Λυπάμαι πολύ που χαλάω το κλίμα του blog αλλά δεν είμαι καθόλου καλά σήμερα και θα τα πω να ξεθυμάνω. Νιώθω βαθιά λύπη, απογοήτευση και εξάντληση.Από την πρώτη στιγμή που πήγα σε αυτό το σχολείο, ένιωσα οτι θα κάνω ο,τι καλύτερο μπορώ. Δεν έχει υπάρξει ούτε μια μέρα που να πήγα απροετοίμαστη στη δουλειά μου. Που δεν έκατσα την προηγούμενη να βρω υλικό και να φτιάξω ο,τι χρειαζόμουν για ένα καλά οργανωμένο μάθημα. Κι όμως υπάρχουν δυσκολίες που δεν έχω αντιμετωπίσει ξανά και αισθάνομαι φοβερά επιβαρυμένη ψυχικά.

Ηταν από την αρχή το πιο δύσκολο τμήμα που είχα δει. Απίστευτα δυσλειτουργικό. Με όλα τα παιδιά αλλοδαπά. Όλα σχεδόν τα αγόρια,ιδιαίτερα επιθετικά, πολύ ανώριμα και ασύδοτα. Πολλά να μην μιλάνε καθόλου και άλλα να φωνάζουν συνέχεια και να βρίζουν με λέξεις που σε κάνουν να ντρέπεσαι. 3 από αυτά πολύ βρώμικα και με σαπισμένα δόντια. Οι γονείς των παιδιών με τα πιο σοβαρά προβλήματα, οι πιο θρασείς από όλους. Η περιοχή μέσα στους μαύρους λες και είσαι σε άλλη χώρα. Οι μαντίλες απαραίτητο αξεσουάρ. Κι όλα αυτά στο κέντρο της Αθήνας.  Δεν ήθελα να παραδεχτώ όλα αυτά και κάνω έναν καθημερινό αγώνα για να τα διδάξω, να τα διασκεδάσω και να τους δώσω αγάπη γιατί αυτό, που είναι και το βασικότερο, τους λείπει πιο πολύ από όλα.

Πράγματι λοιπόν υπάρχει διαφορά. Πολλά αγόρια ανταποκρίθηκαν και σταμάτησαν να είναι τόσο επιθετικά. Έμαθαν να συζητούν, έμαθαν να μαζεύουν και να συνεργάζονται. Κάνουν τις εργασίες και τις χειροτεχνίες στο βαθμό που μπορούν, καθισμένα για περισσότερο χρόνο στην καρέκλα. Είναι όμως ένα παιδί που δημιουργεί καθημερινά έναν απίστευτο πανικό. Κάνει το σχολείο άνω κάτω και τα νεύρα μου κουρέλι.. Σήμερα είμαι χάλια εξαιτίας του. Καθε μέρα έχουμε πρόβλημα, μα σήμερα έφτασα στα όριά μου.

Δεν κάθεται ποτέ ήσυχος.Ούτε στον κύκλο της συζήτησης, ούτε πουθενά. Δεν μιλάει ποτέ κανονικά, πάντα φωνάζει. Τρέχει ακατάπαυστα και πετάει κάτω ο,τι βρει. Η αγαπημένη του διασκέδαση είναι να χαλάει τα παιχνίδια των άλλων εισβάλλοντας ξαφνικά και κλοτσώντας κατασκευές, διαλύοντας παζλ κ.α γελώντας ικανοποιημένος. Θέλει όλοι να υποφέρουν. Χαιρεται επίσης να χτυπά όποιο παιδί βρεθεί στο δρόμο του, να σκίζει σε ανύποπτο χρόνο και να πετά στα σκουπίδια τις εργασίες των άλλων. Την ώρα του φαγητού, αναποδογυρίζει την τσάντα στο τραπέζι για να πέσει το φαγητό, μετά περιμένει να σκάσει με το πόδι όσους χυμούς μπορεί, ύστερα τρώει λίγο και παρατάει το τραπέζι γεμάτο σκουπίδια. Δεν αντιλαμβάνεται κανέναν κανόνα. Δεν έχει κανέναν ειρμό στην σκέψη του ούτε καν όταν μιλάει. Είναι ΣΥΝΕΧΩΣ θυμωμένος και συνοφρυωμένος. Τα παιδιά τον κάνουν απίστευτη υπομονή, κι αυτός ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος. Του μιλάς με καλό τρόπο για να ηρεμίσει κι αυτός ενθαρρύνεται περισσοτερο να διαλύσει το σύμπαν. Του μιλάς αυστηρά κι αρχίζει τις βρισιές και τις απειλές!!!!!!! Για κακή μου τύχη είναι τέτοια η διαρρύθμιση του χώρου που δεν έχω ορατότητα παντού. Σηκώνεται όποτε ναναι βαράει τις πόρτες και παει στην κουζίνα ή στο γραφείο. Τρέχω κοντά του και του ζητάω να έρθει όσο πιο γλυκά μπορώ κι αρνείται πεισματικά. Τα άλλα παιδιά με περιμένουν και εγώ εκεί. Το λέω ξανά και ξανά. Αρχίζω την αυστηρότητα, χειροτερεύει. Αδιαφορώ  τότε και τον αφήνω.Και τότε ακούμε τα ΜΠΑΜ και ξανατρέχω πυρ και μανία να δω τί έχει καταστρέψει. Διακόπτω το μάθημα αμέτρητες φορές. Όχι οτι απαιτώ να κάτσει μαζί μας αλλά γιατί παρά το οτι τον έχω αφήσει πιο δίπλα να παίζει ήσυχα, αυτός κάνει φασαρία. Παρασύρει δε και  άλλα παιδιά κι αρχίζει η διαρροή.Ύστερα ανοίγει και την πόρτα και τον χάνεις. Κλειδώνουμε τα πάντα να μην το σκάσει. Μια από τις πρώτες μέρες από οτι έμαθα, το είχε σκάσει κι από το σχολείο και έτρεχε η κοπέλα στο δρόμο να τον μαζέψει. Πάλι καλά που δεν συνέβη τίποτα χειρότερο. Πολλοί γονείς μου παραπονιούνται γι`αυτόν. Έχουν έρθει και 2 μπαμπάδες να τον μαλώσουν οι ίδιοι. Δεν απαντά λογικά, πάντα με ασυνάρτητες δηλώσεις και απειλές.

