Archive for Νοεμβρίου, 2009

Είναι μήνες τώρα που το συζητάμε.  Ο καλός μου χρειάζεται ένα καινούριο αυτοκίνητο και είμαστε μεταξύ 2-3 μοντέλων αν και εκείνος έχει μια φανερή προτίμηση για ένα από αυτά – εκείνο που εγώ σχεδόν απορρίπτω..

Και ενώ δεν θέλω να του επιβάλλω τη δική μου θέληση ..ειναι γεγονός οτι αφού θέλουμε να παραμείνουμε μαζί, κάθε απόφαση πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.

Δεν θα σας πω ποιο προτιμά εκείνος και ποιο εγώ και για ποιους λόγους, γιατί θέλω να ψηφίσετε ανεπηρέαστοι!!!

Έχουμε λοιπόν και λέμε…..

Fiat Bravo Sport

Lancia Delta

Lancia Delta

Alfa Romeo Mito

 Loading ...

Το σχολείο μας θα είναι κλειστό την ερχόμενη εβδομάδα, σύμφωνα με την απόφαση της νομαρχίας. Όχι πως είχαμε επιβεβαιωμένα κρούσματα της νέας γρίπης, αλλά οι απουσίες ήταν πολλές και για μεγάλο διάστημα. Οι πιο πολλοί γονείς έλεγαν πως τα παιδιά έλειπαν για άλλες αιτίες ή γιατί απλά είχαν λίγο βήχα ή έναν χαμηλό πυρετό. Η συχνότητα και ο αυξανόμενος αριθμός απουσιών όμως οδήγησαν σ`αυτή την απόφαση. Οι εκπαιδευτικοί  οφείλουμε να παρουσιαστούμε στο γραφείο γιατί θα είμαστε στη διάθεση της ΠΕ, αυτό το διάστημα. Φέτος δεν γνωρίζουμε καν αν θα κάνουμε χριστουγεννιάτικη γιορτή γιατί τα πιο πολλά σχολεία δεν θα γιορτάσουν για αποφευχθεί η μετάδοση του ιού κατά το συνωστισμό. Σήμερα ξύπνησα κι εγώ λιγάκι συναχωμένη είναι η αλήθεια. Όσο κι αν θέλουν να μας τρομοκρατήσουν όμως με τη φοβερή-θανατηφόρα γρίπη, είμαι απόλυτα ψύχραιμη και βέβαιη οτι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο δεν θα πάθουμε σε σχέση με άλλες χρονιές. Αυτή είναι η άποψή μου φυσικά και γι`αυτό και αποφάσισα να μην εμβολιαστώ.

Μέχρι να ξαναδώ τα παιδάκια μου θα τους ετοιμάσω στολίσματα για την τάξη και χριστουγεννιάτικες χειροτεχνίες γιατί πια θα είμαστε προ των πυλών για τα Χριστούγεννα!!! Αύριο στολίζω και το σπιτάκι μου!!! Γιούπιιιιιι!!!!

Φθινοπωρινά δεντράκια με αληθινά φύλλα….

και καρτούλα φθινοπωρινή για χρωμάτισμα και ο,τι στόλισμα σκεφτούμε μαζί με τα παιδιά..

Αποθηκεύστε την για το αρχείο σας!!

Τυπώνουμε την εικόνα σε μέγεθος μισής Α4, κόβουμε και κολλάμε σε κανσόν που διπλώνουμε σε καρτούλα και τα παιδιά ζωγραφίζουν και στολίζουν όπως θέλουν. Στο εσωτερικό της μπορούμε να κολλήσουμε ένα σχετικό ποιηματάκι ή ο,τι άλλο μας αρέσει. Εμείς κολλήσαμε το παρακάτω ποιηματάκι..

"Φθινόπωρο φτάνει.

Τα φύλλα όλο πέφτουν.

Θα πάνε ταξίδι

πολύ μακρινό,

το ένα στη στέγη,

το άλλο στον κήπο,

το τρίτο σε κάποιο

μικρούλι σχολειό."

ΦΙΛΙΤΣΑ ΧΑΤΖΗΧΑΝΝΑ

Μια χειροτεχνία που εντάσσω πάντα στην ενότητα "το σώμα μου-ο εαυτός μου" είναι το κολάζ προσώπων. Κόβω από την προηγούμενη μέρα ματάκια, μύτες και χείλη από περιοδικά και τα αφήνω ελεύθερα να κάνουν τις συνθέσεις. Τα παιδάκια που δείχνουν περισσότερο ενδιαφέρον, κόβουν τα ίδια λωρίδες από χρωματιστά χαρτιά περιοδικού και τα κολλούν, ως μαλλιά.

Εναλλακτικά, μπορούμε να τους δώσουμε τα ρούχα που κόψαμε από σελίδες περιοδικών και να τα προτρέψουμε να ζωγραφίσουν το κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια.  Φυσικά μπορούμε να φανταστούμε πολλές ακόμα συνθέσεις.Είναι μια δραστηριότητα που αρέσει πολύ ακόμα και στα πιο μικρά παιδάκια.

Παρατηρήστε τα γένια και τα μουστάκια στις εργασίες των αγοριών!!

Αγαπώ πολύ τα παρουσιολόγια-σπιτάκια γιατί αισθάνομαι πως δίνουν στα παιδιά την αίσθηση οτι το σχολείο είναι το δεύτερο σπίτι τους και όλη η τάξη μας, μια μεγάλη οικογένεια.

Κι έτσι από τα παραθυράκια ξεπροβάλλουν οι …Άρμπα, Ραουέν, Λαχά, Ολίβια, Μαρτίν, Γκαμπριέλα, Αλάα, Γκεράλντο, Τάρεκ, Πάολο,Εβισέντ… και τα άλλα παιδάκια με τα πιο κοινά ονόματα. Έχω παιδάκια από Τυνησία, Αβγανιστάν, Αλβανία, Μολδαβία και πολλές ακόμα χώρες.  Μάζευα τη σειρά "Κούκλες του Κόσμου" της Deagostini για να τις δείξω στα παιδιά και τελικά τις έχω ολοζώντανες μπροστά μου!!!

Λόγω της κατάστασης οι οδηγίες που έχω πάρει από την προϊσταμένη μου είναι να δίνω όλη μου την προσοχή στην προστασία της σωματικής τους ακεραιότητας, να είναι ασφαλή και να προσπαθήσω να τα βοηθήσω όσο μπορώ στο θέμα της γλώσσας και της επικοινωνίας. Το επίπεδο λόγου είναι πολύ χαμηλό γιατί τα πιο πολλά παιδιά επικοινωνούν στην ελληνική γλώσσα μόνο στο σχολείο ή έρχονται σαν απλοί ακροατές. Έτσι ξεκίνησα το θέμα "Το σώμα μου-ο εαυτός μου" με στόχο να τα βάλω στη διαδικασία να μιλήσουν για τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους, να καλλιεργηθεί σιγά σιγά οι αυτοπεποίθησή τους και να δεθεί η ομάδα με κάποιες απλές δραστηριότητες συναισθηματικής αγωγής.

Οι πρώτες ζωγραφιές των παιδιών για τις οικογένειές τους ήταν χαρακτηριστικές αποκαλύψεις της πηγής του προβλήματος..

"Ζωγράφισα τη μαμά και τον μπαμπά" (Το δέντρο ανάμεσά τους μαρτυρά την έλλειψη επιοινωνίας, αγάπης ή ενδεχόμενο χωρισμό)

Το παιδί με τα σοβαρότερα προβλήματα ζωγράφισε είπε : "Εφτιαξα εμένα τον ΗΡΩΑ που σκοτώνει όλους αυτούς" Ρωτώντας τον επανειλημμένα που βρίσκονται τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του στη ζωγραφιά επέμενε στην παραπάνω περιγραφή..

"Ζωγράφισα μια πρίζα, ένα μπαλόνι που πατάει και τις ερωτήσεις του μπαμπά μου..Ο μπαμπάς όλο με ρωτάει..όλο δεν μ`αφήνει ήσυχο"

"Εγώ και ο σκύλος μου"....."Δεν θα φτιάξεις και τη μαμά και τον μπαμπά ?"......" Όχι δεν θέλω"........(σημειωτέον οτι και ο σκύλος είναι παιχνίδι και οχι αληθινός)

"Η μαμά και ο μπαμπάς" .....Και ναι η μαμά είναι αυτή που έχει το πάνω χέρι, φωνάζει και μαλώνει το παιδί. (κόκκινο στόμα, ανοιχτό σαν να φωνάζει και μεγάλες διαστάσεις σε σχέση με τον μπαμπά)

"Εγώ και ο μπαμπάς" ..."οι υπόλοιποι που είναι?" .."Έχουν πάει σχολείο"...... Σύμπλεγμα Ηλέκτρας, αντίστοιχο το οιδιποδείου, απόλυτα φυσιολογικό σ`αυτή την ηλικία

"Δεν θέλω να κάνω εμένα"..... Μαύρο χρώμα, μικρές διαστάσεις, μαζεμένα όλα σε μια μεριά του χαρτιού. Εσωστρέφεια και έλλειψη αυτοπεποίθησης.

Μια ισορροπημένη ζωγραφιά ενός ψυχικά υγιούς παιδιού με μια μικρή ένδειξη ζήλιας... Απουσιάζει η μια αδερφούλα της από τη ζωγραφιά. " Γιατί δεν την έφτιαξες?" τη ρωτάω...." Είναι στο σχολείο" μου απαντά.

Επιστρατεύοντας όλες μου τις δυνάμεις, θα το παλέψω και την εβδομάδα που έρχεται.  Που θα πάει, θα έρθουν και καλές στιγμές! Προς το παρόν κοιτάζω όλα αυτά τα βιβλία με θέματα και δραστηριότητες στη βιβλιοθήκη μου και με πιάνει μελαγχολία…

Παρασκευή σήμερα και πήρα το "ελεύθερο" από το γραφείο της ΠΕ να πάω να δω το νηπιαγωγείο στο οποίο και θα διδάσκω μέχρι τον Απρίλιο. Αισθάνομαι  όπως ακριβώς το περιέγραψε η Knottycat, ως Μαίρη Πόππινς προσγειωμένη ανώμαλα. Δηλαδή δοκιμάζω τη μια έκπληξη μετά την άλλη και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω πόσο μπορεί τελικά να απέχει η πραγματικότητα σε σχέση με ο,τι είχα στο μυαλό μου σαν προσδοκώμενο.  Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Παρουσιάστηκα την προηγούμενη Παρασκευή στο κεντρικό γραφείο και την Δευτέρα το μεσημέρι με τοποθέτησαν και μου ζήτησαν να παρουσιαστώ σε ένα άλλο. Ημέρα Τρίτη λοιπόν καταφτάνω στο γραφείο νούμερο δύο, ξανακάνω τα χαρτιά μου και με ενημερώνουν για το που βρίσκεται το σχολείο. Τετάρτη και Πέμπτη όμως, όφειλα να παραμείνω στο συγκεκριμένο γραφείο, να φορτωθώ τη δουλειά όλης της εβδομάδας μιας διόλου συμπαθητικής γηραιάς κυρίας και να πήξω κανονικά ως το σχόλασμα. Βεβαιώθηκα πάντως  οτι δεν θα άντεχα επ ουδενί να εργαστώ σαν υπάλληλος γραφείου. Κάθε εμπειρία είναι χρήσιμη, είναι σίγουρο αυτό.

Σήμερα λοιπόν στις 8.00 ακριβώς περνούσα το κατώφλι του νηπιαγωγείου. Πρόκειται να αναπληρώσω το κενό που αφήνει η προηγούμενη αναπληρώτρια που παίρνει άδεια κύησης και ανατροφής για 5 μήνες. Εκείνη είχε κληθεί για να αναπληρώσει το άλλο κενό που άφησε η προ προηγούμενη νηπιαγωγός των παιδιών για να συνταξιοδοτηθεί. Με απλά λόγια είμαι η τρίτη νηπιαγωγός που αλλάζουν τα παιδιά, μέσα σε 2 μήνες και κάτι…

Το νηπιαγωγείο, ένα παμπάλαιο διώροφο αφημένο στην τύχη του από άποψη συντήρησης, με μια μικρούλα τσιμεντένια αυλή στο πίσω μέρος, χωρίς ούτε ένα παιχνίδι για δείγμα.

Ανέβηκα απευθείας στο δεύτερο όροφο όπου είναι οι "τάξεις", περνώντας από αρκετά παρατημένα-παραπεταμένα παιχνίδια, εγκαταλελειμμένες  φιγούρες και φθαρμένα παιδικά στρωματάκια, στο πλάι της σκάλας. (το ντεκόρ?)

Ανοίγω την πόρτα και βλέπω έναν μικρό διάδρομο με 4 τραπέζια κολλημένα (χωρος φαγητού και χειροτεχνίας) και δεξιά και αριστερά του, δυο ταξούλες μια σταλιά, ΧΩΡΙΣ γωνιές, ΧΩΡΙΣ υλικό, ΧΩΡΙΣ επαρκή χώρο έστω για να καθήσουν τα παιδάκια.  Και άντε να πω οτι αυτά πάνω κάτω τα περίμενα γιατί η χώρα αυτή είναι γνωστό το πόσο φροντίζει τα σχολεία της και ειδικά τα νηπιαγωγεία να είναι χώροι ασφαλείς και κατάλληλοι για τις ανάγκες των παιδιών…

Αυτό που με πλήγωσε πραγματικά είναι η απέραντη και απόλυτη α δ ι α φ ο ρ ι α των νηπιαγωγών. Ζήτησα να είμαι εκεί από σήμερα γιατί όφειλα να δω το πως δουλεύουν με την προηγούμενη συνάδελφο ώστε να σεβαστώ κάποιες ρουτίνες τους  και να μην τους δημιουργήσω ξαφνική αναστάτωση. Άρα απλά παρακολουθούσα αυτά που τόσο η νηπιαγωγός όσο και η προϊσταμένη μου χαρακτήρισαν ως πρόγραμμα… Ζωγραφική ελεύθερου θέματος με φωνές και κακό, χειροτεχνίες ξεπέτα για 1 έτους παιδιά, και μετά "παρεούλα" με τραγούδια από παιδικά της tv ή όσα θυμόταν από τα παιδικά της χρόνια η νηπιαγωγός. Ούτε θεματολογία, ούτε ανάγνωση παραμυθιού…τίποτα! Δεν έτυχε, πέτυχε. Έτσι κάνουν κάθε μέρα, γιατί φυσικά "στο δημόσιο δεν έχει σημασία αν θα κάνεις μάθημα ή όχι" είπε η τριακονταετής πείρας προϊσταμένη μου.

Τα παιδάκια μιλούν τα πιο πολλά ελληνικά, αν και τα 22 από τα 23 είναι αλλοδαπά. Παιδάκια αρκετά επιθετικά γιατί δε γνωρίζουν πως να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους, κάποια κλειστά και απομονωμένα, όλα όμως με ματάκια διψασμένα και ψυχούλες αγγελικές. Σε κάθε χαμόγελό μου έπαιρνα ένα δικό τους σαν απάντηση. Όσο κι αν μου τα χαρακτήρισαν "δύσκολα" κι "απροσάρμοστα"  το μόνο που ένιωσα ήταν οίκτο για  την παραμέλησή τους. Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν στην αυλή….ένα παγκάκι για να κάθονται και να τρώνε οι νηπιαγωγοί ενώ τα παιδιά θα χτυπιούνται και θα κλαίνε μόνα τους. Από κανόνες άλλο τίποτα.. Αλλά, κανόνες ελέω Θεού μέσα από το μονόλογο και τις απαιτήσεις της νηπιαγωγού που για να έχει το κεφάλι της ήσυχο απαγορεύει τα πάντα…. Ήμουν η μόνη που περιφερόμουν στην αυλίτσα και… παρηγορούσα παιδιά. Η μόνη που είδε το παιδί που άνοιξε η μύτη του..Φρίκαρα με τις άλλες αλλά δεν το εδειξα. Πλήρης αδιαφορία. Όμως ο καθένας λειτουργεί κατα συνείδηση. Κι αν δεν τα πονάς τα παιδάκια, αν δεν σε έβαλαν οι άγγελοι σε αυτή τη θέση, κοντά τους, εκπαιδευτικός δε γίνεσαι ποτέ!!!!

Για μένα είναι μεγάλη πρόκληση το τμήμα αυτό. Θα ξεκινήσουμε από την αρχή και θα τους δώσω όση περισσότερη αγάπη και γνώση μπορώ. Είναι δική μου η ευθύνη γι` αυτά τα παιδιά και κάθε επίτευγμα, έστω και μικρό είναι πράξη ευλογημένη. Δημόσιο ή ιδιωτικό …στα παλιά μου τα παπούτσια τί είναι. Είχα άγχος μήπως δεν τα καταφέρω και να που απογοητεύτηκα επειδή καμιά άλλη εκεί μέσα δεν προβληματίστηκε για το παραμικρό… Με συμβούλεψαν φυσικά να κάνω το ίδιο.

Αυτό θα το δούμε

Απίστευτο βίντεο… αδύνατον να μη λιώσεις στα γέλια!!!

Τι τραβάνε κι αυτές οι κεραμιδογατούλες!

Ε ναι, είναι πια γεγονός! Χτες είδα το όνομά μου φαρδύ πλατύ στη λίστα των αναπληρωτών και σήμερα κιόλας, ανέλαβα υπηρεσία! Το ευτυχέστερο όλων φυσικά είναι πως δεν θα χρειαστεί να πάω πουθενά αλλού και θα παραμείνω στο σπιτάκι μου!!! Κάτι ήξερα που αρνιόμουν να ετοιμάσω βαλίτσες, το ήθελα με όλη μου την καρδιά να κληθώ στο νομό μου και δόξα το Θεό, έγινε!!! Τώρα πια περιμένω την τοποθέτηση κι έχω βάλει σε σειρά προτεραιότητας τα σχολεία. Δεν μπορώ να το πιστέψω με τίποτα!!

Χτες  κατά τις 12 παρά το βράδυ, άνοιξα τη σελίδα του υπουργείου πιο πολύ από συνήθεια παρά γιατί περίμενα την φάση. Όλες οι πληροφορίες έλεγαν οτι θα έβγαινε από Παρασκευή και ίσως και την άλλη εβδομάδα.  Άρχισα να τρέμω από τις ρίζες του κεφαλιού μέχρι τις πατούσες! Πήραν μόνο 8 νηπιαγωγούς ενώ τα κενά είναι ακόμα πάρα πάρα πολλά. Και ήμουν μέσα Περιττό να πω οτι όλη την νύχτα δεν έκλεισα μάτι!… Νιώθω ένα σωρό συναισθήματα, τόση πολλή χαρά μαζί με το ασύλληπτο άγχος που με χαρακτηρίζει (με κουράζει πολύ που δεν ξέρω να το διαχειρίζομαι) ευθύνη, ανασφάλεια και απέραντη ευγνωμοσύνη που όλα πήγαν καλά!

Εσάς που μου ευχηθήκατε να σταθώ τυχερή και να πάνε όλα καλά, σας ευχαριστώ απ`την καρδιά μου και εύχομαι να σας συμβεί σύντομα  ο,τι ποθεί η καρδιά σας!!!!

Τώρα πια χρειάζομαι συμβουλές, οδηγίες, οτιδήποτε έχετε ευχαρίστηση Είμαι εντελώς ψαράκι! χιχιχι! Ο ύπνος μας τελείωσε εννοείται…σίγουρα πράγματα! Και η καρδιά μου σκέτο τουμπελέκι ) Πρέπει να τα καταφέρω!!!

Φιλιά γλυκά σε όλους σας και λίγα παραπάνω στη Σπιρού και τη Μαριλία για όλες τους τις ευχές και την ενθάρρυνση!!! Mairyliscious και  dailyscene, εύχομαι ολόψυχα να συμβεί σύντομα και σε σας!!