Archive for March, 2010

Αγαπούσα το Πάσχα από μικρό παιδί. Γεννήθηκα άλλωστε τέτοια εποχή.
Είχα την τύχη να πάω σε Κατηχητικό σχολείο τα πρωινά του Σαββάτου. Αναμνήσεις από τις λειτουργίες της Μ.Εβδομάδας μαζί με τη γιαγιά μου. Επιτάφειους με κεριά από καθαρό κερί μέλισσας να μοσχοβολά.

Αναρωτιέμαι..Πώς μπορεί αλήθεια, τόσος κόσμος να ζει χωρίς Θεό? Να δηλώνει-σαν με υπερηφάνεια-οτι δεν πιστεύει…Είτε είναι από αλαζονεία, άγνοια ή απογοητεύσεις της ζωής, πώς γίνεται κανείς να απαρνείται την προστασία του Θεού? Δεν βίωσε άραγε ποτέ την ανείπωτη χαρά που αισθάνεται η ψυχή αυτού που πιστεύει? Δεν άνοιξε ποτέ τα μάτια να δει όσα του έχουν χαριστεί εκ Θεού με Αγάπη?
Δε μιλώ για το πόσο συχνά ή αν εκκλησιάζεται κανείς. Αλλά για το αν έχει το Θεό μέσα του. Αν έχει αυτό το καταφύγιο στις δύσκολες στιγμές και την ευγνωμοσύνη να λέει αυθόρμητα ευχαριστώ όταν αξιώνεται να ζει χαρές, ακόμα και την πιο μικρή, όταν τόσοι άνθρωποι γύρω του τις στερούνται.

Είμαι σίγουρη πως ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος αν ζούσαμε με Αγάπη. Να προσπαθούσαμε να είμαστε ταπεινοί και καλοπροαίρετοι. Να νοιαζόμασταν ειλικρινά για τον άνθρωπο, τη Φύση, τα ζώα. Να καταλαβαίναμε οτι μαγκιά δεν είναι να απομακρυνόμαστε από το Θεό και να το διατυμπανίζουμε αλλά να συνεχίζουμε να πιστεύουμε, να ελπίζουμε και να αγαπάμε παρά τις δυσκολίες των καιρών.

Πάντως η ουσία βρίσκεται όχι στο “τί λέει” κανείς αλλά στο “τί πράττει”.

Εύχομαι σε όλους μια ήρεμη και όμορφη Μ.Εβδομάδα. Καλή ξεκούραση στους εκπαιδευτικούς και τα παιδιά.
“

Ζήταγα η δασκάλα επί μια εβδομάδα 2 βρασμένα αβγά… ξαναζήταγα… ζήτημα να μου έφεραν τα 5 παιδιά στα 22. Έβρασα τότε μόνη μου καμιά 15αριά και τους τα πήγα. Όχι τίποτ`άλλο αλλά  έρχονταν τόσες μέρες παραπονεμένα πως η μάνα δεν τα πιστεύει και δεν τους δίνει.
Και περάσαμε σούπερ!!! Τα φτιάξαμε σύμφωνα με τη νεοανακαλυφθείσα μέθοδο (βιντεάκι του πρόσφατου ποστ). Και ήταν πραγματικά εύκολο ώστε τα καταφέραμε ..σχεδόν όλοι. Γιατί ο μικρός τύραννος όχι απλά αγνόησε όλες τις οδηγίες, αλλά ξεφλούδισε και έφαγε το πρώτο αβγό κι ύστερα ξεφλούδισε και ΟΛΟ το δεύτερο αρχίζοντας να κολλά τις χαρτοπετσέτες κατευθείαν στο ασπράδι Κρίμα που δεν έχω σχετική φωτογραφία!!
Αύριο μετά τη μικρή μας γιορτούλα, τα παιδιά θα πάρουν τα καλαθάκια τους με το πασχαλινό αβγό και σοκολατίτσες. Θα τα γεμίσουμε οι δασκάλες πρωί-πρωί για να`ναι έτοιμα πριν φτάσουν τα πιτσιρίκια!

Και του χρόνου με υγεία!!!!!!