Αισθάνομαι δια-λυ-με-νη. Σήμερα κατεβήκαμε όλοι στην αυλή και αυτός είχε μείνει πάνω. Ανεβαίνω και τον βρίσκω στην άλλη τάξη να ετοιμάζεται να σκαρφαλώσει στο παράθυρο. Εν τω μεταξύ η άλλη δασκάλα το είχε αφήσει ανοιχτό για να αεριστεί ο χωρος. Με πιάνει πανικός, κρατιέμαι όμως κι αρχίζω τις γλύκες. Πού είσαι βρε αγόρι μου καλό και σε περιμένουν κάτω οι φίλοι σου? «ΑΣΕ ΜΕΕ δεν έρχομαι με τίποτα» αυτός…. Και πείσμα φοβερό. Κλείνω το παράθυρο και κατεβαίνω. Να είμαι μέσα στην ένταση. Τα άλλα 17(όσα ήταν σήμερα) να είναι κάτω και να ανησυχώ κι αυτός επάνω να θέλει να μείνει μόνος του. Τελικά τον άφησα κι ανέβαινα κάθε 2 λεπτά να τον ελέγχω. Κάποια στιγμή κι ενώ ανεβαίναμε ξανά στην τάξη, αυτός κατεβαίνει κάτω. Κι αρχίζει τα αντίστροφα αυτή τη φορά «ΑΣΕ ΜΕΕ θέλω να κάτσω στην αυλή!!» Και να μην ακούει λέξη, αρχίζει να τρέχει. Τον πιάνει η άλλη δασκάλα, τον κρατάω κι εγώ γιατί χτυπιόταν να ξεφύγει και προσπαθουμε να τον ανεβάσουμε ξανά στις σκάλες. Να είμαστε 2 δασκάλες, πάνω στα σκαλιά κρατώντας ένα παιδι σε υστερική κατάσταση να μας χτυπάει και τις δυο. Έτρεμα από τα νεύρα μου..Δεν υπήρχε ΤΙΠΟΤΑ άλλο να κάνω. Περιττό να πω οτι από εκείνη την ώρα  πονάει η μέση μου. Τον ανεβάζουμε με τα χίλια ζόρια, έξαλλη εγώ τον παίρνω μαζί μου στο γραφείο να πάρουμε τηλέφωνο τη μάνα του να της τα πω και να της ζητήσω να έρθει στο σχολείο να τον πάρει. Τηλεφωνώ 5 φορές στο κινητό της και δεν απαντά! Και δεν είναι η πρώτη φορά. Κυρία μου παιδί έχεις στο σχολείο και δεν το σηκώνεις? Και ξέροντας μάλιστα οτι  κάτι μπορεί να του έχει συμβεί, έτσι που συμπεριφέρεται!!?? Συνεχίζω να`μαι έξαλλη, έρχεται η συνάδελφος του ολοήμερου αναλαμβάνει και την ενημερώνω για όλα. Τραβαει κι αυτή άλλα τόσα και της είναι γνωστά. Αυτή δεν έχει καν καλό τρόπο, με το καλημέρα σας τους βάζει αγριοφωνάρες. ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ όμως..Δεν είμαστε υπεράνθρωποι.

