Archive for the ‘Τραγούδια που αγαπάμε’ Category

Τί μου κάνετε ? Έχουμε καιρό να τα πούμε! Να σας πω τη μαύρη αλήθεια, νομίζω το facebook κρύβεται πίσω από αυτό.

Πληθώρα χειροτεχνιών, φύλλων εργασίας και καθημερινός καταιγισμός ιδεών από εκατοντάδες φιλότιμες και άξιες συναδέλφους.

Αυτό, σαν γεγονός είναι κυρίως θετικό. Γιατί όπως προείπα το υλικό προσφέρεται πλέον εν αφθονία και μας έχει λύσει τα χέρια. Γιατί οι νηπιαγωγίνες, εκτός από το κλασσικό " τί να μαγειρέψω σήμερα" προβληματιζόμαστε και με το "τί να προετοιμάσω για την τάξη". Ε λοιπόν, από αυτή την άποψη, έχουμε σωθεί με αυτή τη δικτύωση! Η ισχύς εν τη ενώσει!

Το όχι και τόσο θετικό όμως που συνειδητοποιώ είναι που αυτή η κάπως μασημένη τροφή οδηγεί σε μια έλλειψη προσωπικής δημιουργικότητας και σε ομοιομορφία. Όλες σχεδόν να δουλεύουμε το ίδιο θέμα και πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο. 

Μπορεί η προσωπική αναζήτηση που κάναμε η καθεμία μόνη της μέσα από παιδαγωγικά βιβλία, να ήταν πιο χρονοβόρα διαδικασία ή και δαπανηρή για τους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, αλλά όσο να`ναι έχει άλλη αξία να καταβάλεις προσωπικό μόχθο. Να δημιουργείς κάτι δικό σου.

Με αυτή τη λογική ψιλοτεμπελιάζουμε – μοιραία- και με τα blogακια μας γιατί πλέον τα μάτια όλων μας έχουνε γίνει αδηφάγα. Είναι σαν πρώτα να ήμασταν ένα μικρό χωριουδάκι και η ανταλλαγή προϊόντων μας να μας έφερνε όλους κοντά ενώ παράλληλα καμαρώναμε για τις παραγωγές μας. Τώρα γίναμε κάτι σαν μεγαλούπολη και χαθήκαμε στο συνωστισμό.

Δεν βαριέσαι, μάλλον γίνομαι μελοδραματική.

Ας μπω λοιπόν στο κυρίως θέμα, που είναι το πώς δουλεύουμε αυτές τις ημέρες στο σχολείο, σχετικά με τη φωτιά.

Το θέμα ξεκίνησε με αφορμή το αίτημα των παιδιών να έχουμε ένα τζάκι στην τάξη μας!  Αφού κατανοήσαμε οτι δεν μπορούμε να έχουμε ένα αληθινό, αποφασίσαμε να φτιάξουμε εμείς μια "γωνιά τζακιού" για να "ζεσταινόμαστε, να χαλαρώνουμε και να διαβάζουμε παραμύθια. (Έτσι αξιοποιήθηκε και το πίσω μέρος της ραφιέρας που χρησιμεύει ως διαχωριστικό της κουζίνας και της παρεούλας.)

-Κάναμε και ατομική χειροτεχνία για το τζάκι

- Διαβάσαμε από τη σειρά μυθολογίας της Σ.Ζαραμπούκα για την κλοπή της φωτιάς από τον Προμηθέα.

-Δραματοποιήσαμε το μύθο συμπεριλαμβάνοντας το λύσιμο των δεσμών του Προμηθέα, από τον Ηρακλή. (happy end) 

-Πήραμε αφορμή από τον παραπάνω μύθο για να μιλήσουμε για τα χειμωνιάτικα ρούχα και τα μέσα θέρμανσης το Χειμώνα. (ο μύθος αναφέρει οτι ο Επιμηθέας έδωσε όλα τα αγαθά στα ζώα κι έτσι εκείνα έχουν π.χ τρίχωμα-γούνες για να αντέχουν στο κρύο, ενώ οι άνθρωποι κρυώνουν). Η φωτιά λοιπόν μπορεί να μας ζεστάνει. 

