Archive for the ‘Περιαυτολογώντας!’ Category

Στις ημέρες που ακολούθησαν κάναμε τις εξορμήσεις και τις εξερευνήσεις μας. Από χωριά δε μπορώ να πω οτι μας ενθουσίασε κάποιο πάρα πολύ. Σίγουρα ξεχωρίζει ο Κισσός με την πολύ παλιά και τέλεια εικονογραφημένη εκκλησία της Αγ.Μαρίνας,  την πλατεία  με τον αιωνόβιο πλάτανο και τις εξαιρετικές ταβέρνες του. Φάγαμε στην Κληματαριά, μοσχαράκι σε πήλινο, σπετσοφάι και κολοκυθοανθούς. Ξετρελάθηκα μ`αυτό το φαγητό! Καλομαγειρεμένο και παραδοσιακό. Ήπιαμε βέβαια και τα τσιπουράκια μας. Στο Πήλιο το τσίπουρο είναι γλυκόπιοτο και μου φάνηκε πιο ελαφρύ γιατί μοιάζει με το ούζο, λόγω του γλυκάνισου. Επιβάλλεται να πιεις τσίπουρο εκεί όπως και στο Βόλο στα φημισμένα τσιπουράδικα. Στον Κισσό πήγαμε την ημέρα της γιορτής της Αγίας Μαρίνας μιας και βρισκόμασταν εκεί. Ακολουθήσαμε στην περιφορά της εικόνας και ήταν από τις πιο ωραίες στιγμές. Στο μικρό πανηγύρι πουλούσαν μεταξύ άλλων πολύ όμορφες γάστρες και πήλινα κανάτια κάθε λογής.

Λίγο έξω από το Ανήλιο και πριν την Τσαγκαράδα βρίσκεται ένας από τους γυναικείους συνεταιρισμούς “Τα Ανηλιώτικα τ`αλλιώτικα”. Βρίσκεις σπιτικές μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού και λικέρ ως επί το πλείστον. Αρκετά μεγάλη ποικιλία και αξίζει να δοκιμάσει κανείς το καρυδάκι, το μύρτιλλο και το φυρίκι που δε βρίσκουμε τόσο συχνά όσο άλλα γλυκά του κουταλιού. Εγώ αγαπώ το περγαμόντο. Δοκιμάσαμε και καρπουζάκι γλυκό, πλάκα είχε. Κάνουν γλυκό το άσπρο μέρος, αυτό που πετάμε. Πήραμε τα δωράκια μας από εκεί. Η μαρμελάδα μανταρίνι που πήραμε σε μεγάλο βάζο δεν ήταν όμως πολύ καλή και κατέληξε επιτυχώς σε ωραιότατη πάστα φλώρα.

Read the rest of this entry »

Επιστρέψαμε!!!

…κι όποιος νόμιζε οτι το Πήλιο είναι χειμερινός προορισμός νά που εμείς το κάναμε καλοκαιρινό!

Είχαμε μια βδομαδούλα στη διάθεσή μας για διακοπές και όπως πάντα αναζητήσαμε προορισμό με φυσική ομορφιά δηλαδή καθαρές θάλασσες και μπόλικο πράσινο. Ο,τι ζητά δηλαδή ο νευρωτικός αστός για να αποτοξινωθεί και να αναζωογονηθεί – όσο προλαβαίνει – στο δεδομένο χρονικό διάστημα. Η νυχτερινή ζωή δε μας απασχολεί, ούτε και οι θαλάσσιες δραστηριότητες. Στο θέμα του φαγητού όμως είμαστε εκλεκτικοί και μας αρέσει πολύ να δοκιμάζουμε τα παραδοσιακά προϊόντα με τις γαστρονομικές προτάσεις κάθε τόπου.

Για το Πήλιο είχα ακούσει τα καλύτερα. Μάλιστα οι γονείς μου το επιλέγουν αποκλειστικά τα τελευταία χρόνια για τις διακοπές τους. Εγώ από την άλλη, από την εποχή του Mamma mia είχα ξεσηκωθεί για τα καλά.(Αρκετά από τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Πήλιο και συγκεκριμένα στην Νταμούχαρη.)

Εμείς επιλέξαμε να μείνουμε στο Χορευτό. Μας πρότειναν ξενοδοχείο (Χαγιάτι) που βρίσκεται μπροστά στη θάλασσα και από ο,τι είδαμε στο χάρτη, η περιοχή αυτή ήταν ένα κομβικό σημείο για να επισκεφθούμε της όμορφες παραλίες από την πλευρά του Αιγαίου καθώς και τα παραδοσιακά χωριά. Ξεκινήσαμε με σούπερ διάθεση και χωρίς τα κλασσικά ταπεράκια για τη διαδρομή, μιας και χιλιομετρικά έμοιαζε να είναι αρκετά κοντά. Κάναμε όμως την (must) στάση στο Σείριο για τροφοδοσία και με καλοκαιρινή μουσικούλα (από “Νέο Κύμα” μέχρι Χατζηγιάννη) και χαρά φτάσαμε ως το Βόλο ξεκούραστα σε 3 ώρες και κάτι.

Read the rest of this entry »

Ήταν πέρυσι τον Ιούλιο όταν έγραψα εκείνο το ποστ για τον Αλκίνοο μετά τη συναυλία του. Έκτοτε σκέφτηκα αρκετές φορές να το διαγράψω. Πέρασε ένας χρόνος στη διάρκεια του οποίου άκουγα σχεδόν αποκλειστικά τα τραγούδια του. Ανακάλυψα τη μουσική του. Τη μαγεία των στίχων του. Η φωνή του εξάγνιζε τη ψυχή μου, εξαφάνιζε την ταραχή των σκέψεών μου στις δύσκολες στιγμές. Τον εκτίμησα, τον αγάπησα και μετάνιωσα για όσα είχα γράψει τότε.. Εχθές ήταν η δεύτερη φορά που τον είδαμε σε live. Ήταν η συναυλία του στο Βεάκειο θέατρο στον Πειραιά. Αυτή τη φορά το απολαύσαμε με την ψυχή μας. Το θέατρο ήταν κατάμεστο και η βραδιά πολύ όμορφη. Το παράδοξο ήταν οτι δεν υπήρχαν καθόλου μουσικοί. Όλα τα ανέλαβε ο Αλκίνοος. Ο άνθρωπος ορχήστρα κυριολεκτικά.
Ώρα 1+ και η συναυλία δεν είχε τελειώσει.. 3 ώρες κράτησε αυτό το υπέροχο μουσικό ταξίδι!
Όχι δεν είμαι σχιζοφρενής… απλά εξελίσσομαι, μεγαλώνω καθώς φαίνεται..

Κι αλλάζω τον τρόπο να κοιτάω.

Είμαι ευτυχής που υπάρχει ο Αλκίνοος στη μουσική…
και η Ζυράννα Ζατέλη στα βιβλία..
.-

Το παθαίνω οπωσδήποτε μια φορά τουλάχιστον σε κάθε σχολική χρονιά..Εχθές το απόγευμα μιλούσα με δυσκολία και από σήμερα το πρωί μόνο ψιθυριστά μπορώ να συνεννοηθώ.  Πήγα στο σχολείο και προσπάθησα να τα βγάλω πέρα έστω κι έτσι. Να`ναι καλά η συνάδελφος του άλλου τμήματος που μου έκανε τη χάρη να μαζέψει και τα δικά μου στην ώρα του παραμυθιού και να ετοιμάσω εν τω μεταξύ όσα χρειάζονταν για τις χειροτεχνίες μας.

Φτιάξαμε (για τη γιορτή της μητέρας) καρτούλες – μπάμπουσκες που μπορεί να μη βγήκαν όσο καλές τις ονειρεύτηκα (ελλείψει υλικών…) αλλά τα παιδιά το χάρηκαν και πιστεύω οτι και οι μαμάδες θα το ευχαριστηθούν. Ήταν μια ιδέα που μου γεννήθηκε από το παραμύθι “Η κούκλα που ήθελε να αποκτήσει ένα μωρό“ που διαβάζω στα παιδιά τέτοια εποχή λόγω της γιορτής. Πρωτότυπη και χαρούμενη. Είχαμε ετοιμάσει και μενταγιόν από πηλό σε σχήματα καρδιάς, αστεριού και πεταλούδας και σήμερα τα βάψαμε και τα περάσαμε σε κορδελίτσα κόκκινη. Θα μπουν σε φακελάκι σαν δώρο έκπληξη συνοδευτικό της κάρτας.

Ο μικρός τύραννος και τα λοιπά καλικατζαράκια της ομάδας μου, το εκμεταλλεύτηκαν φυσικά δεόντως το γεγονός οτι η δασκάλα δεν ακούγεται!! Καλά βρε ζιζάνια δεν θα την βρω τη μιλιά μου?? Θα δείτε τί θα πάθετε!!!

Στο γιατρό δεν πάω ακόμα, πάντα για μένα είναι η τελευταία λύση. Θα προσπαθήσω να κάνω αφωνία και να πίνω μπόλικα υγρά με μέλι. Ελπίζω να καλυτερέψει. Ευτυχώς αύριο δεν έχουμε σχολείο λόγω συνέλευσης στην οποία θα μας εκπροσωπήσει η προϊσταμένη. Όχι τίποτ`άλλο, πρέπει να το προσέξω για να μην έχω χειρότερα… Κι αυτό βρε παιδί μου που λένε να μάθουμε να αναπνέουμε από την κοιλιά (διάφραγμα) ποτέ δεν θα το καταλάβω! Γιατί άντε πες οτι μάθαμε τον τρόπο. Πώς γίνεται κανείς να συνηθίζει να αναπνέει έτσι όλη την ώρα και ειδικά όταν προσπαθεί να συντονίσει παιδιά, να δώσει οδηγίες ή να μαλώσει όταν αυτό επιβάλλεται?  Πολλά έχω να μάθω ακόμα μου φαίνεται…!!!

Γύρισα νομίζετε? Όοοοχι καλέ!!!  Όλη μέρα εκεί ταξιδεύει ο νους μου!

Τί τις έχουμε άλλωστε τις φωτογραφίες και τα βίντεο! Για να τα βλέπουμε και να τα ξαναζούμε! Έστω νοερά!

Δείτε κι εσείς να μας καμαρώσετε  και να βάλετε στο νου να πάτε!

Σαν την Κέρκυρα … δεν έχει!!!!!

Εχθές ζωγράφισα τη γλαστρούλα που πήραμε για το κουμ κουάτ μας και η Κερκυραία κούκλα μου βγήκε από τη βιτρίνα της και πήρε πόζα.

Παρ`τε κομματάκια από τους μπότηδες της φωτογραφίας, γούρι για το σπιτικό σας!!! Και του χρόνου με υγεία!

Χριστός Ανέστη!!!!! Χρόνια πολλά με υγεία!!!!!!!

Περάσαμε ένα καταπληκτικό Πάσχα στο Νησί της Καρδιάς μου!!!! Από τη Μ.Πέμπτη ως εχτές, από τη χαρά μου δεν ένιωθα να πατάω στη γη! Τα μάτια μου έλαμπαν, γελούσα, περπατούσα και χόρευα! Ζω έναν Έρωτα με την Κέρκυρα! Για μένα είναι το πιο γοητευτικό μέρος στον κόσμο!!!Τη λατρεύω!!!

Πήγαμε για δεύτερη φορά. Η πρώτη ήταν το καλοκαίρι του 2007. Αισθάνομαι ένα μοναδικό συναίσθημα που δεν έχω νιώσει ποτέ για άλλο τόπο. Σαν να πηγαίνω στην πατρίδα μου, σαν να πιάνει λιμάνι η ψυχή μου και αφήνει όλη την προηγούμενη ζωή πίσω. Λατρεύω την αύρα της, το χρώμα της, τον απίστευτο ρομαντισμό της…Τις καντάδες, τα καντούνια, τους χορούς, τα φαγητά,τα γλυκά,τις στολές…ΌΛΑ! Άλλωστε από μικρή ο αγαπημένος μου χορός ήταν ο Κερκυραϊκός. Τον χόρευα με καμάρι και τσαχπινιά στις εκδηλώσεις του σχολείου.