Πραγματικά είμαι σε απόγνωση. Η μάνα του είναι ένα βόδι και μισό. Της τα λέω και χαζογελάει. Που και που τον αρπάζει και του λέει 2 λόγια στα Αλβανικά μαλώνοντάς τον. Μακάρι να ξερα, τι! Το παιδί αυτό έχει μια αδερφή που πήγαινε πριν 2 χρόνια στο νηπιαγωγείο και από οτι μου είπαν οι δασκάλες του άλλου τμήματος ήταν τα ίδια κι εκείνη. Και είναι ετεροθαλή αδέρφια από τον ίδιο πατέρα.Η μάνα δεν παίρνει από λόγια. Το πιο απλό που της είπα να μαζεύει το παιδί στο σπίτι τα παιχνίδια του και μου λέει, έχει 2 γυναίκες δεν χρειάζεται. Τί να πεις.  Αν  ήξερα Αλβανικά ίσως και να συνεννοούμασταν περισσότερο.

Δεν είμαι καλά. Γενικά δεν φανταζόμουν ποτέ να βρεθώ σε τέτοια θέση. Με όλα τα παιδιά, έως και τα πιο ζωηρά είμαστε όλη μέρα μια αγκαλιά. Αυτό το παιδί ακυρώνει ο,τι κι αν κάνω. Κολλάει πάνω μου να τον χαιδέψω,να του πω οτι είναι καλό παιδί και αμέσως μετά παίρνει φόρα και πέφτει πάνω σε άλλα παιδια και τα χτυπάει. Εκείνα κλαίνε φυσικά,και τί να κάνω τότε εγώ? Να του πω μπράβο??? ΔΕΝ θα φωνάξω?? Τα βάζω όλα να του λένε πως τον έχουν φίλο. Να τον βοηθάνε να μαζεψει τα παιχνίδια που σκόρπισε και τελικά να καταλήγουν να του τα μαζεύουν όλα εκείνα.Να τον συγχωρούν. Κι αυτός να μην ικανοποιείται ποτέ. Να μην είναι σε τίποτα δεκτικός. Είναι πάντα συνοφρυωμένος. Πάντα νομίζει πως όλοι θέλουν το κακό του. Τον ενοχλεί οτιδήποτε ήρεμο και χαρούμενο. Βάλαμε μια μέρα dvd και όποτε τα άλλα παιδάκια γελούσαν, ούρλιαζε «να σκάσουν» και απειλούσε. Δεν άντεχε να ακούει γέλια.. Άνοιξε την  πόρτα, τη βρόντηξε και μετά από λίγο βγαίνω και είχε καταστρέψει τις φωτογραφίες των παιδιών στο παρουσιολόγιο.

Θα τρελαθώ στο τέλος.

Μετά τα συναισθήματα και πάντα με κεντρικό άξονα τον άνθρωπο, είχα κατά νου να πιάσουμε τα περί υγείας.  Δοντάκια και υγιεινή διατροφή! Εδώ βέβαια κολλάει ωραιότατα το «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις» διότι καλά τα λέω στα παιδιά, τα εφαρμόζω όμως? χμ…..!

Ξεκινήσαμε με «δοντάκια » λοιπόν, γιατί ψάχνοντας για το υλικό που θα δουλεύαμε, βρήκα την πλέον κατάλληλη χειροτεχνία. «Το Χαρούμενο και το Λυπημένο δοντάκι». Σκοπός ήταν να γίνει  ομαλά η μετάβαση από τα «Συναισθήματα» που δουλεύαμε προηγουμένως. Την πρώτη μέρα διαβάσαμε το καταπληκτικό παραμύθι«Σοκολάκης και Ζαχαρούλα Τρυποδόντη«, συζητήσαμε, προβληματιστήκαμε, τσαντιστήκαμε (δύο από τα παιδιά ούρλιαζαν στην κυριολεξία, οτι αποκλείεται να κάνουν κακό στα δόντια τα γλυκά και θα τρώνε όσα θέλουν!)  και ύστερα φτιάξαμε τη χειροτεχνία μας.

Δυστυχώς γι`αυτήν δεν έχω κάποιο πατρόν γιατί την είδα σε κάποιο βιβλίο και κοιτώντας την, τη ζωγράφισα. Είναι πανεύκολο.Απλά σχεδιάζεις τα δοντάκια και τις οδοντόβουρτσες και τα παιδάκια κόβουν και κολλούν.

Στη συνέχεια διαβάσαμε το άλλο παραμύθι της Άννας Ράσελμαν (μα είναι δεν εκπληκτική αυτή η συγγραφέας?),»Ο Μάκης Ενζυμάκης και η Μάχη στο Στομάχι» . Μιλήσαμε για τη μεσογειακή διατροφή, διαβάσαμε μια παιδική εφημερίδα με αφιέρωμα στην παιδική διατροφή και ειδικότερα στο σωστό πρωινό και αποφασίσαμε να φτιάξουμε τη δική μας μεγάλη πυραμίδα διατροφής.Όλα τα παιδάκια έφεραν όσες εικόνες με τρόφιμα είχαν και το καθένα τις κόλλησε στα κατάλληλα σημεία της πυραμίδας.

