Έχω μπλέξει. Κάθε μέρα και μια καινούρια συγκίνηση σ`αυτό το σχολείο.

Το ωράριο για το ολοήμερο λέει «προσέλευση νηπίων από τις 8.00 έως τις 8.15″……παρ`όλα αυτά από την ώρα που ανέλαβα καθήκοντα, μου είπαν πως κλειδώνουμε την πόρτα  στις 8.40. ΟΚ. Το δέχομαι.

Αυτό όμως προφανώς και συνεπάγεται οτι ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ από κει και έπειτα άλλα παιδιά.

Έλα όμως που συστηματικά κάποιοι συγκεκριμένοι αργούν να φέρουν τα παιδιά τους και καθημερινά χτυπούν τα κουδούνια στις 8.45 απαιτώντας να μπουν. Άνοιγε η «καλή» συνάδελφος, άνοιγε και η προϊσταμένη..ξίνιζα εγώ (η κακιά) αλλά δεχόμουν το αργοπορημένο παιδί.

Κι έρχεται σήμερα η μάνα στις 9.00 ακριβώς. Χτυπάει κουδούνι και λαμβάνει εκ του θυροτηλεφώνου την απάντησή μου :  »Λυπάμαι αλλά δεν μπορούμε να σας δεχτούμε, η ώρα είναι 9.00, θα πρέπει να τηρείτε το ωράριο του σχολείου» .  Ξαναχτυπά. Η συνάδελφος επαναλαμβάνει την απάντηση. Η μάνα χτυπά ξανά και ξανά και όσο περνά η ώρα εμμένει περισσότερο. Τα παιδιά αναστατώνονται, τρέχουν κι αυτά και πατούν τα κουμπάκια στο θυροτηλέφωνο. Τα απομακρύνω. Ένα εξ αυτών σε ανύποπτο χρόνο πατά τα κουμπιά και η πόρτα της εισόδου ανοίγει. Βλέπω φάντη μπαστούνι, τη μάνα εν εξάλλω κατάσταση να βρίζει και να απειλεί μισά Αλβανικά μισά Ελληνικά οτι  »θα δούμε τί θα πάθουμε και θα πάει στην αστυνομία» . Παίρνει το απορημένο παιδί της και φεύγει.

Είναι ποτέ δυνατόν???

Μένω να τρέμω από τα νεύρα μου με τα παιδιά τριγύρω να κάνουν πάρτυ με την ευκαιρία της αποδιοργάνωσης.

Και μόλις ξεκίνησε η εβδόμαδα.

Παρασκευούλα επιτέλους. Μετά από μια ιδιαίτερα δύσκολη εβομάδα. Πέρασα μέρες θλίψης, έντασης και κακοδιαθεσίας. Σαν να μην εφτανε «ο μικρός τύραννος», το περασμένο σαββατοκύριακο δοκιμαστήκαμε οικογενειακώς.

Το να αποχαιρετάς για πάντα το σκυλάκι σου είναι πόνος μεγάλος που μπορεί να συναισθανθεί μόνο όποιος έχει ένα κατοικίδιο- μέλος στην οικογένειά του…

Άνθρωπος ή σκύλος δικός σου, μικρή ή ανύπαρκτη διαφορά έχει. Ήταν κηδεία κανονική…

Κάθε απώλεια αφήνει μέσα στην ψυχή μου ένα τραύμα αγιάτρευτο. Υποφέρω για πολύ καιρό. Το μόνο που με παρηγορεί είναι που πιστεύω βαθιά μέσα μου πως σίγουρα θα συναντηθούμε ξανά με τους αγαπημένους μας εκεί που δεν υπάρχει πόνος, γηρατειά κι αρρώστιες. Εκεί που η υπάρχει μόνο αγάπη.

Αγαπάτε και φροντίζετε τα ζωάκια σας..Αφιερώστε τους χρόνο για χάδι και παιχνίδι.. Μας αγαπούν τόσο αγνά, αληθινά και άδολα, νιώθουν και συμμερίζονται τον πόνο ή τη χαρά μας. Κάθε σκυλάκι όπως και κάθε άνθρωπος είναι «μοναδικά» στη ζωή μας. Δεν αναπληρώνονται. Δεν συμπεριφέρονται παρόμοια.

Όσο περνούν οι μέρες και το συνειδητοποιώ, ένα πράγμα μόνο σκέφτομαι και ησυχάζω. Πως πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω. Έφυγε ήσυχα, στο κρεβατάκι του. Ήταν άρρωστος πολύ καιρό,αλλά απορρίψαμε κατηγορηματικά την ευθανασία.

Αντίο καλέ μου Σάκη…

Σ`αγαπάμε!!!

Το 2010 -αλήθεια τί όμορφη και αρμονική χρονολογία!- είναι κιόλας 3 ημερών. Εύχομαι σε όλους μας να έχουμε μια χρονιά ήρεμη, που να μας ωριμάσει πνευματικά κάνοντάς μας καλύτερους ανθρώπους. Να θέσουμε εφικτούς στόχους και να έχουμε υγεία για να τους κάνουμε πραγματικότητα. Μακάρι να φέρει στον καθένας σας ξεχωριστά ο,τι περισσότερο έχει ανάγκη η ψυχή του. Και φυσικά να έχουμε όλοι μας δουλίτσα για να είμαστε ισορροπημένοι και δημιουργικοί ασκώντας το επάγγελμα που τόσο αγαπάμε!!!

Καλωσορίσαμε τη νέα χρονιά τηρώντας όλα τα έθιμα. Η  βασιλόπιτα-τσουρέκι που φτιάχνω πέτυχε υπέροχα, η σαμπάνια έρεε άφθονη, οι σπόροι από τα ρόδια  πλημμύρισαν  την αυλή μας και μου έπεσε και το φλουρί για πρώτη φορά. Τί άλλο θέλω? Μέχρι και ο Ρουβάς έγινε παράδοση, σε ζωντανό πρόγραμμα να μας δίνει τις πρώτες ευχές όπως επί εποχής «Μπράβο Καλωσήρθατε» εδώ και καμιά δεκαετία πριν. Μόνο που δεν είναι όπως τότε. Λες και βαριέται να κουνηθεί. Μεγάλωσε τόσο πολύ? Κι εγώ γιατί δε μεγάλωσα?

Λένε οτι υπαρξιακοί προβληματισμοί και απολογισμός των περασμένων, μας απασχολούν τις τελευταίες μέρες του έτους που φεύγει. Ε, εμένα με πιάνουν την πρώτη μέρα του καινούριου. Μέχρι να γνωριστούμε και μ`αυτόν και να συνηθιστούμε.

Μια μέρα μου κράτησαν αυτά. Εχτές, δεν είχε τέτοια..Είχε μια βόλτα εκπληκτική και μόλις 5 λεπτά από το σπίτι μας!!! Πείτε μου τώρα πως γίνεται να έχεις κάτι τόσο μα τόσο όμορφο δίπλα σου και να μην το`χεις ανακαλύψει τόσο καιρό..

Δίπλα στα Ster στο Ίλιον, υπάρχει μια όαση εκπληκτική. Ίσως το πιο όμορφο πάρκο στην Αττική καθότι συνδυάζει την ανεπιτήδευτη ομορφιά με την ηρεμία. Σχεδόν παρθένο ακόμα, με λιγοστό κόσμο σε σχέση με την έκτασή του, σαν να μην το έχει βλάψει ακόμα το ανθρώπινο χέρι. Λίμνες πανέμορφες, πουλιά κάθε είδους να σε κάνουν να νιώθεις σαν στον Παράδεισο, μονοπάτια για τρέξιμο ή βόλτες, ποδηλάτες, κιόσκια και παγκάκια για πικ νικ στη φύση, παιδική χαρά..όλα μια αγκαλιά αρμονίας και γαλήνης μέσα σε μια πολύβουη πόλη που υποφέρει από ο άγχος της καθημερινότητας. Ανασάναμε ελεύθερα και νιώσαμε ευγνωμοσύνη για την ανακάλυψή μας. Είναι το πάρκο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης «Α.Τρίτσης», μια έκταση 1.000 στρεμμάτων που μας περιμένει να την εξερευνήσουμε ακόμα περισσότερο στην επόμενη επίσκεψή μας.Βέβαια,άλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις…

Μια δική μου ιδέα που έπιασε πέρυσι και γι`αυτό  στρώθηκα να την εφαρμόσω και φέτος είναι η κατασκευή του προσωπικού μας τυχερού ημερολογίου! Στο βιβλίο «Το μυστικό»  έλεγε πως αν θες να πραγματοποιηθούν οι ευχές σου, δεν έχεις παρά να τις σκέφτεσαι συνεχώς, να τις κάνεις εικόνα και να τις κοιτάς όσο πιο πολύ μπορείς. Πάνω από όλα φυσικά, να πιστεύεις απόλυτα οτι θα πετύχεις αυτά που ονειρεύεσαι!!!

Είπα λοιπόν να κάνω ένα κολάζ από εικόνες, λέξεις και φράσεις σχετικές με τις ευχές μου για τη χρονιά που έρχεται. Το παρακάνουμε εννοείται στις ευχές

Με κολάζ των εικόνων σε σκληρό χαρτόνι, μια φωτογραφία μας και ένα απλό ημερολόγιο (ποιημάτων) στο κάτω μέρος, έχουμε το ολόδικό μας τυχερό ετήσιο ημερολόγιο! Το κοιτάζουμε καθημερινά και έτσι έλκουμε σαν μαγνήτες  όλα αυτά που ποθούμε, ώστε να μας συμβούν.

Και ΝΑΙ τότε ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί!

Αν σας αρέσει σαν ιδέα, δοκιμάστε το! Αν πάλι δεν τα πιστεύετε όλα αυτά ή βαριέστε τις χειροτεχνίες, διαλέξτε ένα από τα πολλά ημερολόγια που κυκλοφορούν στο εμπόριο αυτές τις μέρες. Σήμερα αγόρασα όπως κάθε χρόνο το αγαπημένο μου «Ημερολόγιο συναισθηματικής νοημοσύνης».

Έχει αρκετό χώρο για να γράφεις στην κάθε μέρα, ενώ το «365 μέρες με το μικρό Νικόλα» παρόλο που το ήθελα πολύ  είχε ελάχιστο διαθέσιμο χώρο..  Όσο για τη Μαριλίτσα ένα  είναι το ημερολόγιο!!!! Snoopy 2010 , το είδα και σνουποχαμογέλασα που τη σκέφτηκα!

Πάντως ο,τι ημερολόγιο κι αν φτιάξετε ή διαλέξετε εύχομαι να έχετε και να έχουμε όλοι μια υπέροχη χρονιά!

Καταπληκτική η εμπειρία να κερδίζεις ένα δωράκι από εκεί που δεν το περιμένεις!!! Σαν να έρχεται ο Άγιος Βασίλης και ενθουσιάζεσαι που τελικά συνειδητοποιείς οτι υπάρχει! Τέτοια έκπληξη ήταν για μένα το δωράκι της Κάλλιας. Ήταν στα γενέθλια της αδερφής μου που με ειδοποίησε οτι κέρδισα το βραχιόλι που τόσο μου άρεσε. Θυμάμαι πως μόλις το είχα δει, κοιτάζοντας τις δημιουργίες της, το θαύμασα πραγματικά και εντυπωσιάστηκα από την ιδιαιτερότητά του. Παραψυχολογικό σαν θέμα, πρωτότυπο σαν βραχιόλι, απίστευτα κοντά στο γούστο και την ψυχολογία μου. Και είπα..«είναι το πιο όμορφο χεiροποίητο αντικείμενο που έχω δει»… Αυτό συνέβη αρκετούς μήνες πριν. Φαίνεται όμως, οτι ήταν αυτό που λένε.. «ανοιχτοί» οι  ουρανοί και έτυχε να είναι αυτό το δωράκι που επέλεξε η Κάλλια να χαρίσει μέσω του blog της. Φυσικά δεν περίμενα να είμαι τόσο τυχερή αλλά -τί καλά!-διαψεύστηκα

Προχθές λοιπόν πήγα με το μαγικό χαρτάκι να το παραλάβω από το ταχυδρομείο. Φακελάκι με το σηματάκι της από το blog  σε θέση αποστολέα και όμορφα καλλιτεχνικά γραμματάκια στη θέση του παραλήπτη. Το ανοίγω με αγωνία και το ροζ κουτάκι περιτριγυρισμένο από καραμελίτσες και καρτούλες που αντικρύζω, με γυρνά σε άλλους καιρούς..Με συγκίνησε η παιδικότητά της.

Το δωράκι μου ήταν ακόμα πιο όμορφο από κοντά και το φόρεσα την ίδια κιόλας μέρα.

Στο νηπιαγωγείο όμως όταν πήγα φορώντας το, είχε φοβερή πλάκα. Όποιο παιδάκι ήταν κοντά μου, το γύριζε με τα δυο χεράκια του γύρω γύρω όλο απορία για να δει τη συνέχεια των εικόνων Κάναμε «ανάγνωση» μέσα από ένα βραχιόλι. Αργότερα, όταν είδα την αδερφή μου, της το δάνεισα για λίγο καιρό γιατί έχω το χούι ο,τι μ`αρέσει πάρα πολύ να  θέλω να το μοιράζομαι μαζί της. Άλλωστε στα γενέθλιά της ήρθε η χαρούμενη είδηση!Εκείνη έφερε το γούρι!

Κάλλια σ`ευχαριστούμε πολύ για τη χαρά που μας έδωσες!

Και επειδή σαν σήμερα γεννήθηκε το άλλο μου Τοξοτάκι…

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ  ΜΟΥ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΕΙ ΓΕΝΕΘΛΙΑ! Να μου ζήσεις καρδιά μου!!!!!Να σε χαίρομαι και να είσαι πάντα δυνατός και δημιουργικός!!!

Το σχολείο μας θα είναι κλειστό την ερχόμενη εβδομάδα, σύμφωνα με την απόφαση της νομαρχίας. Όχι πως είχαμε επιβεβαιωμένα κρούσματα της νέας γρίπης, αλλά οι απουσίες ήταν πολλές και για μεγάλο διάστημα. Οι πιο πολλοί γονείς έλεγαν πως τα παιδιά έλειπαν για άλλες αιτίες ή γιατί απλά είχαν λίγο βήχα ή έναν χαμηλό πυρετό. Η συχνότητα και ο αυξανόμενος αριθμός απουσιών όμως οδήγησαν σ`αυτή την απόφαση. Οι εκπαιδευτικοί  οφείλουμε να παρουσιαστούμε στο γραφείο γιατί θα είμαστε στη διάθεση της ΠΕ, αυτό το διάστημα. Φέτος δεν γνωρίζουμε καν αν θα κάνουμε χριστουγεννιάτικη γιορτή γιατί τα πιο πολλά σχολεία δεν θα γιορτάσουν για αποφευχθεί η μετάδοση του ιού κατά το συνωστισμό. Σήμερα ξύπνησα κι εγώ λιγάκι συναχωμένη είναι η αλήθεια. Όσο κι αν θέλουν να μας τρομοκρατήσουν όμως με τη φοβερή-θανατηφόρα γρίπη, είμαι απόλυτα ψύχραιμη και βέβαιη οτι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο δεν θα πάθουμε σε σχέση με άλλες χρονιές. Αυτή είναι η άποψή μου φυσικά και γι`αυτό και αποφάσισα να μην εμβολιαστώ.

Μέχρι να ξαναδώ τα παιδάκια μου θα τους ετοιμάσω στολίσματα για την τάξη και χριστουγεννιάτικες χειροτεχνίες γιατί πια θα είμαστε προ των πυλών για τα Χριστούγεννα!!! Αύριο στολίζω και το σπιτάκι μου!!! Γιούπιιιιιι!!!!

Λόγω της κατάστασης οι οδηγίες που έχω πάρει από την προϊσταμένη μου είναι να δίνω όλη μου την προσοχή στην προστασία της σωματικής τους ακεραιότητας, να είναι ασφαλή και να προσπαθήσω να τα βοηθήσω όσο μπορώ στο θέμα της γλώσσας και της επικοινωνίας. Το επίπεδο λόγου είναι πολύ χαμηλό γιατί τα πιο πολλά παιδιά επικοινωνούν στην ελληνική γλώσσα μόνο στο σχολείο ή έρχονται σαν απλοί ακροατές. Έτσι ξεκίνησα το θέμα «Το σώμα μου-ο εαυτός μου» με στόχο να τα βάλω στη διαδικασία να μιλήσουν για τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους, να καλλιεργηθεί σιγά σιγά οι αυτοπεποίθησή τους και να δεθεί η ομάδα με κάποιες απλές δραστηριότητες συναισθηματικής αγωγής.

Οι πρώτες ζωγραφιές των παιδιών για τις οικογένειές τους ήταν χαρακτηριστικές αποκαλύψεις της πηγής του προβλήματος..

"Ζωγράφισα τη μαμά και τον μπαμπά" (Το δέντρο ανάμεσά τους μαρτυρά την έλλειψη επιοινωνίας, αγάπης ή ενδεχόμενο χωρισμό)

Το παιδί με τα σοβαρότερα προβλήματα ζωγράφισε είπε : "Εφτιαξα εμένα τον ΗΡΩΑ που σκοτώνει όλους αυτούς" Ρωτώντας τον επανειλημμένα που βρίσκονται τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του στη ζωγραφιά επέμενε στην παραπάνω περιγραφή..

"Ζωγράφισα μια πρίζα, ένα μπαλόνι που πατάει και τις ερωτήσεις του μπαμπά μου..Ο μπαμπάς όλο με ρωτάει..όλο δεν μ`αφήνει ήσυχο"

"Εγώ και ο σκύλος μου"....."Δεν θα φτιάξεις και τη μαμά και τον μπαμπά ?"......" Όχι δεν θέλω"........(σημειωτέον οτι και ο σκύλος είναι παιχνίδι και οχι αληθινός)

"Η μαμά και ο μπαμπάς" .....Και ναι η μαμά είναι αυτή που έχει το πάνω χέρι, φωνάζει και μαλώνει το παιδί. (κόκκινο στόμα, ανοιχτό σαν να φωνάζει και μεγάλες διαστάσεις σε σχέση με τον μπαμπά)

"Εγώ και ο μπαμπάς" ..."οι υπόλοιποι που είναι?" .."Έχουν πάει σχολείο"...... Σύμπλεγμα Ηλέκτρας, αντίστοιχο το οιδιποδείου, απόλυτα φυσιολογικό σ`αυτή την ηλικία

"Δεν θέλω να κάνω εμένα"..... Μαύρο χρώμα, μικρές διαστάσεις, μαζεμένα όλα σε μια μεριά του χαρτιού. Εσωστρέφεια και έλλειψη αυτοπεποίθησης.

Μια ισορροπημένη ζωγραφιά ενός ψυχικά υγιούς παιδιού με μια μικρή ένδειξη ζήλιας... Απουσιάζει η μια αδερφούλα της από τη ζωγραφιά. " Γιατί δεν την έφτιαξες?" τη ρωτάω...." Είναι στο σχολείο" μου απαντά.

Επιστρατεύοντας όλες μου τις δυνάμεις, θα το παλέψω και την εβδομάδα που έρχεται.  Που θα πάει, θα έρθουν και καλές στιγμές! Προς το παρόν κοιτάζω όλα αυτά τα βιβλία με θέματα και δραστηριότητες στη βιβλιοθήκη μου και με πιάνει μελαγχολία…

Ε ναι, είναι πια γεγονός! Χτες είδα το όνομά μου φαρδύ πλατύ στη λίστα των αναπληρωτών και σήμερα κιόλας, ανέλαβα υπηρεσία! Το ευτυχέστερο όλων φυσικά είναι πως δεν θα χρειαστεί να πάω πουθενά αλλού και θα παραμείνω στο σπιτάκι μου!!! Κάτι ήξερα που αρνιόμουν να ετοιμάσω βαλίτσες, το ήθελα με όλη μου την καρδιά να κληθώ στο νομό μου και δόξα το Θεό, έγινε!!! Τώρα πια περιμένω την τοποθέτηση κι έχω βάλει σε σειρά προτεραιότητας τα σχολεία. Δεν μπορώ να το πιστέψω με τίποτα!!

Χτες  κατά τις 12 παρά το βράδυ, άνοιξα τη σελίδα του υπουργείου πιο πολύ από συνήθεια παρά γιατί περίμενα την φάση. Όλες οι πληροφορίες έλεγαν οτι θα έβγαινε από Παρασκευή και ίσως και την άλλη εβδομάδα.  Άρχισα να τρέμω από τις ρίζες του κεφαλιού μέχρι τις πατούσες! Πήραν μόνο 8 νηπιαγωγούς ενώ τα κενά είναι ακόμα πάρα πάρα πολλά. Και ήμουν μέσα Περιττό να πω οτι όλη την νύχτα δεν έκλεισα μάτι!… Νιώθω ένα σωρό συναισθήματα, τόση πολλή χαρά μαζί με το ασύλληπτο άγχος που με χαρακτηρίζει (με κουράζει πολύ που δεν ξέρω να το διαχειρίζομαι) ευθύνη, ανασφάλεια και απέραντη ευγνωμοσύνη που όλα πήγαν καλά!

Εσάς που μου ευχηθήκατε να σταθώ τυχερή και να πάνε όλα καλά, σας ευχαριστώ απ`την καρδιά μου και εύχομαι να σας συμβεί σύντομα  ο,τι ποθεί η καρδιά σας!!!!

Τώρα πια χρειάζομαι συμβουλές, οδηγίες, οτιδήποτε έχετε ευχαρίστηση Είμαι εντελώς ψαράκι! χιχιχι! Ο ύπνος μας τελείωσε εννοείται…σίγουρα πράγματα! Και η καρδιά μου σκέτο τουμπελέκι ) Πρέπει να τα καταφέρω!!!

Φιλιά γλυκά σε όλους σας και λίγα παραπάνω στη Σπιρού και τη Μαριλία για όλες τους τις ευχές και την ενθάρρυνση!!! Mairyliscious και  dailyscene, εύχομαι ολόψυχα να συμβεί σύντομα και σε σας!!

Είναι κάτι ώρες που τις λέω.. σκοτεινές. Ώρες με νεύρα, μελαγχολία, αντίδραση για τα πάντα.  Σε γενικές γραμμές βέβαια, αν είμαστε ευχαριστημένοι από τη ζωή μας, υγιείς και κάπως αισιόδοξοι για το μέλλον, αυτές οι ώρες -ευτυχώς-δεν έρχονται πολύ συχνά.

Υπάρχουν άνθρωποι που φαίνονται πολύ ήσυχοι και γενικά χαμηλών τόνων. Αυτοί είναι που συνήθως αποφεύγουν τα συχνά ξεσπάσματα και συσσωρεύουν καταστάσεις μέχρι που το ποτήρι τους ξεχυλίζει κι έρχεται η ώρα της έκρηξης.  Της ιδιαίτερα έντονης, καθώς λέγεται.. Άλλοι προτιμούν να απομονώνονται και να μένουν με τον εαυτό τους ώσπου να ανακτήσουν την ηρεμία τους. Όπως και να γίνεται όμως, εκδηλωτικά ή μή, όλοι έχουμε τέτοιες δύσκολες ώρες..

Για  μένα, σε τέτοιες καταστάσεις η μουσική δρα πάντα θεραπευτικά. Υπάρχουν συγκεκριμένα κομμάτια που ακούω σε φάσεις θυμού ή απλά όταν θέλω να ηρεμήσω και να ζήσω για λίγο μέσω του ασυνείδητου κόσμου μου (γι`αυτό και το «σκοτεινές»). Το καταλληλότερο μέρος να ακούσω τα συγκεκριμένα κομμάτια είναι…το αυτοκίνητο.Όσοι ασχολούνται με τη μουσική γνωρίζουν καλύτερα από όλους τη μαγεία που μπορεί να ασκήσει στο πνεύμα, πόσο μπορεί να το ταξιδέψει και να ενεργοποιήσει συναισθήματα και μνήμες.

Γι`αυτό θα γράψω σήμερα για εκείνα τα κομμάτια που διαλέγω πάντα σε τέτοιες στιγμές και πετυχαίνουν πάντα το σκοπό τους…

Το πρώτο και κορυφαίο είναι το Phantom of the Opera. Λατρεύω επίσης,αυτή τη σκηνή!

Κλασσικά αγαπημένο το unforgiven

Πιο πρόσφατη ανακάλυψη, το soundtrack από το Saw

Λέτε μετά από όλα αυτά, όταν με το καλό κάνω παιδί, να μου βγει κάπως έτσι ?

Χμ……:-)

Μα τί μ`έπιασε και τα λέω όλα αυτά..μάλλον φταίει η Πανσέληνος στον Κριό. Πάνω απ`το κεφαλάκι μου δηλαδή. Κι είμαι και συναχωμένη όσο δεν πάει.

γκρρρ!

Ωραίο το Καλοκαιράκι και η πλανεύτρα θάλασσα αλλά σίγουρα και το Φθινόπωρο έχει τις χάρες του (με λίγη καλή θέληση!) Τι πιο αναζωογονητικό αυτή την εποχή από μια επίσκεψη στο δάσος? Ο,τι δάσος έχει μείνει δηλαδή (ουφφ…)Ανυπομονώ να πάρω τα βουνά μόλις ψυχράνει λιγάκι ο καιρός, για να μαζέψω θησαυρούς του δάσους. Τα πιο όμορφα υλικά για φυσικές χειροτεχνίες! Βελανίδια, φύλλα σε υπέροχα κόκκινα και κίτρινα χρώματα, ξυλαράκια… Υπάρχει τίποτα ωραιότερο από την επαφή με τη φύση και τα πλάσματά της?

Τέτοια  εποχή, με τη δροσούλα, σχεδόν κάθε χρόνο περνάμε απαραιτήτως μια βολτίτσα από τα Σπάτα. Ξεκίνησε σαν μια απλή σχολική επίσκεψη το 2005 και τελικά  μου έγινε συνήθεια, αυτό το Φθινοπωρινό ραντεβού με τα ζωάκια!

Εχθές λοιπόν με καλό καιρό ευτυχώς, ξεκινήσαμε με χαρά για το Αττικό Πάρκο. Με την απαραίτητη φωτογραφική μας μηχανή, κάτι αλμυρά σνακ να κριτσανίζουμε στο δρόμο, δυο τεράστια χαμόγελα που θα ξαναδούμε τις λατρεμένες σουρικάτες (έχω απίστευτη τρέλα μ`αυτές.!!) και νά σου  μια ουρά τερααάστια στα ταμεία για το εισιτήριο. Πάρα πολλά τα ενθουσιασμένα παιδάκια και σκεφτόμουν πόσο θα εντυπωσιαστούν με όσα θα δουν και πόσο σπουδαίο είναι που οι γονείς τους τα έφεραν ως εδώ.

Οι διαδρομές οικείες, τα ζωάκια στις θέσεις τους (εκτός από τις σουρικάτες που μετακόμισαν), κάποιες νέες αφίξεις ζώων και η βόλτα μας ευχάριστη και χαλαρή. Κάποιες στιγμές βέβαια που μου τράβηξαν την προσοχή τα σχόλια που έπεφταν βροχή τριγύρω μου,  μου ήρθε να βρίσω πολλούς. Κάποιοι «καλοί γονείς» που θαύμασα επειδή έφεραν τα παιδιά  τους στο πάρκο αποδείχθηκαν εντελώς  μ……… Δε φαντάζεστε  πόσες φορές μπροστά από άγρια ζώα άκουσα » Θα σε δώσω να σε φάει αν δεν κάθεσαι καλά!!!» (εσένα να φάει ρε μπάρμπα). Ή το ανεκδιήγητο » Κάτσε να δώσουμε να φάει και το ζώο (μπισκότα, σάντουιτς)» » Μα, μπαμπά ..απαγορεύεται!» (το παιδί υποδεικνύει στον γονιό το σωστό) «Τί λες μωρέ που θα μας πούνε αυτοί τί θα κάνουμε!» και δώστου τα μπισκότα να πετάγονται ελαφρά τη καρδία. Ο μάγκας Έλληνας!  Πόσο με εκνευρίζει η τόση ασυνειδησία Θεέ μου..

Ας αφήσουμε  όμως τα κατορθώματα του ανώτερου θηλαστικού για να δούμε μερικές φάσεις από κάποιους μόνιμους και γλυκύτατους κατοίκους του πάρκου.

Οικογένεια καμηλοπαρδάλων

Δεν είμαι απλό γαϊδούρι..είμαι ο Αφρικανός ξάδερφος της ζέβρας!! Δείτε και τα πόδια μου!

πολλή βαρεμάρα φίλε Φωτογράφε... Όλη μέρα λιάζομαι

φτού ..πάλι με ανακάλυψαν οι παπαράτσι!

Όταν δεν είμαι ξάπλα...κοιμάμαι καθιστός!

Αυτές οι μαϊμουδόφατσες ..απλά δεν υπάρχουν!

Δείτε μας..μέσα στο ματάκι του σκύλου των λειμώνων:-)

Άγρια θηρία σου λέει μετά!

Η μασκότ μου, ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ Σουρικάτα

Η σουρικάτα - σκοπός

Πάντως εάν ήμουν ζώο, θα`θελα να`μαι κουκουβάγια! Δυνατή, σοφή και μυστηριώδης..

Αλήθεια, αν είσαστε κάποιο ζώο, ποιο θα θέλατε να ήταν αυτό?