Λίγο έξω από το Ανήλιο και πριν την Τσαγκαράδα βρίσκεται ένας από τους γυναικείους συνεταιρισμούς “Τα Ανηλιώτικα τ`αλλιώτικα”. Βρίσκεις σπιτικές μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού και λικέρ ως επί το πλείστον. Αρκετά μεγάλη ποικιλία και αξίζει να δοκιμάσει κανείς το καρυδάκι, το μύρτιλλο και το φυρίκι που δε βρίσκουμε τόσο συχνά όσο άλλα γλυκά του κουταλιού. Εγώ αγαπώ το περγαμόντο. Δοκιμάσαμε και καρπουζάκι γλυκό, πλάκα είχε. Κάνουν γλυκό το άσπρο μέρος, αυτό που πετάμε. Πήραμε τα δωράκια μας από εκεί. Η μαρμελάδα μανταρίνι που πήραμε σε μεγάλο βάζο δεν ήταν όμως πολύ καλή και κατέληξε επιτυχώς σε ωραιότατη πάστα φλώρα.

Στην Νταμούχαρη βολτάραμε στο μικρό οικισμό με τα λιγοστά τουριστικά, τα καταλύματα και τις ταβερνούλες. Το σκηνικό δεν θύμιζε παρά ελάχιστα το mamma mia. Άλλωστε για την ταινία είχαν κάνει πολλές αλλαγές, είχαν στήσει εξέδρα, μέχρι και ψεύτικα φυτά και παραθυρόφυλλα είχαν φέρει. Έχει ένα συμπαθητικό λιμανάκι και μικρή παραλία με μεγάλα βότσαλα και βραχάκια για μπάνιο. Δεν μείναμε πολύ γιατί δεν μας κέντρισε κάτι το ενδιαφέρον.

Γενικά δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο να επισκεφθείς, αξίζει όμως να πας στο Πήλιο για να χαρείς τη φύση να οργιάζει. Πράσινο, καταπράσινο παντού. Πολλά πλατάνια, πεύκα, ελιές, μηλιές αμέτρητες και φυσικά ορτανσίες σε όλα τα χρώματα καθώς και γεράνια πολλά στα σπίτια και τις αυλές.

Από τις παραλίες, το Χορευτό δεν μας άρεσε καθόλου, πολύ κοντά όμως σ`αυτό βρίσκεται η παραλία των Αγ.Σαράντα που είναι πολύ όμορφη. Με αμμουδιά και ψιλό βότσαλο, καθαρά νερά, ησυχία (αν πας σχετικά νωρίς το πρωί) και με ατραξιόν έναν βράχο στη θάλασσα σε σχήμα καλόγερου που προσεύχεται (με αρκετή φαντασία). Έγινε η αγαπημένη μας παραλία. Δεν παραλείψαμε όμως να βουτήξουμε και στις διάσημες παραλίες  Παπά νερό και  Μυλοπόταμο. Για την πρώτη, παρκάρεις το αυτοκίνητο σε κάποια απόσταση γιατί απαγορεύεται η διέλευση οχημάτων από ένα σημείο κι έπειτα. Πας ποδαράτο αλλά είναι μικρή διαδρομή και εύκολη. Δεν έχει δηλαδή κατσάβραχα σε γκρεμούς (βλ.Φακίστρα). Πας και με το μωρό σε καρότσι που λέει ο λόγος. Φτάνοντας δεν αναφωνείς από ενθουσιασμό ούτε και απογοητεύεσαι. Οργανωμένη παραλία με όλα όσα αυτό συνεπάγεται, καθαρή εντούτοις και μεγάλη σε έκταση. Για τον Μυλοπόταμο, αφού με το καλό φτάνεις, παρκάρεις και αφού δεις τη θέα από ψηλά, μετράς τις αντοχές σου για το κατέβασμα. Εδώ το τοπίο είναι πραγματικά πολύ όμορφο και αξίζει να το απολαύσεις. Κατεβαίνεις πατώντας σε πετρούλες που θέλουν αντιολισθητικά παπούτσια και ουχί σαγιονάρα αν θες να φτάσεις ομαλά και όχι κάνοντας τσουλήθρα. Για μένα τα αθάνατα croks (ή η μια χαρά απομίμηση carrefour) είναι τα καλύτερα. Οργανωμένη κι αυτή η παραλία και πολυσύχναστη καθώς είναι η πιο διαφημισμένη. Έχει όμορφα ψηλά βράχια που χωρίζουν την παραλία στα δύο και περνάς ανάμεσα, από την ακτή ή κολυμπώντας. Α! Τρελαίνομαι εγώ για κάτι τέτοια! Πέρα δώθε πλατσούριζα και ήθελα και φωτογράφιση Μου θύμισε λιγάκι από Canal d`Amour στο Σιδάρι της Κέρκυρας αλλά..μη λέμε και υπερβολές!! Πάντως δεν μείναμε πολύ γιατί δε τον αντέχω με τίποτα το συνωστισμό στις παραλίες. Ο ένας πάνω στον άλλο και να παίρνει και ο αέρας τις ομπρέλες και να είσαι στην τσίτα μη σου `ρθει καμία κατακέφαλα.

Στην Φακίστρα δεν μπήκαμε στον κόπο να πάμε γιατί η κατάβαση είναι δύσκολη από δύσβατο μονοπάτι και η παραλία μικρή. Δίπλα στο Μυλοπόταμο σχεδόν. Μην είμαστε και πλεονέκτες.

Γενικά από φαγητό μείναμε απόλυτα ικανοποιημένοι από τον Κισσό γενικά και από την ψαροταβέρνα Δελφίνια στο Χορευτό. Δοκιμάσαμε θαλασσινά και μαγειρευτά και ήταν πάντα άψογα. Το πιο ωραίο φαγητό από όλα ήταν το Πηλιορείτικο για το οποίο ψάχνω τη συνταγή και δεν τη βρίσκω! Μοσχαράκι σε πήλινο με μελιτζάνες και μπεσαμέλ, κάτι σαν μουσακάς αλλά πολύ πολύ πιο νόστιμο. Αν ποτέ πάτε εκεί και το έχουν φτιάξει δοκιμάστε το οπωσδήποτε.Εννοείται οτι πήρα και γεμιστά που ήταν καλύτερα κι από σπιτικά.

Στο θέμα του φαγητού είχαμε και τα ευτράπελά μας. Βραδάκι αν θες να φας κάτι στο πόδι που λένε, στο Χορευτό δε θα βρεις παρα μόνο ένα σουβλατζίδικο, την “Εξάρτηση”  στο οποίο επειδή πάνε ΟΛΟΙ γίνεται λαϊκό προσκύνημα. Περιμένεις ώρα στην ουρά, αν έχεις υπομονή ή αν πεινάς πολύ. Έχει καλά σουβλάκια πάντως. Αλλιώς υπάρχει ένα άλλο μαγαζί λίγο πιο πάνω, το στέκι του Νίκου που έχει κάτι σάντουιτς έτοιμα, βαλσαμωμένες τυρόπιτες και μια υπάλληλο πρόθυμη να σου φτιάξει τοστ ή κρέπα. Κάποια βραδιά λοιπόν είπαμε να πάρουμε μια αλμυρή κρέπα ζαμπόν-τυρί και μια γλυκιά με σοκολάτα. Η κοπέλα μας είπε να περιμένουμε σε τραπεζάκι ώσπου να τα ετοιμάσει. Λίγο αργότερα πάμε να φάμε την αλμυρή κρεπούλα και ήταν κάπως… αλμυρόγλυκη. Το περιεχόμενό της, τυρί, ζαμπόν και κάτι που έμοιαζε με πατέ ελιάς. Λες? Μπάαα…σοκολάτα ήταν. Κοιτάμε και την άλλη κρέπα…Τα ίδια! Έχετε δοκιμάσει ποτέ τέτοιο συνδυασμό? Κρέπες ζαμπόν-τυρί-σοκολάτα? Σκέτη φάρσα. Αλλά σου λέει η κατα τα άλλα συμπαθεστάστη κορασίδα, ας φτιάξω μια 3 σε 1 να τα έχει όλα, φαγητό και γλυκό μαζί. Σαν το σαμπουάν με την κρέμα μαλλιών. Πατέντα.

Αυτό που μου την έδωσε όμως είναι που γενικά φάγαμε τον κόσμο να βρούμε έναν φούρνο! Το φρέσκο ψωμί έγινε σπάνιο είδος και μόνο σε μίνι μάρκετ ή πρατήρια έβρισκες ψωμί. Γιατί βρε παιδιά? Να πεις οτι δεν έχει κίνηση..Είναι πολύ παράξενο πράγμα να είσαι σε χωριό και να μη βρίσκεις ένα φούρνο της προκοπής.

Στο δωμάτιο του Χαγιατιού εξακολούθησε η φασαρία από το δρόμο και η ζέστη. Σε συνδυασμό με τις ελάχιστες επιλογές που είχαμε στις εξόδους μας, μας έκαναν να βαρεθούμε πολύ σύντομα. Όμως υπήρχε και μια πολύ ευχάριστη νότα, μια φωλίτσα χελιδονιών κάτω από τη σκεπή, στο μπαλκόνι μας. Όλη μέρα τιτίβιζαν τα μικρά και πολλά χελιδόνια πετούσαν ολόγυρα της φωλιάς σαν επίδειξη και προτροπή για να πετάξουν κι αυτά. Ήταν αρκετά μεγαλωμένα και με τα φτεράκια τους έκαναν “δοκιμαστικά” κάθε μέρα. Γάτζωναν τα ποδαράκια τους στη φωλιά και κουνούσαν δυνατά τα φτερά τους. Ώσπου μια μέρα πριν φύγουμε τα είδαμε να πετούν το ένα μετά το άλλο! Τόσο όμορφο και συγκινητικό θέαμα! Και είναι τόσο μικρά πουλιά αλλά και τόσο θαυμαστά. Απίστευτες οι αποστάσεις που διανύουν και η ικανότητα προσανατολισμού τους.  Τα χαρήκαμε πολύ. Όπως και στην Κέρκυρα που και πάλι είχαμε κοντά μας τα χελιδόνια και ταυτιζόμουν μ`αυτά. Γιατί κι εγώ γυρνώ στην Αθήνα αλλά επιστρέφω στην Κέρκυρα σαν εκείνα (Μήπως να χτίσω κι εγώ κάποτε μια φωλίτσα εκεί? Τί καλά που θα είναι..!)

Την ημέρα της επιστροφής κατεβήκαμε να πληρώσουμε το υπόλοιπό μας, στο ξενοδοχείο. Απόδειξη δεν μας έδωσαν, μόνο ένα μπακαλόχαρτο που έλεγε τις ημερομηνίες και το ποσό. Απαράδεκτοι!!! Άντε να φύγουμε άρον άρον από αυτό το μέρος. Επιστρέψαμε από τον ίδιο δρόμο που πήγαμε και στο πέρασμα από τις Μηλιές σταματήσαμε στο φούρνο με τις ωραίες πίτες όπου βρήκα και την αγαπημένη μου γαλατόπιτα.

Γυρίσαμε με το καλό σώοι και αβλαβείς, δόξα τω Θεώ. Ξεκλέψαμε αυτές τις λίγες μερούλες και ηρεμήσαμε και νιώθω ευγνωμοσύνη γι`αυτό έστω κι αν δεν ήταν όπως το φανταζόμασταν.  Στο Πήλιο δεν θα απέτρεπα κανέναν να πάει, απλά θα συμβούλευα να πάει για λίγες ημέρες και όχι αποκλειστικά εκεί γιατί είναι αρκετά μονότονα. Χειμώνα με το χιονοδρομικό και 4×4 είμαι σίγουρη πως θα είναι τελείως διαφορετικά από όλες τις απόψεις. Και φυσικά αξίζει να μείνεις στον Κισσό που είναι γραφικά και έχει από όλα τα καλά. Μου έλειψαν απίστευτα οι βόλτες το βράδυ. Ίσως τελικά οι διακοπές σε νησί να είναι μονόδρομος το Καλοκαίρι. Από τις πιο όμορφες βραδιές έχω περάσει στην Κέρκυρα και στη Χώρα της Νάξου, στο Κάστρο. Τελικά τα πιο ρομαντικά μέρη μου πηγαίνουν πιο πολύ. Ειδικά με τα Κάστρα έχω έρωτα. Τι καλύτερο από το ρομάντζο στις διακοπές, τις στιγμές που σταματάει ο χρόνος για να μείνουν ανεξίτηλα γραμμένες οι αναμνήσεις στην καρδιά!…….

Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να χαίρεστε το Καλοκαίρι όσο κι αν δυσκολεύουν τα πράγματα στην καθημερινότητά μας. Η θάλασσα είναι πνευματική κάθαρση, ο ήλιος δύναμη κι ελπίδα. Τα πουλιά, ο αέρας στις φυλλωσιές, τα τζιτζίκια, όλα είναι γύρω μας για να αντλούμε ζωή. Ο,τι κι αν μας συμβαίνει η φύση είναι η μάνα μας και στην αγκαλιά της θα αναγεννιόμαστε!

Ας είμαστε λοιπόν…καλά παιδιά κι ας θυμόμαστε να την προσέχουμε όσο περισσότερο μπορούμε!!!

…κι όποιος νόμιζε οτι το Πήλιο είναι χειμερινός προορισμός νά που εμείς το κάναμε καλοκαιρινό!

Είχαμε μια βδομαδούλα στη διάθεσή μας για διακοπές και όπως πάντα αναζητήσαμε προορισμό με φυσική ομορφιά δηλαδή καθαρές θάλασσες και μπόλικο πράσινο. Ο,τι ζητά δηλαδή ο νευρωτικός αστός για να αποτοξινωθεί και να αναζωογονηθεί – όσο προλαβαίνει – στο δεδομένο χρονικό διάστημα. Η νυχτερινή ζωή δε μας απασχολεί, ούτε και οι θαλάσσιες δραστηριότητες. Στο θέμα του φαγητού όμως είμαστε εκλεκτικοί και μας αρέσει πολύ να δοκιμάζουμε τα παραδοσιακά προϊόντα με τις γαστρονομικές προτάσεις κάθε τόπου.

Για το Πήλιο είχα ακούσει τα καλύτερα. Μάλιστα οι γονείς μου το επιλέγουν αποκλειστικά τα τελευταία χρόνια για τις διακοπές τους. Εγώ από την άλλη, από την εποχή του Mamma mia είχα ξεσηκωθεί για τα καλά.(Αρκετά από τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Πήλιο και συγκεκριμένα στην Νταμούχαρη.)

Εμείς επιλέξαμε να μείνουμε στο Χορευτό. Μας πρότειναν ξενοδοχείο (Χαγιάτι) που βρίσκεται μπροστά στη θάλασσα και από ο,τι είδαμε στο χάρτη, η περιοχή αυτή ήταν ένα κομβικό σημείο για να επισκεφθούμε της όμορφες παραλίες από την πλευρά του Αιγαίου καθώς και τα παραδοσιακά χωριά. Ξεκινήσαμε με σούπερ διάθεση και χωρίς τα κλασσικά ταπεράκια για τη διαδρομή, μιας και χιλιομετρικά έμοιαζε να είναι αρκετά κοντά. Κάναμε όμως την (must) στάση στο Σείριο για τροφοδοσία και με καλοκαιρινή μουσικούλα (από “Νέο Κύμα” μέχρι Χατζηγιάννη) και χαρά φτάσαμε ως το Βόλο ξεκούραστα σε 3 ώρες και κάτι.

Στο σημείο αυτό επιλέγεις αν θα ακολουθήσεις τις πινακίδες που κατευθύνουν στο Πήλιο μέσω των χωριών από τη βουνίσια οδό ή θα πας παραθαλάσσια (προς Καλά Νερά-Μηλιές-Τσαγκαράδα-Μακρυράχη-Χορευτό) αν είσαι πιο ψαγμένος. Ακολουθήσαμε τη δεύτερη διαδρομή πιστεύοντας οτι ο δρόμος θα είναι καλός και χωρίς πολλές στροφές. Πιάσαμε αρχικά μια τεράστια ουρά στην παραλία του Βόλου (ήταν και Κυριακή) και καθυστερήσαμε-εκνευριστήκαμε αρκετά αλλά δεν πτοηθήκαμε, μπροστά στις διακοπές τίποτα δε μετράει! Φτάνουμε λοιπόν με το καλό στα Καλά νερά και ύστερα στις Μηλιές. Εκεί υπάρχει ο μοναδικός παραδοσιακός φούρνος που συναντήσαμε σε όλο το Πήλιο. Φτιάχνουν απίθανες πίτες. Δεν σταματήσαμε όμως γιατί θέλαμε να φτάσουμε γρήγορα. Συνεχίσαμε το δρόμο μας για την Τσαγκαράδα και εκεί άρχισαν να αποκαλύπτονται ..τα ωραία. Αυτές καλέ δεν ήταν απλά πολλές στροφές! Ήταν …ΚΑΘΟΛΟΥ ευθείες!!! Το τιμόνι δεν ίσιωνε ούτε στιγμή και ενώ η απόσταση στην πραγματικότητα δεν ήταν μεγάλη ζαλιζόσουν τόσο που γινόταν ανυπόφορο. Είχε και τόση ζέστη που δε βοηθούσε καθόλου την κατάσταση. Πρώτη φορά που ζήτησα να σταματήσουμε ενώ γενικά δεν ζαλίζομαι στο αυτοκίνητο. Φυσικά κάθε λίγο συναντούσαμε σταματημένα αυτοκίνητα από οικογένειες με παιδάκια που “τα είχαν δει όλα”.

Με τα πολλά φτάνουμε κάποια φορά και στο Χορευτό. Το ξενοδοχείο συμπαθητικό -οι ιδιοκτήτες καθόλου- το δωμάτιο όντως μπροστά στη θάλασσα αλλά …με το δρόμο ενδιάμεσα. Κουρασμένοι από το ταξίδι αράζουμε στο μπαλκονάκι. Αντικρίζουμε μια σειρά παρκαρισμένων αυτοκινήτων, μια παραλία πήχτρα στην ομπρέλα-ψάθα και ακούμε τους πρώτους “χαλαρωτικούς” ήχους. Μηχανάκια-αυτοκίνητα πάνω-κάτω, μαμαδογιαγιάδες να φωνάζουν παιδάκια, παιδάκια να κραυγάζουν χαρούμενα πλατσουρίζοντας ή κλαίνε αντιδρώντας στις μαμαδογιαγιάδες. Αλλά είπαμε ήταν ..Κυριακή. Οκ λοιπόν, ας μην βιαστούμε να κρίνουμε από τώρα. Ας περπατήσουμε λίγο την περιοχή να δούμε πού ήρθαμε. Καθόλου τουριστική, συνηθισμένη και οικεία,με μια βασική υποδομή και μπόλικες ελλείψεις. Συμπαθητικό μέρος για να είναι το χωριό σου, ή το χωριό της γιαγιάς και του παππού που κάνουν διακοπές με τα εγγόνια. Όχι για να κάνεις τόση απόσταση ειδικά για να έρθεις εδώ.Ή για να περάσεις όλες σου τις διακοπές.

Πάμε για φαγητό. Κοντά στο ξενοδοχείο, νά σου η ταβέρνα του Πέτρου του Σώγαμπρου. Χαρά που έκανα η άμοιρη μέσα στην άγνοιά μου! Είχα βρει βλέπεις αναφορές στο ίντερνετ που την επευφημούσαν για το καλό της φαγητό και τις ντόπιες σπεσιαλιτέ! Όμως σαν όλα να συνωμοτούσαν εναντίον μας την ημέρα αυτή, το φαγητό αποδείχτηκε το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ που έχουμε φάει ever. Καθόμαστε και ανοίγουμε κατάλογο. Έρχεται γκριζομάλλης στραβομούτσουνος σερβιτόρος για παραγγελία. Ζητάμε λίγο επιπλέον χρόνο για να αποφασίσουμε. “‘Ετσι κι αλλιώς δεν έχει να αποφασίσεις. Θα πάρεις ή αυτό ή αυτό ή το άλλο” μας πετάει στα μούτρα και φεύγει. Μένουμε σαστισμένοι αλλά το αντιπαρερχόμαστε. Παραγγέλνουμε γεμιστά, παστίτσιο, πατάτες τηγανητές. (πηλιορείτικα δεν είχε ΚΑΝ) και δυο κοκακόλες light. Αρπάζει ο τύπος τους καταλόγους (το ίδιο “ευγενικά”) και γυρνώντας το κ…. να φύγει πετάει και το χιουμοράκι “κι άμα οι κοκακόλες δεν είναι light δε πειράζει”. Εδώ τα έχω πάρει στο κρανίο αλλά η κούραση μας κρατάει στη θέση μας. Έρχεται το φαγητό σε ένα ολόκληρο λεπτό. (από το παραδίπλα τραπέζι τα`φερε?) Τα γεμιστά μου στουμπωμένα λασπωμένο ρύζι με σέλινο μέσα (μπλιαχ) κολυμπούν στο λάδι, στο οποίο με τη σειρά τους κολυμπούν μερικοί σπόροι αρακά, 1 μελιτζάνα, μια πατάτα,2 κολοκυθάκια. (θα περίσσεψαν από κανα μπριάμ γιατί γαρνιτούρα δεν το λες). Η όρεξή μου πάει περίπατο. Το παστίτσιο του, μια ενιαία μάζα συμπαγής. Πότε να μαγειρεύτηκε άραγε. θυμούνται? Έμοιαζε αντί για μπεσαμέλ να στρώθηκε κόλλα, δεν εξηγείται τέτοιο πετυχημένο τούβλο! Οι πατάτες κατσιασμένες, μαλακές και κρύες ή δε κοκακόλες σιγά μην ήταν light! Σκατά. Λίγο πριν φύγουμε μια κοπέλα κάθεται στο διπλανό τραπέζι περιμένοντας την παρέα της. Ζητά ευγενικά να της καθαρίσουν το τραπέζι από τα αποφάγια προηγούμενων πελατών. Της το αρνούνται και τη στέλνουν σε τραπέζι μες στη μέση του μαγαζιού αντί για το τραπεζάκι μπροστά στη θάλασσα που είχε πιάσει όλο χαρά εκείνη. Και να πεις οτι δε μας προειδοποίησε το γεμάτο φιλοξενία μήνυμα που διαβάσαμε στην είσοδο… τι να πεις!!!

Γυρνάμε να ξεκουραστούμε στο ξενοδοχείο αφού ψωνίσαμε τα απαραίτητα από το μίνι μάρκετ. Ζέστη πολλή και στο δωμάτιο μόνο ένας ανεμιστήρας οροφής. Δε χρειάζεται λέει air condition γιατί στα δωμάτια έχει..δροσιά! (?) Λίγες ώρες αργότερα κατεβαίνουμε στη μπροστινή μας παραλία. Λίγα βήματα στη θάλασσα και αντικρίζουμε τις καλά καθήμενες, ευμεγέθεις κοτρόνες. Και βρε παιδί μου ..παράξενοι δεν είμαστε. Αλλά όλοι έχουμε κάποιες προσδοκίες στις διακοπές για να μην πω απαιτήσεις. Τέτοιες κοτρόνες (και μικρότερες) θα έβρισκα και στο εξοχικό μου στον Ωρωπό, γιατί να κάνω τόσα χιλιόμετρα να τις βρω στο Χορευτό? οεο?

Τις ημέρες που ακολούθησαν τα πράγματα κύλησαν αρκούντως ευνοϊκότερα γι`αυτό ακολουθεί σύντομα η συνέχεια….:-)

Κι αλλάζω τον τρόπο να κοιτάω.

Είμαι ευτυχής που υπάρχει ο Αλκίνοος στη μουσική…
και η Ζυράννα Ζατέλη στα βιβλία..
.-

Φτιάξαμε (για τη γιορτή της μητέρας) καρτούλες – μπάμπουσκες που μπορεί να μη βγήκαν όσο καλές τις ονειρεύτηκα (ελλείψει υλικών…) αλλά τα παιδιά το χάρηκαν και πιστεύω οτι και οι μαμάδες θα το ευχαριστηθούν. Ήταν μια ιδέα που μου γεννήθηκε από το παραμύθι “Η κούκλα που ήθελε να αποκτήσει ένα μωρό“ που διαβάζω στα παιδιά τέτοια εποχή λόγω της γιορτής. Πρωτότυπη και χαρούμενη. Είχαμε ετοιμάσει και μενταγιόν από πηλό σε σχήματα καρδιάς, αστεριού και πεταλούδας και σήμερα τα βάψαμε και τα περάσαμε σε κορδελίτσα κόκκινη. Θα μπουν σε φακελάκι σαν δώρο έκπληξη συνοδευτικό της κάρτας.

Ο μικρός τύραννος και τα λοιπά καλικατζαράκια της ομάδας μου, το εκμεταλλεύτηκαν φυσικά δεόντως το γεγονός οτι η δασκάλα δεν ακούγεται!! Καλά βρε ζιζάνια δεν θα την βρω τη μιλιά μου?? Θα δείτε τί θα πάθετε!!!

Στο γιατρό δεν πάω ακόμα, πάντα για μένα είναι η τελευταία λύση. Θα προσπαθήσω να κάνω αφωνία και να πίνω μπόλικα υγρά με μέλι. Ελπίζω να καλυτερέψει. Ευτυχώς αύριο δεν έχουμε σχολείο λόγω συνέλευσης στην οποία θα μας εκπροσωπήσει η προϊσταμένη. Όχι τίποτ`άλλο, πρέπει να το προσέξω για να μην έχω χειρότερα… Κι αυτό βρε παιδί μου που λένε να μάθουμε να αναπνέουμε από την κοιλιά (διάφραγμα) ποτέ δεν θα το καταλάβω! Γιατί άντε πες οτι μάθαμε τον τρόπο. Πώς γίνεται κανείς να συνηθίζει να αναπνέει έτσι όλη την ώρα και ειδικά όταν προσπαθεί να συντονίσει παιδιά, να δώσει οδηγίες ή να μαλώσει όταν αυτό επιβάλλεται?  Πολλά έχω να μάθω ακόμα μου φαίνεται…!!!

Τί τις έχουμε άλλωστε τις φωτογραφίες και τα βίντεο! Για να τα βλέπουμε και να τα ξαναζούμε! Έστω νοερά!

Δείτε κι εσείς να μας καμαρώσετε  και να βάλετε στο νου να πάτε!

Σαν την Κέρκυρα … δεν έχει!!!!!

Εχθές ζωγράφισα τη γλαστρούλα που πήραμε για το κουμ κουάτ μας και η Κερκυραία κούκλα μου βγήκε από τη βιτρίνα της και πήρε πόζα.

Παρ`τε κομματάκια από τους μπότηδες της φωτογραφίας, γούρι για το σπιτικό σας!!! Και του χρόνου με υγεία!

Περάσαμε ένα καταπληκτικό Πάσχα στο Νησί της Καρδιάς μου!!!! Από τη Μ.Πέμπτη ως εχτές, από τη χαρά μου δεν ένιωθα να πατάω στη γη! Τα μάτια μου έλαμπαν, γελούσα, περπατούσα και χόρευα! Ζω έναν Έρωτα με την Κέρκυρα! Για μένα είναι το πιο γοητευτικό μέρος στον κόσμο!!!Τη λατρεύω!!!

Πήγαμε για δεύτερη φορά. Η πρώτη ήταν το καλοκαίρι του 2007. Αισθάνομαι ένα μοναδικό συναίσθημα που δεν έχω νιώσει ποτέ για άλλο τόπο. Σαν να πηγαίνω στην πατρίδα μου, σαν να πιάνει λιμάνι η ψυχή μου και αφήνει όλη την προηγούμενη ζωή πίσω. Λατρεύω την αύρα της, το χρώμα της, τον απίστευτο ρομαντισμό της…Τις καντάδες, τα καντούνια, τους χορούς, τα φαγητά,τα γλυκά,τις στολές…ΌΛΑ! Άλλωστε από μικρή ο αγαπημένος μου χορός ήταν ο Κερκυραϊκός. Τον χόρευα με καμάρι και τσαχπινιά στις εκδηλώσεις του σχολείου.

Μεταφυσικό δέσιμο…

Το φετινό Πάσχα, ο καιρός ήταν πραγματικά ιδανικός. Ηλιόλουστη και δροσερή η Κερκυρούλα! Τα όσα είδαν τα ματάκια μας δεν περιγράφονται! Κι ας είχα δει τόσα βιντεάκια στο youtube και φωτογραφίες. Πραγματικά τόση κατάνυξη, παράδοση και μεγαλοπρέπεια δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα!! Το Πάσχα στην Κέρκυρα είναι εμπειρία ζωής! Όλα μοσχοβολούν άνοιξη, το νησί γιορτάζει, όλες τις ώρες σε κάθε γωνιά! Κόσμος ατέλειωτος ακολουθεί πιστά παρακολουθώντας τα δρώμενα που δεν σταματούν ποτέ. Οι μπάντες ηχούν ακόμα στ`αυτιά μου, οι επιτάφιοι ατέλειωτοι, οι μπότηδες απολαυστικοί, οι τροβαδούροι μου πήραν το μυαλό, τα πυροτεχνήματα της Ανάστασης, όνειρο! Τί κι αν πατάω πια Αθήνα.. Εκεί ταξιδεύω ακόμα! Στους κήπους του Αχιλλείου, στα καντούνια με τα μαγαζάκια που ξεσήκωσα, στο μοναστήρι της Βλαχέρνας που πολύ το θέλω να παντρευτώ εκεί, στο Παλαιό Φρούριο, στη Σπιανάδα και φυσικά στο Λιστόν.  Κέρκυρά μου είσαι Έρωτας!!!!! Θα ξαναγυρίσουμε όσο γίνεται πιο σύντομα!!!!!Δε μπορώ μακριά σου!

Εύχομαι όλοι σας να περάσατε όμορφα και να ξεκουραστήκατε!!!! Στα επόμενα ποστ ..εικόνες ΚΕΡΚΥΡΑΣ!!!!!! Προς το παρόν περάστε να κεραστείτε κερκυραϊκά καλούδια!

αχ! Mairyliscious ΤΥΧΕΡΟΥΛΑ Κερκυραία!!!!!!!!!! Σε ζηλεύω!

Το ωράριο για το ολοήμερο λέει “προσέλευση νηπίων από τις 8.00 έως τις 8.15″……παρ`όλα αυτά από την ώρα που ανέλαβα καθήκοντα, μου είπαν πως κλειδώνουμε την πόρτα  στις 8.40. ΟΚ. Το δέχομαι.

Αυτό όμως προφανώς και συνεπάγεται οτι ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ από κει και έπειτα άλλα παιδιά.

Έλα όμως που συστηματικά κάποιοι συγκεκριμένοι αργούν να φέρουν τα παιδιά τους και καθημερινά χτυπούν τα κουδούνια στις 8.45 απαιτώντας να μπουν. Άνοιγε η “καλή” συνάδελφος, άνοιγε και η προϊσταμένη..ξίνιζα εγώ (η κακιά) αλλά δεχόμουν το αργοπορημένο παιδί.

Κι έρχεται σήμερα η μάνα στις 9.00 ακριβώς. Χτυπάει κουδούνι και λαμβάνει εκ του θυροτηλεφώνου την απάντησή μου :  ”Λυπάμαι αλλά δεν μπορούμε να σας δεχτούμε, η ώρα είναι 9.00, θα πρέπει να τηρείτε το ωράριο του σχολείου” .  Ξαναχτυπά. Η συνάδελφος επαναλαμβάνει την απάντηση. Η μάνα χτυπά ξανά και ξανά και όσο περνά η ώρα εμμένει περισσότερο. Τα παιδιά αναστατώνονται, τρέχουν κι αυτά και πατούν τα κουμπάκια στο θυροτηλέφωνο. Τα απομακρύνω. Ένα εξ αυτών σε ανύποπτο χρόνο πατά τα κουμπιά και η πόρτα της εισόδου ανοίγει. Βλέπω φάντη μπαστούνι, τη μάνα εν εξάλλω κατάσταση να βρίζει και να απειλεί μισά Αλβανικά μισά Ελληνικά οτι  ”θα δούμε τί θα πάθουμε και θα πάει στην αστυνομία” . Παίρνει το απορημένο παιδί της και φεύγει.

Είναι ποτέ δυνατόν???

Μένω να τρέμω από τα νεύρα μου με τα παιδιά τριγύρω να κάνουν πάρτυ με την ευκαιρία της αποδιοργάνωσης.

Και μόλις ξεκίνησε η εβδόμαδα.

Το να αποχαιρετάς για πάντα το σκυλάκι σου είναι πόνος μεγάλος που μπορεί να συναισθανθεί μόνο όποιος έχει ένα κατοικίδιο- μέλος στην οικογένειά του…

Άνθρωπος ή σκύλος δικός σου, μικρή ή ανύπαρκτη διαφορά έχει. Ήταν κηδεία κανονική…

Κάθε απώλεια αφήνει μέσα στην ψυχή μου ένα τραύμα αγιάτρευτο. Υποφέρω για πολύ καιρό. Το μόνο που με παρηγορεί είναι που πιστεύω βαθιά μέσα μου πως σίγουρα θα συναντηθούμε ξανά με τους αγαπημένους μας εκεί που δεν υπάρχει πόνος, γηρατειά κι αρρώστιες. Εκεί που η υπάρχει μόνο αγάπη.

Αγαπάτε και φροντίζετε τα ζωάκια σας..Αφιερώστε τους χρόνο για χάδι και παιχνίδι.. Μας αγαπούν τόσο αγνά, αληθινά και άδολα, νιώθουν και συμμερίζονται τον πόνο ή τη χαρά μας. Κάθε σκυλάκι όπως και κάθε άνθρωπος είναι “μοναδικά” στη ζωή μας. Δεν αναπληρώνονται. Δεν συμπεριφέρονται παρόμοια.

Όσο περνούν οι μέρες και το συνειδητοποιώ, ένα πράγμα μόνο σκέφτομαι και ησυχάζω. Πως πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω. Έφυγε ήσυχα, στο κρεβατάκι του. Ήταν άρρωστος πολύ καιρό,αλλά απορρίψαμε κατηγορηματικά την ευθανασία.

Αντίο καλέ μου Σάκη…

Σ`αγαπάμε!!!

Καλωσορίσαμε τη νέα χρονιά τηρώντας όλα τα έθιμα. Η  βασιλόπιτα-τσουρέκι που φτιάχνω πέτυχε υπέροχα, η σαμπάνια έρεε άφθονη, οι σπόροι από τα ρόδια  πλημμύρισαν  την αυλή μας και μου έπεσε και το φλουρί για πρώτη φορά. Τί άλλο θέλω? Μέχρι και ο Ρουβάς έγινε παράδοση, σε ζωντανό πρόγραμμα να μας δίνει τις πρώτες ευχές όπως επί εποχής “Μπράβο Καλωσήρθατε” εδώ και καμιά δεκαετία πριν. Μόνο που δεν είναι όπως τότε. Λες και βαριέται να κουνηθεί. Μεγάλωσε τόσο πολύ? Κι εγώ γιατί δε μεγάλωσα?

Λένε οτι υπαρξιακοί προβληματισμοί και απολογισμός των περασμένων, μας απασχολούν τις τελευταίες μέρες του έτους που φεύγει. Ε, εμένα με πιάνουν την πρώτη μέρα του καινούριου. Μέχρι να γνωριστούμε και μ`αυτόν και να συνηθιστούμε.

Μια μέρα μου κράτησαν αυτά. Εχτές, δεν είχε τέτοια..Είχε μια βόλτα εκπληκτική και μόλις 5 λεπτά από το σπίτι μας!!! Πείτε μου τώρα πως γίνεται να έχεις κάτι τόσο μα τόσο όμορφο δίπλα σου και να μην το`χεις ανακαλύψει τόσο καιρό..

Δίπλα στα Ster στο Ίλιον, υπάρχει μια όαση εκπληκτική. Ίσως το πιο όμορφο πάρκο στην Αττική καθότι συνδυάζει την ανεπιτήδευτη ομορφιά με την ηρεμία. Σχεδόν παρθένο ακόμα, με λιγοστό κόσμο σε σχέση με την έκτασή του, σαν να μην το έχει βλάψει ακόμα το ανθρώπινο χέρι. Λίμνες πανέμορφες, πουλιά κάθε είδους να σε κάνουν να νιώθεις σαν στον Παράδεισο, μονοπάτια για τρέξιμο ή βόλτες, ποδηλάτες, κιόσκια και παγκάκια για πικ νικ στη φύση, παιδική χαρά..όλα μια αγκαλιά αρμονίας και γαλήνης μέσα σε μια πολύβουη πόλη που υποφέρει από ο άγχος της καθημερινότητας. Ανασάναμε ελεύθερα και νιώσαμε ευγνωμοσύνη για την ανακάλυψή μας. Είναι το πάρκο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης “Α.Τρίτσης”, μια έκταση 1.000 στρεμμάτων που μας περιμένει να την εξερευνήσουμε ακόμα περισσότερο στην επόμενη επίσκεψή μας.Βέβαια,άλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις…

Είπα λοιπόν να κάνω ένα κολάζ από εικόνες, λέξεις και φράσεις σχετικές με τις ευχές μου για τη χρονιά που έρχεται. Το παρακάνουμε εννοείται στις ευχές

Με κολάζ των εικόνων σε σκληρό χαρτόνι, μια φωτογραφία μας και ένα απλό ημερολόγιο (ποιημάτων) στο κάτω μέρος, έχουμε το ολόδικό μας τυχερό ετήσιο ημερολόγιο! Το κοιτάζουμε καθημερινά και έτσι έλκουμε σαν μαγνήτες  όλα αυτά που ποθούμε, ώστε να μας συμβούν.

Και ΝΑΙ τότε ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί!

Αν σας αρέσει σαν ιδέα, δοκιμάστε το! Αν πάλι δεν τα πιστεύετε όλα αυτά ή βαριέστε τις χειροτεχνίες, διαλέξτε ένα από τα πολλά ημερολόγια που κυκλοφορούν στο εμπόριο αυτές τις μέρες. Σήμερα αγόρασα όπως κάθε χρόνο το αγαπημένο μου “Ημερολόγιο συναισθηματικής νοημοσύνης”.

Έχει αρκετό χώρο για να γράφεις στην κάθε μέρα, ενώ το “365 μέρες με το μικρό Νικόλα” παρόλο που το ήθελα πολύ  είχε ελάχιστο διαθέσιμο χώρο..  Όσο για τη Μαριλίτσα ένα  είναι το ημερολόγιο!!!! Snoopy 2010 , το είδα και σνουποχαμογέλασα που τη σκέφτηκα!

Πάντως ο,τι ημερολόγιο κι αν φτιάξετε ή διαλέξετε εύχομαι να έχετε και να έχουμε όλοι μια υπέροχη χρονιά!