Με όσες εικόνες έδειχναν ανθρώπους να τρώνε και όσες περίσσεψαν από ανθυγιεινές τροφές (τα πιο πολλά παιδιά έφεραν αποκόμματα από διαφημιστικά ψητοπωλείων), φτιάξαμε τον Πίνακα του «Σωστού» και του «Λάθους» τρόπου διατροφής.Και πάλι διαφωνήσαμε έντονα!!! «ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΟΛΑ ΤΑ ΝΟΣΤΙΜΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ, ΚΥΡΙΑ?» Τί να κάνουμε βρε παιδιά…η ζωή είναι άδικη..( όχι δεν απάντησα έτσι.. Τους είπα πως είναι λάθος αν τρώμε ΜΟΝΟ αυτά ή πολύ συχνά).

Φυσικά ενημέρωσα από την πρώτη μέρα και τους γονείς, τους οποίους ακόμα ΠΑΛΕΥΩ να πείσω οτι τα δρακουλίνια, οι σοκολάτες και τα γλυφιτζούρια δεν είναι κατάλληλα για το δεκατιανό των παιδιών τους. Τους τόνισα την αξία της σωστής διατροφής για την ανάπτυξή τους και το πόσο σημαντικό είναι να μάθουν από αυτή τη μικρή ηλικία να προσέχουν τον εαυτό τους. Όλα αυτά με πολύ απλά ελληνικά και άλλους γονείς σε ρόλο μεταφραστή(δεν μιλούν ελληνικά οι περισσότεροι).Πολλοί με έγραψαν κανονικά και έστελναν τα παιδιά τους με τυρογαριδάκια και κρουασάν. Στα κρουασάν έκανα και λίγο τα στραβά μάτια, αλλά τα υπόλοιπα αναγκάστηκα να γίνω η κακιά της υπόθεσης και να τους τα κατασχέσω. Στο σχόλασμα περίμενα την ίδια τη μάνα για να της τα παραδώσω, λέγοντάς της πως τα απαγορεύω στο σχολείο και οτι είναι πολύ εύκολο να ετοιμάσει ένα τοστ στο παιδί ή αν δεν προλαβαίνει (?) να αγοράσει κάτι από το φούρνο απέναντι.(έλεος δηλαδή..!)Τόσο δύσκολο τους είναι ρε γ…… να καταλάβουν οτι αυτό που τους ζητάμε δεν είναι για το δικό μας καλό, αλλά για το καλό των παιδιών τους?Τι άλλο να πω…

Αγόρασα αφίσες για τις κατηγορίες λαχανικών και φρούτων από τις οποίες τα παιδάκιααντιγράφουν καθημερινά λεξούλες.

Σκοπεύω να τοιχοκολλήσω κι άλλη μία με όλα τα σπορ, γιατί αναφερθήκαμε στα ωφέλη της άθλησης. Οι ασκησούλες μας όλες αυτές τις ημέρες ήταν οι ακόλουθες :

Στην τελευταία εικόνα, τα κοριτσάκια έκοψαν τις μαγείρισσες-δαχτυλοφιγούρες και έπαιξαν κουκλοθέατρο. Διαβάσαμε επίσης κι άλλα βιβλία μεταξύ των οποίων «Η Ταρώ κι ο Ζαχαροζυμωμένος» και η «Πετρόσουπα» από την βιβλιοθήκη μου. Το τελευταίο ήταν ένα από τα αγαπημένα μου παραμύθια όταν ήμουν μικρούλα και το άκουγα σε μια από τις κασσέτες του Παραμυθά. Μπορείτε αν θέλετε να το ακούσετε εδώ!

Φυσικά ακούσαμε κι ένα σωρό όμορφα τραγουδάκια, δραματοποιήσαμε την ιστορία του Πρίγκιπα Λεμόνη και της όμορφης Κρεμμύδως, φτιάξαμε κούκλες με κρεμμύδια και λεμόνια, δημιουργήσαμε ένα δικό μας παραμύθι με τίτλο»Η Μυρτώ και τα μήλα» και το ηχογραφήσαμε, παίξαμε το «ενα λεπτό κρεμμύδι», χορέψαμε το «Μήλο μου κόκκινο» και πολλά πολλά ακόμα!!! Ήρθαν όμως οι Απόκριες κι έτσι αλλάζουμε θεματολογία από βδομάδα!!! Τρέχω να προλάβω να φτιάξω γιρλάντες για την τάξη! Να`ναι καλά η Spirou

