Παρασκευή σήμερα και πήρα το «ελεύθερο» από το γραφείο της ΠΕ να πάω να δω το νηπιαγωγείο στο οποίο και θα διδάσκω μέχρι τον Απρίλιο. Αισθάνομαι όπως ακριβώς το περιέγραψε η Knottycat, ως Μαίρη Πόππινς προσγειωμένη ανώμαλα. Δηλαδή δοκιμάζω τη μια έκπληξη μετά την άλλη και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω πόσο μπορεί τελικά να απέχει η πραγματικότητα σε σχέση με ο,τι είχα στο μυαλό μου σαν προσδοκώμενο. Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Παρουσιάστηκα την προηγούμενη Παρασκευή στο κεντρικό γραφείο και την Δευτέρα το μεσημέρι με τοποθέτησαν και μου ζήτησαν να παρουσιαστώ σε ένα άλλο. Ημέρα Τρίτη λοιπόν καταφτάνω στο γραφείο νούμερο δύο, ξανακάνω τα χαρτιά μου και με ενημερώνουν για το που βρίσκεται το σχολείο. Τετάρτη και Πέμπτη όμως, όφειλα να παραμείνω στο συγκεκριμένο γραφείο, να φορτωθώ τη δουλειά όλης της εβδομάδας μιας διόλου συμπαθητικής γηραιάς κυρίας και να πήξω κανονικά ως το σχόλασμα. Βεβαιώθηκα πάντως οτι δεν θα άντεχα επ ουδενί να εργαστώ σαν υπάλληλος γραφείου. Κάθε εμπειρία είναι χρήσιμη, είναι σίγουρο αυτό.
Σήμερα λοιπόν στις 8.00 ακριβώς περνούσα το κατώφλι του νηπιαγωγείου. Πρόκειται να αναπληρώσω το κενό που αφήνει η προηγούμενη αναπληρώτρια που παίρνει άδεια κύησης και ανατροφής για 5 μήνες. Εκείνη είχε κληθεί για να αναπληρώσει το άλλο κενό που άφησε η προ προηγούμενη νηπιαγωγός των παιδιών για να συνταξιοδοτηθεί. Με απλά λόγια είμαι η τρίτη νηπιαγωγός που αλλάζουν τα παιδιά, μέσα σε 2 μήνες και κάτι…
Το νηπιαγωγείο, ένα παμπάλαιο διώροφο αφημένο στην τύχη του από άποψη συντήρησης, με μια μικρούλα τσιμεντένια αυλή στο πίσω μέρος, χωρίς ούτε ένα παιχνίδι για δείγμα.
Ανέβηκα απευθείας στο δεύτερο όροφο όπου είναι οι «τάξεις», περνώντας από αρκετά παρατημένα-παραπεταμένα παιχνίδια, εγκαταλελειμμένες φιγούρες και φθαρμένα παιδικά στρωματάκια, στο πλάι της σκάλας. (το ντεκόρ?)
Ανοίγω την πόρτα και βλέπω έναν μικρό διάδρομο με 4 τραπέζια κολλημένα (χωρος φαγητού και χειροτεχνίας) και δεξιά και αριστερά του, δυο ταξούλες μια σταλιά, ΧΩΡΙΣ γωνιές, ΧΩΡΙΣ υλικό, ΧΩΡΙΣ επαρκή χώρο έστω για να καθήσουν τα παιδάκια. Και άντε να πω οτι αυτά πάνω κάτω τα περίμενα γιατί η χώρα αυτή είναι γνωστό το πόσο φροντίζει τα σχολεία της και ειδικά τα νηπιαγωγεία να είναι χώροι ασφαλείς και κατάλληλοι για τις ανάγκες των παιδιών…
Αυτό που με πλήγωσε πραγματικά είναι η απέραντη και απόλυτη α δ ι α φ ο ρ ι α των νηπιαγωγών. Ζήτησα να είμαι εκεί από σήμερα γιατί όφειλα να δω το πως δουλεύουν με την προηγούμενη συνάδελφο ώστε να σεβαστώ κάποιες ρουτίνες τους και να μην τους δημιουργήσω ξαφνική αναστάτωση. Άρα απλά παρακολουθούσα αυτά που τόσο η νηπιαγωγός όσο και η προϊσταμένη μου χαρακτήρισαν ως πρόγραμμα… Ζωγραφική ελεύθερου θέματος με φωνές και κακό, χειροτεχνίες ξεπέτα για 1 έτους παιδιά, και μετά «παρεούλα» με τραγούδια από παιδικά της tv ή όσα θυμόταν από τα παιδικά της χρόνια η νηπιαγωγός. Ούτε θεματολογία, ούτε ανάγνωση παραμυθιού…τίποτα! Δεν έτυχε, πέτυχε. Έτσι κάνουν κάθε μέρα, γιατί φυσικά «στο δημόσιο δεν έχει σημασία αν θα κάνεις μάθημα ή όχι» είπε η τριακονταετής πείρας προϊσταμένη μου.
Τα παιδάκια μιλούν τα πιο πολλά ελληνικά, αν και τα 22 από τα 23 είναι αλλοδαπά. Παιδάκια αρκετά επιθετικά γιατί δε γνωρίζουν πως να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους, κάποια κλειστά και απομονωμένα, όλα όμως με ματάκια διψασμένα και ψυχούλες αγγελικές. Σε κάθε χαμόγελό μου έπαιρνα ένα δικό τους σαν απάντηση. Όσο κι αν μου τα χαρακτήρισαν «δύσκολα» κι «απροσάρμοστα» το μόνο που ένιωσα ήταν οίκτο για την παραμέλησή τους. Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν στην αυλή….ένα παγκάκι για να κάθονται και να τρώνε οι νηπιαγωγοί ενώ τα παιδιά θα χτυπιούνται και θα κλαίνε μόνα τους. Από κανόνες άλλο τίποτα.. Αλλά, κανόνες ελέω Θεού μέσα από το μονόλογο και τις απαιτήσεις της νηπιαγωγού που για να έχει το κεφάλι της ήσυχο απαγορεύει τα πάντα…. Ήμουν η μόνη που περιφερόμουν στην αυλίτσα και… παρηγορούσα παιδιά. Η μόνη που είδε το παιδί που άνοιξε η μύτη του..Φρίκαρα με τις άλλες αλλά δεν το εδειξα. Πλήρης αδιαφορία. Όμως ο καθένας λειτουργεί κατα συνείδηση. Κι αν δεν τα πονάς τα παιδάκια, αν δεν σε έβαλαν οι άγγελοι σε αυτή τη θέση, κοντά τους, εκπαιδευτικός δε γίνεσαι ποτέ!!!!
Για μένα είναι μεγάλη πρόκληση το τμήμα αυτό. Θα ξεκινήσουμε από την αρχή και θα τους δώσω όση περισσότερη αγάπη και γνώση μπορώ. Είναι δική μου η ευθύνη γι` αυτά τα παιδιά και κάθε επίτευγμα, έστω και μικρό είναι πράξη ευλογημένη. Δημόσιο ή ιδιωτικό …στα παλιά μου τα παπούτσια τί είναι. Είχα άγχος μήπως δεν τα καταφέρω και να που απογοητεύτηκα επειδή καμιά άλλη εκεί μέσα δεν προβληματίστηκε για το παραμικρό… Με συμβούλεψαν φυσικά να κάνω το ίδιο.
Αυτό θα το δούμε 
Loading ...
Περιττό να πω οτι όλη την νύχτα δεν έκλεισα μάτι!… Νιώθω ένα σωρό συναισθήματα, τόση πολλή χαρά μαζί με το ασύλληπτο άγχος που με χαρακτηρίζει (με κουράζει πολύ που δεν ξέρω να το διαχειρίζομαι) ευθύνη, ανασφάλεια και απέραντη ευγνωμοσύνη που όλα πήγαν καλά! 
