Archive for the ‘Χειμώνας’ Category

Περάσαμε πολύ όμορφα μαθαίνοντας για τα ζώα που ζουν στους πόλους! 

Διαβάσαμε σχετικά βιβλία με παραμύθια και πληροφορίες, παρακολουθήσαμε βιντεάκια από το youtube και είδαμε το υπέροχο Ταξίδι του Αυτοκράτορα.

Ζωγραφίσαμε, κόψαμε φιγούρες και δημιουργήσαμε το δικό μας Βόρειο Πόλο.

Παίξαμε όμως κι ένα παιχνιδάκι που μας άρεσε πολύ! Κάθε παιδί έγινε μπαμπάς (ή μαμά) πιγκουίνος και προσπάθησε να κάνει βηματάκια ως τη θάλασσα, προσέχοντας να μην του πέσει το αυγό που κρατούσε με τα ποδαράκια του. Στη συνέχεια επαναλάβαμε το παιχνίδι αντικαθιστώντας το αυγό με ένα λούτρινο πιγκουινάκι. 

Μιας και μιλήσαμε για τους πόλους της γης, κάναμε και τα πειράματά μας για το πώς το νεράκι γίνεται πάγος. Φτιάξαμε τα παγάκια μας και στη συνέχεια βάλαμε μερικά από αυτά σε μπρίκι και ανάψαμε το γκαζάκι παρακολουθώντας την τήξη. Κάποια τα κρατήσαμε σε ποτηράκι και διαπιστώσαμε πως έλιωναν πολύ πιο αργά από εκείνα που βάλαμε στη φωτιά. 

Δεν μείναμε όμως μόνο εκεί. Ένα πρωινό, αναμείξαμε τέμπερες και τις αραιώσαμε με νερό δημιουργώντας πολλά διαφορετικά χρώματα. Μάλιστα σε ένα από τα ποτηράκια μας δεν ανακατέψαμε καθόλου τα χρώματα που είχαμε βάλει γιατί τα παιδιά είπαν πως έτσι θα βγει ένα χρώμα "πολύχρωμο"! Πολύ καλή ιδέα!

Τους πρότεινα στη συνέχεια να ρίξουμε αυτά τα χρώματα σε παγοθήκες και να τα βάλουμε στην κατάψυξη να δούμε τί θα συμβεί. Τα παρακίνησα να κάνουν υποθέσεις. Είπαν λοιπόν πώς θα γίνουν κηρομπογιές (;), παγάκια, νερό και παγομπογιές!!!

Ετοιμάσαμε τις παγοθήκες με τα χρώματα και τις βάλαμε στην κατάψυξη. Η ανυπομονησία τους ήταν μεγάλη. Κάθε τόσο μου ζητούσαν να πάμε να δούμε "τί έγιναν οι μπογιές"….. Τα άφησα να περιμένουν περίπου μισή ώρα κι ύστερα πήγαμε να δούμε. Ήταν στο στάδιο που είχαν αρχίσει να κρυσταλλώνουν. Τα  παιδιά τις άγγιξαν με τα δαχτυλάκια τους και μερικά δαχτυλάκια έσπασαν την επιφάνεια και βούτηξαν στο χρώμα. Είπαν πωςείχαν ήδη παγώσει πολύ και πρότεινα να περιμένουμε λίγο ακόμα και να ξαναγυρίσουμε να ελέγξουμε ξανά. Μετά από 2 ώρες συνολικά επαναλάβαμε τη διαδικασία και οι ..παγομπογιές μας ήταν έτοιμες!!! Εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ με τα πολύχρωμα παγάκια που αποκαλύπτονταν! Ρωτούσαν τί θα τα κάνουμε..κι αν θα τα φάμε

Μόλις διαπίστωσαν οτι με τις παγομπογιές μπορούμε να ζωγραφίσουμε, ξετρελαμένα, ρίχτηκαν στη ζωγραφική!!! Στην αρχή σχεδιάζοντας κάτι συγκεκριμένο..μα ο ενθουσιασμός τους ήταν μεγάλος και οι μπογιές άρχισαν να απλώνονται.. να απλώνονται και να χρωματίζουν τα πάντα!!! 

Εννοείται πως θα το επαναλάβουμε σύντομα!!!

Τί μου κάνετε ? Έχουμε καιρό να τα πούμε! Να σας πω τη μαύρη αλήθεια, νομίζω το facebook κρύβεται πίσω από αυτό.

Πληθώρα χειροτεχνιών, φύλλων εργασίας και καθημερινός καταιγισμός ιδεών από εκατοντάδες φιλότιμες και άξιες συναδέλφους.

Αυτό, σαν γεγονός είναι κυρίως θετικό. Γιατί όπως προείπα το υλικό προσφέρεται πλέον εν αφθονία και μας έχει λύσει τα χέρια. Γιατί οι νηπιαγωγίνες, εκτός από το κλασσικό " τί να μαγειρέψω σήμερα" προβληματιζόμαστε και με το "τί να προετοιμάσω για την τάξη". Ε λοιπόν, από αυτή την άποψη, έχουμε σωθεί με αυτή τη δικτύωση! Η ισχύς εν τη ενώσει!

Το όχι και τόσο θετικό όμως που συνειδητοποιώ είναι που αυτή η κάπως μασημένη τροφή οδηγεί σε μια έλλειψη προσωπικής δημιουργικότητας και σε ομοιομορφία. Όλες σχεδόν να δουλεύουμε το ίδιο θέμα και πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο. 

Μπορεί η προσωπική αναζήτηση που κάναμε η καθεμία μόνη της μέσα από παιδαγωγικά βιβλία, να ήταν πιο χρονοβόρα διαδικασία ή και δαπανηρή για τους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, αλλά όσο να`ναι έχει άλλη αξία να καταβάλεις προσωπικό μόχθο. Να δημιουργείς κάτι δικό σου.

Με αυτή τη λογική ψιλοτεμπελιάζουμε – μοιραία- και με τα blogακια μας γιατί πλέον τα μάτια όλων μας έχουνε γίνει αδηφάγα. Είναι σαν πρώτα να ήμασταν ένα μικρό χωριουδάκι και η ανταλλαγή προϊόντων μας να μας έφερνε όλους κοντά ενώ παράλληλα καμαρώναμε για τις παραγωγές μας. Τώρα γίναμε κάτι σαν μεγαλούπολη και χαθήκαμε στο συνωστισμό.

Δεν βαριέσαι, μάλλον γίνομαι μελοδραματική.

Ας μπω λοιπόν στο κυρίως θέμα, που είναι το πώς δουλεύουμε αυτές τις ημέρες στο σχολείο, σχετικά με τη φωτιά.

Το θέμα ξεκίνησε με αφορμή το αίτημα των παιδιών να έχουμε ένα τζάκι στην τάξη μας!  Αφού κατανοήσαμε οτι δεν μπορούμε να έχουμε ένα αληθινό, αποφασίσαμε να φτιάξουμε εμείς μια "γωνιά τζακιού" για να "ζεσταινόμαστε, να χαλαρώνουμε και να διαβάζουμε παραμύθια. (Έτσι αξιοποιήθηκε και το πίσω μέρος της ραφιέρας που χρησιμεύει ως διαχωριστικό της κουζίνας και της παρεούλας.)

-Κάναμε και ατομική χειροτεχνία για το τζάκι

- Διαβάσαμε από τη σειρά μυθολογίας της Σ.Ζαραμπούκα για την κλοπή της φωτιάς από τον Προμηθέα.

-Δραματοποιήσαμε το μύθο συμπεριλαμβάνοντας το λύσιμο των δεσμών του Προμηθέα, από τον Ηρακλή. (happy end) 

-Πήραμε αφορμή από τον παραπάνω μύθο για να μιλήσουμε για τα χειμωνιάτικα ρούχα και τα μέσα θέρμανσης το Χειμώνα. (ο μύθος αναφέρει οτι ο Επιμηθέας έδωσε όλα τα αγαθά στα ζώα κι έτσι εκείνα έχουν π.χ τρίχωμα-γούνες για να αντέχουν στο κρύο, ενώ οι άνθρωποι κρυώνουν). Η φωτιά λοιπόν μπορεί να μας ζεστάνει. 

-Διαβάσαμε από παιδική εγκυκλοπαίδεια (εκδ.Στρατίκη) για την ανακάλυψη της φωτιάς και πως οι άνθρωποι άρχισαν πλέον να μαγειρεύουν το κρέας, που ως τότε έτρωγαν ωμό. Επίσης με αναμμένα δαδιά μπόρεσαν να φωτίσουν τις ως τότε σκοτεινές σπηλιές τους.