Τα συναισθήματα είναι το πιο ευαίσθητο και σπουδαίο κεφάλαιο για τη ζωή μας. Ξεκινά να μας απασχολεί από την πρώτη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και διαρκεί για πάντα. Ο τρόπος που τα διαχειριζόμαστε, αναγνωρίζουμε, αποδεχόμαστε, καθορίζει τη στάση και τη συμπεριφορά μας απέναντι σε καταστάσεις και άλλους ανθρώπους μα προπάντων επιδρά στην αυτοαντίληψη και αποδοχή της προσωπικότητάς μας.  Ως ενήλικες τα γνωρίζουμε αυτά σε γενικές γραμμές και έχουμε βιώσει τις συνέπειες των συναισθημάτων μας. Το αν έχουμε καταφέρει να τα αναγνωρίζουμε σωστά και να τα ελέγχουμε όμως είναι ένα άλλο θέμα..  Όπως επίσης και η ικανότητά μας να είμαστε ευαίσθητοι στα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων (ενσυναίσθηση) και να νοιαζόμαστε γι`αυτά.  Ο όρος που περιγράφει καλύτερα αυτές τις ικανότητες είναι ο όρος «συναισθηματική νοημοσύνη».  Έτσι μπορεί να είμαστε συναισθηματικά νοήμονες ή ακόμα και πτωχά εγωιστικά όντα, ανάλογα με το πόσο αναπτύξαμε τη συναισθηματική νοημόσυνη μας.

Τα νήπια βρίσκονται νοητικά στη φάση του εγωκεντρισμού. Δεν είναι εύκολο για εκείνα να μπουν στη διαδικασία του «μοιράσματος», να γίνουν μέλη μιας τάξης, να περιμένουν τη σειρά τους για να μιλήσουν ή να παίξουν με κάποιο παιχνίδι που τους κέντρισε το ενδιαφέρον.  Δεν αδιαφορούν για τους άλλους απλά δεν μπορούν ακόμα να βάλουν τον εαυτό τους στη θέση ενός άλλου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τους καυγάδες και τα συναισθήματα ματαίωσης που τους προκαλούν. Συχνά έχουν συναισθήματα τα οποία δεν γνωρίζουν τον  τρόπο να εκφράσουν ή να περιορίσουν.

Η συναισθηματική αγωγή δεν αφορά μόνο το νηπιαγωγείο αλλά και την οικογένεια. Προϋποθέτει ειλικρινείς και καλοπροαίρετες συζητήσεις για την επίλυση των προβλημάτων, την δημιουργία κλίματος ασφάλειας και εμπιστοσύνης και την ανευ όρων αγάπη και αποδοχή από μέρους των γονιών προς το παιδί. Φυσικά η σωματική τιμωρία αποκλείεται.

Όταν η συναισθηματική αγωγή είναι κανόνας τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο, τα παιδιά ωριμάζουν συναισθηματικά και αναπτύσσουν παράλληλα την κριτική τους σκέψη και τη νοημοσύνη τους. Η συνεργασία είναι το κλειδί. Όχι άλλα να κάνουμε στο σχολείο και άλλα να ζουν τα παιδιά στο σπίτι…..

Στη δική μας τάξη λοιπόν, εντάξαμε από νωρίς τα «Συναισθήματα» στο καθημερινό μας πρόγραμμα.  Έτσι κάθε πρωί, εκτός από τις ρουτίνες του παρουσιολόγιου, του ημερολογίου και του καιρού, ρυθμίζουμε και το «Ρολόι των συναισθημάτων» μας. Κάθε παιδάκι με τη σειρά τοποθετεί το δείκτη του ρολογιού στην εικόνα που αντιπροσωπεύει το συναίσθημα που νιώθει. Στη συνέχεια αναφέρει τους λόγους για τους οποίους το επέλεξε. Με ενθουσίασε η ανταπόκριση των παιδιών και η εξέλιξη τους αυτούς τους δυο μήνες που το δουλεύουμε. Αυτό που πραγματικά με συγκλόνισε ήταν η τάση των πιο επιθετικών παιδιών να τοποθετούν κάθε μέρα το δείκτη στο «Φόβο» και ο χειμαρρώδης κατάλογος που ακολουθούσε όταν τα ρωτούσα «Τί σε φοβίζει?»..

Τα παιδιά έπαιζαν με το ρολόι και στην ώρα του ελεύθερου παιχνιδιού ρωτώντας το ένα το άλλο «Πώς νιώθεις τώρα?» και αντέγραφαν κάποιες λέξεις από αυτό στις ζωγραφιές τους. Έτσι όταν τα ρώτησαν αν θα ήθελαν να φτιάξουμε ένα τέτοιο ρολόι για το  καθένα ξεχωριστά, ενθουσιάστηκαν.

