Νοσταλγικό, τρυφερό… σαν ωραίο ξίφος* στην ψυχή…

*φράση της  Ζυράννας Ζατέλη

Πριν με τοποθετήσουν ως αναπληρώτρια σ`αυτό το νηπιαγωγείο,το Νοέμβριο, τα παιδιά είχαν περάσει ήδη από «πολλά χέρια».  Αντικατέστησα μια έγκυο-συνάδελφο, αναπληρώτρια κι εκείνη, που έφυγε με άδεια. Είχε μείνει περίπου ένα  μήνα με τα παιδιά. Στην αρχή της σχολικής χρονιάς όμως, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο υπήρχαν εκεί 2 μόνιμες οι οποίες και συνταξιοδοτήθηκαν. Από ο,τι έχω μάθει ήταν αρκετά δύστροπες, θεούσες με την κακή έννοια, παλαιών αρχών κ.α

Ολημερίς λιβάνιζαν στο σχολείο και έκαναν μάθημα Κατηχητικού στα παιδιά.

Δυσκολευόμουν να το φανταστώ όλο αυτό το σκηνικό ώσπου μια ωραία πρωία, μέσα Νοέμβρη, συνέβη το εξής περιστατικό..

Ενώ προσπαθούμε να κάνουμε μια χειροτεχνία, κάποια αγόρια δημιουργούν πανικό. Φωνάζουν, πετάνε κάτω υλικά…γενικά είμαστε άνω κάτω κι εγώ τρελαμένη. Και ξαφνικά ακούω ψαλμούς από γλυκιά παιδική φωνούλα. Λέω «πάει μου`στριψε, ακούω ψαλμωδίες!»….Δεν μπορεί να συμβαίνει στ`αλήθεια!!

Αναζητώντας την πηγή του ήχου, βλέπω ένα από τα κοριτσάκια μου να κάνει ήσυχα-ήσυχα  τη χειροτεχνία της, λέγοντας το τροπάριο. Έμεινα άναυδη. Στη συνέχεια έμαθα πως αυτή ήταν για 2 μήνες, η «πρωινή τους προσευχούλα».  (εξ`ου και το «ΚΑΛΗΜΕΡΑ» που λέει στο τέλος) Της ζήτησα λοιπόν να μου το ξαναπεί για να το ηχογραφήσω..Αξίζει να την ακούσετε είναι! Κατάγεται μάλιστα από τη Μολδαβία και έχει μια ιδιαίτερη προφορά.

Όχι τίποτ`άλλο….δεν θα με πίστευε κανείς αν δεν είχα ντοκουμέντα

(Εδώ που τα λέμε..το τί δεν έχουν τραβήξει αυτά τα παιδάκια!!!)

Προσευχή

Κάποτε μια πολύ γλυκιά γυναίκα, νηπιαγωγός στο τμήμα που έκανα πρακτική, μου είχε πει : «Ξέρεις γιατί είναι ευλογία να δουλεύεις με παιδιά?…Γιατί ο,τι και να σε βασανίζει, όσο χάλια και να είσαι, θα μπεις στη διαδικασία να το παλέψεις για να δείξεις χαρούμενη για χάρη τους. Ύστερα εκείνα, με τα αστεία τους, τις φατσούλες τους και την αγάπη που θα σου δείχνουν, θα σε κάνουν να ξεχαστείς. Κι αν ακόμα πονάς, παρ`τα μια αγκαλιά και θα δεις τι δύναμη θα νιώσεις!»

Πείτε μου, υπάρχει αυτό σε καμιά άλλη  δουλειά??

Νά κάποιες από τις πιο ξεχωριστές κουβεντούλες τους :

(λίγο πριν τα Χριστούγεννα, είμαστε στην αυλή για διάλειμμα και δυο κοριτσάκια τρέχουν ενθουσιασμένα κοντά μου)

- «Κυρία θα σου πούμε κάτι και σίγουρα θα χαρείς πολύ και θα πεις ΤΙ ΩΡΑΙΑ!!!»

(μαλώνουν για λίγο για το ποια θα το πει και μετά….)

- «Μόλις τώρα πέρασε ο Άη Βασίλης έξω από το σχολείο!!!»

- «Αλήθεια? Τον είδατε δηλαδή?»

- «Όοοοοχι! Ακούσαμε τα κουδουνάκια από τους τάρανδους που είναι στο έλκηθρο!»

«Κυρία είσαστε τόσο μα τόσο καλή!!  Μπορείτε να με γεννήσετε? Να είσαστε η μαμά μου?»

- «Κυρία θα ξαναέρθετε άλλη μια φορά το μεσημέρι στο σχολείο? Και να έρθει η κυρία Ε… το πρωί?»

- «Μα εχτές που ήρθα μεσημέρι στο νηπιαγωγείο, δεν κοιμήθηκε κανείς, ενώ με την κυρία Ε…. από ο,τι μαθαίνω κοιμάστε πάντα. Φαίνεται πως το μεσημέρι ακούτε πιο πολύ την κυρία Ε…..»

- «Όχι κυρία!! δεν κοιμηθήκαμε γιατί θέλαμε να σε κοιτάμε. Γιατί είσαι όμορφη κυρία!!!»

- «Σ`αγαπάω σαν μαμά μου!»

- «Δεν θα είσαι η κυρία Άντρια. Θα είσαι η κυρία Καλή.»

- «Κυρία, όταν είμαι στο σπίτι μου ξέρεις τί σκέφτομαι? Σχολείο και κυρία Άντρια!»

(ένα από τα πιο ώριμα παιδιά με ιδιαίτερα αναπτυγμένη κρίση)

- «Κυρία, εγώ είμαι Αραβή αλλά θέλω να κάνω τον σταυρό μου. Θα τον κάνω κρυφά και μην το πεις στη μαμά. Το υπόσχεσαι?»

- «Δεν είσαι ευτυχισμένη Α…. που είσαι Μωαμεθανή»?

- «Όχι κυρία! Η μαμά δεν θέλει να έχουμε δέντρο και ούτε ήρθε ο Άη Βασίλης. Και δεν μ`αφήνει να δοκιμάσω το παριζάκι Gummy Bear γιατί δεν τρώμε καθόλου κρέας.»

(ενώ τους τραγουδούσα) – «Κυρία έχεις την πιο γλυκειά φωνή!»

Έχουμε καθίσει στις θέσεις μας για να κάνουμε την εργασία μας. Ανακοινώνω στα παιδιά οτι σήμερα θα λύσουμε το πρώτο μας σταυρόλεξο. Σηκώνω τα μάτια από το χαρτί που κρατώ και τα βλέπω να κάνουν το ένα μετά το άλλο, το σταυρό τους! Άλλο να σας το λέω κι άλλο να το βλέπετε Σου λέει σταυρόλεξο είναι, ας δείξουμε λίγη ευλάβεια..

(στην αυλή, εν ώρα διαλείμματος, έρχεται κοριτσάκι κλαίγοντας)

- «Τί έχεις? Έγινε κάτι με τα κορίτσια?»

- «Ναιαιαιαι Δεν αφήνουν να παίξω μαζί τους..Αυτές παίζουν Νετομόντελ και δεν με αφήνουν να μπω επειδή είμαι άσχημη!»

(προσπαθώντας να συγκρατήσω τα γέλια την παίρνω από το χέρι και πάω να τους μιλήσω)…

- «Κοριτσάκια μου παρ`τε και την Ε… στο παιχνίδι σας είναι πολύ όμορφη, κρίμα είναι να στεναχωριέται»

- «Εντάξει κυρία αλλά τότε εσύ να κάνεις αυτή που λέει ποια να φύγει». (Την Καγιά)

(Τρέχουν και μου φέρνουν φυλλαράκια από το δέντρο)

- «Αυτές θα είναι οι φωτογραφίες μας. Θα κάνουμε πασαρέλα και όποια σ`αρέσει θα της δίνεις μια φωτογραφία!»

- «(!)»

Και για το τέλος, ατάκα φρέσκια, χθεσινή…

(αμέσως μετά την πρωινή προσευχούλα)

- «Σήμερα παιδιά είναι μια διαφορετική Πέμπτη. Τη λέμε Τσικνοπέμπτη και είναι γιορτή»

- «Αλήθεια το λες κυρία? Θα μπορούμε να φάμε πολλές τσίχλες???»

- «Όχι Γ…. μου, δεν είπα Τσιχλοπέμπτη…Τσικνοπέμπτη είπα πως είναι»!

- «Α….:-(«

Φίλοι μου εύχομαι να πάρουμε όλοι μας δύναμη και πνευματική φώτιση από αυτή την άγια ημέρα.

Πάντα με συγκινεί αφάνταστα και αισθάνομαι την ψυχή μου να αγγίζει τον ουρανό μαζί με το περιστέρι που πετά και απελευθερώνεται από όλα τα παράπονα, ζητώντας συγγνώμη αλλά και πολλά πολλά ευχαριστώ!

Το 2010 -αλήθεια τί όμορφη και αρμονική χρονολογία!- είναι κιόλας 3 ημερών. Εύχομαι σε όλους μας να έχουμε μια χρονιά ήρεμη, που να μας ωριμάσει πνευματικά κάνοντάς μας καλύτερους ανθρώπους. Να θέσουμε εφικτούς στόχους και να έχουμε υγεία για να τους κάνουμε πραγματικότητα. Μακάρι να φέρει στον καθένας σας ξεχωριστά ο,τι περισσότερο έχει ανάγκη η ψυχή του. Και φυσικά να έχουμε όλοι μας δουλίτσα για να είμαστε ισορροπημένοι και δημιουργικοί ασκώντας το επάγγελμα που τόσο αγαπάμε!!!

Καλωσορίσαμε τη νέα χρονιά τηρώντας όλα τα έθιμα. Η  βασιλόπιτα-τσουρέκι που φτιάχνω πέτυχε υπέροχα, η σαμπάνια έρεε άφθονη, οι σπόροι από τα ρόδια  πλημμύρισαν  την αυλή μας και μου έπεσε και το φλουρί για πρώτη φορά. Τί άλλο θέλω? Μέχρι και ο Ρουβάς έγινε παράδοση, σε ζωντανό πρόγραμμα να μας δίνει τις πρώτες ευχές όπως επί εποχής «Μπράβο Καλωσήρθατε» εδώ και καμιά δεκαετία πριν. Μόνο που δεν είναι όπως τότε. Λες και βαριέται να κουνηθεί. Μεγάλωσε τόσο πολύ? Κι εγώ γιατί δε μεγάλωσα?

Λένε οτι υπαρξιακοί προβληματισμοί και απολογισμός των περασμένων, μας απασχολούν τις τελευταίες μέρες του έτους που φεύγει. Ε, εμένα με πιάνουν την πρώτη μέρα του καινούριου. Μέχρι να γνωριστούμε και μ`αυτόν και να συνηθιστούμε.

Μια μέρα μου κράτησαν αυτά. Εχτές, δεν είχε τέτοια..Είχε μια βόλτα εκπληκτική και μόλις 5 λεπτά από το σπίτι μας!!! Πείτε μου τώρα πως γίνεται να έχεις κάτι τόσο μα τόσο όμορφο δίπλα σου και να μην το`χεις ανακαλύψει τόσο καιρό..

Δίπλα στα Ster στο Ίλιον, υπάρχει μια όαση εκπληκτική. Ίσως το πιο όμορφο πάρκο στην Αττική καθότι συνδυάζει την ανεπιτήδευτη ομορφιά με την ηρεμία. Σχεδόν παρθένο ακόμα, με λιγοστό κόσμο σε σχέση με την έκτασή του, σαν να μην το έχει βλάψει ακόμα το ανθρώπινο χέρι. Λίμνες πανέμορφες, πουλιά κάθε είδους να σε κάνουν να νιώθεις σαν στον Παράδεισο, μονοπάτια για τρέξιμο ή βόλτες, ποδηλάτες, κιόσκια και παγκάκια για πικ νικ στη φύση, παιδική χαρά..όλα μια αγκαλιά αρμονίας και γαλήνης μέσα σε μια πολύβουη πόλη που υποφέρει από ο άγχος της καθημερινότητας. Ανασάναμε ελεύθερα και νιώσαμε ευγνωμοσύνη για την ανακάλυψή μας. Είναι το πάρκο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης «Α.Τρίτσης», μια έκταση 1.000 στρεμμάτων που μας περιμένει να την εξερευνήσουμε ακόμα περισσότερο στην επόμενη επίσκεψή μας.Βέβαια,άλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις…

Καταπληκτική η εμπειρία να κερδίζεις ένα δωράκι από εκεί που δεν το περιμένεις!!! Σαν να έρχεται ο Άγιος Βασίλης και ενθουσιάζεσαι που τελικά συνειδητοποιείς οτι υπάρχει! Τέτοια έκπληξη ήταν για μένα το δωράκι της Κάλλιας. Ήταν στα γενέθλια της αδερφής μου που με ειδοποίησε οτι κέρδισα το βραχιόλι που τόσο μου άρεσε. Θυμάμαι πως μόλις το είχα δει, κοιτάζοντας τις δημιουργίες της, το θαύμασα πραγματικά και εντυπωσιάστηκα από την ιδιαιτερότητά του. Παραψυχολογικό σαν θέμα, πρωτότυπο σαν βραχιόλι, απίστευτα κοντά στο γούστο και την ψυχολογία μου. Και είπα..«είναι το πιο όμορφο χεiροποίητο αντικείμενο που έχω δει»… Αυτό συνέβη αρκετούς μήνες πριν. Φαίνεται όμως, οτι ήταν αυτό που λένε.. «ανοιχτοί» οι  ουρανοί και έτυχε να είναι αυτό το δωράκι που επέλεξε η Κάλλια να χαρίσει μέσω του blog της. Φυσικά δεν περίμενα να είμαι τόσο τυχερή αλλά -τί καλά!-διαψεύστηκα

Προχθές λοιπόν πήγα με το μαγικό χαρτάκι να το παραλάβω από το ταχυδρομείο. Φακελάκι με το σηματάκι της από το blog  σε θέση αποστολέα και όμορφα καλλιτεχνικά γραμματάκια στη θέση του παραλήπτη. Το ανοίγω με αγωνία και το ροζ κουτάκι περιτριγυρισμένο από καραμελίτσες και καρτούλες που αντικρύζω, με γυρνά σε άλλους καιρούς..Με συγκίνησε η παιδικότητά της.

Το δωράκι μου ήταν ακόμα πιο όμορφο από κοντά και το φόρεσα την ίδια κιόλας μέρα.

Στο νηπιαγωγείο όμως όταν πήγα φορώντας το, είχε φοβερή πλάκα. Όποιο παιδάκι ήταν κοντά μου, το γύριζε με τα δυο χεράκια του γύρω γύρω όλο απορία για να δει τη συνέχεια των εικόνων Κάναμε «ανάγνωση» μέσα από ένα βραχιόλι. Αργότερα, όταν είδα την αδερφή μου, της το δάνεισα για λίγο καιρό γιατί έχω το χούι ο,τι μ`αρέσει πάρα πολύ να  θέλω να το μοιράζομαι μαζί της. Άλλωστε στα γενέθλιά της ήρθε η χαρούμενη είδηση!Εκείνη έφερε το γούρι!

Κάλλια σ`ευχαριστούμε πολύ για τη χαρά που μας έδωσες!

Και επειδή σαν σήμερα γεννήθηκε το άλλο μου Τοξοτάκι…

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ  ΜΟΥ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΕΙ ΓΕΝΕΘΛΙΑ! Να μου ζήσεις καρδιά μου!!!!!Να σε χαίρομαι και να είσαι πάντα δυνατός και δημιουργικός!!!

Ε ναι, είναι πια γεγονός! Χτες είδα το όνομά μου φαρδύ πλατύ στη λίστα των αναπληρωτών και σήμερα κιόλας, ανέλαβα υπηρεσία! Το ευτυχέστερο όλων φυσικά είναι πως δεν θα χρειαστεί να πάω πουθενά αλλού και θα παραμείνω στο σπιτάκι μου!!! Κάτι ήξερα που αρνιόμουν να ετοιμάσω βαλίτσες, το ήθελα με όλη μου την καρδιά να κληθώ στο νομό μου και δόξα το Θεό, έγινε!!! Τώρα πια περιμένω την τοποθέτηση κι έχω βάλει σε σειρά προτεραιότητας τα σχολεία. Δεν μπορώ να το πιστέψω με τίποτα!!

Χτες  κατά τις 12 παρά το βράδυ, άνοιξα τη σελίδα του υπουργείου πιο πολύ από συνήθεια παρά γιατί περίμενα την φάση. Όλες οι πληροφορίες έλεγαν οτι θα έβγαινε από Παρασκευή και ίσως και την άλλη εβδομάδα.  Άρχισα να τρέμω από τις ρίζες του κεφαλιού μέχρι τις πατούσες! Πήραν μόνο 8 νηπιαγωγούς ενώ τα κενά είναι ακόμα πάρα πάρα πολλά. Και ήμουν μέσα Περιττό να πω οτι όλη την νύχτα δεν έκλεισα μάτι!… Νιώθω ένα σωρό συναισθήματα, τόση πολλή χαρά μαζί με το ασύλληπτο άγχος που με χαρακτηρίζει (με κουράζει πολύ που δεν ξέρω να το διαχειρίζομαι) ευθύνη, ανασφάλεια και απέραντη ευγνωμοσύνη που όλα πήγαν καλά!

Εσάς που μου ευχηθήκατε να σταθώ τυχερή και να πάνε όλα καλά, σας ευχαριστώ απ`την καρδιά μου και εύχομαι να σας συμβεί σύντομα  ο,τι ποθεί η καρδιά σας!!!!

Τώρα πια χρειάζομαι συμβουλές, οδηγίες, οτιδήποτε έχετε ευχαρίστηση Είμαι εντελώς ψαράκι! χιχιχι! Ο ύπνος μας τελείωσε εννοείται…σίγουρα πράγματα! Και η καρδιά μου σκέτο τουμπελέκι ) Πρέπει να τα καταφέρω!!!

Φιλιά γλυκά σε όλους σας και λίγα παραπάνω στη Σπιρού και τη Μαριλία για όλες τους τις ευχές και την ενθάρρυνση!!! Mairyliscious και  dailyscene, εύχομαι ολόψυχα να συμβεί σύντομα και σε σας!!

Είναι κάτι ώρες που τις λέω.. σκοτεινές. Ώρες με νεύρα, μελαγχολία, αντίδραση για τα πάντα.  Σε γενικές γραμμές βέβαια, αν είμαστε ευχαριστημένοι από τη ζωή μας, υγιείς και κάπως αισιόδοξοι για το μέλλον, αυτές οι ώρες -ευτυχώς-δεν έρχονται πολύ συχνά.

Υπάρχουν άνθρωποι που φαίνονται πολύ ήσυχοι και γενικά χαμηλών τόνων. Αυτοί είναι που συνήθως αποφεύγουν τα συχνά ξεσπάσματα και συσσωρεύουν καταστάσεις μέχρι που το ποτήρι τους ξεχυλίζει κι έρχεται η ώρα της έκρηξης.  Της ιδιαίτερα έντονης, καθώς λέγεται.. Άλλοι προτιμούν να απομονώνονται και να μένουν με τον εαυτό τους ώσπου να ανακτήσουν την ηρεμία τους. Όπως και να γίνεται όμως, εκδηλωτικά ή μή, όλοι έχουμε τέτοιες δύσκολες ώρες..

Για  μένα, σε τέτοιες καταστάσεις η μουσική δρα πάντα θεραπευτικά. Υπάρχουν συγκεκριμένα κομμάτια που ακούω σε φάσεις θυμού ή απλά όταν θέλω να ηρεμήσω και να ζήσω για λίγο μέσω του ασυνείδητου κόσμου μου (γι`αυτό και το «σκοτεινές»). Το καταλληλότερο μέρος να ακούσω τα συγκεκριμένα κομμάτια είναι…το αυτοκίνητο.Όσοι ασχολούνται με τη μουσική γνωρίζουν καλύτερα από όλους τη μαγεία που μπορεί να ασκήσει στο πνεύμα, πόσο μπορεί να το ταξιδέψει και να ενεργοποιήσει συναισθήματα και μνήμες.

Γι`αυτό θα γράψω σήμερα για εκείνα τα κομμάτια που διαλέγω πάντα σε τέτοιες στιγμές και πετυχαίνουν πάντα το σκοπό τους…

Το πρώτο και κορυφαίο είναι το Phantom of the Opera. Λατρεύω επίσης,αυτή τη σκηνή!

Κλασσικά αγαπημένο το unforgiven

Πιο πρόσφατη ανακάλυψη, το soundtrack από το Saw

Λέτε μετά από όλα αυτά, όταν με το καλό κάνω παιδί, να μου βγει κάπως έτσι ?

Χμ……:-)

Μα τί μ`έπιασε και τα λέω όλα αυτά..μάλλον φταίει η Πανσέληνος στον Κριό. Πάνω απ`το κεφαλάκι μου δηλαδή. Κι είμαι και συναχωμένη όσο δεν πάει.

γκρρρ!

Ωραίο το Καλοκαιράκι και η πλανεύτρα θάλασσα αλλά σίγουρα και το Φθινόπωρο έχει τις χάρες του (με λίγη καλή θέληση!) Τι πιο αναζωογονητικό αυτή την εποχή από μια επίσκεψη στο δάσος? Ο,τι δάσος έχει μείνει δηλαδή (ουφφ…)Ανυπομονώ να πάρω τα βουνά μόλις ψυχράνει λιγάκι ο καιρός, για να μαζέψω θησαυρούς του δάσους. Τα πιο όμορφα υλικά για φυσικές χειροτεχνίες! Βελανίδια, φύλλα σε υπέροχα κόκκινα και κίτρινα χρώματα, ξυλαράκια… Υπάρχει τίποτα ωραιότερο από την επαφή με τη φύση και τα πλάσματά της?

Τέτοια  εποχή, με τη δροσούλα, σχεδόν κάθε χρόνο περνάμε απαραιτήτως μια βολτίτσα από τα Σπάτα. Ξεκίνησε σαν μια απλή σχολική επίσκεψη το 2005 και τελικά  μου έγινε συνήθεια, αυτό το Φθινοπωρινό ραντεβού με τα ζωάκια!

Εχθές λοιπόν με καλό καιρό ευτυχώς, ξεκινήσαμε με χαρά για το Αττικό Πάρκο. Με την απαραίτητη φωτογραφική μας μηχανή, κάτι αλμυρά σνακ να κριτσανίζουμε στο δρόμο, δυο τεράστια χαμόγελα που θα ξαναδούμε τις λατρεμένες σουρικάτες (έχω απίστευτη τρέλα μ`αυτές.!!) και νά σου  μια ουρά τερααάστια στα ταμεία για το εισιτήριο. Πάρα πολλά τα ενθουσιασμένα παιδάκια και σκεφτόμουν πόσο θα εντυπωσιαστούν με όσα θα δουν και πόσο σπουδαίο είναι που οι γονείς τους τα έφεραν ως εδώ.

