμός με τον εαυτό μου. Κι όταν πρέπει να ειδοποιήσω τη μητέρα του, εκεί να δείτε ενοχή..Χρεώνομαι το καθετί, έστω κι αν προσπαθώ να το χειριστώ σωστά.
Την Παρασκευή ένα από τα παιδάκια που προσέχω -2 ετών- τρώει ξαφνικά μια γλύστρα στο μπάνιο στο χαλάκι και χτυπά με το κεφάλι, στο γιογιό του που για κακή τύχη ήταν εκεί κοντά..Κλαίει, το σηκώνω αστραπιαία και αρχίζω να βάζω κρύο νερό από τη βρύση στο κεφαλάκι του. Και τότε παρατηρώ οτι έβγαινε -ελάχιστο βέβαια, αλλά αρκετό για να σοκαριστώ- αίμα από την εξωτερική άκρη του ματιού…παρατηρώ κι ένα μικρό πρηξιματάκι από κάτω και πανικοβάλλομαι. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο, ΔΕΝ ΞΕΡΩ πόσο σοβαρό ή ήπιο μπορεί να είναι..Ειδοποιώ τη γιαγιά του παιδιού αφού το ηρέμισα και έκανα ο,τι περνούσε από το χέρι μου. Εκείνο μετά από 2 λεπτά ήταν και πάλι χαρούμενο, γελούσε και έπαιζε με την αδερφούλα του φτιάχνοντας σπιτάκια…
Δεν ησύχαζα με τίποτα. Ήρθε η γιαγιά, ήρθε και η θεία του, όλες ΠΑΝήρεμες να το μαλώνουν οτι δεν προσέχει και να μου λένε πως το έχει πάθει ξανά (!) κι οτι δεν είναι σοβαρό. Μέχρι το βράδυ ήμουν σε απαίσια συναισθηματική κατάσταση. ΔΕΝ με νοιάζει αν είναι λογικό ή αναπόφευκτο να χτυπούν τα παιδιά…. Δεν μπορώ να ανησυχώ λιγότερο ή να σταματήσω να κατηγορώ τον εαυτό μου αν συμβεί οτιδήποτε ενώ είμαι παρούσα. Κι έχω ακούσει τόσες ιστορίες με τρομαχτικά περιστατικά σε σχολεία που όχι μόνο δεν με σκληραγωγούν, αλλά όσο πάω θα χάσω και τον ύπνο μου.
Κάποιες φορές χρειάζεται τόσο άμεση αντιμετώπιση που δεν αρκεί να καλέσεις γρήγορα το γιατρό ή ασθενοφόρο. Στο κατά τα άλλα σπουδαίο και τρανό Τ.Ε.Α.Π.Η (Πανεπιστήμιο Αθηνών) δεν υπήρχε ούτε ένα μάθημα για πρώτες βοήθειες, ενώ έπρεπε όχι μόνο να υπάρχει αλλά να είναι υποχρεωτικό και βιωματικό. Μια συνάδελφος όμως που τελείωσε ΙΕΚ αισθανόταν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση γιατί στη δική της σχολή είχε μάθει πολλά πάνω σ`αυτά.
Πείτε μου, εσείς πώς τα αντιμετωπίζετε? Είμαι παράλογη?
Ίσως γιατί είμαι πάντα σε διαρκή αυτοεξέταση και με την ανάγκη να ξεπεράσω κάποια πράγματα που με πάνε πίσω..ενώ ταυτόχρονα παλεύω με πείσμα να τα διαιωνίζω. Φοβίες, παλιά κολλήματα, χαζές ιδέες..
Πάντως η Χιονάτη είναι η αγαπημένη μου πριγκίπισσα! Καθότι μελαχρινή και με πιο χαμηλό προφίλ (λιγότερο ψωνάρα) από τις άλλες. Μόνο τόσο αφελής να μην ήταν και θα ήταν ασυναγώνιστη. 
