Archive for the ‘Βιβλιο-κριτικές’ Category

Αξίζει να το κολλήσουμε στον καθρέφτη της τουαλέτας και να διαβάζουμε αυτές τις φράσεις κάθε πρωί..

“Ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί, ενθουσιασμένος από όλα αυτά που μπορώ να κάνω προτού το ρολόι χτυπήσει μεσάνυκτα.

Σήμερα έχω υπευθυνότητες και καθήκοντα να εκπληρώσω. Είμαι σημαντικό άτομο. Η δουλειά μου είναι να διαλέξω τι είδους ημέρα θα έχω σήμερα.

Σήμερα μπορώ να αισθανθώ θλίψη επειδή δεν έχω περισσότερα χρήματα ή να χαρώ γιατί τα οικονομικά μου με ενθαρρύνουν να σχεδιάσω τις αγορές μου προσεκτικά και να αποφύγω τις σπατάλες.

Σήμερα μπορώ να γκρινιάξω για την κατάσταση της υγείας μου ή να χαρώ επειδή είμαι ζωντανός.

Σήμερα μπορώ να παραπονεθώ σχετικά με αυτά που δεν μου παρείχαν οι γονείς μου καθώς μεγάλωνα ή να αισθανθώ ευγνώμων που μου επέτρεψαν να γεννηθώ.

Σήμερα μπορώ να κλάψω επειδή τα ρόδα έχουν αγκάθια ή να γιορτάσω το γεγονός ότι τα αγκάθια έχουν ρόδα.

Σήμερα μπορώ να θρηνήσω την έλλειψη φίλων ή να ξεκινήσω με λαχτάρα την αναζήτηση νέων σχέσεων.

Σήμερα μπορώ να γκρινιάξω επειδή πρέπει να πάω στη δουλειά ή να ξεφωνήσω με χαρά επειδή έχω δουλειά να κάνω.

Σήμερα μπορώ να παραπονεθώ επειδή έχω να πάω στο σχολείο ή να ανοίξω το μυαλό μου και να το γεμίσω με καινούρια κομματάκια γνώσεων.

Σήμερα μπορώ να μουρμουρίσω επειδή έχω να κάνω δουλειές στο σπίτι ή να αισθανθώ τιμή επειδή ο Θεός μου έδωσε ένα καταφύγιο για το νου, το σώμα και την ψυχή μου.

Το σήμερα ξεδιπλώνεται μπροστά μου, περιμένοντας να του δώσω σχήμα και μορφή. Και να ’μαι εδώ να στέκομαι, ο γλύπτης που θα αναλάβει το γλυπτό.

Το πώς θα μοιάζει το σήμερα είναι δικό μου θέμα. Έχω την ευκαιρία να διαλέγω τι είδους ημέρα θα έχω!

Να έχετε μια σπουδαία μέρα…εκτός αν έχετε άλλα σχέδια!”

Ήταν ένα τόσο δα μικρό απόσπασμα..από το βιβλίο “Από πρίγκιπας..βάτραχος και τούμπαλιν” το οποίο εντελώς τυχαία ανακάλυψα σε e-book αν και δυστυχώς δεν είναι ολόκληρο σε ηλεκτρονική μορφή κι έτσι μου έμεινε ανολοκλήρωτο.  Απίστευτη γραφή με τόσο χιούμορ που πραγματικά μπορεί και να το σκεφτεί κανείς σοβαρά πλέον να αλλάξει κάποιες συνήθειές του.

Ο Άγγελος Ροδαφηνός έχει γράψει επίσης το βιβλίο “Οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι” μέρος του οποίου υπάρχει επίσης σε e-book.  Αξίζει να ρίξετε μια ματιά εδώ http://www.rodafinos.cjb.net/ για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.

Δεν με ξέρει, δεν τον ξέρω τον συγγραφέα, απλώς ενθουσιάστηκα και το εκφράζω ως συνήθως Ίσως γιατί είμαι πάντα σε διαρκή αυτοεξέταση και με την ανάγκη να ξεπεράσω κάποια πράγματα που με πάνε πίσω..ενώ ταυτόχρονα παλεύω με πείσμα να τα διαιωνίζω. Φοβίες, παλιά κολλήματα, χαζές ιδέες..

Δεν πιστεύω οτι με ένα βιβλίο μπορεί κάποιος να αλλάξει στάση ζωής απ`τη μια μέρα στην άλλη.Ένα λιθαράκι όμως μπαίνει στο μυαλό.. ένα παραπάνω σπρωξιματάκι, που άμα συμπέσει και με το σωστό timing μπορεί και να σώσει μια ψυχή από την αυτοκαταστροφή.

Η Ζυράννα Ζατέλη δεν είναι μια ακόμα συγγραφέας. Είναι μια κατηγορία από μόνη της. Τα γραπτά της αντιπροσωπεύουν απόλυτα την ίδια της την εικόνα.  Σε μαγνητίζουν ακόμα κι αν σε ανατριχιάζουν ελαφρά.. σε καθηλώνουν να ασχοληθείς μαζί τους γιατί δεν υπάρχουν όμοιά τους και κερδίζουν τις εντυπώσεις και την παραδοχή όλων των αναγνωστών είτε τους αρέσουν οι ιστορίες της, είτε όχι. Και αυτό γιατί η γραφή της είναι άψογη, αριστοτεχνική από κάθε άποψη.

Δεν ξέρω να πω, αν είμαι πιο πολύ εντυπωσιασμένη από την ίδια τη Ζατέλη ή από το γράψιμό της. Όλα άρχισαν όταν κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο (το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας) με τίτλο “Το Πάθος χιλιάδες φορές” και έγινε ένας μικρός χαμός στα blogs. Κι εγώ κατά την προσφιλή μου συνήθεια ξεκίνησα να ερευνώ περί τίνος πρόκειται κι αν η συγγραφέας που ως τότε αγνοούσα, αξίζει τον ντόρο που γίνεται γύρω από το όνομά της.

Και αρχίζω να διαβάζω κάτι μαγικά πράγματα. Πως γράφει ένα βιβλίο κάθε εφτά χρόνια με το ρυθμό που γεννούν τα ελάφια. Φοράει πάντα μωβ ρούχα και ζει μόνη της σε ένα σπίτι γεμάτο από κάθε λογής μικροσκοπικά, πρωτότυπα, παράξενα αντικείμενα. Κάνει υπέροχη συντροφιά με τις γάτες της που υπεραγαπά και ταξιδεύει συνεχώς με τραίνα και λεωφορεία σε όλο τον κόσμο κρατώντας σημειώσεις στο μπλοκ της με μωβ στυλό. Δεν διαθέτει κινητό και υπολογιστή και γράφει πάντα σε γραφομηχανή τα οχτακοσασέλιδα μυθιστορήματά της. Είναι λεπτεπίλεπτη. Τρώει σαν πουλάκι και σχεδόν αποκλειστικά  ένα σάντουιτς με πτι μπερ και λουκούμι που το λέει “πλακωτό”  ενώ οι συνδαιτυμόνες της τρώνε και πίνουν πλήθος εδεσμάτων. Είναι σαν νεράιδα της νύχτας. Σαν ξωτικό βγαλμένο από δάσος παραμυθιού. Ξετρυπώνει κάθε εφτά χρόνια να καταθέσει ένα βιβλίο θησαυρό από τη φαντασία της και μετά χάνεται πάλι. Κι είναι τέτοια η μορφή της και ο μύθος που την περιβάλλει που όταν τα διαβάζεις αναρωτιέσαι..είναι όντως από τη φαντασία της όλα αυτά ή μήπως τα ζει? Έχω δει να χρησιμοποιούν τη φράση “ζατελικό σύμπαν”  και είναι πράγματι πολύ εύστοχη.  Εκεί που διαβάζεις για πραγματα ανθρώπινα, αρχίζουν να συμβαίνουν τρελά πράγματα. Οι ήρωές της ζουν σε έναν δικό τους σύμπαν όπου όλα μπορούν να γίνουν.

Διάβασα πρώτα το μυθιστόρημα που έγραψε το 1993 “Και με το φως του λύκου επανέρχονται”. Είναι ο,τι πιο παράξενο έχω διαβάσει ως τώρα..Είμαι τόσο μαγεμένη γιατί μου άφησε μια πολύ περίεργη αίσθηση..όχι σαν να διάβασα ένα βιβλίο αλλά σαν να έβλεπα ένα όνειρο σε συνέχειες. Μου ξυπνούσε το ασυνείδητο, το ένιωθα πολύ έντονα. Ακόμα και τα όνειρα που έβλεπα αυτό το διάστημα ήταν σεναριακά πολύπλοκα. Με το που τελείωσε αγόρασα τα επόμενα 2. Καλά που την ανακάλυψα τώρα κι έτσι έχω μπόλικο υλικό να διαβάσω. Οι φανατικοί αναγνώστες της το φέρουν βαρέως που πρέπει να περιμένουν 7 χρόνια ώσπου να βγει το επόμενο έργο της. Είναι κι αυτό μέρος της μαγείας της όμως.

Δεν θα προτείνω να διαβάσετε τα βιβλία της. Είναι τεράστια, πολύπλοκα, γραμμένα με πολυτονικό σύστημα και μικρή γραμματοσειρά.Γεμάτα από τη φύση, την ελληνική ύπαιθρο,θανάτους, έρωτες και μεταφυσικά στοιχεία. Μπορεί εγώ όπως και πολλοί πολλοί άλλοι να τα βρίσκω συγκλονιστικά, αλλά δεν θα τα δώριζα ούτε θα τα πρότεινα αν δεν ήμουν σίγουρη πως ο παραλήπτης θα μαγευτεί εξίσου.  Κάποιος σχολιαστής της έλεγε “Είναι τέτοια τα βιβλία της που δεν χρειάζεται να τα ψάξεις για να τα διαβάσεις, αν είναι να συμβεί, θα έρθουν αυτά να βρουν εσένα”

Αν είναι γραφτό λοιπόν, θα έρθουν και σε σας. Εγώ απλά δηλώνω ευτυχής που την ανακάλυψα..

Δύο από τα πιο πολύτιμα βιβλία μου, παρά το μικρό μέγεθος και την φαινομενική τους απλότητα. Ο,τι πρέπει για το καλοκαίρι.

“Ο Ντεμιάν είναι ένας ανήσυχος νεαρός φοιτητής που προσπαθεί να ανακαλύψει τον εαυτό του. Οι αναζητήσεις του τον κατευθύνουν στον “Χοντρό”, έναν πολύ ιδιόρρυθμο ψυχαναλυτή που τον βοηθά να αντιμετωπίσει τη ζωή και να βρει απαντήσεις στα ερωτήματά του με έναν τρόπο πολύ πρωτότυπο: σε κάθε συνάντηση, του διηγείται από μία ιστορία, κλασική ή μοντέρνα, “ανατολίτικη” ή “δυτικότροπη”, που πηγάζει από τη λαϊκή προφορική παράδοση ή απευθείας από τη φαντασία του “Χοντρού”. Οι ιστορίες αρχίζουν να λειτουργούν ως παραβολές, και ο Ντεμιάν κατασιγάζει τις αγωνίες και τις ανασφάλειές του, ωριμάζοντας μάλλον, παρά βρίσκοντας “έτοιμες λύσεις” και “συνταγές ευτυχίας”… “

Είναι γεμάτα ιστορίες, σύντομες κι όμως τόσο εύστοχες, τόσο σοφές που φωτίζουν το νου και αφυπνίζουν το πνεύμα. Μια προσέγγιση ενός πραγματικά χαρισματικού θεραπευτή, του Χόρχε Μουκάι, που όλοι θα θέλαμε να είχαμε μια κουβεντούλα μαζί του και να ακούσουμε το είδος της ιστορίας που θα επέλεγε για εμάς.

Μεταφέρω εδώ μια από τις ιστορίες που κράτησα σαν φυλαχτό στη μνήμη μου….
” Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο,και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα.Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας, που όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο, έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους, του όγκου και της δύναμής του… Όμως, μετά την παράσταση, και λίγο πριν επιστρέψει στη σκηνή ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος σε ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο οτι ένα ζώο που μπορεί να ξεριζώσει δέντρα με τη δύναμή του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.
Μα τί τον κρατάει?
Γιατί δε το σκάει?
Όταν ήμουν μικρός πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή έναν θείο μου για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε οτι ο ελέφαντας δεν το έσκαγε γιατί ήταν δαμασμένος.
Έκανα τότε την προφανή ερώτηση : ” Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν”?
Δεν θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα. Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα -ευτυχώς για μένα- οτι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε να ανακαλύψει την απάντηση.

Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ`ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.

Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα το νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βεβαιος οτι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα παρ`όλες του τις προσπάθειες δεν τα είχε καταφέρει, γιατί εκείνο το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.
Φαντάστηκα οτι θα κοιμόταν εξαντλημένο και οτι την επόμενη μέρα θα προσπαθουσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο..Ώσπου μια μέρα, μια φριχτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας ου βλέπουμε στο τσίρκο, δεν το σκάει επειδή νομίζει οτι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
Και το χειρότερο είναι οτι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.
Έτσι είναι Ντέμιαν. Όλοι είμαστε λιγο-πολύ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας οτι “δεν μπορούμε” επειδή μια φορά πριν από πολύ καιρό, οταν είμασταν μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.
Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα “Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω”
Μεγαλώσαμε κουβαλώντας αυτό το μήνυμα που επιβάλαμε στον εαυτό μας…Όταν μερικές φορές, νιώθουμε τους χαλκάδες να σφίγγουν τα πόδια μας και ακούμε τον ήχο της αλυσίδας μας, κοιτάζουμε λοξά το παλούκι και σκεφτόμαστε :
Δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω.

Ας σκεφτούμε με αφορμή αυτή την ιστορία, τα προσωπικά μας “δεν μπορώ”.
Και επί τη ευκαιρία, ας λάβουμε και το πιο πλάγιο μήνυμα, αυτό που σχετίζεται με το βάναυσο τρόπο μεταχείρισης των ζώων στο τσίρκο και ας μην πάει ΠΟΤΕ ξανά ΚΑΝΕΙΣ να γίνει συνένοχος, επιβραβεύοντας αυτά τα εγκλήματα. ΜΑΚΡΙΑ από τσίρκο με ζώα!

Γράφω, με τη νοσταλγία του ανθρώπου που γυρνά από ρομαντικό καλοκαιρινό ταξίδι.. Επέστρεψα κι όμως ο νους μου ταξιδεύει ακόμα εκεί..Το φως και η αύρα του, με ακολουθούν ακόμα..Αυτό το βιβλίο έχει ένα άρωμα ολόδικό του, που σε μεθά σαν γλυκό κρασί και σε παρασέρνει σε έναν κόσμο, όπου ο Έρωτας είναι ο μόνος κυρίαρχος..
Δεν γίνεται να μην αφεθείς..να μην ποθήσεις να συντροφεύσεις την Κλαίλια στη βάρκα της και να συλλογιστείς στο απαλό της λίκνισμα και για τα δικά σου λάθη, τις δικές σου απώλειες, τα όνειρα που σε καλούν να παλέψεις, μέχρι κάποτε να καταφέρεις να τα αγγίξεις..
Η Λένα Μαντά με το “Σπίτι δίπλα στο ποτάμι” είχε ήδη κερδίσει το ενδιαφέρον και το θαυμασμό μου. Με αυτό το βιβλίο όμως..στόχευσε απευθείας στην καρδιά μου. Ένιωσα τόσα πολλά συναισθήματα για τους ήρωες, που ήδη θλίβομαι από την έλλειψή τους…
Ο Παύλος με συγκίνησε βαθιά, τον αγάπησα από την πρώτη εμφάνισή του και τον νοιαζόμουν ως το τέλος.. Ο Νικηφόρος με ενόχλησε αρκετά, μα δεν μου προκάλεσε θυμό γιατί απλά τον ψυχανεμίστηκα από νωρίς και “τα έβαζα” με την Κλαίλια που του έδωσε τόσα περιθώρια ώστε να σκορπίσει έναν τέτοιο πόνο. Κι όμως..όταν υπάρχει ένας τέτοιος ορμητικός Έρωτας .. μπορεί η Κόλαση να μοιάζει με Παράδεισο και εύκολα να ξεγελαστείς..
Η Κλαίλια πότε με εξόργιζε, πότε την συμπονούσα, πότε διέκρινα πως μοιάζουμε σε πολλά και ως το τέλος δεν ήξερα αν τελικά θα συμφιλιωθούμε εμείς οι δυο. Ίσως φταίει το οτι μου θύμισε…και δικά μου δακρυσμένα μονοπάτια. Ήθελα να την συνεφέρω, να τη μαλώσω σαν μικρό παιδί αλλά και να μπορούσα να το κάνω σε τί θα ωφελούσε άραγε.. Ποιος μπορεί να βάλει φρένο στον Έρωτα..Άλλωστε σ`αυτό το ρόλο υπήρχε πάντα η γλυκιά Ευγενία, και φυσικά.. ο απόλυτα ερωτευμένος και αφοσιωμένος Παύλος…
Σαράντα κύματα λοιπόν πέρασε η σχέση μου με την Κλαίλια. Κάποτε όμως με κέρδισε και στο τέλος με συγκίνησε βαθιά..

Αν αυτό το βιβλίο ήταν γλυκό…. θα ήταν γλυκό τριαντάφυλλο ..
Αν ήταν πράγματι σαν βροχή…θα ήταν μεθυστικές σταγόνες από το άρωμα μιας εποχής που πότισε και τη δική μας καρδιά …Κάποτε…

Δεν το κρίνω…λέω μονάχα πως το αγάπησα πολύ.
Πως αρνούμαι ακόμα να του βρω μια θέση στη βιβλιοθήκη μου.. Προτιμώ να το έχω δίπλα μου να το κοιτάζω..να ανατρέχω σε αγαπημένες φράσεις..να αναπολώ την Κέρκυρα που ασκεί πάνω μου μεταφυσική γοητεία… να χαιδεύω τα ανάγλυφα γράμματα και την πολύτιμη, προσωπική μου αφιέρωση από τη Λένα Μαντά στην πρώτη σελίδα του.

Καλοτάξιδο να`ναι Λένα μου…
Η Κλαίλια ήδη βλέπει τη βάρκα της να γεμίζει, σαν τη βάρκα της Μαντα-λένας αφού το βιβλίο είναι σταθερά πρώτο στη λίστα των best sellers σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και επαρχία!
Kαι για το τέλος φύλαξα το τραγούδι που από δω και στο εξής θα`ναι το soundtrack του “Έρωτα σαν Βροχή”..
Η ίδια η συγγραφέας του άλλωστε το επέλεξε..Υπέροχοι στίχοι..

Αγαπάω πάρα πολύ τα βιβλία. Διαβάζω από πολύ μικρή και όσα πράγματα και αν αλλάζουν στο πέρασμα του χρόνου, ξέρω ότι ποτέ δεν θα αλλάξει η φυσική μου έλξη για κάθε χώρο που φιλοξενεί βιβλία. Υπάρχει πάντα το «κατάλληλο» βιβλίο για τον καθένα μας. Αυτό που θα μας συντροφεύσει διδάσκοντάς μας ή ψυχαγωγώντας μας ανάλογα με την συναισθηματική περίοδο που περνάμε. Κι είναι μαγευτική η διαδικασία της αναζήτησης ενός βιβλίου που πρόκειται να αγαπήσουμε. Πολύ προσωπική και γοητευτική. Αρκεί φυσικά κανείς να μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία και να μην αρπάζει το οποιοδήποτε best seller ακούγεται εκείνη την περίοδο.
Ένα βιβλίο που κίνησε το ενδιαφέρον μου ήταν «Ο κήπος του Επίκουρου» του Γιάλομ. Ο υπότιτλος «αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου» ήταν πολλά υποσχόμενος και αυτό που μου άσκησε τη μεγαλύτερη έλξη όταν το ξεφύλλισα, ήταν η αναφορά σε Έλληνες φιλοσόφους. Αμφιταλαντεύτηκα. Μετά από 2 μισά βιβλία του που έχω διαβάσει (και μετά το «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» που το βρήκα πραγματικά αξιόλογο), μου δημιούργησε τελικά μια αρνητική αίσθηση και με απώθησε ως ψυχοθεραπευτής.
Δεν το αγόρασα το βιβλίο και ούτε προτίθεμαι να το κάνω για έναν πολύ βασικό λόγο.
Γιατί ένας άνθρωπος άθεος όπως ο Γιάλομ δεν δύναται κατά τη γνώμη μου να καθησυχάσει έναν τέτοιο βαθιά ριζωμένο φόβο στις ψυχές των ανθρώπων. Ο Γιαλομ σε συνέντευξη του αναφέρει :

-Η σχέση σας με τη θρησκεία;
“Δεν υπάρχει. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος ξεμπερδεύει με τον Θεό όσο περισσότερο εξοικειώνεται με την ιδέα του θανάτου. Ο σεβασμός προς τον θάνατο σε κάνει άθεο. Είναι απίστευτο το τι έχουν σκαρφιστεί κατά καιρούς οι άνθρωποι για να αποκλείσουν τον θάνατο από τη ζωή τους. Κάποιες θρησκείες βρίσκουν παρηγοριά στην υποτιθέμενη μεταθανάτια ζωή, θεωρώντας ότι οι νεκροί δίνουν ραντεβού σε ένα είδος reunion πάρτι με καλεσμένα όλα τα αγαπημένα τους πρόσωπα.»
«Οσο λιγότερα απωθημένα αφήνουμε μέσα μας τόσο λιγότερο φοβόμαστε να πεθάνουμε. Αφήστε μόνο ένα φέρετρο πίσω σας, χωρίς “γιατί” και “μακάρι”.
Read the rest of this entry »