Τις επόμενες ημέρες συνεχίσαμε με σχετικές δραστηριότητες.  Ταξινομήσαμε φωτογραφίες ανθρώπων με βάση το συναίσθημα που υποδήλωνε η έκφρασή τους και φτιάξαμε το ταμπλό των όμορφων και άσχημων συναισθημάτων. Διασκεδάσαμε με θεατρικό παιχνίδι λέγοντας το όνομά μας με τρόπο χαρούμενο, λυπημένο, ντροπαλό, φοβισμένο κ.α Μάθαμε τις 3 μαγικές λέξεις που μας βοηθούν να αισθανόμαστε όμορφα : Ευχαριστώ, Συγνώμη, Σ`αγαπώ.  Τα αποτελέσματα είναι εμφανή. Χαμογελάμε περισσότερο, λέμε συχνά ο ένας στον άλλο τις μαγικές λέξεις, βοηθάμε εθελοντικά τους φίλους μας στο μάζεμα της τάξης έστω κι αν δεν παίξαμε με τα συγκεκριμένα παιχνίδια, εμπλουτίσαμε το λεξιλόγιό μας με ρήματα που δηλώνουν συναισθήματα. Οι δραστηριότητες θα συνεχίζονται ως το τέλος της χρονιάς.

Με βοήθησε πάρα πολύ ένα καταπληκτικό βιβλίο, σκέτος θησαυρός.«Ο κήπος των συναισθημάτων» της Νίκης Κάντζου.Περιέχει πλήθος δραστηριοτήτων για την συναισθηματική αγωγή στο νηπιαγωγείο με τη μορφή θεματικών προσεγγίσεων.Σχετικά με τη συναισθηματική νοημοσύνη θεωρώ πάρα πολύ καλό βιβλίο το «Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών» του Gottman. Κατά τη γνώμη μου κάθε γονιός θα πρέπει να το διαβάσει. Το διάβασα πριν αρκετά χρονιά και με επηρέασε όσο ελάχιστα βιβλία.

Και μιας και τα παιδιά μας έχουν ξετρελαθεί με τον gummy bear, ας τον εκμεταλλευθούμε κι εμείς!!! Το πρότυπο του «καλού παιδιού» βρίσκεται πλέον σε περίοπτη θέση στην τάξη μας. χιχιχι!

Το KatelovesGreg με τίμησε με το αυτό το ξεχωριστό βραβείο που αφορά την ιστοσελίδα για το Παιδί και την Αγάπη! Το Α και το Ω της ζωής μου!

Οι κανόνες απονομής του βραβείου είναι:
Το ιστολόγιο να έχει θέμα το Παιδί και ότι αφορά Αυτό. Ο ιδιοκτήτης του ιστολογίου να έχει αναδείξει μια πράξη, ένα γεγονός υποστήριξης των παιδιών. Το ιστολόγιο να προβάλει την Αγάπη ως το μόνο μέσο για την καλυτέρευση του κόσμου που ζούμε.
Να τοποθετήσουν οι αποδέκτες το βραβείο στο blog τους
Να το χαρίσουν επίσης σε άλλες ιστοσελίδες που ασχολούνται με το Παιδί.
Να βάλουν συνδέσμους στα ιστολόγια που θα το χαρίσουν.
Να το ανακοινώσουν στα blogs που το χάρισαν.

Θα το χαρίσω με αγάπη και εκτίμηση στις άξιες συναδέλφους : τη Demi, τη Μαριλία, τη Σπιρού, την Άννα, τη Βάλια, το Αστροπελέκι και τη Βασιλική.

Ας το συνεχίσουν μόνο όσες το επιθυμούν!

Ε λοιπόν έχω την τιμή λοιπόν να είμαι βραβευμένη εις διπλούν παρακαλώ! Από τις αγαπημένες μου, Spirou, και Βάλια. Τις ευχαριστώ πάρα πολύ που αγαπούν το μπλογκοσπιτάκι μου και με τιμούν με τις επισκέψεις τους! Κι επειδή η συμπάθεια είναι αμοιβαία δίνω κι εγώ με τη σειρά μου και στις δυο τους το βραβείο, καθώς επίσης και στη Μαριλία,τη μοναδική σνουποδασκαλίτσα μας, στο Αστροπελέκι που είναι η προσωποποίηση της έννοιας «μοιράζομαι» και μας σώζει με τις ιδέες της,

στο Κουκουβαγιόπαιδο για τις απίστευτες Τρομερές περιπέτειες που γράφει η μανούλα (ο κλασσικός έρωτας με το γιο) και μου θυμίζει κάτι από Μικρό Νικόλα…

στην Άσπα για τις υπέροχες αναρτήσεις που θυμίζουν μια οικογενειακή ζωή βγαλμένη από διαφήμιση, τη Βίκυ για τις δημιουργίες της και ειδικά για τα απίστευτα σχήματα και τις μορφές που δίνει στο φαγητό των παιδιών, την Κάλλια για τις εκπληκτικές δημιουργίες της και το ταλέντο που ζηλεύω, την Mairyliscious για το καλό γούστο και το στυλ της (εμ! Κερκυραία γαρ) μαζί με τη μεγάλη αγάπη της για τα παιδιά, την Knottycat γιατί είναι αυθεντική και γιατί δεν θέλουμε ΠΟΤΕ να κλείσει το μπλογκάκι της, τo Vassili που αποτελεί πρότυπο μπαμπά και με έχει βάλει και στο τριπάκι να περπατάω περισσότερο, και την Άννα που θαυμάζω γιατί είναι αφοσιωμένη στη δουλειά της και προσφέρει στα παιδιά με όλη της την καρδιά!