Μεταφυσικό δέσιμο…

Το φετινό Πάσχα, ο καιρός ήταν πραγματικά ιδανικός. Ηλιόλουστη και δροσερή η Κερκυρούλα! Τα όσα είδαν τα ματάκια μας δεν περιγράφονται! Κι ας είχα δει τόσα βιντεάκια στο youtube και φωτογραφίες. Πραγματικά τόση κατάνυξη, παράδοση και μεγαλοπρέπεια δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα!! Το Πάσχα στην Κέρκυρα είναι εμπειρία ζωής! Όλα μοσχοβολούν άνοιξη, το νησί γιορτάζει, όλες τις ώρες σε κάθε γωνιά! Κόσμος ατέλειωτος ακολουθεί πιστά παρακολουθώντας τα δρώμενα που δεν σταματούν ποτέ. Οι μπάντες ηχούν ακόμα στ`αυτιά μου, οι επιτάφιοι ατέλειωτοι, οι μπότηδες απολαυστικοί, οι τροβαδούροι μου πήραν το μυαλό, τα πυροτεχνήματα της Ανάστασης, όνειρο! Τί κι αν πατάω πια Αθήνα.. Εκεί ταξιδεύω ακόμα! Στους κήπους του Αχιλλείου, στα καντούνια με τα μαγαζάκια που ξεσήκωσα, στο μοναστήρι της Βλαχέρνας που πολύ το θέλω να παντρευτώ εκεί, στο Παλαιό Φρούριο, στη Σπιανάδα και φυσικά στο Λιστόν.  Κέρκυρά μου είσαι Έρωτας!!!!! Θα ξαναγυρίσουμε όσο γίνεται πιο σύντομα!!!!!Δε μπορώ μακριά σου!

Εύχομαι όλοι σας να περάσατε όμορφα και να ξεκουραστήκατε!!!! Στα επόμενα ποστ ..εικόνες ΚΕΡΚΥΡΑΣ!!!!!! Προς το παρόν περάστε να κεραστείτε κερκυραϊκά καλούδια!

αχ! Mairyliscious ΤΥΧΕΡΟΥΛΑ Κερκυραία!!!!!!!!!! Σε ζηλεύω!

Έχω μπλέξει. Κάθε μέρα και μια καινούρια συγκίνηση σ`αυτό το σχολείο.

Το ωράριο για το ολοήμερο λέει “προσέλευση νηπίων από τις 8.00 έως τις 8.15″……παρ`όλα αυτά από την ώρα που ανέλαβα καθήκοντα, μου είπαν πως κλειδώνουμε την πόρτα  στις 8.40. ΟΚ. Το δέχομαι.

Αυτό όμως προφανώς και συνεπάγεται οτι ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ από κει και έπειτα άλλα παιδιά.

Έλα όμως που συστηματικά κάποιοι συγκεκριμένοι αργούν να φέρουν τα παιδιά τους και καθημερινά χτυπούν τα κουδούνια στις 8.45 απαιτώντας να μπουν. Άνοιγε η “καλή” συνάδελφος, άνοιγε και η προϊσταμένη..ξίνιζα εγώ (η κακιά) αλλά δεχόμουν το αργοπορημένο παιδί.

Κι έρχεται σήμερα η μάνα στις 9.00 ακριβώς. Χτυπάει κουδούνι και λαμβάνει εκ του θυροτηλεφώνου την απάντησή μου :  ”Λυπάμαι αλλά δεν μπορούμε να σας δεχτούμε, η ώρα είναι 9.00, θα πρέπει να τηρείτε το ωράριο του σχολείου” .  Ξαναχτυπά. Η συνάδελφος επαναλαμβάνει την απάντηση. Η μάνα χτυπά ξανά και ξανά και όσο περνά η ώρα εμμένει περισσότερο. Τα παιδιά αναστατώνονται, τρέχουν κι αυτά και πατούν τα κουμπάκια στο θυροτηλέφωνο. Τα απομακρύνω. Ένα εξ αυτών σε ανύποπτο χρόνο πατά τα κουμπιά και η πόρτα της εισόδου ανοίγει. Βλέπω φάντη μπαστούνι, τη μάνα εν εξάλλω κατάσταση να βρίζει και να απειλεί μισά Αλβανικά μισά Ελληνικά οτι  ”θα δούμε τί θα πάθουμε και θα πάει στην αστυνομία” . Παίρνει το απορημένο παιδί της και φεύγει.

Είναι ποτέ δυνατόν???

Μένω να τρέμω από τα νεύρα μου με τα παιδιά τριγύρω να κάνουν πάρτυ με την ευκαιρία της αποδιοργάνωσης.

Και μόλις ξεκίνησε η εβδόμαδα.

Παρασκευούλα επιτέλους. Μετά από μια ιδιαίτερα δύσκολη εβομάδα. Πέρασα μέρες θλίψης, έντασης και κακοδιαθεσίας. Σαν να μην εφτανε “ο μικρός τύραννος”, το περασμένο σαββατοκύριακο δοκιμαστήκαμε οικογενειακώς.

Το να αποχαιρετάς για πάντα το σκυλάκι σου είναι πόνος μεγάλος που μπορεί να συναισθανθεί μόνο όποιος έχει ένα κατοικίδιο- μέλος στην οικογένειά του…

Άνθρωπος ή σκύλος δικός σου, μικρή ή ανύπαρκτη διαφορά έχει. Ήταν κηδεία κανονική…

Κάθε απώλεια αφήνει μέσα στην ψυχή μου ένα τραύμα αγιάτρευτο. Υποφέρω για πολύ καιρό. Το μόνο που με παρηγορεί είναι που πιστεύω βαθιά μέσα μου πως σίγουρα θα συναντηθούμε ξανά με τους αγαπημένους μας εκεί που δεν υπάρχει πόνος, γηρατειά κι αρρώστιες. Εκεί που η υπάρχει μόνο αγάπη.

Αγαπάτε και φροντίζετε τα ζωάκια σας..Αφιερώστε τους χρόνο για χάδι και παιχνίδι.. Μας αγαπούν τόσο αγνά, αληθινά και άδολα, νιώθουν και συμμερίζονται τον πόνο ή τη χαρά μας. Κάθε σκυλάκι όπως και κάθε άνθρωπος είναι “μοναδικά” στη ζωή μας. Δεν αναπληρώνονται. Δεν συμπεριφέρονται παρόμοια.

Όσο περνούν οι μέρες και το συνειδητοποιώ, ένα πράγμα μόνο σκέφτομαι και ησυχάζω. Πως πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω. Έφυγε ήσυχα, στο κρεβατάκι του. Ήταν άρρωστος πολύ καιρό,αλλά απορρίψαμε κατηγορηματικά την ευθανασία.

Αντίο καλέ μου Σάκη…

Σ`αγαπάμε!!!

Το 2010 -αλήθεια τί όμορφη και αρμονική χρονολογία!- είναι κιόλας 3 ημερών. Εύχομαι σε όλους μας να έχουμε μια χρονιά ήρεμη, που να μας ωριμάσει πνευματικά κάνοντάς μας καλύτερους ανθρώπους. Να θέσουμε εφικτούς στόχους και να έχουμε υγεία για να τους κάνουμε πραγματικότητα. Μακάρι να φέρει στον καθένας σας ξεχωριστά ο,τι περισσότερο έχει ανάγκη η ψυχή του. Και φυσικά να έχουμε όλοι μας δουλίτσα για να είμαστε ισορροπημένοι και δημιουργικοί ασκώντας το επάγγελμα που τόσο αγαπάμε!!!

Καλωσορίσαμε τη νέα χρονιά τηρώντας όλα τα έθιμα. Η  βασιλόπιτα-τσουρέκι που φτιάχνω πέτυχε υπέροχα, η σαμπάνια έρεε άφθονη, οι σπόροι από τα ρόδια  πλημμύρισαν  την αυλή μας και μου έπεσε και το φλουρί για πρώτη φορά. Τί άλλο θέλω? Μέχρι και ο Ρουβάς έγινε παράδοση, σε ζωντανό πρόγραμμα να μας δίνει τις πρώτες ευχές όπως επί εποχής “Μπράβο Καλωσήρθατε” εδώ και καμιά δεκαετία πριν. Μόνο που δεν είναι όπως τότε. Λες και βαριέται να κουνηθεί. Μεγάλωσε τόσο πολύ? Κι εγώ γιατί δε μεγάλωσα?

Λένε οτι υπαρξιακοί προβληματισμοί και απολογισμός των περασμένων, μας απασχολούν τις τελευταίες μέρες του έτους που φεύγει. Ε, εμένα με πιάνουν την πρώτη μέρα του καινούριου. Μέχρι να γνωριστούμε και μ`αυτόν και να συνηθιστούμε.

Μια μέρα μου κράτησαν αυτά. Εχτές, δεν είχε τέτοια..Είχε μια βόλτα εκπληκτική και μόλις 5 λεπτά από το σπίτι μας!!! Πείτε μου τώρα πως γίνεται να έχεις κάτι τόσο μα τόσο όμορφο δίπλα σου και να μην το`χεις ανακαλύψει τόσο καιρό..

Δίπλα στα Ster στο Ίλιον, υπάρχει μια όαση εκπληκτική. Ίσως το πιο όμορφο πάρκο στην Αττική καθότι συνδυάζει την ανεπιτήδευτη ομορφιά με την ηρεμία. Σχεδόν παρθένο ακόμα, με λιγοστό κόσμο σε σχέση με την έκτασή του, σαν να μην το έχει βλάψει ακόμα το ανθρώπινο χέρι. Λίμνες πανέμορφες, πουλιά κάθε είδους να σε κάνουν να νιώθεις σαν στον Παράδεισο, μονοπάτια για τρέξιμο ή βόλτες, ποδηλάτες, κιόσκια και παγκάκια για πικ νικ στη φύση, παιδική χαρά..όλα μια αγκαλιά αρμονίας και γαλήνης μέσα σε μια πολύβουη πόλη που υποφέρει από ο άγχος της καθημερινότητας. Ανασάναμε ελεύθερα και νιώσαμε ευγνωμοσύνη για την ανακάλυψή μας. Είναι το πάρκο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης “Α.Τρίτσης”, μια έκταση 1.000 στρεμμάτων που μας περιμένει να την εξερευνήσουμε ακόμα περισσότερο στην επόμενη επίσκεψή μας.Βέβαια,άλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις…

Μια δική μου ιδέα που έπιασε πέρυσι και γι`αυτό  στρώθηκα να την εφαρμόσω και φέτος είναι η κατασκευή του προσωπικού μας τυχερού ημερολογίου! Στο βιβλίο “Το μυστικό”  έλεγε πως αν θες να πραγματοποιηθούν οι ευχές σου, δεν έχεις παρά να τις σκέφτεσαι συνεχώς, να τις κάνεις εικόνα και να τις κοιτάς όσο πιο πολύ μπορείς. Πάνω από όλα φυσικά, να πιστεύεις απόλυτα οτι θα πετύχεις αυτά που ονειρεύεσαι!!!

Είπα λοιπόν να κάνω ένα κολάζ από εικόνες, λέξεις και φράσεις σχετικές με τις ευχές μου για τη χρονιά που έρχεται. Το παρακάνουμε εννοείται στις ευχές

Με κολάζ των εικόνων σε σκληρό χαρτόνι, μια φωτογραφία μας και ένα απλό ημερολόγιο (ποιημάτων) στο κάτω μέρος, έχουμε το ολόδικό μας τυχερό ετήσιο ημερολόγιο! Το κοιτάζουμε καθημερινά και έτσι έλκουμε σαν μαγνήτες  όλα αυτά που ποθούμε, ώστε να μας συμβούν.

Και ΝΑΙ τότε ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί!

Αν σας αρέσει σαν ιδέα, δοκιμάστε το! Αν πάλι δεν τα πιστεύετε όλα αυτά ή βαριέστε τις χειροτεχνίες, διαλέξτε ένα από τα πολλά ημερολόγια που κυκλοφορούν στο εμπόριο αυτές τις μέρες. Σήμερα αγόρασα όπως κάθε χρόνο το αγαπημένο μου “Ημερολόγιο συναισθηματικής νοημοσύνης”.

Έχει αρκετό χώρο για να γράφεις στην κάθε μέρα, ενώ το “365 μέρες με το μικρό Νικόλα” παρόλο που το ήθελα πολύ  είχε ελάχιστο διαθέσιμο χώρο..  Όσο για τη Μαριλίτσα ένα  είναι το ημερολόγιο!!!! Snoopy 2010 , το είδα και σνουποχαμογέλασα που τη σκέφτηκα!

Πάντως ο,τι ημερολόγιο κι αν φτιάξετε ή διαλέξετε εύχομαι να έχετε και να έχουμε όλοι μια υπέροχη χρονιά!