Archive for the ‘Βιβλιο-κριτικές’ Category

Θυμάμαι παλιά, έμπαινα στα βιβλιοπωλεία ή πήγαινα σε εκθέσεις βιβλίου και δεν είχα ιδέα αν θα έβρισκα κάποιο βιβλίο να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον και ποιο θα ήταν αυτό. Τριγυρνούσα και έψαχνα για ώρες ώσπου κάποια στιγμή, αποφάσιζα. 

Αυτή τη διαδικασία πια την κάνω από το internet. Βλέπω τις νέες κυκλοφορίες, διαβάζω κριτικές αναγνωστών κα φτάνω τελικά στο βιβλιοπωλείο ξέροντας ακριβώς τί θέλω να αγοράσω. 

Με τη "Μαυρούλα" όμως δεν έγινε έτσι. Γνωριστήκαμε κατευθείαν στο βιβλιοπωλείο. Τον περασμένο Ιούνιο.

Με τέτοιο τίτλο που είχε δεν μπόρεσα να της αντισταθώ! Πρώτη μέρα στο σχολείο είναι αυτή!  

Πρώτη μέρα στο σχολείο! Και η Mαυρούλα ανησυχεί! Κι αν δεν κάνει νέους φίλους; Η Mαυρούλα για να είναι σίγουρη φέρνει στην τάξη το αγαπημένο της κατοικίδιο… ένα ποντικάκι, τον Φαγκρή! Το μάθημα ξεκινά, όμως απότομα σταματά! Μόλις εμφανίστηκε ο Φαγκρής, οι γάτες τον πήραν στο κυνήγι! Είναι οι γάτες και τα ποντίκια πραγματικά εχθροί;

Μου άρεσε τόσο πολύ, που δεν περίμενα να έρθει ο Σεπτέμβρης. Τη διάβασα στα παιδιά μου λίγο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές. Γέλασαν πάρα πολύ και  μου ζήτησαν να το ξαναδιαβάσουμε πολλές φορές. Έχει πολύ πλάκα, είναι πρωτότυπο και η εικονογράφηση είναι πλούσια και γεμάτη ζωντάνια.

Βρήκαμε έτσι την αφορμή για να κάνουμε μια ανασκόπηση. Να θυμηθούμε πώς νιώθαμε όταν είχαμε πρωτοέρθει στο σχολείο και πόσα πολλά ζήσαμε παρέα όλη τη χρονιά. Πόσο μεγαλώσαμε, πόσο αλλάξαμε..! Πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός!

Ανυπομονώ να το διαβάσω και στα καινούρια μου παιδάκια! Αρκεί να με καλέσουν προτού εκείνα συνηθίσουν για τα καλά και φτάσω τελευταία και καταιδρωμένη! 

Σας το προτείνω!!!

Μόλις συνειδητοποίησα το λόγο που  -τα περασμένα Χριστούγεννα - λάτρεψα με την πρώτη ματιά,  αυτό το ζευγάρι κούκλες!!!

Είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που η αδερφούλα μου μου τις πήρε για δώρο κι εγώ χοροπηδούσα σαν μικρό παιδί! 

Ναι, σίγουρα είναι απλά δυο νανάκια αλλά δεν θυμίζουν αρκετά τους "Βλακέντιους" του Roald Dahl ;

Πιστεύω πως ασυνείδητα αυτό ήταν που με τράβηξε τόσο πολύ σ`αυτές!

Ήταν ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία του! Το είχα δανειστεί με πολλή χαρά από τη δανειστική βιβλιοθήκη του σχολείου, στην Τετάρτη Δημοτικού. Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα είναι το πόσο λαίμαργος και βρώμικος ήταν ο κύριος Βλακέντιος. Κάθε φορά που έτρωγε, τα μούσια του γέμιζαν φαγητά. Και όποτε ένιωθε καμιά λιγούρα, έβρισκε πάντα κάποιο ξεχασμένο μεζεδάκι από φαγητό στα μούσια του  :-) 

Ίσως δεν είναι από τα πιο γνωστά του βιβλία. Αλλά έχει κι αυτό το δικό του ξεχωριστό ύφος!

Αυτή εδώ είναι η υπέροχη "συγγραφική καλυβούλα" του Ρόαλντ Νταλ. 

Εκεί μέσα περνούσε ατέλειωτες ώρες δημιουργώντας τις μαγικές ιστορίες για τους μικρούς αναγνώστες του. Γεμάτες με χιούμορ, ζωντάνια, ατέλειωτες σκανταλιές, πονηριές και τεχνάσματα που ξετρέλαιναν τα παιδιά και προκαλούσαν απανωτά σοκ σε γονείς και δασκάλους!

Ο Ρόαλντ Νταλ δεν άφηνε ποτέ κανέναν άλλον να μπει σ`αυτόν τον προσωπικό του χώρο. Είχε μέσα εκατοντάδες αγαπημένα του μικροπράγματα και το μόνο που φρόντιζε ο ίδιος να παραμένει καθαρό ήταν το λιτό γραφειάκι του, με την τσόχινη επιφάνεια και τα καλοξυσμένα του μολύβια. Καθόταν πάντα σε μια καρέκλα με τρύπα στην πλάτη (αυτό τον βοηθούσε στο να μην πονά η σπονδυλική του στήλη) και κρατούσε τα πόδια του ζεστά, κρυμμένα μέσα σε έναν υπνόσακο.