Λοιπόν…….

Ξυπνάτε ξαφνικά σ’ένα πολύ σκοτεινό δωμάτιο……

Το δωμάτιο είναι τεράστιο, θα έλεγα καλύτερα σαν ένα μεγάλο σπίτι χωρίς μεσοτοιχίες…

Δεν ξέρετε γιατί και πώς είστε εκεί μέσα……Καταλαβαίνετε ότι τα ρούχα που φόρατε δεν είναι δικά σας…….Είστε πάρα πολύ ιδρωμένοι παρ’ολο που το δωμάτιο ειναι κρύο και τα ρούχα που φοράτε ελαφριά…..Θέλετε να φωνάξετε μα φοβάστε να το κάνετε…νομίζετε πως κάποιος θα ακούσει οτι ξυπνήσατε και θα έρθει να σας κάνει κακό…..

Μένετε λοιπόν αγχωμένοι μέσα στην ένταση προσπαθώντας να εξηγήσετε κάτι, έστω και το παραμικρό μα τίποτα δεν φτάνει τη λογική σας…..

Όπως είπα και πριν το δωμάτιο είναι πάρα πολύ σκοτεινό…Όμως στο βάθος αρκετά μακριά ένα μικρό φως απαλύνει το απόλυτο σκοτάδι από τη χαραμάδα μιας πόρτας…

Θέλετε να πάτε εκεί,έστω για ένα δευτερόλεπτο…

Κάτι μέσα σας σας λέει για εκεί….κάτι μέσα σας σας κάνει να ξεκινήσετε για εκείνο το φώς…Νιώθετε πως εκεί μέσα κάθεται ένα και μόνο ένα άτομο το οποίο αγαπάτε και οτι αυτό το άτομο έχει έρθει εκεί για ένα και μόνο σκοπό…όχι για σας λυτρώσει μα για να σας πει μία και μόνο μία λέξη και μετά να χαθεί…Δε σας πειράζει όμως αυτό…εσείς απλά θέλετε να ακούσετε αυτή τη λέξη..αυτή η λέξη θα είναι η λύτρωσή σας….αυτή η λέξη θα σας διώξει κάθε φόβο……

……………Ποιο άτομο θα θέλατε να είναι αυτό?

……………Ποια λέξη θα θέλατε να ακούσετε απο το στόμα του?

…………….Τι ρούχα φαντάζεστε οτι φοράτε?

……………..Πώς φαντάζεστε το δωμάτιο?

……………..Έξω τι είναι, μέρα ή νυχτα?

………………Γιατί βρίσκεστε εκεί?

Οι απαντήσεις στα σχόλια..

1)Βρίσκεσαι έξω από ένα κάστρο…Φέρε την εικόνα στο μυαλό σου…Νοιώθεις σαν να έρχεσαι πρώτη φορά ή μοιιάζει γνώριμο?

2)Τι υπάρχει γύρω σου?Βουνό?Δάσος?Λίμνη?

3)Πώς είναι το κάστρο και τι συναισθήματα σου προκαλεί?Σου αφήνει γεύση φόβου ή αισθάνεσαι οικεία?

4)Αποφασίζεις να μπεις μέσα…Η πόρτα είναι ανοιχτή ή κλειστή?

5)Φθάνεις σε μια αίθουσα όπου συναντάς δύο αγάλματα ενός βασιλιά και μίας βασίλισσας..Περιέγραψε τους..Τι χαρακτηριστικά προσδίδεις στον καθένα?Μοιάζουν αυστηροί ή ευκολοπλησίαστοι?

6)Τι συναίσθημα που προκαλούν?

7)Αν έλεγες κάτι στα αγαλματα τι θα έλεγες στον βασιλιά και τι στην βασίλισσα?

8)Φθάνεις σε μια αίθουσα θησαυρών..Κυριαρχεί το χρυσό ή το ασημένιο?

9)Βλέπεις κατω ένα κουτί που περιέχει κάτι αληθινά πολύτιμο…Τι σχήμα έχει το αντικείμενο?Στρογγυλό,τετράγωνο ή τρίγωνο?

10)Αν έπρεπε να το εμπιστευτείς σε κάποιον για να στο φυλάξει, ποιος/ποια θα ήταν αυτός?

