Χτες βράδυ, μετά από πολλά πολλά χρόνια, θυμήθηκε ξανά ο οργανισμός μου να ανεβάσει πυρετό. Καλεσμένος καθώς φαίνεται, του επίμονου πονόλαιμου και του ξηρού ανελέητου βήχα που με ταλαιπωρούν για μέρες. Έμεινα λοιπόν σήμερα στα ζεστά μου σεντονοπαπλωματάκια για ανάρρωση με πολλά αφεψήματα. Με παρέα το βιβλιαράκι μου αλλά και αρκετή τηλεόραση. Και αφ`εαυτής προήλθε ο εκνευρισμός που έχω την ανάγκη να εκτονώσω. Δεν ξέρω αν τα μάθατε, αλλά μια σημερινή είδηση αναφέρει το βασανισμό μιας 15χρονης μαθήτριας, στο Π.Φάληρο από 7 ανήλικους συμμαθητές της, 6 κορίτσια και 1 αγόρι. Την άρπαξαν, την έσυραν μπροστά σε κόσμο(;) και στη συνέχεια την βασάνισαν και την απείλησαν επανειλημμένα. http://www.madata.gr/epikairotita/social/53584.html

Δεν ήταν τόσο το γεγονός που με σόκαρε όσο αυτά που άκουσα να λέει η μητέρα της κοπέλας, πριν από λίγο στη Στεφανίδου. Οτι αφού οι γονείς έκαναν τη μήνυση και η αστυνομία εντόπισε το ένα από τα κορίτσια που συμμετείχαν, δεν έγινε απολύτως τίποτα. Ο αστυνόμος μίλησε απλά στο τηλέφωνο με το συγκεκριμένο κορίτσι και εκεί έμειναν τα πράγματα. Η κοπέλα γύρισε στο σχολείο της  και οι απειλές εις βάρος της από τα παιδιά αυτά συνεχίζονται. Την κοπέλα την άλλαξαν απλά τμήμα. Ούτε κλήθηκαν τα παιδιά εκείνα και οι γονείς τους στην αστυνομία για μια σύσταση έστω, ούτε τίποτα. Καμιά τιμωρία. Κανένας ΦΟΒΟΣ  επομένως  για τα παιδιά που έπραξαν έτσι. Άρα γιατί να μην το ξανακάνουν? Τί εμποδίζει εκείνα, καθώς και άλλους ανήλικους με παραβατική συμπεριφορά να πράξουν ανάλογα? Δεν φτάνει που η σχολική βία έχει πάρει τόσο ακραίες διαστάσεις, δε φτάνει που όσο πάει επεκτείνεται μέχρι και στο Δημοτικό και το Νηπιαγωγείο,δεν κάνουμε και τίποτα να την σταματήσουμε.

Ανησυχώ πάρα πολύ, προβληματίζομαι και πονάω.

Νοσταλγικό, τρυφερό… σαν ωραίο ξίφος* στην ψυχή…

*φράση της  Ζυράννας Ζατέλη

Πριν με τοποθετήσουν ως αναπληρώτρια σ`αυτό το νηπιαγωγείο,το Νοέμβριο, τα παιδιά είχαν περάσει ήδη από «πολλά χέρια».  Αντικατέστησα μια έγκυο-συνάδελφο, αναπληρώτρια κι εκείνη, που έφυγε με άδεια. Είχε μείνει περίπου ένα  μήνα με τα παιδιά. Στην αρχή της σχολικής χρονιάς όμως, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο υπήρχαν εκεί 2 μόνιμες οι οποίες και συνταξιοδοτήθηκαν. Από ο,τι έχω μάθει ήταν αρκετά δύστροπες, θεούσες με την κακή έννοια, παλαιών αρχών κ.α

Ολημερίς λιβάνιζαν στο σχολείο και έκαναν μάθημα Κατηχητικού στα παιδιά.

Δυσκολευόμουν να το φανταστώ όλο αυτό το σκηνικό ώσπου μια ωραία πρωία, μέσα Νοέμβρη, συνέβη το εξής περιστατικό..