Λένε οτι η καλυβούλα του παραμένει στην ίδια κατάσταση μέχρι και σήμερα, χωρίς να έχουν πειραχτεί ούτε τα τελευταία αποτσίγαρα που άφησε μέσα στο τασάκι του.

"Ο Ρόαλντ Νταλ είχε ένα πολύ αυστηρό ηµερήσιο πρόγραµµα. Έτρωγε το πρωινό του στο κρεβάτι και άνοιγε την αλληλογραφία του. Στις δέκα και µισή, διέσχιζε τον κήπο και πήγαινε στη συγγραφική καλύβα του όπου δούλευε έως τις δώδεκα το µεσηµέρι, οπότε και επέστρεφε πίσω στο σπίτι για µεσηµεριανό που αποτελούνταν συνήθως από ένα τζιν µε τόνικ, µαζί µε γαρίδες Νορβηγίας µε µαγιονέζα και µαρούλι. Ύστερα από κάθε γεύµα, ο Ρόαλντ και η οικογένειά του έτρωγαν σοκολάτες που τις διάλεγαν από ένα πλαστικό κόκκινο κουτί. Έπειτα από ένα µικρό υπνάκο, έπαιρνε µαζί του ένα θερµός µε τσάι και επέστρεφε στη συγγραφική καλύβα του για να δουλέψει από τις τέσσερις έως τις έξι. Και στις έξι ακριβώς ήταν και πάλι έτοιµος για το βραδινό του. Πάντα έγραφε µε µολύβι και µάλιστα µε ένα πολύ συγκεκριµένο, που ήταν κίτρινο και µε γόµα στην άκρη. Προτού ξεκινήσει, φρόντιζε να έχει πάντα έξι φρεσκοξυσµένα µολύβια στη µολυβοθήκη δίπλα του. Αυτά κρατούσαν περίπου δύο ώρες προτού ξαναχρειαστούν ξύσιµο. Ο Ρόαλντ είχε τις παραξενιές του και µε το χαρτί που χρησιµοποιούσε. Έγραφε όλα τα βιβλία του σε ένα συγκεκριµένο τετράδιο µε κιτρινωπά φύλλα, το οποίο ήταν ειδική παραγγελία από τη Νέα Υόρκη. Έγραφε και ξανάγραφε, ώσπου να σιγουρευτεί ότι και η παραµικρή λέξη ήταν όπως την ήθελε. Και φυσικά πετούσε πολύ απ’ το κιτρινωπό χαρτί. Μια φορά το µήνα, όταν πια το τεράστιο καλάθι των αχρήστων ήταν έτοιµο να ξεχειλίσει, άναβε µια µεγάλη φωτιά έξω από την καλύβα και τα έκαιγε. Σύντοµα, ο ένας τοίχος είχε πάψει να είναι άσπρος, αφού είχε µαυρίσει από τον καπνό. Κάθε που τέλειωνε ένα βιβλίο ο Ρόαλντ, έδινε το πάκο από κίτρινα χαρτιά στη Γουέντι, τη γραµµατέα του, κι εκείνη τα δακτυλογραφούσε για να στείλει, ολοκληρωµένο και καθαρογραµµένο, το χειρόγραφο στον εκδότη. " (από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, διαβάστε περισσότερα εδώ )

Χθες βράδυ, πρόλαβα να δω μόλις τα τελευταία δέκα λεπτά από ένα σχετικό αφιέρωμα, στην εκπομπή "Μεγάλοι Συγγραφείς" από το κανάλι της Βουλής. Στους τίτλους τέλους ένιωθα την καρδιά μου ξεχειλισμένη από συγκίνηση κι έκλαιγα από αγάπη κι ευγνωμοσύνη γι`αυτόν τον άνθρωπο. Από εκείνη την ώρα επεξεργάζομαι συνεχώς αυτό το συναίσθημα. Δεν ήταν ο ενήλικος εαυτός μου που ξέσπασε σε δάκρυα τόσο αυθόρμητα, αλλά το παιδί που ήμουν τότε που διάβαζα με τόση λαχτάρα τα βιβλία του. Του χρωστάω απίστευτες παιδικές συγκινήσεις, την μεγαλύτερη χαρά και έκπληξη που βίωσα ποτέ ως αναγνώστρια. Γιατί το γράψιμό του δεν ήταν απλά σαν ενός συγγραφέα που απευθύνεται σε παιδιά, ήταν σχεδόν συνομωτικό εκείνο το διάβασμα.. Είχα την ενοχή της σκανδαλιάς, σαν να ήταν κι αυτός ένα παιδί και με παρέσυρε στις αταξίες του. "Τα έβαζε" με τους μεγάλους και φρόντιζε να παίρνουν πάντα το μάθημά τους γιατί δεν ήταν φιλικοί όπως έπρεπε με τα παιδιά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που τόσο πολλοί εκπαιδευτικοί και γονείς έβρισκαν τα βιβλία του "ακατάλληλα" για παιδιά και το χιούμορ του ακραίο έως και αηδιαστικό!! (…Πόσο λυπηρό είναι αλήθεια, να "ανακατεύονται" με παιδιά, και μάλιστα σε τόσο σοβαρούς ρόλους, άνθρωποι τόσο "ξένοι" με την παιδική ψυχολογία…)

Ο ίδιος έλεγε : «Έχω πειστεί πως οι µεγάλοι έχουν ξεχάσει εντελώς πώς είναι να είσαι παιδί πέντε έως δέκα ετών… Εγώ πάλι µπορώ να θυµηθώ ακριβώς πώς ένιωθα τότε. Είµαι σίγουρος πως µπορώ" 

Και φυσικά τον πιστεύω. Και τον αγαπώ πολύ. Όπως και αμέτρητα ακόμα, μεγάλα και μικρά παιδιά που αφήνουν καθημερινά στον τάφο του, νομίσματα, μολύβια, σοκολάτες, γράμματα, ακόμα και ροδάκινα. Όλα σύμβολα, από τις ιστορίες του.

Δεν είναι ευλογημένο το πέρασμα ενός ανθρώπου στη ζωή, όταν έχει αγγίξει με τόσο μοναδικό τρόπο, τόσα πολλά παιδιά σε ολόκληρη τη γη ; Αν ποτέ ταξιδέψω στην Αγγλία, σίγουρα θα του εναποθέσω κι εγώ το δικό μου "ευχαριστώ".

Ας είναι αναπαυμένη η ψυχούλα του.

Ένα απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου…

"Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που λένε ότι είναι αληθινή.
Προφανώς, συνέβη κάπου στην Αφρική.

Έξι μεταλλωρύχοι εργάζονται σε μια πολύ βαθιά σήραγγα και βγάζουν ορυκτά από τα έγκατα της γης. Ξαφνικά, μια κατολίσθηση φράζει την έξοδο της σήραγγας και τους απομονώνει από τον έξω κόσμο. Μόλις γίνεται αυτό, με μια γρήγορη ματιά, χωρίς να πουν λέξη, εκτιμούν την κατάσταση. Είναι όλοι τους πολύ έμπειροι και καταλαβαίνουν αμέσως πως το μεγάλο πρόβλημα θα είναι το οξυγόνο. Αν κάνουν ό,τι πρέπει, τους μένουν τρεις, το πολύ τρεισήμισι ώρες αέρα.
Ο κόσμος απέξω ξέρει πως είναι εκεί εγκλωβισμένοι, μια τέτοια κατολίσθηση όμως σημαίνει ότι θα πρέπει να ανοίξουν τη σήραγγα από την αρχή για να κατέβουν να τους βρουν. Θα προφτάσουν πριν τους τελειώσει ο αέρας;
Οι έμπειροι μεταλλωρύχοι αποφασίζουν πως πρέπει να εξοικονομήσουν όσο γίνεται περισσότερο οξυγόνο.
Συμφωνούν να κάνουν την ελάχιστη δυνατή σωματική δαπάνη. Σβήνουν τις λάμπες που κρατούν και ξαπλώνουν στο πάτωμα χωρίς να μιλάνε.
Βουβοί λόγω της κατάστασης και ακίνητοι μέσα στο σκοτάδι, είναι δύσκολο να υπολογίσουν το πέρασμα του χρόνου. Συμπτωματικά, ένας μόνο έχει ρολόι. Σ’ αυτόν λοιπόν απευθύνονται όλες οι ερωτήσεις: Πόση ώρα πέρασε; Πόση απομένει; Και τώρα;
Ο χρόνος αρχίζει να μακραίνει, τα δύο λεπτά τους φαίνονται μία ώρα. Η απελπισία πριν από κάθε απάντηση κάνει ακόμη μεγαλύτερη την ένταση που νιώθουν. Ο επικεφαλής των μεταλλωρύχων συνειδητοποιεί πως αν συνεχίσουν έτσι, η αγωνία θα τους κάνει να αναπνέουν πιο γρήγορα κι αυτό μπορεί να τους σκοτώσει. Διατάζει, λοιπόν, εκείνον που έχει το ρολόι να ελέγχει, εκείνος μόνο, το πέρασμα της ώρας. Κανένας πλέον δεν θα κάνει ερωτήσεις, θα τους ενημερώνει εκείνος κάθε μισή ώρα. 
Αυτός, εκτελώντας τη διαταγή, παρακολουθεί το ρολόι του. Και μόλις περνάει η πρώτη μισή ώρα, λέει «πέρασε μισή ώρα». Ένα μουρμουρητό ακούγεται… Η αγωνία τους πλανιέται στον αέρα.
Ο κάτοχος του ρολογιού καταλαβαίνει πως, όσο περνάει η ώρα, θα είναι όλο και πιο φοβερό να τους ανακοινώνει ότι πλησιάζει το τελευταίο λεπτό. Χωρίς να το συζητήσει με κανέναν, αποφασίζει πως δεν τους αξίζει να βασανίζονται μέχρι να πεθάνουν. Έτσι, την επόμενη φορά που τους ανακοινώνει τη μισή ώρα, έχουν στην πραγματικότητα περάσει 45 λεπτά. 
Δεν υπάρχει τρόπος να καταλάβουν τη διαφορά, κι έτσι δεν αμφιβάλλει κανείς.
Αφού βλέπει ότι πέτυχε το τέχνασμα, την τρίτη ενημέρωση την κάνει μία ώρα μετά. Τους λέει: «πέρασε άλλη μισή ώρα…» Και οι πέντε πείθονται ότι έχουν περάσει παγιδευμένοι, συνολικά, μιάμιση ώρα, και σκέφτονται μάλιστα πόσο μακρύς τους φαίνεται ο χρόνος. 
Έτσι συνεχίζει αυτός με το ρολόι, κάθε μία ολόκληρη ώρα να τους ενημερώνει πως έχει περάσει μόνο μισή.
Στο μεταξύ, η ομάδα που επιχειρεί το έργο της διάσωσης ξέρει σε ποιον θάλαμο έχουν παγιδευτεί, και ξέρουν, επίσης, ότι θα είναι πολύ δύσκολο να φτάσουν εκεί πριν περάσουν τουλάχιστον τέσσερις ώρες.
Φτάνουν, τελικά, μετά από τεσσερισήμισι ώρες. Το πιθανότερο είναι να βρουν τους έξι μεταλλωρύχους νεκρούς.
Βρίσκουν ζωντανούς τους πέντε.
Ένας πέθανε από ασφυξία… Εκείνος που είχε το ρολόι.