-Διαβάσαμε από παιδική εγκυκλοπαίδεια (εκδ.Στρατίκη) για την ανακάλυψη της φωτιάς και πως οι άνθρωποι άρχισαν πλέον να μαγειρεύουν το κρέας, που ως τότε έτρωγαν ωμό. Επίσης με αναμμένα δαδιά μπόρεσαν να φωτίσουν τις ως τότε σκοτεινές σπηλιές τους.

- Γνωρίσαμε τους φίλους και τους εχθρούς της φωτιάς. Τί τη βοηθά να ανάβει και τί τη σβήνει. 

-Τα παιδιά γνώριζαν ήδη οτι το νερό μπορεί να σβήσει τη φωτιά. Όμως δεν γνώριζαν οτι χρειάζεται απαραίτητα το οξυγόνο για να παραμείνει αναμμένη. Κάναμε λοιπόν ένα πείραμα που αν και απλό, τα ενθουσίασε! Άναψα ένα κερί (παρατηρήσαμε πρώτα οτι αρχίζει να λιώνει σιγά σιγά) και στη συνέχεια το καπάκωσα με ένα γυάλινο ποτηράκι. Σύντομα η φλόγα έσβησε. Τα παιδιά οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα  οτι "η φωτιά δεν είχε αέρα".  Πειραματίστηκαν κι εκείνα με τη σειρά τους (με μεγάλη προσοχή και απλά κρατώντας το ποτηράκι-όχι το κερί) κι ένιωθαν πραγματικά σαν μικροί ταχυδακτυλουργοί.

- Φέραμε στην τάξη ένα γκαζάκι και βάλαμε νεράκι βρύσης να ζεστάνουμε. Τα παιδιά υπέθεσαν σωστά οτι το νερό θα ζεσταθεί και ανέφεραν πως και η μαμά ζεσταίνει με τον ίδιο τρόπο το γάλα τους. Η φωτιά λοιπόν μπορεί να μας βοηθήσει να μαγειρεύουμε σούπες και να ετοιμάζουμε ζεστά ροφήματα. Γνωρίσαμε με την ευκαιρία αυτή κάποια βότανα και μιλήσαμε για τις ιδιότητές τους. Τσάι του βουνού, χαμομήλι, φασκόμηλο και θυμάρι. Τα παιδιά διάλεξαν να φτιάξουμε τσάι και χαμομηλάκι που τους ήταν πιο οικεία και αγαπητά. Ρίξαμε μέσα και μπόλικο μελάκι και το απολαύσαμε! Κανείς δεν ήπιε μόνο ένα!

- Συζητήσαμε όμως και για τους κινδύνους που κρύβει η φωτιά. Μας βοήθησε ιδιαίτερα το βιβλίο της Στέλλας Βλαχοπούλου "Το καμένο δάσος" όπου ένας εμπρησμός γίνεται η αιτία να καταστραφεί ένα ολόκληρο δάσος και δεκάδες ζώα να χάσουν τις φωλιές τους. Ένα παιδί έφερε στο σχολείο και το "Μπάμπι το ελαφάκι" όπου αναφέρεται και πάλι η ανησυχία που προκαλεί σε όλα τα ζώα του δάσους η απειλή της φωτιάς. Το συγκεκριμένο παραμύθι  ζήτησαν να το δραματοποιήσουμε αλλά μιας και κανένας δεν ήθελε να γίνει το παιδί-φωτιά, ανέλαβα εγώ το ρόλο του κακού. Kαθώς όμως κυνηγούσα να κάψω τα ζώα, έπεσα στο ποτάμι και …έσβησα. Τα ζωάκια έστησαν χορό  ;-) 

- Γνωρίσαμε το επάγγελμα του πυροσβέστη, μάθαμε πού χρησιμεύει και πώς λειτουργεί ο πυροσβεστήρας της τάξης μας. Απομνημονεύσαμε τον τριψήφιο αριθμό της πυροσβεστικής υπηρεσίας 199.

- Μάθαμε το γράμμα Φ,φ (φωτιά) και βρήκαμε κι άλλες λεξούλες που αρχίζουν από αυτό.