Ενώ προσπαθούμε να κάνουμε μια χειροτεχνία, κάποια αγόρια δημιουργούν πανικό. Φωνάζουν, πετάνε κάτω υλικά…γενικά είμαστε άνω κάτω κι εγώ τρελαμένη. Και ξαφνικά ακούω ψαλμούς από γλυκιά παιδική φωνούλα. Λέω «πάει μου`στριψε, ακούω ψαλμωδίες!»….Δεν μπορεί να συμβαίνει στ`αλήθεια!!

Αναζητώντας την πηγή του ήχου, βλέπω ένα από τα κοριτσάκια μου να κάνει ήσυχα-ήσυχα  τη χειροτεχνία της, λέγοντας το τροπάριο. Έμεινα άναυδη. Στη συνέχεια έμαθα πως αυτή ήταν για 2 μήνες, η «πρωινή τους προσευχούλα».  (εξ`ου και το «ΚΑΛΗΜΕΡΑ» που λέει στο τέλος) Της ζήτησα λοιπόν να μου το ξαναπεί για να το ηχογραφήσω..Αξίζει να την ακούσετε είναι! Κατάγεται μάλιστα από τη Μολδαβία και έχει μια ιδιαίτερη προφορά.

Όχι τίποτ`άλλο….δεν θα με πίστευε κανείς αν δεν είχα ντοκουμέντα

(Εδώ που τα λέμε..το τί δεν έχουν τραβήξει αυτά τα παιδάκια!!!)

Προσευχή

Έχω μπλέξει. Κάθε μέρα και μια καινούρια συγκίνηση σ`αυτό το σχολείο.

Το ωράριο για το ολοήμερο λέει «προσέλευση νηπίων από τις 8.00 έως τις 8.15″……παρ`όλα αυτά από την ώρα που ανέλαβα καθήκοντα, μου είπαν πως κλειδώνουμε την πόρτα  στις 8.40. ΟΚ. Το δέχομαι.

Αυτό όμως προφανώς και συνεπάγεται οτι ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ από κει και έπειτα άλλα παιδιά.

Έλα όμως που συστηματικά κάποιοι συγκεκριμένοι αργούν να φέρουν τα παιδιά τους και καθημερινά χτυπούν τα κουδούνια στις 8.45 απαιτώντας να μπουν. Άνοιγε η «καλή» συνάδελφος, άνοιγε και η προϊσταμένη..ξίνιζα εγώ (η κακιά) αλλά δεχόμουν το αργοπορημένο παιδί.

Κι έρχεται σήμερα η μάνα στις 9.00 ακριβώς. Χτυπάει κουδούνι και λαμβάνει εκ του θυροτηλεφώνου την απάντησή μου :  »Λυπάμαι αλλά δεν μπορούμε να σας δεχτούμε, η ώρα είναι 9.00, θα πρέπει να τηρείτε το ωράριο του σχολείου» .  Ξαναχτυπά. Η συνάδελφος επαναλαμβάνει την απάντηση. Η μάνα χτυπά ξανά και ξανά και όσο περνά η ώρα εμμένει περισσότερο. Τα παιδιά αναστατώνονται, τρέχουν κι αυτά και πατούν τα κουμπάκια στο θυροτηλέφωνο. Τα απομακρύνω. Ένα εξ αυτών σε ανύποπτο χρόνο πατά τα κουμπιά και η πόρτα της εισόδου ανοίγει. Βλέπω φάντη μπαστούνι, τη μάνα εν εξάλλω κατάσταση να βρίζει και να απειλεί μισά Αλβανικά μισά Ελληνικά οτι  »θα δούμε τί θα πάθουμε και θα πάει στην αστυνομία» . Παίρνει το απορημένο παιδί της και φεύγει.

Είναι ποτέ δυνατόν???

Μένω να τρέμω από τα νεύρα μου με τα παιδιά τριγύρω να κάνουν πάρτυ με την ευκαιρία της αποδιοργάνωσης.

Και μόλις ξεκίνησε η εβδόμαδα.