- Γνωρίσαμε τους φίλους και τους εχθρούς της φωτιάς. Τί τη βοηθά να ανάβει και τί τη σβήνει. 

-Τα παιδιά γνώριζαν ήδη οτι το νερό μπορεί να σβήσει τη φωτιά. Όμως δεν γνώριζαν οτι χρειάζεται απαραίτητα το οξυγόνο για να παραμείνει αναμμένη. Κάναμε λοιπόν ένα πείραμα που αν και απλό, τα ενθουσίασε! Άναψα ένα κερί (παρατηρήσαμε πρώτα οτι αρχίζει να λιώνει σιγά σιγά) και στη συνέχεια το καπάκωσα με ένα γυάλινο ποτηράκι. Σύντομα η φλόγα έσβησε. Τα παιδιά οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα  οτι "η φωτιά δεν είχε αέρα".  Πειραματίστηκαν κι εκείνα με τη σειρά τους (με μεγάλη προσοχή και απλά κρατώντας το ποτηράκι-όχι το κερί) κι ένιωθαν πραγματικά σαν μικροί ταχυδακτυλουργοί.

- Φέραμε στην τάξη ένα γκαζάκι και βάλαμε νεράκι βρύσης να ζεστάνουμε. Τα παιδιά υπέθεσαν σωστά οτι το νερό θα ζεσταθεί και ανέφεραν πως και η μαμά ζεσταίνει με τον ίδιο τρόπο το γάλα τους. Η φωτιά λοιπόν μπορεί να μας βοηθήσει να μαγειρεύουμε σούπες και να ετοιμάζουμε ζεστά ροφήματα. Γνωρίσαμε με την ευκαιρία αυτή κάποια βότανα και μιλήσαμε για τις ιδιότητές τους. Τσάι του βουνού, χαμομήλι, φασκόμηλο και θυμάρι. Τα παιδιά διάλεξαν να φτιάξουμε τσάι και χαμομηλάκι που τους ήταν πιο οικεία και αγαπητά. Ρίξαμε μέσα και μπόλικο μελάκι και το απολαύσαμε! Κανείς δεν ήπιε μόνο ένα!

- Συζητήσαμε όμως και για τους κινδύνους που κρύβει η φωτιά. Μας βοήθησε ιδιαίτερα το βιβλίο της Στέλλας Βλαχοπούλου "Το καμένο δάσος" όπου ένας εμπρησμός γίνεται η αιτία να καταστραφεί ένα ολόκληρο δάσος και δεκάδες ζώα να χάσουν τις φωλιές τους. Ένα παιδί έφερε στο σχολείο και το "Μπάμπι το ελαφάκι" όπου αναφέρεται και πάλι η ανησυχία που προκαλεί σε όλα τα ζώα του δάσους η απειλή της φωτιάς. Το συγκεκριμένο παραμύθι  ζήτησαν να το δραματοποιήσουμε αλλά μιας και κανένας δεν ήθελε να γίνει το παιδί-φωτιά, ανέλαβα εγώ το ρόλο του κακού. Kαθώς όμως κυνηγούσα να κάψω τα ζώα, έπεσα στο ποτάμι και …έσβησα. Τα ζωάκια έστησαν χορό  ;-) 

- Γνωρίσαμε το επάγγελμα του πυροσβέστη, μάθαμε πού χρησιμεύει και πώς λειτουργεί ο πυροσβεστήρας της τάξης μας. Απομνημονεύσαμε τον τριψήφιο αριθμό της πυροσβεστικής υπηρεσίας 199.

- Μάθαμε το γράμμα Φ,φ (φωτιά) και βρήκαμε κι άλλες λεξούλες που αρχίζουν από αυτό.

-Και επειδή θέλαμε ως συνήθως και το σχετικό μας τραγουδάκι…. ο "Χειμώνας ο βαρύς" κέρδισε μια πολύ καλή θέση στη λίστα με τα αγαπημένα μας!!!

Σήμερα δεν έχουμε σχολείο λόγω της χιονόπτωσης. Σύμφωνα με τις προβλέψεις τις προσεχείς ημέρες ο καιρός θα βελτιωθεί τόσο, που θα γίνει ανοιξιάτικος. Τί θα γίνουν λοιπόν οι χιονάνθρωποι που έφτιαξαν τα παιδάκια μας?

Ο νους μου πήγε σε ένα όμορφο παραμύθι, κατάλληλο για την αυριανή επιστροφή μας στο σχολείο…

                                                        "Ο χιονάνθρωπος που δεν ήθελε να λιώσει"

                                            του  Μάνου Κοντολέων 

Μια φορά κι έναν καιρό, στην κορυφή ενός ψηλού, χιονισμένου βουνού, ζούσε ένας χιονάνθρωπος.

Για μάτια είχε δυο κουκουνάρια, για μύτη ένα βελανίδι, τα χέρια του ήταν δυο ξερά κλαριά από πεύκο, το στόμα του —μια φού­ντα θυμαριού — το είχε χάσει. Ήταν χειμώνας, έκανε κρύο πάνω στο βουνό κι ένας τέτοιος καιρός άρεσε πολύ στον χιονάν­θρωπο.

Μα κάποιος αγριοκούνελος τον πληροφόρησε πως σε λίγο θα τε­λείωνε ο χειμώνας, θα ερχότανε η άνοιξη με τον ήλιο της και το χιόνι θα έλιωνε.
"Που να πάω για να σωθώ;" ρώ­τησε ο χιονάνθρωπος τον αετό. Αυτός άπλωσε τη φτερούγα του και του έδειξε κατά το βοριά. Βρήκε ο χιονάνθρωπος ένα ζευ­γάρι παλιά, ξεχασμένα πέδιλα του σκι, τα φόρεσε και κίνησε προς τα εκεί που του έδειξε ο αετός. Έφτασε σε μια πολιτεία, τον εί­δανε τα παιδιά που παίζανε στην πλατεία, τον πήρανε μαζί τους. "Δες τα μάτια του!" φώναξε η Κατερίνα.

"Τι αστεία χέρια που έχει!" γέλα­σε ο Στέφανος.

Κι ο Κωστής του κόλλησε ένα καπάκι από Κόκα Κόλα για στόμα.

Ο χιονάνθρωπος διασκέδαζε με τα καμώματα των παιδιών, μα δεν ξεχνούσε πως έπρεπε να συ­νεχίσει το ταξίδι του. Σα νύχτωσε, λοιπόν, κι άδεια­σε η πλατεία, πήρε πάλι τους δρόμους.

"Από εδώ πάνε για το βοριά;" ρώτησε ένα λεωφορείο.

"Πήγαινε στο λιμάνι και τα κα­ράβια θα σου πούνε!" του απά­ντησε το λεωφορείο. Ο χιονάνθρωπος έψαξε για το λιμάνι, το βρήκε, είδε τα αραγ­μένα καράβια, τα ρώτησε αν ξέ­ρουν πώς πάνε στα βορινά. "Θα σε πηγαίναμε εμείς, μα έχει τρικυμία αυτές τις μέρες και δε σαλπάρουμε" τον απογοήτεψαν τα καράβια.

"Και τώρα τι θα κάνω;" δάκρυσε ο χιονάνθρωπος κι έκανε μια γκριμάτσα και ξεκόλλησε το κα­πάκι της Κόκα Κόλα κι έμεινε ξανά χωρίς στόμα. Τον είδε έτσι λυπημένο μια βαρκούλα –ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ- τη λέγανε.

"Άντε να σε πάω εγώ!" του είπε κι ο χιονάνθρωπος καταχάρη­κε. Βολεύτηκε κάπου στην πλώ­ρη κι ανοίχτηκαν στο πέλαγο. Η φουρτούνα ήταν δυνατή. Να κάτι θεόρατα κύματα χτυπάγανε τη βάρκα κι έτριζαν τα γέρικα ξύλα, "κριτς!" ράγισε το σκαρί. Μπήκαν νερά. Πάει, βούλιαξε η ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ, βρέθηκε στο βυθό ο χιονάνθρωπος. Τον είδανε τα ψάρια, τα μικρά τρομάξανε, τα πιο μεγάλα ξαφνιαστήκανε. Ήταν κι ένας καρ­χαρίας που όρμηξε και "χαπ!" κό­βει ένα κομμάτι από την κοιλιά του χιονάνθρωπου. Μα ήταν παγωμένη η μπουκιά και του πονέσανε οι αμυγδαλές και το 'βαλε στα πόδια ο καρ­χαρίας.

Ο χιονάνθρωπος κοιτούσε γύρω με τα δυο κουκουναρομάτια του, κοιτούσε και χάζευε τα ψάρια, τα φύκια, τα όστρακα και τα κο­χύλια. Μετά, άρχισε να λιώνει. "Βοήθεια!" φώναξε, αλλά δεν υπήρχε κανείς στον βυθό που θα μπορούσε να τον σώσει. Έλιωσε, λοιπόν, κι έγινε νερό. Ένα αυλάκι παγωμένο, που κά­ποτε ήταν χιονάνθρωπος. Πέρασαν πολλές μέρες, πέρα­σαν μήνες και το νερό αυτό που κάποτε ήταν χιονάνθρωπος, βρέ­θηκε σε μιαν άλλη παραλία. Το έριξαν τα κύματα στα βρά­χια, κύλησε σε μια λακκούβα κι έμεινε εκεί. Βγήκε ο ήλιος και το ζέστανε, το έκανε μικρές σταγόνες, π' ανα­σηκώθηκαν ψηλά, μέχρι τον ου­ρανό φτάσανε, ενώθηκαν όλες μαζί, φτιάξανε ένα σύννεφο. Ο άνεμος έσυρε μαζί του το σύν­νεφο, το έφερε πάνω από το βου­νό το χιονισμένο, απ' όπου ο χιο­νάνθρωπος είχε ξεκινήσει κι εκεί το σύννεφο έπεσε σα χιόνι πάνω στην κορυφή.

Κάτι περαστικοί ορειβάτες άρ­χισαν τον χιονοπόλεμο και μετά φτιάξανε ένα χιονάνθρωπο. Του βάλανε δυο κουκουνάρια για μάτια, ένα βελανίδι για μύτη, δυο ξερά κλαριά από πεύκο για χέρια. Μετά φύγανε και ξεχάσανε το στόμα.

Μα αυτό δεν στενοχώρησε τον χιονάνθρωπο. . Ήταν τόσο χα­ρούμενος, που δεν χάθηκε ούτε στην πλατεία, ούτε στη μανια­σμένη θάλασσα, ούτε και στο βυθό με τα κοχύλια του, τα ψά­ρια του κι εκείνον τον απαίσιο, τον κακό καρχαρία του.

πηγή : www.bizeli.com

- Μπορούμε στη συνέχεια να δραματοποιήσουμε το παραμύθι και να το εικονογραφήσουμε.

- Να φτιάξουμε χιονανθρωπάκια που δεν λιώνουν ποτέ, από αλμυρό ζυμάρι.

- Να γίνουμε ζευγάρια ήλιος-χιονάνθρωπος και να κάνουμε θεατρικό παιχνίδι με μουσική υπόκρουση το  "Χειμώνα" του Vivaldi. Ο ήλιος πλησιάζει το χιονάνθρωπο και τον ζεσταίνει. Εκείνος προσπαθεί να αντισταθεί μα σιγά-σιγά λιώνει, ώσπου στο τέλος γίνεται νεράκι.

Την ημέρα των ερωτευμένων (14/2), γνωρίσαμε και δραματοποιήσαμε το μύθο της αμυγδαλιάς που μιλά για την αγάπη της Φυλλίδας και του Δημοφώντα.  Εμείς γνωρίσαμε την α΄εκδοχή του μύθου και την ώρα της δραματοποίησης αλλάξαμε το τέλος, κάνοντάς το πιο χαρούμενο. Η δική μας Φυλλίδα μεταμορφώθηκε ξανά σε κοπέλα, παντρεύτηκε τον αγαπημένο της και έκαναν πολλά παιδιά.

Τα παιδιά έφτιαξαν μια αμυγδαλιά, με "άνθη" από ποπ κορν, που ψήσαμε στην τάξη. 

Στολίσαμε την αμυγδαλίτσα μας στο ταμπλό της τάξης μας. Τον κορμό της κοσμεί, η πριγκίπισσα Φυλλίδα.

Γνωρίσαμε το ζωγράφο Vincent Van Gogh, παρατηρήσαμε τον πίνακά του και μάθαμε την ιστορία του. Όταν ο  Vincent van Gogh έλαβε από τον αδελφό του την είδηση της γέννησης του ανηψιού του, ζωγράφισε μια αμυγδαλιά μπροστά από έναν καταγάλανο ουρανό και ο πίνακας τοποθετήθηκε πάνω από το βρεφικό κρεβατάκι. Το μικρό παιδί έδειξε σύντομα οτι ο πίνακας προσέκλυε έντονα το ενδιαφέρον του και τον παρατηρούσε με τις ώρες.

Δεν είναι πολύ όμορφο τραγούδι η "ανθισμένη αμυγδαλιά"; Εμείς την τραγουδάμε πολλές φορές γιατί μας αρέσει πολύ και νομίζω πως η διασκευή από τα Ζουζούνια είναι υπέροχη, όπως και το αντίστοιχο βίντεο κλιπ.

Μετά τα Χριστούγεννα..όπως συμβαίνει σε κάθε σχολείο, η τάξη μας έμοιαζε άδεια και μελαγχολική. Οι ζωηρόχρωμες χριστουγεννιάτικες χειροτεχνίες, ξεκρεμάστηκαν και το δέντρο με τα λαμπερά του στολίδια, επέστρεψε ξανά στην κρυψώνα του..

 Τα παράθυρά μας είχαν άμεση ανάγκη από χαρούμενες πινελιές που θα "ζέσταιναν" το χώρο και θα καλωσόριζαν τα παιδιά όταν θα γύριζαν και πάλι στο σχολείο!

Ετοίμασα λοιπόν μερικές φιγούρες σε ένα χειμερινό σκηνικό, με γενικό θέμα "τα παιχνίδια στο χιόνι". 

Αυτό που έκανα ήταν το εξής : Επέλεξα κάποια σχέδια για χρωμάτισμα και τα επικόλλησα στο word από δύο φορές το καθένα. Πρώτα με τη φορά που είχε η κάθε φιγούρα εξαρχής και ύστερα το ίδιο σχέδιο-στις ίδιες διαστάσεις- με οριζόντια περιστροφή. Τύπωσα τις φιγούρες και χρωμάτισα. Έτσι, κολλώντας τις δυο όψεις τη μία πίσω από την άλλη, η κάθε φιγούρα απέκτησε διπλή όψη. Φαίνεται δηλαδή το ίδιο μέσα από την τάξη αλλά και βλέποντας τα παράθυρα απ΄έξω. Πλαστικοποίησα τις φιγούρες και τις κόλλησα στα παράθυρα, αφού πρώτα έστρωσα αρκετό "χιόνι" από χαρτί του μέτρου.

Η μεγαλύτερη έκπληξη όμως που περίμενε τα παιδιά ήταν άλλη…..

Ο Άγιος Βασίλης *  έλαβε το γράμμα μας και έφερε στο σχολείο, τον υπολογιστή που ζητήσαμε! 

(και μας έβαλε και background την Πάττυ! Αμέ!!! )

 * Για την προσφορά και το στήσιμο του υπολογιστή, ευχαριστώ τον άντρα της ζωής μου- Άγιο Βασίλη! 

Είναι δυο εβδομάδες τώρα που δουλεύουμε πάνω στην ενότητα "Το σώμα μου- ο εαυτός μου" με ποικίλες σχετικές δραστηριότητες. Την εβδομάδα που μας πέρασε ασχοληθήκαμε με τρεις από τις πέντε αισθήσεις (όραση, ακοή και αφή)  Νομίζω πως ήταν η προϋπόθεση προκειμένου να κατανοήσουν τα παιδιά, μια μέρα όπως η σημερινή, τί σημαίνει για κάποιους ανθρώπους να μην είναι αρτιμελείς, να αντιμετωπίζουν ενδεχομένως κινητικά προβλήματα ή προβλήματα αισθητηριακά (όρασης, ακοής).

