Hello (goodbye) everybody!

Μετά από 6 χρόνια φτάσαμε στο φινάλε.Η συγκίνηση που θα ήταν ούτως ή άλλως δεδομένη, πήρε τα πάνω της με τα φλασμπάκ και τα συνεχή κοντινά στους ηθοποιούς σε σλόου μόσιον. Να πάρεις βρε παιδί μου το χρόνο σου να τους αποχαιρετήσεις έναν έναν και να συνειδητοποιήσεις οτι μια συνήθεια τόσων ετών θα πάψει πλέον να υπάρχει..! Εγώ πάντως στεναχωρήθηκα. (πολύ)  Άλλα 3-4 χρονάκια τα ήθελα  Κάτι μου λέει όμως οτι ακόμα και οι ηθοποιοί θα ένιωσαν μια ανακούφιση που η σειρά έκλεισε τον κύκλο της.

Σπάνια πάντως είμαι τόσο πιστή σε κάτι τηλεοπτικό.. Το Lost σε κέρδιζε από το πρώτο επεισόδιο τόσο με την όλη του ατμόσφαιρα (και μόνο το τοπίο που έβλεπες, ταξίδευες αλλού..!) όσο και για τους χαρακτήρες . Αταίριαστοι στην ουσία αλλά ο καθένας τους απαραίτητος σαν αναπόσπαστο κομμάτι του όλου παζλ. Τους λατρέψαμε, καθέναν και για διαφορετικό λόγο.

Το φινάλε δε με ικανοποίησε σε επίπεδο λογικής μόνο μου ράγισε την καρδιά.  Μας άφησαν τελικά αναπάντητα ένα σωρό ερωτήματα, μπόλικα κενά στην πλοκή και γεγονότα ανερμήνευτα. Αν ο λόγος ήταν να υπάρξει υλικό για την ταινία που έχει προγραμματιστεί να γυριστεί οκ, αλλά αν σημαίνει απλά προχειρότητα, κρίμα γιατί μια σειρά του μεγέθους του lost δεν άξιζε τόση τσαπατσουλιά. Κόσμος και κοσμάκης ανέλυε στα φόρουμ καρέ καρέ την κάθε φράση ( μή σας πω και έκφραση) προσπαθώντας να ερμηνεύσει, να μαντέψει και να λύσει τα μυστήρια του νησιού. Και τελικά μένει ξεκρέμαστος γιατί αρκετά περιστατικά φάνηκαν τελικά σαν να μην είχαν λόγο ύπαρξης αφού δεν οδήγησαν πουθενά.

Πάντως θα την κάνω την ένσταση. Ήθελα την Κέιτ με το Σώγιερ και τον Σαγίντ με την Νάντια.  Και πολλά ακόμα θα ήθελα αλλά δεν συνεχίζω, για να μην τα μαρτυρήσω και το χαλάσω σε όσους δεν το έχουν δει ακόμα …!

Τώρα θέλω να βρω άλλη σειρά, να την πιάσω απ`την αρχή και δεν ξέρω ποια….! Πάντως όχι τύπου greys anatomy kai nip tuck ούτε φυσικά τις Νοικοκυρές σε απόγνωση (πολύ κατινίστικο μου ακούγεται). Κάτι που να έχει ενδιαφέροντες χαρακτήρες και μπόλικη ψυχολογία αλλά να μην είναι ούτε κοινωνικό ούτε με πιστολίδι που πάει σύννεφο.

Υπάρχει???

Συγκλονιστική ταινία…με εκπληκτική μουσική επένδυση και θεματικό άξονα μια τρομαχτικά σοκαριστική αλήθεια...Τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων όπως συμβαίνει ακόμα και στις μέρες μας στην Αφρική, σε αραβικές χώρες και την Ασία, αλλά εξακολουθεί συχνά να ασκείται και από οικογένειες μεταναστών στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία.

Είχα ακούσει πολλά χρόνια πριν γι`αυτό το βιβλίο (βάσει του οποίου έγινε η κινηματογραφική μεταφορά)  και μετανιώνω που δεν το είχα διαβάσει πριν δω την ταινία. Σίγουρα θα είναι ακόμα περιεκτικότερο και συγκλονιστικό. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία ζωής μιας κοπέλας από τη Σομαλία που υπέστη τον ακρωτηριασμό, διένυσε μια ολόκληρη έρημο για να ξεφύγει από τη μοίρα της και τελικά κατόρθωσε να γίνει διάσημο μοντέλο και Ειδική Πρέσβειρα του ΟΗΕ. Η δράση της μέχρι σήμερα έχει επιφέρει σημαντικά αποτελέσματα. Λόγω ασφυκτικής πίεσης από τη διεθνή κοινότητα, 14 αφρικανικά κράτη έχουν απαγορεύσει τον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων των γυναικών από το νόμο από το 2007. Παρόλα αυτά σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ, περίπου 6.000 κορίτσια πέφτουν θύματα αυτού του απάνθρωπου εθίμου κάθε μέρα..

Αν με το βιβλίο “Ποτέ χωρίς την κόρη μου” είχα εξοργιστεί με τον παραλογισμό και τον εγκληματικά αναχρονιστικό τρόπο ζωής κάποιων λαών, με αυτή την ταινία σοκαρίστηκα και εξαγριώθηκα ακόμα περισσότερο. Είναι εξωφρενικό να εξακολουθούν να συντηρούνται τόσο αποτρόπαια έθιμα.. Το γεγονός δε οτι θύματα είναι μικρά παιδάκια..προκαλεί την απόλυτη απέχθεια, θλίψη και αποτροπιασμό…

Μην τη χάσετε….

Το KatelovesGreg με τίμησε με το αυτό το ξεχωριστό βραβείο που αφορά την ιστοσελίδα για το Παιδί και την Αγάπη! Το Α και το Ω της ζωής μου!

Οι κανόνες απονομής του βραβείου είναι:
Το ιστολόγιο να έχει θέμα το Παιδί και ότι αφορά Αυτό. Ο ιδιοκτήτης του ιστολογίου να έχει αναδείξει μια πράξη, ένα γεγονός υποστήριξης των παιδιών. Το ιστολόγιο να προβάλει την Αγάπη ως το μόνο μέσο για την καλυτέρευση του κόσμου που ζούμε.
Να τοποθετήσουν οι αποδέκτες το βραβείο στο blog τους
Να το χαρίσουν επίσης σε άλλες ιστοσελίδες που ασχολούνται με το Παιδί.
Να βάλουν συνδέσμους στα ιστολόγια που θα το χαρίσουν.
Να το ανακοινώσουν στα blogs που το χάρισαν.

Θα το χαρίσω με αγάπη και εκτίμηση στις άξιες συναδέλφους : τη Demi, τη Μαριλία, τη Σπιρού, την Άννα, τη Βάλια, το Αστροπελέκι και τη Βασιλική.

Ας το συνεχίσουν μόνο όσες το επιθυμούν!

Παίξτε παιχνιδάκια στο χωριό του Άη Βασίλη και παρακολουθήστε τη διαδρομή του στο Google map. Ηο Ηο Ηο !

Πάω να φτιάξω επιτέλους τα σπιτάκια από πτι μπερ, να τυλίξω τα δωράκια που πήρα και να γράψω κάρτες για όλους!

Σήμερα το σπίτι μου θα μοιάζει με εργαστήριο κι εγώ με….

Και ενώ δεν θέλω να του επιβάλλω τη δική μου θέληση ..ειναι γεγονός οτι αφού θέλουμε να παραμείνουμε μαζί, κάθε απόφαση πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.

Δεν θα σας πω ποιο προτιμά εκείνος και ποιο εγώ και για ποιους λόγους, γιατί θέλω να ψηφίσετε ανεπηρέαστοι!!!

Έχουμε λοιπόν και λέμε…..

Fiat Bravo Sport

Lancia Delta

Lancia Delta

Alfa Romeo Mito

Μέχρι να ξαναδώ τα παιδάκια μου θα τους ετοιμάσω στολίσματα για την τάξη και χριστουγεννιάτικες χειροτεχνίες γιατί πια θα είμαστε προ των πυλών για τα Χριστούγεννα!!! Αύριο στολίζω και το σπιτάκι μου!!! Γιούπιιιιιι!!!!

Τι τραβάνε κι αυτές οι κεραμιδογατούλες!

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ:

1950-1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς
καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:
περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το
φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να
ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με
την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο
να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε
αυτοκίνητα χωρίς ζώνες
ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε
από το «σύνδρομο της τουριστικής
θέσης». Δεν είχαμε πόρτες,
παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας
για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
ποδήλατα χωρίς κράνη και
προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς
δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν
κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν
βίαια. Περνάγαμε ώρες
κατασκευάζοντας αυτοσχέδια
αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια
κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει
να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας
δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας
το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά
μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
στους δρόμους. Κανείς δεν
μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα
κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να
τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε
πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι
συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή
μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
κάποιος να κατηγορήσεις παρά
μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε.


Τρώγαμε γλυκά και πίναμε
αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν
παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από
εμάς να ήταν χοντρός και αυτό
ήταν όλο. Μοιραζόμασταν
μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή
οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας
δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά
κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και
οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό
ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99
τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround,
υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε
μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά
φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
συναντιόμασταν για να παίξουμε
κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί
έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε
τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και
παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια
μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και
κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε
σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή
περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την
πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς
μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια
συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν
έπαιρναν μέρος έπρεπε να
συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί
μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να
μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν
υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα
καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία
χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα
ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά
κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους
βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
κουβέντα σε κάποιο chat room και
γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία,
επιτυχία και υπευθυνότητα και
μέσα από όλα αυτά μάθαμε και
ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους
«παλιούς»… συγχαρητήρια!

Είχες
την τύχη να μεγαλώσεις σαν
παιδί…

1. Όταν ήμουν μικρή, ήμουν μελαγχολικό παιδί. Αισθανόμουν πιο κοντά μου τον παππού και τη γιαγιά και δεν μου άρεσε να είμαι στο δικό μου σπίτι. Φώναζα τους γονείς μου με τα ονόματά τους αντί για “μαμά” και μπαμπά”. Άλλωστε εκείνοι ήταν πάντα απασχολημένοι ενώ ο παππούς μου, μου έλεγε απίστευτες ιστορίες και περνούσε όλο το χρόνο του μαζί μου. Στα παιχνίδια με τα άλλα παιδιά, είχα αρχηγικές τασεις αλλιώς απείχα Είχα παντα μια “κολλητή” για να νιώθω σαν αδερφή μου, ώσπου απέκτησα κανονική αδερφή στα 10 μου και πήρε το ρόλο που της ανήκε. Δεν έκανα ποτέ φασαρία και γενικά δεν έκανα ζημιές. Μια φορά μόνο,όταν ήμουν 4-5, πήρα τα αυγά της καναρίνας μας νομίζοντας οτι και αυτά μαζεύονται σαν της κότας και ένιωσα τις χειρότερες τύψεις της ζωής μου όταν έσπασαν στα χέρια μου.  Κωμικοτραγικό. Έκλαιγα για μέρες.

2.  Ερωτεύτηκα για πρώτη φορά στα 2,5 στο προνήπιο και από τότε είμαι συνεχώς ερωτευμένη.  Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό το συναίσθημα για το οποίο δε χρειαζόμουν καν ανταπόκριση, μου άρεσε να ζω τον μύθο που δημιουργούσα. Με χαρακτηρίζει γενικά η ένταση και το πάθος στα συναισθήματά μου, από τον έρωτα μέχρι ..το άγχος! Στον έρωτα το θεωρώ προτέρημα γιατί έτσι δεν φθείρουν τη σχέση μας τα χρόνια που περνούν και ο ενθουσιασμός παραμένει, αλλά ως προς το άγχος και καποιες φοβίες οδηγούμαι σε σημείο πανικού, πράγμα που με κουράζει κι εύχομαι να τιθασεύσω ωριμάζοντας.

3. Από το Γυμνάσιο και ύστερα η ανάγκη αυτογνωσίας με έκανε να ασχοληθώ με την ψυχολογία. Ξεκίνησα από τα γνωστά βιβλία του Λεό Μπουσκάλια και μετά διάβασα σχεδόν τα πάντα για τον Freud, που θαυμάζω όσο καμιά άλλη προσωπικότητα. Με γοητεύει πολύ αυτή η “έρευνα” του ψυχικού κόσμου και πιστεύω πως καθένας μας είναι τόσο πολύπλοκος και μοναδικός που είναι μάταιο να περιμένει από άλλους να του δείξουν το δρόμο του. Τουτέστιν θεωρώ πως και οι ψυχολόγοι δεν είναι σε θέση να βοηθήσουν κανέναν άλλο, πέραν… του εαυτού τους. Από το ενδιαφέρον μου για τον άνθρωπο και τα συναισθήματά του, πηγάζει και το ενδιαφέρον μου για την φιλοσοφία (Πλάτωνας, Νίτσε)την αστρολογία και τη λογοτεχνία. Γενικά διαβάζω αρκετά και πρν τελειώσω ένα βιβλίο ψάχνω για το επόμενο. Δεν το θεωρώ “κουλτούρα”, αλλά απαραίτητα ταξίδια μυαλού για αναζήτηση κάποιων απαντήσεων, ηρεμίας και ωρίμανσης.

5.  Έχω την ανάγκη να γράφω. (Και)από αυτή την ανάγκη ξεκίνησα το μπλογκ.Έχω 12 ημερολόγια από το δημοτικό ως σήμερα. Έχω πει πως αν θέλει ο Θεός και φτάσω να γίνω γριούλα, θα τα κάψω μια μέρα στο τζάκι για να σβήσω τα ίχνη.

6. Μου είναι αδύνατον να μην βοηθήσω κάποιον που με χρειάζεται. Η αγάπη μου για τα ζώα σε σχέση με αυτό, με κάνουν να στεναχωριέμαι τρομερά για τα αδέσποτα και ονειρεύομαι να είχα τη δυνατότητα να φτιαξω έναν χώρο όπου θα μάζευα όλα όσα βρίσκονται στο δρόμο μου. Το έχω κάνει στο βαθμό που μπορώ. Αυτούς που κακομεταχειρίζονται τα ζώα τους θεωρώ από τα πιο απεχθή είδή ανθρώπων. Επίσης εξοργίζομαι που πουλάνε ζώα στα pet shop, και είμαι της άποψης πως αν κάποιος φιλόζωος θέλει να αποκτήσει κατοικίδιο,  το μόνο που έχει να κάνει είναι μια βόλτα στη γειτονιά ή στη φιλοζωική για να σώσει μια ψυχή, αντί να ενισχύει το εμπόριο ζώων.

7. Είμαι αρκετά μοναχικό άτομο. Μου αρέσει το σπίτι μου, τα πράγματά μου και η ησυχία μου. Βαριέμαι απίστευτα τα club και τα πάρτυ. Δεν μου αρέσουν οι συχνές κοινωνικές επαφές και ..δυστυχώς δεν πιστεύω στις αγνές προθέσεις των ανθρώπων επειδή χαμογελούν ή μου μιλάνε ωραία. Λειτουργώ με το ένστικτο και δίνω όλη μου την προσοχή στη μή λεκτική επικοινωνία. Οι αναγκαστικές σχέσεις με φθείρουν. Δεν είμαι καλή ηθοποιός και αν δεν συμπαθώ κάποιον, θα φανεί.Η αληθινή φιλία ίσως και να είναι εφικτή, αλλά δεν την έχω συναντήσει.. Ούτε ξέρω και κανέναν που τα κατάφερε. Ο Νίτσε έλεγε πως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ανταγωνιστικές. Εγώ προσθέτω και το συμφέρον.  Δεν με ενδιαφέρει να έχω απλά για παρέα κάποιον, θέλω να με αγαπούν με τις παραξενιές μου, να σέβονται την ελευθερία μου να μην βγαίνω κάθε τόσο για καφέ μαζί τους, και να κατανοούν οτι μπορεί λόγω αφραγκιάς να μην τους έκανα σούπερ δώρο στο γάμο τους και να μην παρεξηγούνται ακόμα και αν δεν πάω σε αυτόν επειδή ήμουν διακοπές. (πρόσφατο παράδειγμα)Δεν υπάρχουν πρέπει στις υγιείς και ουσιαστικές σχέσεις, υπάρχει αγάπη που σημαίνει την πλήρη αποδοχή του άλλου, όπως είναι.

