Archive for the ‘Προσωπικά’ Category

 

3.Αυτό που με ενοχλεί :

Η κακία, η μικροψυχία..  η απονιά.

4.Όταν είμαι θυμωμένη :

Δεν ηρεμώ αν δε βρω τη λύση και μπουν τα πράγματα στη θέση τους.

5. Το αγαπημένο μου ζώο :

Ο σκύλος… ιδού και ο λόγος…

6. Ο μεγαλύτερος φόβος μου :

Η αρρώστια

7. Στάση ζωής :

Σεβασμός, γενναιοδωρία και φιλική διάθεση. Όσο προσφέρουμε τόσο η ζωή μας ανταμοίβει γιατί υπάρχει νομοτέλεια στο σύμπαν. Καθένας θερίζει ο,τι έσπειρε. Την αγάπη και την εμπιστοσύνη μας, τη χαρίζουμε σε εκείνους τους ελάχιστους που την κερδίζουν. Φυσικά η Αγάπη και η κατάθεση ψυχής χωρίς διακρίσεις και όρια, με συνοδεύουν στη δουλειά μου κι ανατροφοδοτείται καθημερινά μέσα από τα μάτια των παιδιών μου.

8. Τελειότητα είναι :

Η γεμάτη ενθουσιασμό υποδοχή των παιδιών όταν είμαι στο ολοήμερο και μπαίνω στην τάξη λίγο πριν τις 12 το μεσημέρι!!!!!!!!!

9. Στο σχολείο :

Ο,τι και να με απασχολεί το ξεχνάω και είμαι εκεί 100%.

10. Ευτυχία είναι :

Να βιώνεις αληθινή αγάπη και να μη γνωρίζεις τί θα πει μοναξιά…Να είσαι υγιής και να εργάζεσαι..να μπορείς να προσφέρεις. Να έχουν υγεία όλοι οι δικοί σου άνθρωποι και να χαίρεσαι με όλη σου την ψυχή μικρές (μεγάλες) καθημερινές χαρές μαζί τους. Αυτό είναι το νόημα της ζωής. Ευτυχισμένος είσαι όταν   δε τρώγεσαι με τα ρούχα σου γι`αυτά που (νομίζεις οτι) σου λείπουν και αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη για όσα έχεις!

7 τυχαίες σκέψεις :

- Επιτέλους παντρευόμαστε!!!!!

- Ευτυχώς που είμαι στον κόσμο μου…Η καλύτερη άμυνα.

- Γιατί τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τα κωλολεφτά? Και γιατί ακόμα και τα βασικά τείνουν να μοιάζουν πολυτέλεια πια? 

- Εγώ πότε θα γίνω μάνα? (Και θα`χουμε και οι δυο μας δουλειά για να προσφέρουμε στο παιδί μας όσα θέλουμε?)

- Η ελληνική τηλεόραση είναι άθλια. Καλά που υπάρχουν ξένες σειρές. 

- Θέλω να ξαναχιονίσει!!!

- Πρέπει να δείτε όλοι την ταινία  Taare Zameen Par (Every child is special) …είναι το καλύτερο σεμινάριο για κάθε δάσκαλο. Διαβάστε περισσότερα στο blog της Μαριλίας. 

Με τη σειρά μου χαρίζω το Βραβείο :

1) στο Αστροπελέκιον, κατά κόσμον Ευδοκία γιατί είναι η πρωτοπόρος Blogger. Η σελίδα της ήταν από τις πρώτες σελίδες που δημιουργήθηκαν και όχι μόνο μοιραζόταν η ίδια τις ιδέες της παρουσιάζοντας τη δουλειά της, αλλά έδινε απλόχερα χρήσιμες συμβουλές σε όποιον της το ζητούσε. Θεά!

2) στη Βάλια και τους Χαρταετούς της, επειδή είναι ένα από τα καλύτερα παιδιά κι έχει αποδείξει την αξία της στο μπλογοστερέωμα.

3) στη Ζέφη Ραφτοπούλου και το "Παίζουμε μαζί" ως το πιο ονειρικό, πολύχρωμο και γεμάτο δημιουργικές ιδέες blog 

4) στην Έφη και την Παρεούλα της , γιατί έχει φτιάξει ένα εξαιρετικά καλαίσθητο blog, με ποιότητα και αγάπη χωρίς να ακολουθεί καμιά πεπατημένη.

- σε όλες τις συναδέλφους που ανανεώνουν τα blogs τους ανεξαρτήτως γνωριμιών και τάσεων ..facebook.  Που η δημιουργικότητα και το προσωπικό τους στυλ είναι φανερά και δεν καθορίζονται από παράγοντες όπως "διαφήμιση",  "δημοφιλία",   "μόδα σε συγκεκριμένες θεματικές ανα περίοδο- πιασάρικα θέματα" κ.α 

 

Δουλεύω φέτος για έκτη χρονιά. Καθώς φέρνω στο μυαλό μου καθεμιά από τις προηγούμενες σχολικές χρονιές, τα συναισθήματά μου είναι ανάλογα με το πόσο καλό ή κακό ήταν αυτό που λέμε "κλίμα στη δουλειά".

Μια θετική σχέση με τις συναδέλφους οδηγεί στο να  κυλά η χρονιά αρμονικά και με περισσότερη, δημιουργική διάθεση. Γιατί το ζητούμενο είναι να πηγαίνεις στη δουλειά έχοντας στο μυαλό όσα έχεις ετοιμάσει να κάνεις με τα παιδιά κι όχι πώς θα αντιμετωπίσεις την περίεργη συνάδελφο που όλα της φταίνε. 

 Η πρώτη μου δουλειά ήταν σε έναν "φημισμένο" παιδικό σταθμό της Αθήνας. Είχα ξεκινήσει όλο ενθουσιασμό και πάθος, αλλά σύντομα άρχισαν να πέφτουν βροχή οι ματαιώσεις και οι απογοητεύσεις.

Κυριαρχούσε το τρίπτυχο ανταγωνισμός – θάψιμο (συναδελφικό)- γλείψιμο διευθύντριας και γονέων-πελατών. Αηδία.