Κάποτε μια πολύ γλυκιά γυναίκα, νηπιαγωγός στο τμήμα που έκανα πρακτική, μου είχε πει : «Ξέρεις γιατί είναι ευλογία να δουλεύεις με παιδιά?…Γιατί ο,τι και να σε βασανίζει, όσο χάλια και να είσαι, θα μπεις στη διαδικασία να το παλέψεις για να δείξεις χαρούμενη για χάρη τους. Ύστερα εκείνα, με τα αστεία τους, τις φατσούλες τους και την αγάπη που θα σου δείχνουν, θα σε κάνουν να ξεχαστείς. Κι αν ακόμα πονάς, παρ`τα μια αγκαλιά και θα δεις τι δύναμη θα νιώσεις!»

Πείτε μου, υπάρχει αυτό σε καμιά άλλη  δουλειά??

Νά κάποιες από τις πιο ξεχωριστές κουβεντούλες τους :

(λίγο πριν τα Χριστούγεννα, είμαστε στην αυλή για διάλειμμα και δυο κοριτσάκια τρέχουν ενθουσιασμένα κοντά μου)

- «Κυρία θα σου πούμε κάτι και σίγουρα θα χαρείς πολύ και θα πεις ΤΙ ΩΡΑΙΑ!!!»

(μαλώνουν για λίγο για το ποια θα το πει και μετά….)

- «Μόλις τώρα πέρασε ο Άη Βασίλης έξω από το σχολείο!!!»

- «Αλήθεια? Τον είδατε δηλαδή?»

- «Όοοοοχι! Ακούσαμε τα κουδουνάκια από τους τάρανδους που είναι στο έλκηθρο!»

«Κυρία είσαστε τόσο μα τόσο καλή!!  Μπορείτε να με γεννήσετε? Να είσαστε η μαμά μου?»

- «Κυρία θα ξαναέρθετε άλλη μια φορά το μεσημέρι στο σχολείο? Και να έρθει η κυρία Ε… το πρωί?»

- «Μα εχτές που ήρθα μεσημέρι στο νηπιαγωγείο, δεν κοιμήθηκε κανείς, ενώ με την κυρία Ε…. από ο,τι μαθαίνω κοιμάστε πάντα. Φαίνεται πως το μεσημέρι ακούτε πιο πολύ την κυρία Ε…..»

- «Όχι κυρία!! δεν κοιμηθήκαμε γιατί θέλαμε να σε κοιτάμε. Γιατί είσαι όμορφη κυρία!!!»

- «Σ`αγαπάω σαν μαμά μου!»

- «Δεν θα είσαι η κυρία Άντρια. Θα είσαι η κυρία Καλή.»

- «Κυρία, όταν είμαι στο σπίτι μου ξέρεις τί σκέφτομαι? Σχολείο και κυρία Άντρια!»

(ένα από τα πιο ώριμα παιδιά με ιδιαίτερα αναπτυγμένη κρίση)

- «Κυρία, εγώ είμαι Αραβή αλλά θέλω να κάνω τον σταυρό μου. Θα τον κάνω κρυφά και μην το πεις στη μαμά. Το υπόσχεσαι?»

- «Δεν είσαι ευτυχισμένη Α…. που είσαι Μωαμεθανή»?

- «Όχι κυρία! Η μαμά δεν θέλει να έχουμε δέντρο και ούτε ήρθε ο Άη Βασίλης. Και δεν μ`αφήνει να δοκιμάσω το παριζάκι Gummy Bear γιατί δεν τρώμε καθόλου κρέας.»

(ενώ τους τραγουδούσα) – «Κυρία έχεις την πιο γλυκειά φωνή!»

Έχουμε καθίσει στις θέσεις μας για να κάνουμε την εργασία μας. Ανακοινώνω στα παιδιά οτι σήμερα θα λύσουμε το πρώτο μας σταυρόλεξο. Σηκώνω τα μάτια από το χαρτί που κρατώ και τα βλέπω να κάνουν το ένα μετά το άλλο, το σταυρό τους! Άλλο να σας το λέω κι άλλο να το βλέπετε Σου λέει σταυρόλεξο είναι, ας δείξουμε λίγη ευλάβεια..

(στην αυλή, εν ώρα διαλείμματος, έρχεται κοριτσάκι κλαίγοντας)

- «Τί έχεις? Έγινε κάτι με τα κορίτσια?»

- «Ναιαιαιαι Δεν αφήνουν να παίξω μαζί τους..Αυτές παίζουν Νετομόντελ και δεν με αφήνουν να μπω επειδή είμαι άσχημη!»

(προσπαθώντας να συγκρατήσω τα γέλια την παίρνω από το χέρι και πάω να τους μιλήσω)…

- «Κοριτσάκια μου παρ`τε και την Ε… στο παιχνίδι σας είναι πολύ όμορφη, κρίμα είναι να στεναχωριέται»

- «Εντάξει κυρία αλλά τότε εσύ να κάνεις αυτή που λέει ποια να φύγει». (Την Καγιά)

(Τρέχουν και μου φέρνουν φυλλαράκια από το δέντρο)

- «Αυτές θα είναι οι φωτογραφίες μας. Θα κάνουμε πασαρέλα και όποια σ`αρέσει θα της δίνεις μια φωτογραφία!»

- «(!)»

Και για το τέλος, ατάκα φρέσκια, χθεσινή…

(αμέσως μετά την πρωινή προσευχούλα)

- «Σήμερα παιδιά είναι μια διαφορετική Πέμπτη. Τη λέμε Τσικνοπέμπτη και είναι γιορτή»

- «Αλήθεια το λες κυρία? Θα μπορούμε να φάμε πολλές τσίχλες???»

- «Όχι Γ…. μου, δεν είπα Τσιχλοπέμπτη…Τσικνοπέμπτη είπα πως είναι»!

- «Α….:-(«

Παρασκευούλα επιτέλους. Μετά από μια ιδιαίτερα δύσκολη εβομάδα. Πέρασα μέρες θλίψης, έντασης και κακοδιαθεσίας. Σαν να μην εφτανε «ο μικρός τύραννος», το περασμένο σαββατοκύριακο δοκιμαστήκαμε οικογενειακώς.

Το να αποχαιρετάς για πάντα το σκυλάκι σου είναι πόνος μεγάλος που μπορεί να συναισθανθεί μόνο όποιος έχει ένα κατοικίδιο- μέλος στην οικογένειά του…

Άνθρωπος ή σκύλος δικός σου, μικρή ή ανύπαρκτη διαφορά έχει. Ήταν κηδεία κανονική…

Κάθε απώλεια αφήνει μέσα στην ψυχή μου ένα τραύμα αγιάτρευτο. Υποφέρω για πολύ καιρό. Το μόνο που με παρηγορεί είναι που πιστεύω βαθιά μέσα μου πως σίγουρα θα συναντηθούμε ξανά με τους αγαπημένους μας εκεί που δεν υπάρχει πόνος, γηρατειά κι αρρώστιες. Εκεί που η υπάρχει μόνο αγάπη.

Αγαπάτε και φροντίζετε τα ζωάκια σας..Αφιερώστε τους χρόνο για χάδι και παιχνίδι.. Μας αγαπούν τόσο αγνά, αληθινά και άδολα, νιώθουν και συμμερίζονται τον πόνο ή τη χαρά μας. Κάθε σκυλάκι όπως και κάθε άνθρωπος είναι «μοναδικά» στη ζωή μας. Δεν αναπληρώνονται. Δεν συμπεριφέρονται παρόμοια.

Όσο περνούν οι μέρες και το συνειδητοποιώ, ένα πράγμα μόνο σκέφτομαι και ησυχάζω. Πως πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω. Έφυγε ήσυχα, στο κρεβατάκι του. Ήταν άρρωστος πολύ καιρό,αλλά απορρίψαμε κατηγορηματικά την ευθανασία.

Αντίο καλέ μου Σάκη…

Σ`αγαπάμε!!!