Τα μόνα υλικά που χρειαζόμαστε είναι μια λευκή χαρτοπετσέτα, πράσινο γκοφρέ χαρτί, κίτρινο σύρμα πίπας, ένα πλαστικό καλαμάκι και συρραπτικό.
Περνάμε το σύρμα μέσα στο καλαμάκι και αφήνουμε να εξέχει αρκετό για να το στρίψουμε και να φτιάξουμε τους στήμονες. “Ντύνουμε” το καλαμάκι μας με το γκοφρέ και διπλώνουμε στη μέση τη χαρτοπετσέτα, να γίνει τριγωνική. Τη συρράπτουμε όπου χρειάζεται για να στερεωθεί σωστά. Ο κρίνος μας είναι έτοιμος!

Αυτή είναι η φετινή μας καρτούλα. Φτιαγμένη βήμα-βήμα από τα παιδιά. Εγώ ετοίμασα μόνο τα φιογκάκια και τις κεραιούλες. Στο εσωτερικό της έγραψαν το “Καλό Πάσχα”. Το έχω σαν αρχή, να μην δίνω σημασία στο άρτιο αποτέλεσμα και τις εντυπώσεις και ο,τι φτιάχνουμε να είναι αποκλειστικά δουλειά των παιδιών. Με τις παρούσες συνθήκες (σύνθεση ομάδας και έλλειψη υλικών) πάλι καλά που καταφέρνουμε και φτιάχνουμε, όσα φτιάχνουμε!

Πριν λίγες ημέρες είπαμε λίγα λόγια και για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Τα μουσουλμανόπαιδα το παρακολούθησαν σαν παραμύθι. Όμως ένα από αυτά, όταν χρωματίσαμε την εικόνα έβαλε τη δική του ξεχωριστή  πινελιά …

Παναγίτσα με μαντήλα και μπούργκα (!)

Το πατρόν για τις πεταλουδίτσες είναι αυτό

Ανακάλυψα έναν εύκολο, πρωτότυπο και οικολογικό τρόπο για να φτιάξω τα πασχαλινά μου αβγουλάκια φέτος! Είναι πάρα πολύ ευχάριστη δραστηριότητα για τους γονείς με τα παιδάκια τους στο σπίτι αλλά και για εμάς τους εκπαιδευτικούς με τους μαθητές μας! Το πιο θετικό από όλα είναι οτι όλα τα υλικά είναι φυσικά και ασφαλή για τα παιδιά. Χωρίς μπογιές, ζεστά νερά και λερώματα, άρα χωρίς να αγχώνουμε τα παιδάκια μας με συνεχή παρέμβαση και επίβλεψη.

Παιδικά χεράκια και Άνοιξη. Υπάρχει τίποτα καλύτερο ;

ανθισμένες αμυγδαλίτσες

χελιδονοφωλιές

μαργαριτούλες

τουλίπες

πουλάκια με πολύχρωμα φτερά

Τα δεντράκια μας! (η αδυναμία μου)

Το ταμπλό μας

Η Άνοιξη και τα παιδιά της

Σχετικά με τα δεντράκια μας :  Eίναι φτιαγμένα με βάσεις-κορμούς από ρολά υγείας. Είναι τυλιγμένα με καφέ γλασσέ χαρτί και ψαλιδισμένα στα δύο πλαϊνά για να ενωθούν με το πάνω τμήμα-φυλλωσιά. Γίνονται πολύ όμορφα και με πούλιες. Εμείς χρησιμοποιήσαμε μπαλίτσες πλαστελίνης για καρπούς και πασπαλίσαμε μπόλικη χρυσόσκονη.

Καλή δημιουργική και ηλιόλουστη Άνοιξη να έχουμε! (εντάξει..λίγο υπομονή μέχρι να μας κάνει τη χάρη ο Μάρτης. εε να μην έχει και η Άνοιξη ένα ατίθασο παιδάκι? )

Διάβασα στα παιδιά μου την προηγούμενη εβδομάδα, το βιβλίο της Γεωργίας Λάττα “Μή μαλώνετε, με πληγώνετε” από την ιδιαίτερα αξιόλογη σειρά “Συναισθηματικής – Κοινωνικής – Διαπολιτισμικής αγωγής”. Πραγματεύεται το θέμα-ταμπού που αφορά τους ενδοοικογενειακούς καυγάδες.

Τα παιδιά το παρακολούθησαν με εξαιρετικό ενδιαφέρον. Υπήρχαν στιγμές που δεν ακουγόταν ούτε ανάσα στην τάξη…Πραγματικά ένιωσα οτι μιλούσε στην ψυχή τους. Σαν να ταυτίστηκαν με τον ήρωα της ιστορίας.