-Και επειδή θέλαμε ως συνήθως και το σχετικό μας τραγουδάκι…. ο "Χειμώνας ο βαρύς" κέρδισε μια πολύ καλή θέση στη λίστα με τα αγαπημένα μας!!!

Την ημέρα των ερωτευμένων (14/2), γνωρίσαμε και δραματοποιήσαμε το μύθο της αμυγδαλιάς που μιλά για την αγάπη της Φυλλίδας και του Δημοφώντα.  Εμείς γνωρίσαμε την α΄εκδοχή του μύθου και την ώρα της δραματοποίησης αλλάξαμε το τέλος, κάνοντάς το πιο χαρούμενο. Η δική μας Φυλλίδα μεταμορφώθηκε ξανά σε κοπέλα, παντρεύτηκε τον αγαπημένο της και έκαναν πολλά παιδιά.

Τα παιδιά έφτιαξαν μια αμυγδαλιά, με "άνθη" από ποπ κορν, που ψήσαμε στην τάξη. 

Στολίσαμε την αμυγδαλίτσα μας στο ταμπλό της τάξης μας. Τον κορμό της κοσμεί, η πριγκίπισσα Φυλλίδα.

Γνωρίσαμε το ζωγράφο Vincent Van Gogh, παρατηρήσαμε τον πίνακά του και μάθαμε την ιστορία του. Όταν ο  Vincent van Gogh έλαβε από τον αδελφό του την είδηση της γέννησης του ανηψιού του, ζωγράφισε μια αμυγδαλιά μπροστά από έναν καταγάλανο ουρανό και ο πίνακας τοποθετήθηκε πάνω από το βρεφικό κρεβατάκι. Το μικρό παιδί έδειξε σύντομα οτι ο πίνακας προσέκλυε έντονα το ενδιαφέρον του και τον παρατηρούσε με τις ώρες.

Δεν είναι πολύ όμορφο τραγούδι η "ανθισμένη αμυγδαλιά"; Εμείς την τραγουδάμε πολλές φορές γιατί μας αρέσει πολύ και νομίζω πως η διασκευή από τα Ζουζούνια είναι υπέροχη, όπως και το αντίστοιχο βίντεο κλιπ.

Είναι το "Καλημέρα όμορφή μου μέρα" ή αλλιώς, το τραγούδι της Χιονάτης!!

Το τραγουδάμε συνήθως το πρωί, αλλά και μετά τον μεσημεριανό μας υπνάκο (στο ολοήμερο) ως χαρούμενο "εγερτήριο"

Μερικές ακόμα από τις δραστηριότητες που ακολούθησαν ήταν οι εξής :

- Φέραμε στο σχολείο τα απαραίτητα υλικά (ρύζι, οδοντογλυφίδες, χαρτοταινία,παλιές εφημερίδες και ρολά από χαρτί κουζίνας) και φτιάξαμε τους βροχοποιούς της τάξης μας! Είναι το μουσικό όργανο που αναπαράγει τον ήχο της βροχής. Θα θυμάστε ίσως τον τρόπο κατασκευής  βήμα- βήμα από παλαιότερο ποστ. (Δείτε το ξανά πατώντας εδώ )

- Γνωρίσαμε το μαγικό κόσμο των Ινδιάνων! Το αρχικό ερέθισμα ήταν μια ονειροπαγίδα που κρέμασα στην τάξη μας! Είδαμε εικόνες, μάθαμε για τον τρόπο ζωής τους και θελήσαμε να γίνουμε κι εμείς Ινδιάνοι! Γι`αυτό διαλέξαμε τα ινδιάνικά μας ονόματα, φτιάξαμε σταφανάκι με φτερά και χορέψαμε ξανά και ξανά, το χορό της βροχής!!!

Πατήστε για να ακούσετε το "Χορό της βροχής" !

-Απομνημονεύσαμε το ποίημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου "από πού είσαι ποταμάκι" και το ακούσαμε στο cd από τον Γ.Ζουγανέλη.

Πατήστε για να ακούσετε το "Ποταμάκι"!

-Ζωγραφίσαμε τον κύκλο του νερού σε τρία διαδοχικά στάδια (σε σελίδα Α3) φτιάχνοντας έτσι την ιστορία του.