11)Αν έπρεπε να το χαρίσεις σε κάποιον,ποιος/ποια θα ήταν αυτός?

12)Αν άφηνες στο πρόσωπο στο οποιο θα το χάριζες ένα σημείωμα τι θα του έγραφες?

13)Έρχεται η ώρα να φύγεις από το κάστρο και να επιστρέψεις στο σπίτι σου…Τι συναίσθημα νοιώθεις?

14)Τέλος αν αποφάσιζες να ξαναεπισκεφτείς το κάστρο ποια 5 άτομα θα έπερνες μαζί σου?Γιατί?

Απαντήστε και ύστερα δείτε τις ερμηνείες στα «σχόλια»..!!!

Φίλοι μου εύχομαι να πάρουμε όλοι μας δύναμη και πνευματική φώτιση από αυτή την άγια ημέρα.

Πάντα με συγκινεί αφάνταστα και αισθάνομαι την ψυχή μου να αγγίζει τον ουρανό μαζί με το περιστέρι που πετά και απελευθερώνεται από όλα τα παράπονα, ζητώντας συγγνώμη αλλά και πολλά πολλά ευχαριστώ!

Το 2010 -αλήθεια τί όμορφη και αρμονική χρονολογία!- είναι κιόλας 3 ημερών. Εύχομαι σε όλους μας να έχουμε μια χρονιά ήρεμη, που να μας ωριμάσει πνευματικά κάνοντάς μας καλύτερους ανθρώπους. Να θέσουμε εφικτούς στόχους και να έχουμε υγεία για να τους κάνουμε πραγματικότητα. Μακάρι να φέρει στον καθένας σας ξεχωριστά ο,τι περισσότερο έχει ανάγκη η ψυχή του. Και φυσικά να έχουμε όλοι μας δουλίτσα για να είμαστε ισορροπημένοι και δημιουργικοί ασκώντας το επάγγελμα που τόσο αγαπάμε!!!

Καλωσορίσαμε τη νέα χρονιά τηρώντας όλα τα έθιμα. Η  βασιλόπιτα-τσουρέκι που φτιάχνω πέτυχε υπέροχα, η σαμπάνια έρεε άφθονη, οι σπόροι από τα ρόδια  πλημμύρισαν  την αυλή μας και μου έπεσε και το φλουρί για πρώτη φορά. Τί άλλο θέλω? Μέχρι και ο Ρουβάς έγινε παράδοση, σε ζωντανό πρόγραμμα να μας δίνει τις πρώτες ευχές όπως επί εποχής «Μπράβο Καλωσήρθατε» εδώ και καμιά δεκαετία πριν. Μόνο που δεν είναι όπως τότε. Λες και βαριέται να κουνηθεί. Μεγάλωσε τόσο πολύ? Κι εγώ γιατί δε μεγάλωσα?

Λένε οτι υπαρξιακοί προβληματισμοί και απολογισμός των περασμένων, μας απασχολούν τις τελευταίες μέρες του έτους που φεύγει. Ε, εμένα με πιάνουν την πρώτη μέρα του καινούριου. Μέχρι να γνωριστούμε και μ`αυτόν και να συνηθιστούμε.

Μια μέρα μου κράτησαν αυτά. Εχτές, δεν είχε τέτοια..Είχε μια βόλτα εκπληκτική και μόλις 5 λεπτά από το σπίτι μας!!! Πείτε μου τώρα πως γίνεται να έχεις κάτι τόσο μα τόσο όμορφο δίπλα σου και να μην το`χεις ανακαλύψει τόσο καιρό..

Δίπλα στα Ster στο Ίλιον, υπάρχει μια όαση εκπληκτική. Ίσως το πιο όμορφο πάρκο στην Αττική καθότι συνδυάζει την ανεπιτήδευτη ομορφιά με την ηρεμία. Σχεδόν παρθένο ακόμα, με λιγοστό κόσμο σε σχέση με την έκτασή του, σαν να μην το έχει βλάψει ακόμα το ανθρώπινο χέρι. Λίμνες πανέμορφες, πουλιά κάθε είδους να σε κάνουν να νιώθεις σαν στον Παράδεισο, μονοπάτια για τρέξιμο ή βόλτες, ποδηλάτες, κιόσκια και παγκάκια για πικ νικ στη φύση, παιδική χαρά..όλα μια αγκαλιά αρμονίας και γαλήνης μέσα σε μια πολύβουη πόλη που υποφέρει από ο άγχος της καθημερινότητας. Ανασάναμε ελεύθερα και νιώσαμε ευγνωμοσύνη για την ανακάλυψή μας. Είναι το πάρκο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης «Α.Τρίτσης», μια έκταση 1.000 στρεμμάτων που μας περιμένει να την εξερευνήσουμε ακόμα περισσότερο στην επόμενη επίσκεψή μας.Βέβαια,άλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις…