Archive for the ‘Διάφορα’ Category

Τη “Ματίλντα” τη λατρεύω! Διάβασα το βιβλίο στην Έκτη Δημοτικού και ενθουσιάστηκα τόσο πολύ, που μιλούσα γι`αυτό συνεχώς! Το δάνεισα θυμάμαι σχεδόν σε όλη την τάξη και άρεσε εξίσου σε όλους! Το πιο συναρπαστικό όμως γεγονός συνέβη ένα χρόνο αργότερα, τις πρώτες μας ημέρες στην Α΄Γυμνασίου. Ώρα σχολιασμού της έκθεσης με θέμα “Το αγαπημένο μου λογοτεχνικό βιβλίο”. Η φιλόλογος κρατά τις εκθέσεις, μας χαμογελάει και λέει : “Πρώτη φορά βλέπω κάτι τέτοιο. Οι περισσότεροι σε αυτό το τμήμα έχετε γράψει για το ίδιο βιβλίο..τη “Ματίλντα” του Ρόαλντ Νταλ. Πώς εξηγείται αυτό?” (χιχι) Θυμάμαι την έκπληξή μου καθώς και το πόσο είχα χαρεί όταν τα παιδιά απάντησαν πως τους το δάνεισα εγώ. Πετούσα!  :-)

Φυσικά η “Ματίλντα” μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με πολύ μεγάλη επιτυχία. Πιστεύω θα την έχετε δει οι περισσότεροι. Αν όχι, σπεύσατε! Είναι και επίκαιρη καθώς σε λίγες ημέρες ανοίγουν τα σχολεία.

Αυτό που με έχει ξετρελάνει κυριολεκτικά ήταν ένα σχετικό βιντεάκι που βρήκα τυχαία στο youtube! Όσοι έχετε δει την ταινία θα θυμάστε τη χαρακτηριστική σκηνή με τη Ματίλντα να ανακαλύπτει τις ικανότητές της και να διασκεδάζει με αυτές. Φανταστείτε πόσο τέλεια θα ένιωθε το κοριτσάκι  του βίντεο που οι σούπερ γονείς της οργάνωσαν όλο αυτό το σκηνικό και την έκαναν τόσο ίδια με την αγαπημένη της “Ματίλντα”!  Τέτοια θέλουν καλέ τα παιδιά! Γίνετε λίγο “τρελούτσικοι” γονείς και κάντε τα ευτυχισμένα για μια ζωή!!! Παίξτε μαζί τους τώρααααα!

Όταν τέλειωσε το Lost, μια πίκρα την πήρα. Όταν τελειώνει μια σειρά που έβλεπες για χρόνια, όσο να`ναι θα σου λείψει.. Έτσι έψαξα να βρω ένα υποκατάστατο και ξεκίνησα το Heroes. Διαφορετικές καταστάσεις, υπερδυνάμεις, σαν κόμιξ το όλο στόρυ με μπόλικα εφέ και με καλό καστ. Ο γιαπωνέζος (Hiro) έγινε η αδυναμία μου από το πρώτο κιόλας επεισόδιο κι ως το τέλος. Πάντα καλοπροαίρετος, αστείος και αξιαγάπητος!

Για πότε τέλειωσε όμως κι αυτή η σειρά ούτε που το κατάλαβα.  Και το χειρότερο είναι οτι την κόψανε στο τέλος της 4ης σεζόν πριν ολοκληρωθεί, άρα δεν είχε καν φινάλε. Ελπίζω να γυριστεί καμιά ταινία που να δίνει απαντήσεις, όπως και με το Lost. Τώρα σκάω όχι μόνο που τέλειωσε κι αυτό αλλά προπάντων που δεν έχω να βλέπω το Sylar! Ε ναι μπορεί στη σειρά να ήταν….ο δολοφόνος αλλά.. δεν το ήθελε καλέ Είχε παιδικά τραύματα. Κι αφού είναι και ωραίο αγόρι γίνεται αυτόματα ο πλέον γοητευτικός συνδυασμός. Το “κακό” αλλά κατά βάθος καλό παιδί που συγκινεί τις περισσότερες από εμάς (προσοχή όμως κορίτσια, γιατί άλλο η αλήθεια κι άλλο τα παραμύθια.. Κρατάτε αποστάσεις ασφαλείας ) Αφού λοιπόν είδα όλα τα βιντεάκια στο youtube (καμένο) ξεχώρισα το παρακάτω. (επειδή περιέχει σκηνές βίας, αν δεν αντέχετε, απλά προσπεράστε το)

Hello (goodbye) everybody!

Μετά από 6 χρόνια φτάσαμε στο φινάλε.Η συγκίνηση που θα ήταν ούτως ή άλλως δεδομένη, πήρε τα πάνω της με τα φλασμπάκ και τα συνεχή κοντινά στους ηθοποιούς σε σλόου μόσιον. Να πάρεις βρε παιδί μου το χρόνο σου να τους αποχαιρετήσεις έναν έναν και να συνειδητοποιήσεις οτι μια συνήθεια τόσων ετών θα πάψει πλέον να υπάρχει..! Εγώ πάντως στεναχωρήθηκα. (πολύ)  Άλλα 3-4 χρονάκια τα ήθελα  Κάτι μου λέει όμως οτι ακόμα και οι ηθοποιοί θα ένιωσαν μια ανακούφιση που η σειρά έκλεισε τον κύκλο της.

Σπάνια πάντως είμαι τόσο πιστή σε κάτι τηλεοπτικό.. Το Lost σε κέρδιζε από το πρώτο επεισόδιο τόσο με την όλη του ατμόσφαιρα (και μόνο το τοπίο που έβλεπες, ταξίδευες αλλού..!) όσο και για τους χαρακτήρες . Αταίριαστοι στην ουσία αλλά ο καθένας τους απαραίτητος σαν αναπόσπαστο κομμάτι του όλου παζλ. Τους λατρέψαμε, καθέναν και για διαφορετικό λόγο.

Το φινάλε δε με ικανοποίησε σε επίπεδο λογικής μόνο μου ράγισε την καρδιά.  Μας άφησαν τελικά αναπάντητα ένα σωρό ερωτήματα, μπόλικα κενά στην πλοκή και γεγονότα ανερμήνευτα. Αν ο λόγος ήταν να υπάρξει υλικό για την ταινία που έχει προγραμματιστεί να γυριστεί οκ, αλλά αν σημαίνει απλά προχειρότητα, κρίμα γιατί μια σειρά του μεγέθους του lost δεν άξιζε τόση τσαπατσουλιά. Κόσμος και κοσμάκης ανέλυε στα φόρουμ καρέ καρέ την κάθε φράση ( μή σας πω και έκφραση) προσπαθώντας να ερμηνεύσει, να μαντέψει και να λύσει τα μυστήρια του νησιού. Και τελικά μένει ξεκρέμαστος γιατί αρκετά περιστατικά φάνηκαν τελικά σαν να μην είχαν λόγο ύπαρξης αφού δεν οδήγησαν πουθενά.

Πάντως θα την κάνω την ένσταση. Ήθελα την Κέιτ με το Σώγιερ και τον Σαγίντ με την Νάντια.  Και πολλά ακόμα θα ήθελα αλλά δεν συνεχίζω, για να μην τα μαρτυρήσω και το χαλάσω σε όσους δεν το έχουν δει ακόμα …!

Τώρα θέλω να βρω άλλη σειρά, να την πιάσω απ`την αρχή και δεν ξέρω ποια….! Πάντως όχι τύπου greys anatomy kai nip tuck ούτε φυσικά τις Νοικοκυρές σε απόγνωση (πολύ κατινίστικο μου ακούγεται). Κάτι που να έχει ενδιαφέροντες χαρακτήρες και μπόλικη ψυχολογία αλλά να μην είναι ούτε κοινωνικό ούτε με πιστολίδι που πάει σύννεφο.

Υπάρχει???

Συγκλονιστική ταινία…με εκπληκτική μουσική επένδυση και θεματικό άξονα μια τρομαχτικά σοκαριστική αλήθεια...Τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων όπως συμβαίνει ακόμα και στις μέρες μας στην Αφρική, σε αραβικές χώρες και την Ασία, αλλά εξακολουθεί συχνά να ασκείται και από οικογένειες μεταναστών στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία.

Είχα ακούσει πολλά χρόνια πριν γι`αυτό το βιβλίο (βάσει του οποίου έγινε η κινηματογραφική μεταφορά)  και μετανιώνω που δεν το είχα διαβάσει πριν δω την ταινία. Σίγουρα θα είναι ακόμα περιεκτικότερο και συγκλονιστικό. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία ζωής μιας κοπέλας από τη Σομαλία που υπέστη τον ακρωτηριασμό, διένυσε μια ολόκληρη έρημο για να ξεφύγει από τη μοίρα της και τελικά κατόρθωσε να γίνει διάσημο μοντέλο και Ειδική Πρέσβειρα του ΟΗΕ. Η δράση της μέχρι σήμερα έχει επιφέρει σημαντικά αποτελέσματα. Λόγω ασφυκτικής πίεσης από τη διεθνή κοινότητα, 14 αφρικανικά κράτη έχουν απαγορεύσει τον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων των γυναικών από το νόμο από το 2007. Παρόλα αυτά σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ, περίπου 6.000 κορίτσια πέφτουν θύματα αυτού του απάνθρωπου εθίμου κάθε μέρα..

Αν με το βιβλίο “Ποτέ χωρίς την κόρη μου” είχα εξοργιστεί με τον παραλογισμό και τον εγκληματικά αναχρονιστικό τρόπο ζωής κάποιων λαών, με αυτή την ταινία σοκαρίστηκα και εξαγριώθηκα ακόμα περισσότερο. Είναι εξωφρενικό να εξακολουθούν να συντηρούνται τόσο αποτρόπαια έθιμα.. Το γεγονός δε οτι θύματα είναι μικρά παιδάκια..προκαλεί την απόλυτη απέχθεια, θλίψη και αποτροπιασμό…

Μην τη χάσετε….

Το KatelovesGreg με τίμησε με το αυτό το ξεχωριστό βραβείο που αφορά την ιστοσελίδα για το Παιδί και την Αγάπη! Το Α και το Ω της ζωής μου!

Οι κανόνες απονομής του βραβείου είναι:
Το ιστολόγιο να έχει θέμα το Παιδί και ότι αφορά Αυτό. Ο ιδιοκτήτης του ιστολογίου να έχει αναδείξει μια πράξη, ένα γεγονός υποστήριξης των παιδιών. Το ιστολόγιο να προβάλει την Αγάπη ως το μόνο μέσο για την καλυτέρευση του κόσμου που ζούμε.
Να τοποθετήσουν οι αποδέκτες το βραβείο στο blog τους
Να το χαρίσουν επίσης σε άλλες ιστοσελίδες που ασχολούνται με το Παιδί.
Να βάλουν συνδέσμους στα ιστολόγια που θα το χαρίσουν.
Να το ανακοινώσουν στα blogs που το χάρισαν.

Θα το χαρίσω με αγάπη και εκτίμηση στις άξιες συναδέλφους : τη Demi, τη Μαριλία, τη Σπιρού, την Άννα, τη Βάλια, το Αστροπελέκι και τη Βασιλική.

Ας το συνεχίσουν μόνο όσες το επιθυμούν!

Χρόνια πολλά πολλά με Υγεία, Αγάπη στην καρδιά! Πάντα με Δημιουργική διάθεση στη ζωή και για την ίδια τη ΖΩΗ!!
Πατήστε πάνω σε κάθε ταρανδούλη!

Παίξτε παιχνιδάκια στο χωριό του Άη Βασίλη και παρακολουθήστε τη διαδρομή του στο Google map. Ηο Ηο Ηο !

Πάω να φτιάξω επιτέλους τα σπιτάκια από πτι μπερ, να τυλίξω τα δωράκια που πήρα και να γράψω κάρτες για όλους!

Σήμερα το σπίτι μου θα μοιάζει με εργαστήριο κι εγώ με….

Είναι μήνες τώρα που το συζητάμε.  Ο καλός μου χρειάζεται ένα καινούριο αυτοκίνητο και είμαστε μεταξύ 2-3 μοντέλων αν και εκείνος έχει μια φανερή προτίμηση για ένα από αυτά – εκείνο που εγώ σχεδόν απορρίπτω..

Και ενώ δεν θέλω να του επιβάλλω τη δική μου θέληση ..ειναι γεγονός οτι αφού θέλουμε να παραμείνουμε μαζί, κάθε απόφαση πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.

Δεν θα σας πω ποιο προτιμά εκείνος και ποιο εγώ και για ποιους λόγους, γιατί θέλω να ψηφίσετε ανεπηρέαστοι!!!

Έχουμε λοιπόν και λέμε…..

Fiat Bravo Sport

Lancia Delta

Lancia Delta

Alfa Romeo Mito

 Loading ...

Το σχολείο μας θα είναι κλειστό την ερχόμενη εβδομάδα, σύμφωνα με την απόφαση της νομαρχίας. Όχι πως είχαμε επιβεβαιωμένα κρούσματα της νέας γρίπης, αλλά οι απουσίες ήταν πολλές και για μεγάλο διάστημα. Οι πιο πολλοί γονείς έλεγαν πως τα παιδιά έλειπαν για άλλες αιτίες ή γιατί απλά είχαν λίγο βήχα ή έναν χαμηλό πυρετό. Η συχνότητα και ο αυξανόμενος αριθμός απουσιών όμως οδήγησαν σ`αυτή την απόφαση. Οι εκπαιδευτικοί  οφείλουμε να παρουσιαστούμε στο γραφείο γιατί θα είμαστε στη διάθεση της ΠΕ, αυτό το διάστημα. Φέτος δεν γνωρίζουμε καν αν θα κάνουμε χριστουγεννιάτικη γιορτή γιατί τα πιο πολλά σχολεία δεν θα γιορτάσουν για αποφευχθεί η μετάδοση του ιού κατά το συνωστισμό. Σήμερα ξύπνησα κι εγώ λιγάκι συναχωμένη είναι η αλήθεια. Όσο κι αν θέλουν να μας τρομοκρατήσουν όμως με τη φοβερή-θανατηφόρα γρίπη, είμαι απόλυτα ψύχραιμη και βέβαιη οτι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο δεν θα πάθουμε σε σχέση με άλλες χρονιές. Αυτή είναι η άποψή μου φυσικά και γι`αυτό και αποφάσισα να μην εμβολιαστώ.

Μέχρι να ξαναδώ τα παιδάκια μου θα τους ετοιμάσω στολίσματα για την τάξη και χριστουγεννιάτικες χειροτεχνίες γιατί πια θα είμαστε προ των πυλών για τα Χριστούγεννα!!! Αύριο στολίζω και το σπιτάκι μου!!! Γιούπιιιιιι!!!!

Απίστευτο βίντεο… αδύνατον να μη λιώσεις στα γέλια!!!

Τι τραβάνε κι αυτές οι κεραμιδογατούλες!

Σήμερα το πρωί , έλαβα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ένα κείμενο που με συγκίνησε γιατί αναγνώρισα αρκετές δικές μου αναμνήσεις μέσα σ`αυτό. Θέλω να το μοιραστώ με όλους εσάς, που ίσως δεν το έχετε λάβει αλλά σας αφορά εξίσου…

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ:

1950-1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς
καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:
περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το
φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να
ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με
την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο
να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε
αυτοκίνητα χωρίς ζώνες
ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε
από το «σύνδρομο της τουριστικής
θέσης». Δεν είχαμε πόρτες,
παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας
για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
ποδήλατα χωρίς κράνη και
προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς
δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν
κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν
βίαια. Περνάγαμε ώρες
κατασκευάζοντας αυτοσχέδια
αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια
κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει
να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας
δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας
το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά
μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
στους δρόμους. Κανείς δεν
μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα
κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να
τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε
πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι
συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή
μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
κάποιος να κατηγορήσεις παρά
μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε.


Τρώγαμε γλυκά και πίναμε
αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν
παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από
εμάς να ήταν χοντρός και αυτό
ήταν όλο. Μοιραζόμασταν
μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή
οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας
δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά
κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και
οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό
ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99
τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround,
υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε
μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά
φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
συναντιόμασταν για να παίξουμε
κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί
έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε
τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και
παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια
μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και
κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε
σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή
περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την
πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς
μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια
συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν
έπαιρναν μέρος έπρεπε να
συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί
μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να
μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν
υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα
καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία
χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα
ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά
κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους
βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
κουβέντα σε κάποιο chat room και
γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία,
επιτυχία και υπευθυνότητα και
μέσα από όλα αυτά μάθαμε και
ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους
«παλιούς»… συγχαρητήρια!

Είχες
την τύχη να μεγαλώσεις σαν
παιδί…