Οι διαδρομές οικείες, τα ζωάκια στις θέσεις τους (εκτός από τις σουρικάτες που μετακόμισαν), κάποιες νέες αφίξεις ζώων και η βόλτα μας ευχάριστη και χαλαρή. Κάποιες στιγμές βέβαια που μου τράβηξαν την προσοχή τα σχόλια που έπεφταν βροχή τριγύρω μου,  μου ήρθε να βρίσω πολλούς. Κάποιοι «καλοί γονείς» που θαύμασα επειδή έφεραν τα παιδιά  τους στο πάρκο αποδείχθηκαν εντελώς  μ……… Δε φαντάζεστε  πόσες φορές μπροστά από άγρια ζώα άκουσα » Θα σε δώσω να σε φάει αν δεν κάθεσαι καλά!!!» (εσένα να φάει ρε μπάρμπα). Ή το ανεκδιήγητο » Κάτσε να δώσουμε να φάει και το ζώο (μπισκότα, σάντουιτς)» » Μα, μπαμπά ..απαγορεύεται!» (το παιδί υποδεικνύει στον γονιό το σωστό) «Τί λες μωρέ που θα μας πούνε αυτοί τί θα κάνουμε!» και δώστου τα μπισκότα να πετάγονται ελαφρά τη καρδία. Ο μάγκας Έλληνας!  Πόσο με εκνευρίζει η τόση ασυνειδησία Θεέ μου..

Ας αφήσουμε  όμως τα κατορθώματα του ανώτερου θηλαστικού για να δούμε μερικές φάσεις από κάποιους μόνιμους και γλυκύτατους κατοίκους του πάρκου.

Οικογένεια καμηλοπαρδάλων

Δεν είμαι απλό γαϊδούρι..είμαι ο Αφρικανός ξάδερφος της ζέβρας!! Δείτε και τα πόδια μου!

πολλή βαρεμάρα φίλε Φωτογράφε... Όλη μέρα λιάζομαι

φτού ..πάλι με ανακάλυψαν οι παπαράτσι!

Όταν δεν είμαι ξάπλα...κοιμάμαι καθιστός!

Αυτές οι μαϊμουδόφατσες ..απλά δεν υπάρχουν!

Δείτε μας..μέσα στο ματάκι του σκύλου των λειμώνων:-)

Άγρια θηρία σου λέει μετά!

Η μασκότ μου, ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ Σουρικάτα

Η σουρικάτα - σκοπός

Πάντως εάν ήμουν ζώο, θα`θελα να`μαι κουκουβάγια! Δυνατή, σοφή και μυστηριώδης..

Αλήθεια, αν είσαστε κάποιο ζώο, ποιο θα θέλατε να ήταν αυτό?

Νιώθω γλυκά σήμερα.. Είναι η αίσθηση που με ακολουθεί από εχθές, όταν βρέθηκα ξανά στην εκκλησία του αγίου Παντελεήμονα που γιόρταζε και με συνδέουν μαζί της, οι ομορφότερες αναμνήσεις από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Εκεί πήγα κατηχητικό στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, έπαιξα στο προαύλιο πρωινά Σαββάτου, μύρισα την χαρακτηριστική μυρωδιά από ψημένο καλαμπόκι στο πανηγύρι της γιορτής του και μεγάλη πια, στην πλατεία του, διάλεξα να ορίσω το πρώτο ραντεβού, με τον Έρωτα της ζωής μου.
Γι`αυτό, η 27/7 είναι πάντα σημαντική μέρα για μένα.

Ήρθε στο νου μου το τραγούδι «Άγιος ο Έρωτας» του Γ.Ανδρέου.
Ακούγοντας αυτό τους ποιητικούς στίχους και κοιτώντας αυτές τις καλοκαιρινές εικόνες…κανένα μουντό γραφείο, καμιά μελαγχολική σκέψη δεν μπορεί να εμποδίσει την ψυχή να ανασάνει ελεύθερη, έστω και για τα λίγα λεπτά που διαρκεί.

Αφεθείτε γλυκά να σας ταξιδέψει….

Καλή μέρα να έχουμε!