-Παρατηρήσαμε την υδρόγειο σφαίρα, εντοπίσαμε τις χώρες καταγωγής μας  και φυσικά τη χώρα που ζούσαν οι Ινδιάνοι. Διαπιστώσαμε οτι το μεγαλύτερο μέρος της γης, καλύπτεται από νερό.

Και φυσικά,αφού τα παιδιά υπαγόρευσαν το βασικό λεξιλόγιο της βροχής, το αναρτήσαμε και μάθαμε σχεδόν όλοι να διαβάζουμε τις λεξούλες!

Σημείωση : Τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στο ποστ είναι :

1) "O χορός της βροχής", Παράθυρο στην εκπαίδευση του παιδιού, τεύχος 61

2) "Το ποταμάκι", Γύρω-γύρω όλοι, Παραμυθοτράγουδα, Γιάννης Ζουγανέλης.

Άλλα προτεινόμενα τραγούδια : "Στου καιρού τη ζυγαριά" Δήμητρα Δουμένη, "Κυρά Βαγγελιώ" παραδοσιακό τραγούδι (σε  εκτέλεση "Ζουζουνιών", "Η Γερακίνα" παραδοσιακό,  "Πέφτει η βροχή" Νάνα Μούσχουρη, "Θα διώξω τα σύννεφα" Νάμα και "Συννεφούλα" Διονύσης  Σαββόπουλος.

Το σημερινό πρωινό είχε πιο πολύ δροσούλα ή μου φάνηκε? Ανοίγοντας τα παράθυρα και βγαίνοντας στη βεραντούλα το πρωί, ένιωσα τις πρώτες δροσερές ανάσες του Σεπτέμβρη. Το Φθινόπωρο μόλις γέννησε το πρώτο του παιδί. Εκείνο που θα στείλει κάθε μικρό και μεγάλο κατεργαράκο στον πάγκο του. "Πρωτοχρονιά" των δασκάλων και των μαθητών, εποχή του τρύγου και της ποτιστικής βροχούλας! Από τα σχολικά μου χρόνια έχω συνδέσει τον Σεπτέμβρη με πονόκοιλο!! Το άγχος και την αγωνία για την καινούρια σχολική χρονιά, μέχρι να τακτοποιηθούμε και να μπούμε ξανά σε ρυθμό! Τα ίδια αισθάνομαι και φέτος περιμένοντας με αγωνία τα αποτελέσματα για τους αναπληρωτές και ελπίζοντας να κληθώ για να ξεκινήσω και πάλι σύντομα να δουλεύω! Επειδή είναι ένας δύσκολος μήνας και για να μην την πάθω σαν εκείνες τις δυο γριούλες στο παραμύθι που η μια καλολογούσε τους μήνες και την αντάμοιψαν ενώ η άλλη τους κακολογούσε και την τιμώρησαν, φροντίζω πάντα να τον καλοπιάνω και να του τραγουδάω από την πρώτη του κιόλας μέρα!!! Αλήθεια, γνωρίζετε αυτό το τραγουδάκι?

Απ' τον πατέρα Φθινόπωρο
και τη μαμά βροχή
γεννήθηκε πρώτο παιδί

Σεπτέμβρης τ' όνομά του
κι ήρθε σαν δροσιά
απ' τ' ουρανού την αγκαλιά

Μαζί του ήρθε
του τρύγου η χαρά
σταφύλια κόκκινα
γλυκά και ζουμερά

Μύρισε ο μούστος,
έτρεξε κρασί
ο Διόνυσος και οι νύμφες του
χορέψανε τρελά
ως την αυγή

Μου έχει λείψει να βρεθώ σε νηπιαγωγείο από την αρχή αρχή της χρονιάς και να το μάθω στα παιδιά μου! Τους αρέσει πολύ γιατί έχει χαρούμενο σκοπό και το τραγουδούν με τρελό κέφι!

Ο νους μας τρέχει σε όλα τα πρωτάκια που σε λίγες ημέρες θα περάσουν το κατώφλι του "Μεγάλου" σχολείου με καρδούλες που χτυπούν δυνατά. Ας είναι τα φτεράκια τους γερά και η ψυχή τους τολμηρή για να γίνουν καλοί και άξιοι άνθρωποι, να παλέψουν στη ζωή και να είναι ευτυχισμένα!

Ο "Αγιος" Σεπτέμβρης ακούω να λένε μερικοί γονείς ..ανυπομονώντας να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο μετά από ένα ολόκληρο καλοκαίρι "τυραννίας"! Προετοιμάστε ψυχολογικά τα παιδάκια σας και κάντε αυτή τη μετάβαση όσο το δυνατόν πιο ομαλή και ευχάριστη για όλη την οικογένεια. Κάντε το παιδί να αγαπά το σχολείο και μιλήστε του με όμορφα λόγια για τους δασκάλους του, το χώρο και τα άλλα παιδιά. Μην το αγχώσετε για κανένα λόγο και μην χρησιμοποιείτε την έννοια του σχολείου ως μέσο φόβου, πίεσης ή απειλής. Φτιάξτε μαζί το πρόγραμμά σας, ξεκινήστε με χαρά να οργανώνετε από τώρα το δωμάτιό του, κάντε μαζί τις πρώτες αγορές και διαβάστε κατάλληλα για την ηλικία του παιδικά βιβλία για τις πρώτες ημέρες στο σχολείο. Υποστηρίξτε τα παιδιά σας, όποια και αν είναι η ηλικία τους και δώστε τους την αίσθηση της ασφάλειας, της αγάπης και της πίστης σας στις ικανότητές τους!

Καλή δύναμη σε όλους τους μαθητές και γονείς, καλή φώτιση, υπομονή και προκοπή στους δασκάλους!

Δεν υπάρχει γιορτή λήξης της χρονιάς χωρίς συγκίνηση… Ειδικά όταν από τη μια βαθμίδα μεταβαίνουν τα παιδιά στην επόμενη.. Τα αποχαιρετιστήρια τραγούδια είναι το καλύτερο φινάλε για την καλοκαιρινή γιορτή!

Στον παιδικό σταθμό λέγαμε με τα παιδάκια το "Παλιό κι ωραίο παρελθόν". Μου αρέσει πάρα πολύ και με συγκινεί ιδιαίτερα, μάλιστα δεν είναι αποκλειστικά για νήπια. Μπορούν να το τραγουδήσουν στη γιορτή τους παιδιά Δημοτικού μέχρι και Λυκείου γιατί έχει πολύ όμορφα νοήματα.

Παλιό κι ωραίο παρελθόν, που ζήσαμε μαζί,
θα`ναι γραμμένο πάντοτε, βαθιά μες στην ψυχή.
Κι αν όλα χάσεις στη ζωή και πλούτη κι αγαθά,
σου μένουν φίλοι αληθινοί, πιστοί παντοτινά.

Τα χέρια δώστε σταυρωτά ετούτη τη στιγμή
και τη φιλία αυτή παιδιά σφραγίστε στην ψυχή.
Όχι δεν χωριζόμαστε για πάντοτε παιδιά,
μα θα ξαναβλεπόμαστε αδέλφια μου συχνά.

Φέτος ανακάλυψα ακόμα ένα τραγουδάκι με χαρούμενο ρυθμό, για παιδιά Νηπιαγωγείου. Είναι αυτό που διαλέξαμε με τα παιδιά μου να τραγουδήσουμε. Το καλό είναι οτι αυτό έχει τη μουσική και τα λόγια να μας συνοδεύουν και οτι είναι νοηματικά πιο εύκολο να το κατανοήσουν και να το μάθουν.

Απ` το Νηπιαγωγείο αποφοιτούμε
και τη δασκάλα μας αποχαιρετούμε.

Καινούρια πράγματα θα`ρθουν
μα απ`το μυαλό μας δε θα βγουν,
αυτά που μάθαμε στην τάξη
κι όσα με κέφι έχουμε φτιάξει.

Ξανά μαζί μια μέρα, μπορεί να βρεθούμε
και στα θρανία πάλι να συναντηθούμε
μα πάντα αυτή η τάξη θα ζει στην καρδιά μας,
του Νηπιαγωγείου η συντροφιά μας.

αααχχ…..όσες δυσκολίες κι αν αντιμετώπισα φέτος..αυτή η χρονιά δεν θέλω να τελειώσει….