Αφού παρατηρήσαμε το εποπτικό υλικό και το συζητήσαμε όλοι μαζί, θέσαμε ως προβληματισμό, το πώς μπορούν να ζωγραφίζουν εκείνοι οι άνθρωποι που δεν έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν με τα χέρια τους. Δύο από τα παιδιά μάντεψαν σωστά, είπαν δηλαδή οτι μπορούν να ζωγραφίζουν με το στόμα ή το πόδι τους. Πόσο εύκολο όμως πίστεύαν πως είναι κάτι τέτοιο; Πρότεινα να δοκιμάσουμε κι εμείς να ζωγραφίσουμε με το στόμα και η ιδέα τα ενθουσίασε! Ζωγράφισαν όλα τα παιδιά και διαπίστωσαν στην πράξη οτι δεν ήταν εύκολη υπόθεση.

Ύστερα μιλήσαμε για κάποιες άλλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με αναπηρίες και καταλήξαμε στο συμπέρασμα οτι πρέπει να τους βοηθάμε και να τους προσέχουμε όπως μπορούμε!

Τα παιδιά δούλεψαν φυσικά το θέμα αυτό και με τις δυο δασκάλες. Έτσι, όταν πήγα στο νηπιαγωγείο το μεσημέρι, είχαν ήδη φτιάξει με τη συνάδελφό μου Άννα, μια χειροτεχνία που μου άρεσε πάρα πολύ και συνοδευόταν από ένα σπουδαίο, ανθρώπινο μήνυμα.

Ας περπατάμε λοιπόν δίπλα τους, κάνοντας όσα βήματα ο καθένας μας μπορεί. Να νοιαζόμαστε ουσιαστικά μα πάνω από όλα να δείχνουμε σεβασμό στην προσωπικότητα, τις ανάγκες και τις ικανότητές τους.

Σημειώσεις :

1) Για τη ζωγραφική με το στόμα χρησιμοποιήσαμε πινέλα και τέμπερες. Πρώτα όμως περάσαμε το πινέλο σε ένα καλαμάκι ώστε να φτιάξουμε μια αυτοσχέδια θηκούλα και να μην έρθουν σε άμεση επαφή τα χείλη των παιδιών με το πινέλο, για λόγους υγιεινής. 

2) Το εποπτικό υλικό που χρησιμοποιήσαμε, το εκτύπωσα από τη super σελίδα Kindy Kids και μπορείτε να το βρείτε εδώ

Σήμερα στην τάξη μας είδαμε πολλές φωτογραφίες από παιδιά της ίδιας περίπου ηλικίας με εμάς, που δυστυχώς στερούνται ακόμα και τα βασικά αγαθά. Συζητήσαμε και προβληματιστήκαμε σχετικά με το ποια είναι τα βασικά αγαθά για τη ζωή μας και το ποια πιστεύουμε πως είναι τα δικαιώματα που μπορεί να έχει το κάθε παιδί ανεξάρτητα με τη χώρα που ζει. Στη συνέχεια καταγράψαμε τις ιδέες των παιδιών και ετοιμάσαμε μια συμβολική εργασία.

Σ`αυτή την εργασία, τα παιδιά χρωμάτισαν  το "κορίτσι με το περιστέρι" του picasso ενώ δίπλα στην εικόνα είχα τυπώσει το ποίημα του Russel με τις μεγάλες αλήθειες..

Αντιγράψαμε τον τίτλο "Ημέρα του παιδιού" και τυλίξαμε την εργασία μας σε ρολό με κορδελίτσα, για να το δώσουμε στη μαμά και τον μπαμπά.

Μπορείτε να αποθηκεύσετε την εικόνα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στα πλαίσια της γνωριμίας των παιδιών με έργα μεγάλων ζωγράφων.

• Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική, μαθαίνει να κατακρίνει
• Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα, μαθαίνει να καυγαδίζει.
• Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία, μαθαίνει να είναι ντροπαλό.
• Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή, μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο.
• Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση, μαθαίνει να είναι υπομονετικό.
• Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο, μαθαίνει να εκτιμά.
• Αν ένα παιδί ζει μέσα στην δικαιοσύνη, μαθαίνει να είναι δίκαιο.
• Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια, μαθαίνει να πιστεύει.
• Αν ένα παιδί ζει μέσα σε επιδοκιμασία, μαθαίνει να έχει αυτοεκτίμηση.
• Αν ένα παιδί ζει μέσα σε παραδοχή και φιλία μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο.    R.Russel

Χρόνια πολλά σε όλα τα παιδιά της γης με την ελπίδα να μπορέσουν να δουν τον κόσμο τους να ομορφαίνει μέρα με τη μέρα..