Να τι δύναμη έχουν οι πεποιθήσεις στη ζωή μας.
Να τι μπορούν να μας κάνουν οι εξαρτήσεις μας.

Κάθε φορά που κατασκευάζουμε τη βεβαιότητα ότι κάτι ανεπανόρθωτα καταστρεπτικό θα μας συμβεί —κι ας μην ξέρουμε πώς (ή και ξέροντάς το)—, αυτό που στην ουσία κάνουμε είναι ότι προκαλούμε, πάμε γυρεύοντας, βοηθάμε και σίγουρα δεν κάνουμε το παραμικρό για να μη μας συμβεί στ’ αλήθεια κάτι (έστω και λίγο) από το κακό που είχαμε προβλέψει.

Παρεμπιπτόντως, (όπως στην ιστορία), ο μηχανισμός λειτουργεί και αντίστροφα:
Όταν νομίζουμε, ή μάλλον έχουμε την πεποίθηση, ότι με κάποιον τρόπο μπορούμε να πάμε μπροστά, οι πιθανότητες να προχωρήσουμε πολλαπλασιάζονται.

Είναι φανερό πως αν η ομάδα διάσωσης είχε κάνει 12 ώρες να φτάσει, δεν θα μπορούσαν ούτε να διανοηθούν ότι θα έβρισκαν ζωντανούς τους μεταλλωρύχους. Δεν λέω πως από μόνη της η θετική στάση είναι ικανή να αποτρέψει το μοιραίο ή να αποφύγει μια τραγωδία. Αυτό που λέω είναι ότι, οι πεποιθήσεις αυτο-υποτίμησης καθορίζουν χωρίς αμφιβολία τον τρόπο που ο καθένας μας αντιμετωπίζει τις δυσκολίες."

Είναι τώρα λίγες μέρες που έψαχνα μανιωδώς, να βρω δυο βιβλία και δεν μπορούσα να πιστέψω οτι είχαν εξαντληθεί από παντού…

Πρόκειται για το "Μάκης ο ενζυμάκης και η μάχη στο στομάχι"…και το "Σοκολάκης και Ζαχαρούλα Τρυποδόντη", της Άννας Ράσελμαν.

Είναι πασίγνωστα βιβλία, από τα πιο αγαπημένα στο θέμα της διατροφής και στοματικής υγιεινής και τα παιδιά τα λατρεύουν!

Κάθε χρόνο τύχαινε να υπάρχουν στα σχολεία που εργαζόμουν και έτσι τα έβρισκα στη βιβλιοθήκη.

Κάθε χρόνο…εκτός από φέτος…

Είπα λοιπόν οτι ήταν μια καλή ευκαιρία να τα αγοράσω και στο εξής να τα έχω. Έλα όμως που άρχισα να τα ψάχνω σε μεγάλα βιβλιοπωλεία και δεν τα έβρισκα ..πουθενά! 

Τελικά τα παρήγγειλα στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου και εχθές με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν οτι έχουν εξαντληθεί!

Από τον Ιανό με πληροφόρησαν, πως οι εκδόσεις Άμμος έχουν κλείσει οριστικά και όσα βιβλία τους είχαν μείνει τα αγόρασαν οι εκδόσεις Ωκεανίδα. Τα περισσότερα όμως εξαντλήθηκαν πλέον και..απλά δεν θα ξανακυκλοφορήσουν…..!

Και έτσι απλά..χάνονται πολλά, αγαπημένα και εξαιρετικά παραμύθια τόσο της Άννας Ράσελμαν όσο και της Μαριανίνας Κριεζή (Είμαι ένας βάτραχος μικρούλης, Στης καμηλοπάρδαλης τη μύτη κ.α)

……..Εσείς προλάβατε να τα αποκτήσετε?……..

Στα περισσότερα Νηπιαγωγεία, η Ντενεκεδούπολη της Ευγενίας Φακίνου, θα έχει την τιμητική της αυτές τις ημέρες! Δικαίως φυσικά, εφόσον περνά με εξαιρετικό τρόπο σπουδαία μηνύματα στα παιδιά και οι ήρωες κατακτούν αμέσως τις καρδιές τους! Η Βάλια, στους Χαρταετούς της, σε ένα πολύ χρήσιμο ποστ με εποπτικό υλικό για το Πολυτεχνείο, έχει συμπεριλάβει εικόνες με όλους τους ήρωες της Ντενεκεδούπολης, για εκτύπωση. 

Πολύ ωραία ιδέα για στολισμό της τάξης και κίνητρο για την κατασκευή τους από τα παιδιά!

- Εμείς θα διαβάσουμε επίσης, ένα εξαιρετικό βιβλίο που ανακάλυψα μόλις φέτος και με έχει ενθουσιάσει!

Αναφέρομαι στο βιβλίο  "Η κυρά Δημοκρατία" της Κωνσταντίνας Αρμενιάκου. Οι έννοιες της Δημοκρατίας και της Δικτατορίας γίνονται εύκολα κατανοητές από τα παιδιά, με πολύ απλό τρόπο. Μετά την ανάγνωση και το σχολιασμό είναι μια υπέροχη ευκαιρία για δραματοποίηση, ακόμα και για την παρουσίαση μιας γιορτής στις 17 Νοέμβρη.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου….

"Την κυρά Δημοκρατία όλοι την αγαπούν στο μικρό χωριό, γι’ αυτό τη διάλεξαν για αρχηγό. Τι θα συμβεί όμως όταν η κυρία Ρία η Δικτατορία πάρει με τη βία όλη την εξουσία; Μπορούν οι άνθρωποι να ζήσουν ευτυχισμένοι χωρίς τη Δημοκρατία;
Ένα παραμύθι για να εξηγήσουμε στα παιδιά την αξία της Δημοκρατίας και για να θυμόμαστε ότι:

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΙ!"

- Θα φτιάξουμε συμβολικά, όπως και πέρυσι, ένα στεφανάκι με το περιστέρι της ειρήνης!

Η κατασκευή του είναι απλή. Κόβουμε λωρίδες από χαρτί κανσον, πλάτους 4εκ. Έχουμε σχεδιάσει το περιστεράκι μας, σύμφωνα με το πετρόν σε λευκό κανσόν και δίνουμε στα παιδιά να το βάψουν  με ξυλομπογιές και να το κόψουν (βοηθάμε όσο χρειάζεται). Το συρράπτουμε στο στεφανάκι και τέλος του προσθέτουμε ματάκι και ένα αληθινό κλαδάκι ελιάς στο ράμφος του. Μπορούμε επίσης να στολίσουμε τα φτερά, με ασημί χρυσόσκονη.

- Και βέβαια θα φωνάξουμε δυνατά τα συνθήματα και θα τα γράψουμε, όπως μπορούμε..

Τα βιβλία είναι συντροφιά. Αγαπημένος τόπος να αναπαυθείς, να ταξιδέψεις, να ξεχαστείς..

Συχνά με τα βιβλία που αγαπήσαμε περισσότερο συμβαίνει να τα νιώθουμε τόσο προσωπικά μας, σαν να μην γράφτηκαν για άλλον κανένα παρά μόνο για να διαβαστούν από εμάς. Οι σκηνές γνώριμες, οι περιγραφές οικείες, σαν να συνάντησες μόλις έναν καλό φίλο, να σου αφηγηθεί το παραμύθι που ζητούσε η ψυχή σου. Να σου φωτίσει το νου και να σε μεταμορφώσει. Να σου πει ακόμα και εκείνα που εσύ ακόμα δεν σκέφτηκες, δεν ομολόγησες ή φοβάσαι να αναλογιστείς. Να σου κάνει παρέα και να σου πει μια ιστορία "για καληνύχτα" που αν και μεγάλος, ακόμα δικαιούσαι να ακούσεις.

Έχω μιλήσει κι άλλες φορές για τις δυο εξαιρετικές συγγραφείς που αγαπώ και ξεχωρίζω. Ο λόγος που το κάνω και τώρα είναι γιατί έχω να παρουσιάσω κάτι και για τις δυο τους.

Μόλις πριν λίγες ημέρες απέκτησα το τελευταίο βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη, με τίτλο "Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα". Το βιβλίο έρχεται σαν φυσική συνέχεια των προηγούμενων "Ο Παλιάτσος και η Άνιμα" και "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης". Ακόμα ένας θησαυρός λοιπόν από ψυχολογικές αλήθειες κρυμμένες στα δύσβατα μονοπάτια του νου στα οποία θα αναγνωρίσουμε πολλά προσωπικά μας βιώματα και σκέψεις. Ο έρωτας  βρίσκεται να βασιλεύει -όπως πάντα- υπέρτατος και ζωοδότης, όσο και βασανιστικός.

Οι συνειρμοί της ελεύθεροι μα πάντα τόσο σοφοί, σαν να ρίχνουν σποράκια και στη δική μου σκέψη ..Να με πιάνω να ψάχνω απαντήσεις, να θαυμάζω και να συνειδητοποιώ πράγματα σε τυχαίες ώρες, εν μέσω άλλων ασχολιών. Αυτό εννοώ λέγοντας πως αυτά τα βιβλία είναι σαν να έχουν γραφτεί για τον καθένα μας προσωπικά.

Μου άρεσε ιδιαίτερα το εξώφυλλο. Φθινοπωρινά χρώματα, ποιητικό, σαν σκηνή από παιδική ανάμνηση. Αδύνατον να ανοίξεις το βιβλίο πριν χαϊδέψεις στοργικά αυτό το εξώφυλλο με το βλέμμα και τα δάχτυλα.

Σχετικά τώρα με τη πολυαγαπημένη μου νεράιδα της λογοτεχνίας, Ζυράννα Ζατέλη…

Είναι τόσο μοναδική και αέρινη, τόσο υπερβατική που εάν έχεις την τύχη να σου ταιριάζει ο τρόπος γραφής της, έχεις κερδίσει το κλειδί για έναν τόσο εκθαμβωτικά μαγευτικό παράδεισο που απλά δεν θα έχεις λόγια να περιγράψεις. Τα βιβλία της μοιάζουν με όνειρα. Έχουν αυτό το φαινομενικά παράλογο αλλά ψυχαναλυτικά πολυσήμαντο χαρακτήρα των ονείρων. Κάποιοι δυσφορούν από το μοτίβο του θανάτου στα έργα της, οι αναγνώστες που τη λατρεύουν όμως εξιτάρονται ακριβώς από το πόσο περίτεχνα μπορεί να περιδιαβαίνει ανάμεσα στις δυο πλευρές, σχεδόν σαν παιχνίδισμα, να υφαίνει τις ιστορίες της με υλικό από τα εγκόσμια και τα μεταφυσικά. Σαν θρύλοι που διηγούνται γιαγιάδες αιωνόβιες για τόπους ερημωμένους.. Σε φοβίζουν μα και σε καθηλώνουν με τη μαγεία τους.

Το τριμηνιαίο περιοδικό "Οδός Πανός" που μόλις κυκλοφόρησε (τεύχος 150) είναι αφιερωμένο σε εκείνη. Γεμάτο με υλικό από τη ζωή της, ασπρόμαυρες καλλιτεχνικές φωτογραφίες, και απόψεις φίλων και γνωστών της. Συνοδεύεται από cd στο οποίο διαβάζει η ίδια, αποσπάσματα από τα βιβλία της. Συλλεκτικό για όσους την ακολουθούν πιστά και τη θαυμάζουν όπως εγώ.

Την ερχόμενη Τετάρτη (20/10) στις 8.00μ.μ, η Ζυράννα Ζατέλη θα παραβρεθεί στη λογοτεχνική συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί στον πολυχώρο Passport στον Πειραιά, με ελεύθερη είσοδο και ατμόσφαιρα ..ζατελική. Σπεύσατε!

Τη "Ματίλντα" τη λατρεύω! Διάβασα το βιβλίο στην Έκτη Δημοτικού και ενθουσιάστηκα τόσο πολύ, που μιλούσα γι`αυτό συνεχώς! Το δάνεισα θυμάμαι σχεδόν σε όλη την τάξη και άρεσε εξίσου σε όλους! Το πιο συναρπαστικό όμως γεγονός συνέβη ένα χρόνο αργότερα, τις πρώτες μας ημέρες στην Α΄Γυμνασίου. Ώρα σχολιασμού της έκθεσης με θέμα "Το αγαπημένο μου λογοτεχνικό βιβλίο". Η φιλόλογος κρατά τις εκθέσεις, μας χαμογελάει και λέει : "Πρώτη φορά βλέπω κάτι τέτοιο. Οι περισσότεροι σε αυτό το τμήμα έχετε γράψει για το ίδιο βιβλίο..τη "Ματίλντα" του Ρόαλντ Νταλ. Πώς εξηγείται αυτό?" (χιχι) Θυμάμαι την έκπληξή μου καθώς και το πόσο είχα χαρεί όταν τα παιδιά απάντησαν πως τους το δάνεισα εγώ. Πετούσα!  :-)

Φυσικά η "Ματίλντα" μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με πολύ μεγάλη επιτυχία. Πιστεύω θα την έχετε δει οι περισσότεροι. Αν όχι, σπεύσατε! Είναι και επίκαιρη καθώς σε λίγες ημέρες ανοίγουν τα σχολεία.

Αυτό που με έχει ξετρελάνει κυριολεκτικά ήταν ένα σχετικό βιντεάκι που βρήκα τυχαία στο youtube! Όσοι έχετε δει την ταινία θα θυμάστε τη χαρακτηριστική σκηνή με τη Ματίλντα να ανακαλύπτει τις ικανότητές της και να διασκεδάζει με αυτές. Φανταστείτε πόσο τέλεια θα ένιωθε το κοριτσάκι  του βίντεο που οι σούπερ γονείς της οργάνωσαν όλο αυτό το σκηνικό και την έκαναν τόσο ίδια με την αγαπημένη της "Ματίλντα"!  Τέτοια θέλουν καλέ τα παιδιά! Γίνετε λίγο "τρελούτσικοι" γονείς και κάντε τα ευτυχισμένα για μια ζωή!!! Παίξτε μαζί τους τώρααααα!

Συγκλονιστική ταινία…με εκπληκτική μουσική επένδυση και θεματικό άξονα μια τρομαχτικά σοκαριστική αλήθεια...Τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων όπως συμβαίνει ακόμα και στις μέρες μας στην Αφρική, σε αραβικές χώρες και την Ασία, αλλά εξακολουθεί συχνά να ασκείται και από οικογένειες μεταναστών στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία.

Είχα ακούσει πολλά χρόνια πριν γι`αυτό το βιβλίο (βάσει του οποίου έγινε η κινηματογραφική μεταφορά)  και μετανιώνω που δεν το είχα διαβάσει πριν δω την ταινία. Σίγουρα θα είναι ακόμα περιεκτικότερο και συγκλονιστικό. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία ζωής μιας κοπέλας από τη Σομαλία που υπέστη τον ακρωτηριασμό, διένυσε μια ολόκληρη έρημο για να ξεφύγει από τη μοίρα της και τελικά κατόρθωσε να γίνει διάσημο μοντέλο και Ειδική Πρέσβειρα του ΟΗΕ. Η δράση της μέχρι σήμερα έχει επιφέρει σημαντικά αποτελέσματα. Λόγω ασφυκτικής πίεσης από τη διεθνή κοινότητα, 14 αφρικανικά κράτη έχουν απαγορεύσει τον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων των γυναικών από το νόμο από το 2007. Παρόλα αυτά σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ, περίπου 6.000 κορίτσια πέφτουν θύματα αυτού του απάνθρωπου εθίμου κάθε μέρα..

Αν με το βιβλίο "Ποτέ χωρίς την κόρη μου" είχα εξοργιστεί με τον παραλογισμό και τον εγκληματικά αναχρονιστικό τρόπο ζωής κάποιων λαών, με αυτή την ταινία σοκαρίστηκα και εξαγριώθηκα ακόμα περισσότερο. Είναι εξωφρενικό να εξακολουθούν να συντηρούνται τόσο αποτρόπαια έθιμα.. Το γεγονός δε οτι θύματα είναι μικρά παιδάκια..προκαλεί την απόλυτη απέχθεια, θλίψη και αποτροπιασμό…

Μην τη χάσετε….

Τα συναισθήματα είναι το πιο ευαίσθητο και σπουδαίο κεφάλαιο για τη ζωή μας. Ξεκινά να μας απασχολεί από την πρώτη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και διαρκεί για πάντα. Ο τρόπος που τα διαχειριζόμαστε, αναγνωρίζουμε, αποδεχόμαστε, καθορίζει τη στάση και τη συμπεριφορά μας απέναντι σε καταστάσεις και άλλους ανθρώπους μα προπάντων επιδρά στην αυτοαντίληψη και αποδοχή της προσωπικότητάς μας.  Ως ενήλικες τα γνωρίζουμε αυτά σε γενικές γραμμές και έχουμε βιώσει τις συνέπειες των συναισθημάτων μας. Το αν έχουμε καταφέρει να τα αναγνωρίζουμε σωστά και να τα ελέγχουμε όμως είναι ένα άλλο θέμα..  Όπως επίσης και η ικανότητά μας να είμαστε ευαίσθητοι στα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων (ενσυναίσθηση) και να νοιαζόμαστε γι`αυτά.  Ο όρος που περιγράφει καλύτερα αυτές τις ικανότητες είναι ο όρος "συναισθηματική νοημοσύνη".  Έτσι μπορεί να είμαστε συναισθηματικά νοήμονες ή ακόμα και πτωχά εγωιστικά όντα, ανάλογα με το πόσο αναπτύξαμε τη συναισθηματική νοημόσυνη μας.

Τα νήπια βρίσκονται νοητικά στη φάση του εγωκεντρισμού. Δεν είναι εύκολο για εκείνα να μπουν στη διαδικασία του "μοιράσματος", να γίνουν μέλη μιας τάξης, να περιμένουν τη σειρά τους για να μιλήσουν ή να παίξουν με κάποιο παιχνίδι που τους κέντρισε το ενδιαφέρον.  Δεν αδιαφορούν για τους άλλους απλά δεν μπορούν ακόμα να βάλουν τον εαυτό τους στη θέση ενός άλλου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τους καυγάδες και τα συναισθήματα ματαίωσης που τους προκαλούν. Συχνά έχουν συναισθήματα τα οποία δεν γνωρίζουν τον  τρόπο να εκφράσουν ή να περιορίσουν.

Η συναισθηματική αγωγή δεν αφορά μόνο το νηπιαγωγείο αλλά και την οικογένεια. Προϋποθέτει ειλικρινείς και καλοπροαίρετες συζητήσεις για την επίλυση των προβλημάτων, την δημιουργία κλίματος ασφάλειας και εμπιστοσύνης και την ανευ όρων αγάπη και αποδοχή από μέρους των γονιών προς το παιδί. Φυσικά η σωματική τιμωρία αποκλείεται.

Όταν η συναισθηματική αγωγή είναι κανόνας τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο, τα παιδιά ωριμάζουν συναισθηματικά και αναπτύσσουν παράλληλα την κριτική τους σκέψη και τη νοημοσύνη τους. Η συνεργασία είναι το κλειδί. Όχι άλλα να κάνουμε στο σχολείο και άλλα να ζουν τα παιδιά στο σπίτι…..

Στη δική μας τάξη λοιπόν, εντάξαμε από νωρίς τα "Συναισθήματα" στο καθημερινό μας πρόγραμμα.  Έτσι κάθε πρωί, εκτός από τις ρουτίνες του παρουσιολόγιου, του ημερολογίου και του καιρού, ρυθμίζουμε και το "Ρολόι των συναισθημάτων" μας. Κάθε παιδάκι με τη σειρά τοποθετεί το δείκτη του ρολογιού στην εικόνα που αντιπροσωπεύει το συναίσθημα που νιώθει. Στη συνέχεια αναφέρει τους λόγους για τους οποίους το επέλεξε. Με ενθουσίασε η ανταπόκριση των παιδιών και η εξέλιξη τους αυτούς τους δυο μήνες που το δουλεύουμε. Αυτό που πραγματικά με συγκλόνισε ήταν η τάση των πιο επιθετικών παιδιών να τοποθετούν κάθε μέρα το δείκτη στο "Φόβο" και ο χειμαρρώδης κατάλογος που ακολουθούσε όταν τα ρωτούσα "Τί σε φοβίζει?"..

Τα παιδιά έπαιζαν με το ρολόι και στην ώρα του ελεύθερου παιχνιδιού ρωτώντας το ένα το άλλο "Πώς νιώθεις τώρα?" και αντέγραφαν κάποιες λέξεις από αυτό στις ζωγραφιές τους. Έτσι όταν τα ρώτησαν αν θα ήθελαν να φτιάξουμε ένα τέτοιο ρολόι για το  καθένα ξεχωριστά, ενθουσιάστηκαν.

Τις επόμενες ημέρες συνεχίσαμε με σχετικές δραστηριότητες.  Ταξινομήσαμε φωτογραφίες ανθρώπων με βάση το συναίσθημα που υποδήλωνε η έκφρασή τους και φτιάξαμε το ταμπλό των όμορφων και άσχημων συναισθημάτων. Διασκεδάσαμε με θεατρικό παιχνίδι λέγοντας το όνομά μας με τρόπο χαρούμενο, λυπημένο, ντροπαλό, φοβισμένο κ.α Μάθαμε τις 3 μαγικές λέξεις που μας βοηθούν να αισθανόμαστε όμορφα : Ευχαριστώ, Συγνώμη, Σ`αγαπώ.  Τα αποτελέσματα είναι εμφανή. Χαμογελάμε περισσότερο, λέμε συχνά ο ένας στον άλλο τις μαγικές λέξεις, βοηθάμε εθελοντικά τους φίλους μας στο μάζεμα της τάξης έστω κι αν δεν παίξαμε με τα συγκεκριμένα παιχνίδια, εμπλουτίσαμε το λεξιλόγιό μας με ρήματα που δηλώνουν συναισθήματα. Οι δραστηριότητες θα συνεχίζονται ως το τέλος της χρονιάς.

Με βοήθησε πάρα πολύ ένα καταπληκτικό βιβλίο, σκέτος θησαυρός."Ο κήπος των συναισθημάτων" της Νίκης Κάντζου.Περιέχει πλήθος δραστηριοτήτων για την συναισθηματική αγωγή στο νηπιαγωγείο με τη μορφή θεματικών προσεγγίσεων.Σχετικά με τη συναισθηματική νοημοσύνη θεωρώ πάρα πολύ καλό βιβλίο το "Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών" του Gottman. Κατά τη γνώμη μου κάθε γονιός θα πρέπει να το διαβάσει. Το διάβασα πριν αρκετά χρονιά και με επηρέασε όσο ελάχιστα βιβλία.

Και μιας και τα παιδιά μας έχουν ξετρελαθεί με τον gummy bear, ας τον εκμεταλλευθούμε κι εμείς!!! Το πρότυπο του "καλού παιδιού" βρίσκεται πλέον σε περίοπτη θέση στην τάξη μας. χιχιχι!