Μετά την  ανάγνωση προχωρήσαμε στη συζήτηση, τις παρατηρήσεις,τις ερωτήσεις πάνω στο κείμενο και τις δικές μας απόψεις. Κάποια ξεκίνησαν να πουν τις εμπειρίες τους, αλλά τα άκουγα χωρίς να σχολιάζω.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, την απάντηση που έδωσε η Μιχαέλα σε ερώτημα που υπήρχε στο τέλος του βιβλίου..

Ερώτημα: – “Πιστεύετε οτι υπάρχουν κι άλλα παιδιά που έχουν αυτό το πρόβλημα?”

Μιχαέλα: – “Όλα!”

Διαισθανόμενη το βαθμό που τα άγγιξε αυτό το θέμα και προσπαθώντας να ξεπεράσω και τη δική μου αμηχανία, εστίασα στο μήνυμα που επιδίωκε η συγγραφέας να περάσει στα παιδιά. Στο οτι τα παιδιά δεν πρέπει να κρατούν μέσα τους το θυμό τους, να κλείνονται στο δωμάτιό τους ή να φεύγουν μακριά από το σπίτι για να γλιτώσουν από τους καυγάδες των γονιών τους. Αν τους συμβαίνει κάτι παρόμοιο, πρέπει να πλησιάσουν τη μαμά και το μπαμπά και να τους πουν αυτή τη φράση “μη μαλώνετε, με πληγώνετε”. Αν όλα πάνε καλά, όπως με το αγοράκι της ιστορίας, οι γονείς θα συνειδητοποιήσουν οτι με το φέρσιμό τους στεναχωρούν ο,τι πολυτιμότερο έχουν… το παιδί τους. Θα σκύψουν στοργικά και θα το αγκαλιάσουν διαβεβαιώνοντάς το πως το αγαπούν και πως θα προσπαθήσουν να μην μαλώνουν.(ή έστω θα διακόψουν τον καυγά)

Σήμερα το πρωί, ένα από τα κοριτσάκια μου με καλημέρισε γελαστό όπως πάντα και ύστερα μου είπε βιαστικά..

“Χτες κυρία μάλωναν πάλι η μαμά και ο μπαμπάς μου και εγώ θυμήθηκα αυτό που είχαμε διαβάσει”

“Και τί έκανες Ιωάννα μου?”

“Πήγα κοντά τους και τους είπα να μη μαλώνουν γιατί με πληγώνουν και να σταματήσουν επιτέλους!”

“Μπράβο σου!”

“Μετά όμως ο μπαμπάς πέταξε κάτω το τηλέφωνό μας και το έσπασε και μετά με χτύπησε εδώ (δείχνοντάς μου τον ώμο της) και μου είπε να εξαφανιστώ.”

………

Τί τα θέλω κι εγώ…Μόνο για να έχω τύψεις τώρα οτι χτύπησε αυτός το παιδί επειδή εγώ η δασκάλα είχα τη φαεινή ιδέα να διαβάσω αυτό το βιβλίο.. Να γιατί είπαμε πως ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να κάνει τίποτα αν οι γονείς είναι τόσο ασυνείδητοι. ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

Το παρακάτω βίντεο έτυχε να το δω σήμερα, μετά την επιστροφή μου από το σχολείο. Με συγκίνησε αφάνταστα και το ίδιο θα συμβεί και με όλους εσάς που αγαπάτε αληθινά αυτή τη δουλειά. Που τρώτε τα μούτρα σας κάθε μέρα μα πάντα σηκώνεστε και προσπαθείτε με περισσότερο πείσμα. Που ο,τι και να σας κάνουν τα παιδιά πάντα παλεύετε να τα καταλάβετε, να τα πλησιάσετε και να τα βοηθήσετε. Που όσο αγριμάκια και να είναι ΤΑ ΑΓΑΠΑΤΕ και τα θεωρείτε δικά σας παιδιά..

Δείτε το βίντεο και πείτε μου αν θα ανταλλάσσατε μια τέτοια εμπειρία με όλους τους μισθούς και τα bonus άλλων επαγγελμάτων..

Είναι ιερό που δουλεύουμε με παιδιά.  Ας μην το ξεχνάμε ποτέ!!!

www.teachermovie.com