8. Μόλις φέτος κατάφερα να ανακαλύψω την καλλιτεχνική πλευρά του εαυτού μου γιατί τόσα χρόνια που ζούσα στο πατρικό μου, δεν υπήρχαν περιθώρια έκφρασης. Εκτός των κατασκευών που δοκιμάζω, μου αρέσει πάρα πολύ να μαθαίνω καινούριες συνταγές και να τις ετοιμάζω. Νιώθω περήφανη όταν πετυχαίνουν και τις καταγράφω στο βιβλίο συνταγών μου.

9. Δεν είμαι φεμινίστρια και δεν πιστεύω στην ισότητα-παγίδα των δύο φύλων.Εάν ο άντρας και η γυναίκα ασχολούνται με ίδιους ρυθμούς εργασιακά, τότε το βάρος που πέφτει στη γυναίκα είναι σαφώς μεγαλύτερο λόγω οικογένειας και φροντίδας του σπιτιού, για τα οποία είναι βασικά εκείνη υπεύθυνη. Για να υπάρχει ισορροπία στην οικογένεια πρέπει να υπάρχει μοίρασμα ευθυνών. Πιστεύω οτι και οι δύο θα πρέπει να είναι οικονομικά ανεξάρτητοι αλλά το ωράριο και οι συνθήκες εργασίας δεν μπορεί να είναι όμοια. Επίσης καμιά γυναίκα δεν αντέχει να μετατρέπεται τελικά σε “άντρα του σπιτιού”.  Όλες έναν πρίγκιπα ονειρευόμαστε και του δίνουμε και πολλά περιθώρια απόκλισης από αυτό το ρόλο του “τέλειου”, αρκεί να μην φτάσει η ώρα που θα κρυφτεί πίσω από τη φούστα μας.

10.  Λατρεύω τη δουλειά μου και χαίρομαι που τελικά δεν πέρασα ψυχολογία παρά λίγα μόρια. Υπάρχουν ωστόσο κάποια πράγματα σε αυτήν που με κουράζουν και με θυμώνουν, όπως και τους πιο πολλούς συναδέλφους.  Το βασικότερο είναι “οι γονείς”. Όχι οι λίγοι, καλοί και συνεργάσιμοι γονείς, αλλά οι πολλοί και προβληματικοί γονείς. Που αποποιούνται το ρόλο τους, περιμένοντας από εσένα και την νταντά τα πάντα σε σχέση με το παιδί τους, που σκοτώνονται στο σπίτι μεταξύ τους και μετά δεν καταλαβαίνουν γιατί το παιδί έχει προβλήματα συμπεριφοράς και πάνε να βγάλουν εσένα άχρηστη. Που νομίζουν πως “άλλη καμιά δεν γέννησε παρά η Μαριά το Γιάννη” και σου σπάνε τα νεύρα επειδή το μικρό τους έχασε την γόμα souvenir from Canada, ή στεναχωρήθηκε που είπες μπράβο σε άλλο παιδάκι και όχι στο δικό τους κ.ο.κ. Και θες να τους ουρλιάξεις οτι τα παιδιά θέλουν ΓΟΝΕΙΣ, αγάπη και ισορροπημένη οικογένεια και ΟΧΙ ψυχολόγους, οι δασκάλους- μάγους.  Στο ιδιωτικό δεν είχα αυτό το δικαίωμα να πω αλήθειες, θα τους τα πω όμως μαζεμένα όταν διοριστώ! Το δεύτερο και λιγότερο σημαντικό που με ενοχλεί είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ προσωπικού και η παλαβομάρα κάποιων συναδελφων. Γενικά, τα ιδιωτικά σχολεία είναι χάλια γιατί και τα 2 αυτά ενοχλητικά πράγματα, είναι στον ύψιστο βαθμό.

Αυτά είχα να καταθέσω χωρίς φόβο και πάθος

Προσκαλώ με τη σειρά μου τον microsurfer και την marilia να συνεχίσουν αν θέλουν το παιχνίδι, γράφοντας 10 πράγματα για τον εαυτό τους!

Καλό ΣΚ να έχουμε!

Καλές συνθέσεις!