 Ας αναφέρω και ενα-δυο παραδείγματα για την ιστορία : Την εποχή εκείνη, μετά το μάθημά μου, έκανα δρομολόγια με το σχολικό. Καθημερινά δεχόμασταν τηλεφωνήματα από τους γονείς σχετικά με τα δρομολόγια. Μηνύματα όπως "το παιδί να πάει στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς σήμερα, η διεύθυνση είναι η τάδε" ή "να μη φύγει με το σχολικό θα περάσει να το πάρει η μαμά του". Τα μηνύματα αυτά τα γράφαμε σε post it και τα καρφίτσωνε άμεσα,όποιος είχε σηκώσει το τηλ., σε φελλοπίνακα της εισόδου προκειμένου να το δει η συνοδός του συγκεκριμένου δρομολογίου. Εάν δεν υπήρχε μήνυμα εκεί,την ώρα αποχώρησης του σχολικού, αυτό σήμαινε οτι δεν υπάρχει καμιά αλλαγή τη συγκεκριμένη μέρα. Ένα μεσημέρι λοιπόν, αφού έλεγξα τον πίνακα και είδα οτι δεν είχε τίποτα, έφυγα για το δρομολόγιο. Στην πορεία, δέχομαι κλήση στο κινητό και ακούω τη διευθύντρια με απαξιωτικό τόνο να μου λέει πως δεν έλεγξα τα σημειώματα και έχω πάρει μαζί μου παιδί που έπρεπε να είχε μείνει στο σχολείο. Της απαντώ πως είχα κοιτάξει και πως δεν υπήρχε κανένα σημείωμα. Επέμενε. Και είχε εν μέρει δίκιο, γιατί…. το σημείωμα μπήκε ΑΦΟΥ ήρθε ο γονιός και ζήτησε το παιδί και η συνάδελφος αντί να πει την αλήθεια, προτίμησε να το γράψει στα γρήγορα και να το καρφιτσώσει στη θέση που έπρεπε να είναι για να διώξει την ευθύνη από πάνω της..

Την ίδια εποχή υπήρχε σε εκείνον τον παιδικό σταθμό μια κοπέλα έγκυος σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, που αναγκαζόταν να σηκώνει μόνη της ολόκληρα ταψιά φαγητό για να τα μεταφέρει στην αίθουσα που έτρωγαν τα παιδιά το μεσημέρι. Φυσικά και υπήρχαν άλλες κοπέλες εύκαιρες για να βοηθήσουν, αλλά ΚΑΜΙΑ δεν ήταν διατεθειμένη να κάνει τη δουλειά μιας ΑΛΛΗΣ. 

Στο ίδιο "σχολείο" έμαθα επίσης οτι μια -σωστά κομμένη- φέτα ψωμί για το πρωινό των παιδιών πρέπει να έχει πάχος τσιγαρόχαρτου, αλλιώς είναι σπατάλη. Και το έμαθα γιατί έπρεπε κάποιες μέρες να ετοιμάζω και τα πρωινά των παιδιών εκτός από τις υπόλοιπες αρμοδιότητες μου ως δασκάλα και συνοδός. Και φυσικά πολλά ακόμα που προτιμώ να μην ανασύρω από τη μνήμη μου. Άλλωστε είναι κοινά βιώματα, γνώριμα σε όσους έχουμε εργαστεί σε ιδιωτικούς σταθμούς.

Παραιτήθηκα λοιπόν από εκεί και για τις δυο επόμενες χρονιές εργάστηκα σε έναν παιδικό σταθμό που μου έμαθε πραγματικά πάρα πολλά.. 

'Εκεί  βίωσα ένα υπέροχο κλίμα φιλικής διάθεσης και καλής συνεργασίας που έκτοτε προσπαθώ να το εφαρμόζω κάθε νέα χρονιά, όπου καλούμαι να υπηρετήσω…

Δασκάλες, μαγείρισσα, οδηγοί, όλοι δούλευαν συμπληρωματικά. Φυσικά υπήρχαν και γκρίνιες και καθημερινά προβλήματα, όμως όλα αντιμετωπίζονταν αποτελεσματικά.

Το σχολείο αυτό το αγάπησα ιδιαίτερα γιατί εκεί μπόρεσα να πιστέψω στο οτι η άψογη συνεργασία είναι εφικτή, αρκεί να υπάρχει καλή θέληση και "μικρά μυστικά φιλίας"..

Την ημέρα που αποχώρησα….

τα κοριτσάκια μου, μου είχαν ετοιμάσει χίλιες δυο εκπληξούλες από τα χεράκια τους ,κρυμμένες μέσα στην τάξη μου…

Κάτω από τις χαρτοπετσέτες των παιδιών..μέσα στο ντουλαπάκι με τα πράγματά μου…στο ραφάκι με το cd player…..Κάρτες, γράμματα με ευχές και υπέροχα λόγια..δωράκια που έφτιαξαν οι ίδιες και φυλαχτά για καλή τύχη..

.. λόγια γεμάτα ζεστασία.. 

…Το ίδιο απογεύμα αγκαλιαστήκαμε και κλάψαμε πολύ…. Λες και το ξέραμε οτι κάπου εκεί ήταν το τέλος κι ας είπαμε πως θα ξαναβρεθούμε….

Η ζωή τα φέρνει έτσι καμιά φορά που χανόμαστε με ανθρώπους που αγαπήσαμε πάρα πολύ.. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει. Αλλά δεν παύει να πονάει….

Αυτή την ανάρτηση λοιπόν την αφιερώνω σε εκείνα τα κορίτσια . Την Ειρήνη, την Αφροδίτη, τη Γεωργία Τ., την Εύη, τη Μαριλένα, τη Γεωργία Δ., τη Σοφία και τη Βαλορή. 

Τις ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου.

Γιατί μου έμαθαν πως μια απλή μέρα στη δουλειά μπορεί να γίνει συναρπαστική με μικρές καθημερινές πινελιές!

- Να θυμάσαι να καλημερίζεις με χαμόγελο τις συναδέλφους σου

-Να μοιράζεσαι το φαγητό κι όποτε μπορείς να φέρνεις μαζί σου μικρές λιχουδιές μόνο για εκείνες!

-Να ρωτάς με πραγματικό ενδιαφέρον για το αν είναι καλά. Kαι να είσαι πραγματικά πρόθυμος/η να βοηθήσεις.

-Να σκέφτεσαι οτι είστε δίπλα και όχι απέναντι. Μαζί, σε έναν κοινό στόχο.

-Να γνωρίζεις πότε γιορτάζουν και να τους χαρίζεις δώρα. Αν είναι φτιαγμένα από εσένα, ακόμα πιο ανεκτίμητα.

-Να αφήνεις σημειώματα με όμορφα λόγια στις τάξεις τους. Η μέρα ξεκινά πάντα πιο όμορφα με μια κίνηση αγάπης.

-Να μοιράζεσαι τις ιδέες και το υλικό σου. Ακόμα κι αν δε δουλεύεις πάνω στο ίδιο θέμα, μπορεί να έχεις κάτι που θα βοηθήσει στο δικό τους μάθημα.

-Να θυμάσαι πώς λειτουργείτε ως πρότυπα για τα παιδιά και είναι πολύ θετικό για εκείνα να αισθάνονται πως οι δασκάλες τους είναι φίλες

-Να έχεις μαζί μια κρεμούλα χεριών και μερικά παυσίπονα για ώρα ανάγκης. 

Έτσι θα έχεις προτείνει έναν λειτουργικό και χαρούμενο τρόπο συνεργασίας με βάση την προσφορά και την καλοπροαίρετη διάθεση. Θα έχεις στείλει μπόλικη καλή ενέργεια και είναι το πιο πιθανό να τη λάβεις πίσω. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που δεν συμβεί εσύ θα έχεις κάνει το καλύτερο που μπορείς κι αυτό θα σε κάνει να νιώθεις όμορφα με τον εαυτό σου.

Αν πάλι τύχει να έχεις συναδέλφους που επιμένουν να επιζητούν την αναστάτωση και τις έριδες, μην τις αφήσεις να σε επηρεάσουν.

Χαμογέλα και άστες να ανησυχούν!!!

Μετά το ποστ για τον  Ρόαλντ Νταλ, βρήκα την ευκαιρία να δείξω κι εγώ τη δική μου "καλυβούλα".

Τί μόνο αυτός θα είχε ; χεχε!

Mπορεί η δική μου να μην είναι (ακόμα) "συγγραφική" σαν εκείνου είναι όμως φρέσκια, ζεστή και δημιουργική! 

Χρειάστηκε αρκετός κόπος για να μετατρέψουμε την παλιά αποθήκη του σπιτιού, σε εργαστήρι.

Και οι δυο μας χρειαζόμασταν έναν ιδιαίτερο χώρο για να φυλάμε τα υλικά μας και να κάνουμε τις κατασκευές – ο καλός μου τα ηλεκτρονικά του κι εγώ τα νηπιαγωγικά μου!!

Έτσι έφτασε φέτος η ώρα να το φτιάξουμε και έτσι πλέον το αξιοποιούμε καθημερινά.

Αυτή είναι η δική μου γωνιά.

 

Χώρεσε ικανοποιητικότατα, όλη μου την πραμάτεια.

Την πρώτη χρονιά που δούλεψα θυμάμαι πόσο ανυπομονούσα να φτιάξω το δικό μου υλικό. Είχα πολλές απορίες για το τί θα χρειαζόμουν και πώς έπρεπε να οργανωθώ. Τα άλλαζα όλα ξανά και ξανά μέχρι να φτάσω στο σημείο  να βρίσκω εύκολα αυτό που ψάχνω και να μη χάνονται σημαντικά πράγματα. 

Το μυστικό για την αξιοποίηση του χώρου είναι η οργάνωση και η σωστή ταξινόμηση του υλικού. Όσο μικρό χώρο και να έχουμε στη διάθεσή μας μπορούμε να βολευτούμε μια χαρά. Λύσεις υπάρχουν, αρκεί να έχουμε τη διάθεση.

- Οι μεγάλες κούτες είναι εξαιρετικά χρήσιμες για μικροπράγματα, υλικά κατασκευών κ.α, καθώς και για τη φύλαξη του εποπτικού υλικού ή τα δείγματα χειροτεχνιών.  Είναι σημαντικό να μην ακουμπούν απευθείας στο πάτωμα, για να μην μας εμποδίζουν στην καθαριότητα του χώρου.

- Για τις Α4 σελίδες, τα κλασέρ μπορούν να χωριστούν ανά εποχή του έτους, με σχετική θεματολογία, φύλλα εργασίας, χρήσιμα άρθρα, θεατρικά έργα κ.α. Εναλλακτικά, η αρχειοθέτηση μπορεί να γίνει ανά διδακτικό τομέα. (Γλώσσα, Μαθηματικά, Εικαστικά κ.α)

- Πάνω στο γραφείο (επιφάνεια εργασίας) υπάρχουν άφθονα μολύβια, στυλό, μαρκαδόροι, κόλλες και ψαλίδια γιατί αυτοί είναι οι "βοηθοί της πρώτης γραμμής". Μικρές συρταριέρες και κουτάκια, τα κρατούν τακτοποιημένα.

- Απαραίτητοι σύμμαχοι στη δουλειά μας είναι ο υπολογιστής, ο εκτυπωτής με σκάνερ(πολυμηχάνημα), όπως και ο πλαστικοποιητής. Ο τελευταίος παρατείνει κατά πολύ περισσότερο "τη ζωή" των έργων μας. Δεν φθείρονται εύκολα και μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν.

- Τα χαρτόνια μου (κανσόν) τα είχα όλα σε ρολά αλλά επειδή δυσκολευόμουν πάντα με το "ίσιωμα", βρήκα τελικά τη λύση με αυτό το τραπεζάκι. Σε ρολά πλέον κρατώ τα οντουλέ, βελουτέ, χαρτί του μέτρου και σε σακούλες τα γκοφρέ. Φυσικά υπάρχει ξεχωριστή θέση για τα "περισσεύματα" (δεν πετάμε ποτέ τίποτα) γιατί έρχεται η ώρα που όλα βρίσκουν τη χρήση τους.

- Στις μεγάλες σακούλες του γνωστού πολυκαταστήματος (ναι αυτού που μας έχει πρήξει με τις κακόγουστες ραδιοφωνικές διαφημίσεις τώρα που ανοίγουν τα σχολεία) φυλάω – ανά εποχή – ο,τι έχει σχέση με τη διακόσμηση της τάξης. (φιγούρες για τα παράθυρα, αφίσες κ.α) Έτσι όταν πρόκειται να στολίσω την τάξη, δεν έχω παρά να πάρω την αντίστοιχη σακούλα μαζί μου στο σχολείο.

Το υλικό της κάθε παιδαγωγού είναι ο προσωπικός της θησαυρός. Αξιολογεί και κρατά ο,τι είναι χρήσιμο και κατάλληλο για τα παιδιά και επιδιώκει να το εμπλουτίζει συνεχώς. 

- Εκτός όμως των αναλώσιμων και λοιπών εργαλείων, φροντίζει να δημιουργήσει χωρίς βιάση και με πολλή αγάπη, τη δική της βιβλιοθήκη. Με βιβλία και εκπαιδευτικά περιοδικά που θα βοηθούν την ίδια στο έργο της αλλά και με ποιοτικά, παιδικά βιβλία.

- Τέλος, εξίσου σημαντική είναι και η αρχειοθέτηση στον υπολογιστή. Εκτός από τις δικές μας δουλειές, μαζεύουμε κάθε τόσο, ιδέες από blogs συναδέλφων, ξένα σάιτ, βιντεάκια κ.α. Όλα αυτά είναι χρήσιμο να μην τα αποθηκεύουμε τυχαία, αλλά σε "θεματικούς" φακέλους.Έτσι θα μπορούμε να ανατρέχουμε σ`αυτά με ευκολία. 

Μακάρι να βοήθησα λιγάκι όσες και όσους ξεκινάτε τώρα να φτιάχνετε το υλικό σας. 

Αυτόν τον καιρό δημιουργώ μερικά νέα πραγματάκια για το Νηπιαγωγείο και περιμένω με αγωνία "το κάλεσμα"! 

Παντού όλοι συζητάμε για το πόσο δύσκολη προμηνύεται αυτή η χρονιά.  Δεν θα το επαναλάβω κι εγώ. Αρνούμαι να γεμίσουμε κακή ενέργεια πριν ακόμα ξεκινήσουμε. Θα τα βγάλουμε πέρα.

Και θα εστιάσουμε στις απλές, μικρές και μεγάλες χαρές που ο καθένας μας μπορεί να βρει στη ζωή του.

Ποιός δεν έχει δυσκολίες; 

Η μόνη λύση είναι η ψυχραιμία και οι καλές συναναστροφές!

Να είστε όλοι καλά! 

Το ανακάλυψα σε κάποιο blog εντελώς τυχαία και μου φάνηκε έξυπνο και πρωτότυπο!

Τί κι αν δε με προσκάλεσε κανείς ; Ας κάνω και μια φορά την αρχή, μην τα περιμένουμε όλα από τους άλλους.  

Καλοκαιράκι, ώρα για μπλογκοπαιχνιδάκι!

Ευχαριστώ πολύ την αγαπημένη μου φίλη mairyliscious που μου χάρισε αυτό το λαμπερό βραβείο!

Απαντώ λοιπόν με τη σειρά μου :

1.Favorite color: Ανάλογα την εποχή. Σκούρα και ζεστά χρώματα τους χειμερινούς μήνες, φωτεινά και ζωηρά τους θερινούς. Μια αδυναμία παραπάνω όμως, την έχω στο μωβ.

2.Favorite animal:  η σουρικάτα και η κουκουβάγια

3.Favorite number: (it`s a secret)

4.What perfume am I using right now? Allure, Channel

5.Something you always wear with you and identifies you: ένα δαχτυλίδι, δώρο από τον αγαπημένο μου.

6.What’s your passion? : ο Έρωτας, το φαγητό, η μουσική, ο ήλιος

7.Getting or giving presents? Και τα δύο

8.What was the last eyeshadow you used?  Χρησιμοποιώ  μόνο γαλάζιο-μπλε μολύβι και μάσκαρα τώρα το καλοκαίρι.

9.Favorite day of the week: Η Παρασκευούλα

10.Are your nails painted right now? Μόνο των ποδιών και είναι  γαλάζια

 

Χαρίζω το βραβείο με τη σειρά μου στην Άννα, το Αστροπελέκι, την Pitsina, τη Ναντίνα, τη Σπιρού και τη Βάλια για να συνεχίσουν αν το επιθυμούν το παιχνίδι. 

Σας φιλώ πολύ πολύ όλους σας! Καλό Αύγουστο να έχουμε! 

(Δεν σας έχω ξεχάσει..απλά ξεκουράζομαι! Εύχομαι να περνάτε όσο το δυνατόν πιο όμορφα.)

 

 

- Κούκλα μου αγαπημένη..

πού ήσουνα τόσο καιρό, μικρό παιδί χαμένη;

- Ήμουνα ψηλά εκεί, πάνω στα συννεφάκια κι έπαιζα κι εγώ που λες, με τ΄άλλα τα αγγελάκια..

 Κάπως έτσι ξεκινούσε το ποιηματάκι που μου έλεγε η μαμά μου όταν ήμουν μικρή για το πώς ήρθα στον κόσμο.. Στις 16 του Απρίλη, πριν από 29 χρόνια ακριβώς!…

 Φέτος μπορώ να πω, οτι χόρτασα γενέθλια! Πέρασα τόσο όμορφα που νιώθω πραγματικά πολύ τυχερή και απέραντα ευτυχισμένη!

Έσβησα, ούτε μία, ούτε δύο, αλλά τρεις τουρτίτσες!!!

Η πρώτη ήταν φτιαγμένη από πολύχρωμα παγωτίνια και τη σβήσαμε με τα ζουζούνια μου χτες το πρωί στο νηπιαγωγείο! Γέλια, χαρές, τραγούδια και χοροί! Και φυσικά πειραγματάκια και αστεία με τα μουστάκια που ζωγραφίστηκαν στα μουτράκια όλων τους, από τη βουτιά στο παγωτάκι!

Η δεύτερη τουρτίτσα ήταν ΕΚΠΛΗΞΗ από τη συνάδελφό μου την Άννα, όταν ήρθε το μεσημέρι!!! Μαζευτήκαμε ξανά και κάναμε δεύτερο γύρο γενεθλίων! χιχι! Ποιος στη χάρη μου! Ενθουσιαστήκαμε όλοι τόσο πολύ που ξεχαστήκαμε και δεν βγάλαμε ούτε φωτογραφία. αχ!!!

Έφυγα από το σχολείο πολύ χαρούμενη και συγκινημένη, με τα δωράκια και τις κάρτες από τις συναδέλφους μου και τις ευχές των παιδιών μου!

Η τρίτη τουρτίτσα ήταν αυτή που έσβησα σήμερα μαζί με τον αγαπημένο μου και έκανα την ευχούλα μου για όσα επιθυμούμε και οι δυο μας να συμβούν. 

Κεραστείτε κατά το δοκούν (που λέει και μια ελεύθερη ψυχή)

 

Το βιντεάκι είναι σκοπίμως παραμορφωμένο, αλλά και με "φυσικό κούνημα" από παιδικό χεράκι! χιχι!

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τη μεγάλη χαρά που πήρα την εβδομάδα που πέρασε. Το περασμένο Σάββατο, η φίλη του blog κι αγαπημένη συνάδελφος, Αντωνία (Antonia Mells) μου έκανε μια απίστευτη έκπληξη!!!

 Έγραψε αρχικά στον  "τοίχο" μου,  στο facebook οτι ανακάλυψε σε βιβλιοπωλείο της γειτονιάς της, το ένα από δύο σπανιότατα πλέον βιβλία (βλ. σχετική ανάρτηση) το Μάκη τον Ενζυμάκη.

Της απάντησα πως είναι πολύ τυχερή και να σπεύσει να το αγοράσει!! Και τότε μου είπε πως το αγόρασε ήδη αλλά όχι για τον εαυτό της -αφού εκείνη το είχε ήδη……..αλλά για μένα!!!

Δε μπορώ να σας περιγράψω την έκπληξή μου και τη συγκίνηση που ένιωσα!!!  Δεν μπορούσα να πιστέψω οτι αυτό το κορίτσι μπήκε σε όλη αυτή τη διαδικασία μόνο για να με ευχαριστήσει. Αν και δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, αν και γνωριζόμαστε μόνο μέσα από το internet, θέλησε να μου κάνει ένα πολύ σημαντικό δώρο, θεωρώντας με φίλη της. Ανεκτίμητης αξίας κίνηση από ένα σπάνιο κορίτσι!

Το τύλιξε σε ένα όμορφο περιτύλιγμα…

και εχθές το πρωί, έφτασε σε μένα..εξαιρετικά αφιερωμένο!!!

 

Αντωνία μου σ`ευχαριστώ!..Ήταν ένα από τα πιο γλυκά δώρα που έχω δεχτεί στη ζωή μου! 

…Χαίρομαι με την ψυχή μου κάτι τέτοιες στιγμές, γιατί το ίντερνετ για μένα έγινε ένα μέσο για να γνωρίσω φίλους καρδιάς.

Όσα κι αν λένε κάποιοι, οτι αποξενώνει τους ανθρώπους, εγώ ξέρω οτι χωρίς αυτό ίσως να μην είχα γνωρίσει ποτέ τον καλό μου, και βέβαια δεν θα είχα  τη δυνατότητα να επικοινωνώ με τόσες πολλές άξιες συναδέλφους ανά την Ελλάδα!

Χωρίς να έχουμε συναντηθεί από κοντά, μιλάμε καθημερινά, δίνουμε ιδέες η μια στην άλλη και μοιραζόμαστε τις χαρές και τις έννοιες μας. Ουσιαστική επαφή μεταξύ ανθρώπων που εκτιμούν και αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον, χωρίς ίχνος υποκριτισμού και συμφέροντος. Χωρίς τη μάσκα που φοράμε στην καθημερινή μας ζωή, ηθελημένα ή αθέλητα.  Ακαλύψαμε κοινά μας στοιχεία και επισκεπτόμαστε τα μπλογκόσπιτά μας και το fb για να τα λέμε και να χαλαρώνουμε παρέα…κάθε μέρα ανελλιπώς

Σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γι`αυτή τη ζωτική επαφή!

Μείνετε συντονισμένοι!

 

Όταν επιλέγεις συνειδητά το επάγγελμα του νηπιαγωγού πρέπει να έχεις στο νου σου ένα και μόνο πράγμα, ως το βασικότερο όλων. Την ΑΓΑΠΗ. 
Και δεν εννοώ την αγάπη για το επάγγελμά σου..εννοώ την απέραντη Αγάπη για το κάθε παιδί που περνά από τα χέρια σου. 

Με μια πρώτη ανάγνωση νομίζω εύκολα μπορεί κάποιος να το καταλάβει και να το αποδεχτεί αυτό. Στην πράξη και στην ουσία της όμως, αυτή η Αγάπη δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε δεδομένη. Δεν είναι κάτι που χαρακτηρίζει όλες τις νηπιαγωγούς.

Πρώτα από όλα η Αγάπη..δεν διδάσκεται. Δεν μαθαίνεται στο Πανεπιστήμιο, δεν βρίσκεις  σχετικές "οδηγίες" σε κανένα σύγγραμμα. Κι ας είναι το Α και το Ω.

Νομίζω οτι καλός παιδαγωγός είναι εκείνος που πρώτα ξέρει να αγαπάει και μετά κοιτά την ύλη και τους τύπους. Αυτός που ξέρει οτι σαν την Αγάπη δεν υπάρχει άλλο μέσο διδασκαλίας. Γιατί μόνο μέσω της Αγάπης,βλέπεις οτι τα παιδιά κατορθώνουν να γίνουν μια δεμένη ομάδα μεταξύ τους. Μόνο μέσω της Αγάπης αποκτούν αυτοπεποίθηση κι εμπιστοσύνη και απελευθερώνονται. Και τότε με μαγικό τρόπο το καταφέρνετε μαζί και πετυχαίνουν και τους εκπαιδευτικούς στόχους. Μαθαίνουν ουσιαστικά, κάνοντας ταχεία γνωστικά άλματα και όλα αυτά μέσα σε κλίμα χαράς και ασφάλειας.

Αν είσαι συνάδελφος και το έχεις μέσα σου όλο αυτό που περιγράφω,  το έχεις βιώσει ο ίδιος στην τάξη σου, τότε σου είναι ήδη γνωστά τα καθημερινά θαύματα αυτής της Αγάπης. Αν πάλι δεν το έχεις, σου έχει φανεί ήδη πολύ ρομαντικό το κείμενο και βιάζεσαι να το προσπεράσεις. 

Κάθε μέρα, οι γονείς εμπιστεύονται στα χέρια σου, την ίδια τους τη ζωή, τα παιδιά τους. Είναι μικρά σε ηλικία, μαθητές ίσως και για πρώτη χρονιά. Αφήνουν το ασφαλές και οικείο περιβάλλον του σπιτιού τους, αποχαιρετούν τη μαμά στην είσοδο του σχολείου και μένουν εκεί, μαζί σου. Είσαι εκεί λοιπόν ως δάσκαλος αλλά και ως γονεϊκό υποκατάστατο. Μην το ξεχνάς αυτό.

Μην φοβηθείς οτι θα χάσεις το κύρος σου αν δώσεις τρυφερότητα στα παιδιά. Θα χρειαστεί να τους διδάξεις πώς να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, πώς να κάνουν φίλους, πώς να εκτιμούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Θα βιώσουν εσωτερικές συγκρούσεις και θα χρειαστούν παρηγοριά. Θα "μαλώσουν" πάνω στο παιχνίδι. Μην μένεις μόνο στα λόγια και μη δίνεις έτοιμες λύσεις. Αγκάλιασέ τα. Πήγαινε κοντά τους και δείξε γνήσιο ενδιαφέρον σε ο,τι τα απασχολεί. Σταμάτα να κόβεις χαρτάκια ετοιμάζοντας τις χειροτεχνίες για αργότερα. Παρατήρησέ τα καθώς παίζουν (ή δεν παίζουν).. Χάρισέ τους ένα χαμόγελο όταν θα σε κοιτάξουν. Αυτό θα τα κάνει να νιώσουν οτι είναι σημαντικά για σένα. Θα πάρουν την επιβεβαίωση που χρειάζονται. 

Γίνε κι εσύ παιδί. Τσαλακώσου..! Παίξε μαζί τους καθημερινά. Σε ομαδικές δραστηριότητες  ή ατομικά, ευκαιρίες υπάρχουν άπειρες. Φόρα άνετα ρούχα και παπούτσια. Δε χρειάζεται να κάνεις το μοντέλο και να ντύνεσαι σαν να βγαίνεις ραντεβού. Να σε νοιάζει πρώτα απ`όλα να μπορείς να κινηθείς άνετα και να γίνεσαι μέτοχος της δημιουργίας και της χαράς μέσα στην τάξη σου. Πάρε ρόλο σε παιχνίδια δραματοποίησης, ζωγράφισε μαζί τους, μη δίνεις μονάχα οδηγίες.

Προσπάθησε όσο μπορείς να μπαίνεις στη θέση τους και να βλέπεις τα πράγματα από τη σκοπιά τους. Τίποτα από όσα λένε τα παιδιά δεν είναι μικρής σημασίας. Κράτα σημειώσεις και μάθε τους μαθητές σου. Όχι για να τους "αξιολογήσεις" όπως σου υποδεικνύουν στα σεμινάρια…αλλά για να τους καταλάβεις εσύ ο ίδιος πάνω από όλα. Να γνωρίσεις το καθένα ξεχωριστά. Να δεις τα θαύματα τη στιγμή που συντελούνται.

Να τα κοιτάζεις στα μάτια και πάντα με αγάπη και αποδοχή. Πρόσεχε πολύ το βλέμμα σου γιατί τα παιδιά από τα μάτια σου αξιολογούν τον εαυτό τους.

Να τα καθησυχάζεις μετά από μικροατυχήματα μιλώντας τους στοργικά, ενώ τους παρέχεις τις πρώτες βοήθειες. 

Να θυμάσαι οτι η μαμά τους δεν είναι εκεί. Αλλά είσαι εσύ στη θέση της. Μην ταράζεσαι, ξέρω οτι εσύ είσαι ο (super) εκπαιδευτικός, ο επιστήμονας μέσα στην τάξη(όπως μας έλεγε και η καθηγήτριά μας η κ.Κουτσουβάνου, καλή της ώρα) και όχι η μαμά τους. Άλλά διάλεξες να απασχολείσαι με παιδιά γι`αυτό έχε το νου σου οτι θες δε θες, πρώτα χρειάζονται μια  "μάνα" και μετά έναν δάσκαλο. Όσο άριστα καταρτισμένος και να`σαι στο αντικείμενό σου. 

Αυτό σημαίνει επίσης οτι αν "λερωθούν" τα βοηθάς να αλλάξουν και δε το αποφεύγεις για να μη λερώσεις εσύ τα χέρια σου. Δεν σε πιάνει υστερία και καλείς την ίδια τη μάνα να έρθει να φροντίσει το παιδί, αφήνοντάς το  παράμερα να νιώθει ένοχο και ντροπιασμένο για έναν τόσο ανόητο λόγο. (συμβαίνει ουκ ολίγες φορές αυτό δυστυχώς). Γιατί αν αντιδράς έτσι, κρίμα οι σπουδές και τα πτυχία σου. Το ίδιο πρέπει να κάνεις αν βρέξει κατά λάθος τα ρούχα του, πλένοντας τα χέρια του στη βρύση. Δεν μας νοιάζει αν είσαι super wow εκπαιδευτικός αν το αμελήσεις αλλά να σκεφτείς οτι πρέπει να αλλάξει για να μην κρυώσει, όπως θα έκανε και η μάνα του.

Δεν είναι πολλά τα χρόνια που έχω τη χαρά και την τιμή να δουλεύω ως εκπαιδευτικός. Από την πρώτη μου χρονιά μέχρι σήμερα έχω γνωρίσει αρκετούς συναδέλφους. Όλοι είμαστε νηπιαγωγοί και όλοι διαφορετικοί ως χαρακτήρες. Κάποιοι "δυσανασχετούσαν" από τη σχέση αγάπης που ανάπτυσσα με τα παιδιά. Άκουγα οτι θα τα "παραχάιδευα", θα τα κακομάθαινα ή δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο.. Νομίζω απλά οτι η ανταπόκριση αυτής της αγάπης από τα παιδιά ήταν που προκαλούσε. Από τη μεριά μου πάλι, δεν μπορούσα ποτέ να λειτουργήσω διαφορετικά. Και νομίζω οτι κάνω το πιο απλό πράγμα του κόσμου, δίνω αγάπη στα παιδιά, που από τη φύση τους την εμπνέουν και αξίζουν απόλυτα. Το αισθάνομαι πηγαίο και φυσικό.

Δεν επιδιώκω να κάνω τη σύμβουλο καταθέτοντας αυτές τις σκέψεις μου. Γιατί δεν είναι καν θέμα μυαλού για να το συλλάβεις αλλά περισσότερο θέμα ενστίκτου, πιθανότερα του μητρικού. Σκέφτομαι καμιά φορά τον εαυτό μου ως μητέρα, να πηγαίνω το παιδί μου στο νηπιαγωγείο και λέω μέσα μου με σιγουριά πως αυτό που θα ήθελα πάνω από όλα, θα ήταν να αγαπά το παιδί μου τη δασκάλα του όπως κι εκείνη αυτό. Να είναι χαρούμενο όταν πηγαίνει στο σχολείο. Όλα τα άλλα, θα έπονταν. 

Σκέφτομαι επίσης τους δασκάλους που είχα κι εγώ η ίδια ως παιδί. Όχι μόνο έμαθα αλλά και πίστεψα στις ικανότητές μου, μόνο από εκείνους που αγάπησα. Αντίθετα, εμφάνισα ψυχοσωματικά συμπτώματα και αρνήθηκα να πάω στο σχολείο όταν είχα μια δασκάλα στο Δημοτικό που  ενώ οι γονείς της έβγαζαν το καπέλο, εμείς τα παιδιά τη μισούσαμε. Τί να το κάνω αν έμαθα Γραμματική και Αριθμητική από αυτήν αν ταυτόχρονα πέθαινα κάθε μέρα από το άγχος της απειλής, της απόρριψης και της υστερίας της; Γιατί να επαναλαμβάνουμε οι νέοι εκπαιδευτικοί τα ίδια λάθη; 

Και θα πείτε κάποιοι…"α! εγώ καμία σχέση δεν έχω με αυτή τη δασκάλα".. Μήπως όμως επιδιώκετε το "μπράβο" των γονιών δίνοντάς τους αυτό που από άγνοια ζητούν – άρα πασχίζετε να τα μάθετε να γράφουν και να διαβάζουν από το Νηπιαγωγείο με κατευθυνόμενες μή αυθόρμητες διαδικασίες; Μήπως ξεχνάτε οτι είναι παιδιά και χρειάζονται τη φαντασία, τις παιγνιώδεις δραστηριότητες, το κέφι και μέσα αυτοέκφρασης για να θραφεί η ελεύθερη και καθαρή τους ψυχούλα; 

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του καλού (κατ`εμέ) παιδαγωγού-εμψυχωτή δεν διδάσκονται αλλά βρίσκονται στον ίδιο τον άνθρωπο. Έναν εκπαιδευτικό γεμάτο Αγάπη  μπορεί κάλλιστα να συναντήσεις τόσο στο δημόσιο όσο και στο ιδιωτικό σχολείο. Αλλά σε καμία περίπτωση το γεγονός οτι πληρώνεις λεφτά στο ιδιωτικό, δεν σου εξασφαλίζει το οτι η δασκάλα θα ..αγαπά το παιδί σου. Το μόνο που είναι σίγουρο, είναι οτι τα χαρτόνια στις χειροτεχνίες θα είναι τέλεια κομμένα και οτι εσύ ως πελάτης θα τα ακούς όλα ..υπέροχα.

Με όλα αυτά δεν σκοπεύω να υποδείξω τίποτα σε κανέναν, ήθελα μόνο να καταθέσω τη δική μου αίσθηση περί Εκπαιδευτικού.

Και πιστεύω πως τελικά…Εκπαιδευτικός γεννιέσαι, είναι χάρισμα, τέχνη και ευλογία… Πηγάζει από την καρδιά και είναι από το Θεό δοσμένο.

 

"Για μένα, ενώπιον του Θεού, το πιο υπεύθυνο επάγγελμα, που μπορεί να κάνει κάποιος, είναι νηπιαγωγός. Αλλά και το πιο δύσκολο, γιατί πλάθει ψυχές. Και πλάθοντας ψυχές, πλάθεις ανθρώπους, οι οποίοι είναι κατ΄ εικόνα του Θεού πλασμένοι. Και έτσι γίνεσαι συνεργός του Θεού, όπως γίνονται και οι γονείς, όταν τεκνοποιούν". Και συνέχισε: "Αν δεν έχεις τα κότσια να γίνης νηπιαγωγός, να γίνης δάσκαλος. Είναι το ίδιο υπεύθυνο. Κι αν δεν μπορής ούτε δάσκαλος, τότε να γίνης καθηγητής"!

Πηγή: ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 1924-1994, Μαρτυρίες Προσκυνητών, Νικολάου Ζουρνατζόγλου, σελ. 135, εκδόσεις ΑΘΩΝΑΣ, 

 

Όπως τις δυο προηγούμενες χρονιές, έτσι και φέτος, είχα προετοιμάσει το υλικό μου για το τυχερό ημερολόγιο της νέας χρονιάς. Είχα κόψει δηλαδή σελίδες ολόκληρες από περιοδικά, που έκρυβαν λέξεις ή φράσεις που χρειαζόμουν ώστε να γεμίσω θετικές σκέψεις και προσδοκίες το ημερολόγιο και κατά συνέπεια το μυαλό μας, αφού θα το αντικρίζουμε κάθε μέρα, για όλο το χρόνο!

Είναι μια συνήθεια που συνεχίζω με κέφι, δεν χρειάζεται να αφιερώσεις πολύ χρόνο, είναι δημιουργική (φτιάχνεις ένα ολόδικό σου, προσωπικό ημερολόγιο) και….μεταξύ μας… είναι σίγουρο οτι "πιάνει", αρκεί να "κολλήσεις" πάνω του κάθε σου επιθυμία-στόχο για τη νέα χρονιά!!! 

Το φετινό μου ημερολόγιο βγήκε κάπως έτσι …

Μια φίλη από το εξωτερικό που είδε το ημερολόγιο, δημιούργησε το δικό της στο pc και το αποτέλεσμα ήταν αυτό…

Εσείς? Θα φτιάξετε το δικό σας?

Η φίλη Demi με κάλεσε να απαντήσω στο ερωτηματολόγιο του Προυστ. Την ευχαριστώ πολύ που με τίμησε και μου έδωσε την ευκαιρία να περιαυτολογήσω δικαιολογημένα!  

Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι:

Η προσωπική ολοκλήρωση που σημαίνει να είμαι καλά με τον εαυτό μου, να αγαπώ τη δουλειά μου και να έχω δημιουργήσει μια υγιή, ευτυχισμένη οικογένεια 

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Πρακτικά το ξυπνητήρι..ουσιαστικά η επιθυμία να αισθανθώ δημιουργική και να αδράξω τη μέρα!

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια:

Όταν είμαι με ανθρώπους που αγαπάω πολύ κι αισθάνομαι την ψυχή μου ανάλαφρη και χαρούμενη,  το γέλιο έρχεται συχνά και αυθόρμητα.

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Η βαθιά ανάγκη να προσφέρω και μέσα από αυτή την προσφορά να αισθάνομαι γεμάτη και ευτυχισμένη. Εάν όμως διαπιστώσω εκμετάλλευση ή αχαριστία, θυμώνω αφάνταστα.

Το βασικό ελάττωμά σας;

"Τρώω κολλήματα"…Με ανθρώπους, καταστάσεις, πράγματα.. Δεν είμαι ευπροσάρμοστη, δεν τα πάω καλά με τις αλλαγές. Η σταθερότητα μου δίνει ασφάλεια. Επίσης πανικοβάλλομαι εύκολα..

Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;

Οι άνθρωποι που έχουν αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή τους σε ένα σκοπό και εργάζονται γι`αυτόν ταπεινά. Αφοσιωμένοι στο Θεό στην τέχνη, στη λογοτεχνία.. Και πολύ περισσότερο εκείνοι που προσφέρουν με πλήρη ανιδιοτέλεια και μεγαλοψυχία στους έχοντες ανάγκη. Από τους γιατρούς χωρίς σύνορα μέχρι τους ανθρώπους που προσφέρουν ένα πιάτο φαγητό σε έναν άπορο γείτονα ή ακόμα και στα αδέσποτα της γειτονιάς τους. Εκείνοι που έχουν Θεό μέσα τους, δηλαδή Αγάπη χωρίς όρους και όρια.
 
Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Με καμία. Καθένας μας είναι μοναδικός, έχει διαφορετικά μαθήματα να λάβει στη ζωή και έναν ολόδικό του δρόμο να διανύσει.

Ποια είναι η ταινία που σας σημάδεψε περισσότερο;

Η "Ερωτική Συμφωνία"..

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια; 

Σε εκείνα που έγιναν ακούσια, ασυνείδητα ή που εκείνος που τα έπραξε μετάνιωσε και φρόντισε να επανορθώσει. 

Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Στην Κέρκυρα.. το περασμένο Πάσχα. Αλλά και εκείνο που ονειρεύομαι, στην Αυστρία. Μεταφορικά, το αγαπημένο μου ταξίδι είναι η αυτογνωσία.

 Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Ως παιδί, ο Ρόαλντ Νταλ, ο Όσκαρ Ουάιλντ  και η Enid Blyton. Αργότερα ο Λεό Μπουσκάλια, ενώ διάβασα με πάθος, Σ.Φρόυντ. Πλέον εμπιστεύομαι απόλυτα τα γραπτά της Ζ.Ζατέλη και της Μ.Βαμβουνάκη και αναζητώ διαρκώς ποιοτικά, παιδικά παραμύθια.

 Ποια αρετή προτιμάτε σε μια γυναίκα;

Το να είναι πάνω από όλα μια καλή μάνα. Κατά συνέπεια να φροντίζει με αυταπάρνηση την οικογένειά της. 

 Και σε έναν άντρα;

Να είναι εργατικός και ηθικός, να παρέχει στην οικογένειά του αγάπη και ασφάλεια.

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Δύο παραμύθια… "Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας" του Όσκαρ Ουάιλντ και "Η παράξενη αγάπη του αλόγου και της λεύκας" του Χρήστου Μπουλώτη….

 Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Ήταν και παραμένει ο Γιάννης Σπανός ….. Ξεχωριστό και εξαιρετικά χαρισματικό θεωρώ τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. 

 Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Συνήθως δεν τραγουδάω…σκέφτομαι! 

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος:

Ο Κλιμτ.

Το αγαπημένο σας χρώμα;

Το μωβ – μελιτζανί. Αλλά αγαπώ όλα τα χρώματα γιατί το καθένα εκφράζει και μια διαφορετική ψυχική διάθεση.

Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Οι μεγαλύτερες επιτυχίες μου είναι εκείνες που τόλμησα και κατάφερα, υπερνικώντας μια φοβία μου. Μια από αυτές, το δίπλωμα αυτοκινήτου και η οδήγηση.

Το αγαπημένο σας ποτό; 

Το καλό κρασί. Είναι αγνό και ευφραίνει πραγματικά την καρδιά.

Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Που άργησα τόσο πολύ να συνέλθω και να συνειδητοποιήσω οτι έκανα κακό στο μοναδικό άνθρωπο που δεν έπρεπε ποτέ να πληγώσω. 

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;

Κάθε μορφή ψυχολογικής και σωματικής κακοποίησης. 

Ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Να φτιάχνω όμορφα πράγματα με τα χέρια μου και φυσικά οι χειροτεχνίες μαζί με τα παιδιά. Μου αρέσει πολύ να διακοσμώ με αυτά την τάξη ή το σπίτι μου.

Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Μην πάθουν κάτι κακό τα αγαπημένα μου πρόσωπα.

 Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Εάν πρόκειται για κάτι μή σημαντικό και χρειάζεται να το κάνω για να μην στεναχωρηθεί κάποιος, μαθαίνοντας την αλήθεια.

Ποιο είναι το μότο σας;

Μου αρέσει να λέω διάφορα κατά καιρούς και δεν με χαρακτηρίζει συγκεκριμένα κάποιο. Σίγουρα σκέφτομαι συχνά τα λόγια του Γέροντα Παϊσιου "Να  προσπαθείς πάντα να μοιάζεις στη μέλισσα και όχι στη μύγα".

Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Χωρίς πόνο, χωρίς εκκρεμότητες πίσω μου και όσο το δυνατόν χωρίς να πονέσω κανέναν.

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Οτι είμαι καλός άνθρωπος.

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Σε ανησυχία. 

 

Καλώ με τη σειρά μου την Σπιρού, τη Μαριλία και τη Βάλια, αν θέλουν να συνεχίσουν το παιχνίδι και να απαντήσουν.

 Και για να μην ξεχνιόμαστε…..

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ.