Archive for the ‘Προσωπικά’ Category

Όλη η ομορφιά και η αλήθεια βρίσκονται στα απλά και ουσιαστικά πράγματα…

Το μεσημέρι δέχτηκα αυτό το όμορφο βιβλίο με ζωγραφιές κι ευχές από τα παιδάκια και τη συνάδελφό μου!  

Κάποια δώρα από γονείς που μου έδωσαν απεριόριστη χαρά. 

Το βραδάκι γιόρτασα με αναμμένο τζάκι και σαμπάνια για δυο σε ένα υπέροχο δείπνο. 

'Εχετε καλύτερο; Εγώ νιώθω απλά ευγνωμοσύνη..!

Χαρούμενο, γιορτινό μήνα και καλό Χειμώνα να έχουμε!

Τα βιβλία είναι συντροφιά. Αγαπημένος τόπος να αναπαυθείς, να ταξιδέψεις, να ξεχαστείς..

Συχνά με τα βιβλία που αγαπήσαμε περισσότερο συμβαίνει να τα νιώθουμε τόσο προσωπικά μας, σαν να μην γράφτηκαν για άλλον κανένα παρά μόνο για να διαβαστούν από εμάς. Οι σκηνές γνώριμες, οι περιγραφές οικείες, σαν να συνάντησες μόλις έναν καλό φίλο, να σου αφηγηθεί το παραμύθι που ζητούσε η ψυχή σου. Να σου φωτίσει το νου και να σε μεταμορφώσει. Να σου πει ακόμα και εκείνα που εσύ ακόμα δεν σκέφτηκες, δεν ομολόγησες ή φοβάσαι να αναλογιστείς. Να σου κάνει παρέα και να σου πει μια ιστορία "για καληνύχτα" που αν και μεγάλος, ακόμα δικαιούσαι να ακούσεις.

Έχω μιλήσει κι άλλες φορές για τις δυο εξαιρετικές συγγραφείς που αγαπώ και ξεχωρίζω. Ο λόγος που το κάνω και τώρα είναι γιατί έχω να παρουσιάσω κάτι και για τις δυο τους.

Μόλις πριν λίγες ημέρες απέκτησα το τελευταίο βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη, με τίτλο "Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα". Το βιβλίο έρχεται σαν φυσική συνέχεια των προηγούμενων "Ο Παλιάτσος και η Άνιμα" και "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης". Ακόμα ένας θησαυρός λοιπόν από ψυχολογικές αλήθειες κρυμμένες στα δύσβατα μονοπάτια του νου στα οποία θα αναγνωρίσουμε πολλά προσωπικά μας βιώματα και σκέψεις. Ο έρωτας  βρίσκεται να βασιλεύει -όπως πάντα- υπέρτατος και ζωοδότης, όσο και βασανιστικός.

Οι συνειρμοί της ελεύθεροι μα πάντα τόσο σοφοί, σαν να ρίχνουν σποράκια και στη δική μου σκέψη ..Να με πιάνω να ψάχνω απαντήσεις, να θαυμάζω και να συνειδητοποιώ πράγματα σε τυχαίες ώρες, εν μέσω άλλων ασχολιών. Αυτό εννοώ λέγοντας πως αυτά τα βιβλία είναι σαν να έχουν γραφτεί για τον καθένα μας προσωπικά.

Μου άρεσε ιδιαίτερα το εξώφυλλο. Φθινοπωρινά χρώματα, ποιητικό, σαν σκηνή από παιδική ανάμνηση. Αδύνατον να ανοίξεις το βιβλίο πριν χαϊδέψεις στοργικά αυτό το εξώφυλλο με το βλέμμα και τα δάχτυλα.

Σχετικά τώρα με τη πολυαγαπημένη μου νεράιδα της λογοτεχνίας, Ζυράννα Ζατέλη…

Είναι τόσο μοναδική και αέρινη, τόσο υπερβατική που εάν έχεις την τύχη να σου ταιριάζει ο τρόπος γραφής της, έχεις κερδίσει το κλειδί για έναν τόσο εκθαμβωτικά μαγευτικό παράδεισο που απλά δεν θα έχεις λόγια να περιγράψεις. Τα βιβλία της μοιάζουν με όνειρα. Έχουν αυτό το φαινομενικά παράλογο αλλά ψυχαναλυτικά πολυσήμαντο χαρακτήρα των ονείρων. Κάποιοι δυσφορούν από το μοτίβο του θανάτου στα έργα της, οι αναγνώστες που τη λατρεύουν όμως εξιτάρονται ακριβώς από το πόσο περίτεχνα μπορεί να περιδιαβαίνει ανάμεσα στις δυο πλευρές, σχεδόν σαν παιχνίδισμα, να υφαίνει τις ιστορίες της με υλικό από τα εγκόσμια και τα μεταφυσικά. Σαν θρύλοι που διηγούνται γιαγιάδες αιωνόβιες για τόπους ερημωμένους.. Σε φοβίζουν μα και σε καθηλώνουν με τη μαγεία τους.

Το τριμηνιαίο περιοδικό "Οδός Πανός" που μόλις κυκλοφόρησε (τεύχος 150) είναι αφιερωμένο σε εκείνη. Γεμάτο με υλικό από τη ζωή της, ασπρόμαυρες καλλιτεχνικές φωτογραφίες, και απόψεις φίλων και γνωστών της. Συνοδεύεται από cd στο οποίο διαβάζει η ίδια, αποσπάσματα από τα βιβλία της. Συλλεκτικό για όσους την ακολουθούν πιστά και τη θαυμάζουν όπως εγώ.

Την ερχόμενη Τετάρτη (20/10) στις 8.00μ.μ, η Ζυράννα Ζατέλη θα παραβρεθεί στη λογοτεχνική συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί στον πολυχώρο Passport στον Πειραιά, με ελεύθερη είσοδο και ατμόσφαιρα ..ζατελική. Σπεύσατε!

Στην αρχή ξεκίνησε σαν προσωπικό ημερολόγιο…
Με τον καιρό όμως το Andria`s Home μεγάλωσε και έφτασε η ώρα να κάνει φίλους.

Έχω λάβει κατά καιρούς email και σχόλια για το πώς μπορείτε να γίνετε μέλη και να ενημερώνεστε για τις νέες αναρτήσεις.

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που αγκαλιάσατε με τόση αγάπη αυτό το blog και θελήσατε να λάβετε έναν πιο δυναμικό ρόλο.

Το Andria`s Home λοιπόν χάρη στη δική σας υποστήριξη ανανεώνεται και αποκτά τις εξής νέες δυνατότητες.

Μπορείτε τώρα να γίνετε μέλη μέσα από το google friend connect (θα το βρείτε στο πλάι της σελίδας) χρησιμοποιώντας το λογαριασμό σας στο google, yahoo ή twitter που ήδη έχετε.

Επίσης αν έχετε λογαριασμό στο facebook μπορείτε κάνοντας like στη σελίδα «Andria`s Home» να ενημερώνεστε για οτιδήποτε σχετικό με τις νέες αναρτήσεις, να προτείνετε ιδέες και να μοιραζόμαστε εκπαιδευτικό υλικό!

Όσοι πιστοί προσέλθετε…με το δεξί!

Καλά τα νέα φίλοι μου! Κλήθηκα επιτέλους κι εγώ, αργά εχθές το βράδυ με την γ΄φάση αναπληρωτών! Παρουσιάζομαι στην Β' Ανατολικής Αττικής αυτή τη φορά! Η περιφέρεια είναι μεγάλη και έχω φυσικά το κλασσικό άγχος της τοποθέτησης! Ακολουθεί τρέξιμο τις προσεχείς ημέρες στα γραφεία της πρωτοβάθμιας και στη συνέχεια .. η προσαρμογή της νηπιαγωγού στο νέο της σχολείο! Εύχομαι όλα να πάνε καλά και να μοιραστούμε και φέτος νέες συναρπαστικές εμπειρίες!!! Αν έχετε οποιαδήποτε πληροφορία/συμβουλή για την περιφέρεια πείτε!!!!!!! Δεν ξέρω αν θα πρέπει να διαλέξω σχολεία ή περιοχές,  είμαι όλο αγωνία αλλά και χαρά μεγάλη!!! Ήταν η πρώτη μου επιλογή αλλά δεν είμαι σίγουρη αν τη διάλεξα σωστά γιατί έχει σχολεία από δίπλα στο σπίτι μου ως τον Ωρωπό, Αγ. Αποστόλους κ.α Για να δούμε τί θα δούμε λοιπόν….! Η μεγάλη ώρα ΕΦΤΑΣΕ!

Τον τελευταίο καιρό ομολογώ οτι δεν είμαι και στα καλύτερά μου. Έχω πολλή αγωνία για το πότε και πού θα κληθώ να δουλέψω και η αποκαρδιωτική β΄φάση αναπληρωτών (31 μόλις νηπιαγωγοί) μου έριξε το ηθικό. Ενώ δεν απέχει ακόμα πολύ η σειρά μου, η ανασφάλειά παραμένει. Είμαι γενικά άνθρωπος του «ελέγχου». Χρειάζομαι σταθερότητα και το άγνωστο μου δημιουργεί ανεξέλεγκτο άγχος. Μέχρι να εισαχθώ στο νέο περιβάλλον, να οικειοποιηθώ το χώρο και κυρίως τους ανθρώπους, να μάθω τη διαδρομή και να ξεπεράσω τυχόν εμπόδια, δεν ησυχάζω. Θαυμάζω τους ανθρώπους που ταξιδεύουν μόνοι, μπορούν να μένουν μόνοι, αλλάζουν δουλειές εύκολα και κάνουν φίλους όπου κι αν βρεθούν.

Σήμερα όμως που έλαβα την πρόσκληση για το παιχνίδι της αγάπης από τη φίλη Demi ήταν η καλύτερη ευκαιρία για θετικές σκέψεις και ένα αισιόδοξο ξεκίνημα της μέρας μου! Την ευχαριστώ ιδιαίτερα που μου έδωσε αυτή την ευκαιρία!

Ας δούμε λοιπόν τί αγαπώ…………

- Τον άντρα της ζωής μου, με τον οποίο είχαμε την ευλογία να γνωριστούμε από την εφηβεία μας και να είμαστε από τότε ένα σώμα και μια ψυχή. Τους συγγενείς της καρδιάς μου, είτε είναι και συγγενείς αίματος είτε όχι, είτε βλεπόμαστε συχνά ή λιγότερο συχνά. Ανθρώπους που αισθανόμαστε ο ένας τον άλλον και επικοινωνούμε ακόμα και με τις σιωπές μας.

- Τους σπάνιους καλοπροαίρετους, χαμογελαστούς και ταπεινούς ανθρώπους. Με σκλαβώνει η ομορφιά της ψυχής κάποιων ανθρώπων.

-Τα ζώα κάθε είδους, ακόμα και τα ενοχλητικά έντομα (αρκεί να μην είναι μέσα στο σπίτι). Σέβομαι ακόμα και το πιο μικρό πλάσμα της φύσης και πάντα προσπαθώ να το μεταδώσω και στα παιδιά. Θυμώνω πολύ όταν τα βλέπω να σκοτώνουν επίτηδες αράχνες, μυρμήγκια κ.α σαν παιχνίδι. Όταν μπαίνει στην τάξη μας κάποιο έντομο που τα τρομάζει, το βρίσκω σαν ευκαιρία να τους πω οτι «έχασε το δρόμο του» και οτι πρέπει να το βοηθήσουμε να ελευθερωθεί ξανά.

-Τη φύση με όλη της την ομορφιά, τις μυρωδιές και τους ήχους της. Είμαστε απόλυτα συνδεδεμένοι μαζί της. Είναι η μητέρα όλων μας και με έναν «ομφάλιο λώρο» παίρνουμε το οξυγόνο από τα δέντρα και τη θάλασσά της. Δεν το καταλαβαίνουμε δυστυχώς οπι περισσότεροι.. Σαν μάνα ανέχεται τις κακουχίες που την υποβάλλουμε αλλά αν την τραυματίσουμε περισσότερο θα χαθούμε κι εμείς. Ευγνωμοσύνη και αγάπη λοιπόν στη φύση. Άλλο ένα θέμα που οφείλουμε να καλλιεργήσουμε και στη συνείδηση των παιδιών.

-Τον Έρωτα για την απίστευτη ικανότητά του να γεμίζει το σώμα ενδορφίνες, να δρα σαρωτικά, να αφήνει τα σημάδια του και να μας ταξιδεύει. Δίνει νόημα σε όλα, μας μεθάει το μυαλό και μας ομορφαίνει! Ο έρωτας για την ίδια τη ζωή είναι η ωραιότερη μορφή του. Και η πιο ιερή, ο έρωτας για το Θεό, εκείνος που κάνει τον άνθρωπο ταπεινό, ανιδιοτελή και γεμάτο διάθεση προσφοράς για τον άλλον. Μιλώ για την πιο υπέροχη κατάσταση της ψυχής που δεν απαντάται σε καμία περίπτωση στους θρησκόληπτους αλλά σε εκείνους που έχουν πραγματικά το Θεό μέσα τους. Το βλέπεις στα μάτια τους.

-Την ησυχία. Τον προσωπικό χρόνο. Την καλή συνεννόηση, συνεργασία, τον προγραμματισμό, την ειλικρίνεια και τον αλληλοσεβασμό σε κάθε σχέση, προσωπική ή επαγγελματική. Δεν αντέχω με τίποτα τους καυγάδες, την εριστική διάθεση, την ανταγωνιστικότητα και την υποκρισία.

-Τα παιδιά και συνεπώς τη δουλειά μου. Μου δίνει ανεκτίμητες χαρές που κρατάω μέσα μου σαν θησαυρό. Ποια άλλη δουλειά μπορεί να είναι τόσο δημιουργική, υπεύθυνη και σημαντική? Σε ποια άλλη δουλειά μπορεί κάποιος να πάρει τόση αγάπη, να έχει καθημερινές αγκαλιές, χαμόγελα και φιλιά? Ποιος άλλος φεύγει από τη δουλειά φορτωμένος τόσα δώρα? Ζωγραφιές, καραμέλες, γλυκά λόγια παιδιών που σου ανταποδίδουν την αγνή αγάπη τους? Είμαστε τυχεροί όσοι διδάσκουμε!

-Τα βιβλία μου, τις μεγάλες βιβλιοθήκες και τις ζεστές γωνιές ανάγνωσης στο σπίτι. Νιώθω οτι κέρδισα πολλά από τα βιβλία σε πνευματικό επίπεδο. Βρήκα την κλίση μου, μελέτησα αρκετή ψυχολογία (λατρεία), έκανα όμορφα λογοτεχνικά ταξίδια.. Οφείλω στον παππού μου την αγάπη μου αυτή. Εκείνος μου διάβαζε από πολύ μικρή και αντιμετώπιζε τα βιβλία σαν κάτι ιερό. Κάθε φορά που αγόραζα ένα καινούριο βιβλίο έτρεχα πρώτα να του το δείξω κι εκείνος το περιεργαζόταν και το φιλούσε με σεβασμό, σαν εικόνισμα. Έτσι εκτίμησα το βιβλίο, για μια ζωή..!

-Το ίντερνετ Σχεδόν με το που μπήκε στη ζωή μου, έγινε το μέσο με το οποίο γνώρισα τον καλό μου. Επιπλέον με ξεκουράζει, μου παρέχει άπειρη πληροφόρηση, μου λύνει τα χέρια με το υλικό που βρίσκω για τη δουλειά, ψωνίζω πιο οικονομικά, βρίσκω σειρές, τραγούδια … ε τί να λέμε τώρα? Δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου offline και δε θεωρώ τον εαυτό μου εξαρτημένο. Απλά το αγαπώ και το αξιοποιώ ανάλογα με τις ανάγκες μου.

-Τα ψώνια στο mall και στο ικέα. Αγαπημένα και τα δύο ακόμα και μόνο για βόλτα. Το ικέα, αφού το γυρίσουμε όλο, δεν παραλείπουμε ποτέ να επισκεφθούμε το εστιατόριο,όπου δεν υποκύπτω ποτέ στα περίφημα κεφτεδάκια αλλά στο σολομό! Στο mall περνάω τον περισσότερο χρόνο κυρίως στο fnac (πλέον public ..) ψάχνοντας βιβλία και στο promod που όσο δύσκολη και να`μαι βρίσκω πάντα ρουχαλάκια που μου ταιριάζουν. Πρόσφατα αγάπησα τρελά τις καινούριες μου πυτζαμούλες με το»μικρό πρίγκιπα» από το ousho. Χάρηκα σαν μικρό παιδί όταν τις πρωτοείδα. Λυπάμαι μόνο που επειδή είναι καλοκαιρινές θα αναγκαστώ σύντομα να τις αποχωριστώ, καθότι ..κρυουλιάρα

αχ! Η λίστα τελείωσε αλλά σίγουρα δεν αγαπώ μόνο αυτά τα δέκα πράγματα. Αγαπώ να …Αγαπώ! Όσο μαθαίνουμε να ζούμε αγαπώντας όλο και πιο αληθινά και βαθιά τόσο πιο πολύ μεταμορφώνεται η ζωή μας και αναγεννάται όλη μας η ύπαρξη. Θέλει άσκηση η αγάπη. Να αποχωριστεί τον εγωισμό, να καθαριστεί από την ιδιοτέλεια, να απαλλαχθεί από την κτητικότητα. Η μητρότητα είναι το μεγαλύτερο μάθημα στην άσκηση της αγάπης. Αλλά ο δρόμος της αγάπης είναι προσωπικός και ατέρμονος. Από τη γη και τους ανθρώπους ως το Θεό.. Το σημαντικό είναι να μη σταματήσουμε ποτέ να τον περπατάμε..

Καλώ με τη σειρά μου τη Spirou, τη Βάλια, τη Mairyliscious και το Αστροπελέκι, να γράψουν, εάν θέλουν, γι`αυτά που αγαπούν. (Κάντε το μόνο εάν σας ευχαριστεί, αν βαριέστε δεν υπάρχει κανένας λόγος)

Στις ημέρες που ακολούθησαν κάναμε τις εξορμήσεις και τις εξερευνήσεις μας. Από χωριά δε μπορώ να πω οτι μας ενθουσίασε κάποιο πάρα πολύ. Σίγουρα ξεχωρίζει ο Κισσός με την πολύ παλιά και τέλεια εικονογραφημένη εκκλησία της Αγ.Μαρίνας,  την πλατεία  με τον αιωνόβιο πλάτανο και τις εξαιρετικές ταβέρνες του. Φάγαμε στην Κληματαριά, μοσχαράκι σε πήλινο, σπετσοφάι και κολοκυθοανθούς. Ξετρελάθηκα μ`αυτό το φαγητό! Καλομαγειρεμένο και παραδοσιακό. Ήπιαμε βέβαια και τα τσιπουράκια μας. Στο Πήλιο το τσίπουρο είναι γλυκόπιοτο και μου φάνηκε πιο ελαφρύ γιατί μοιάζει με το ούζο, λόγω του γλυκάνισου. Επιβάλλεται να πιεις τσίπουρο εκεί όπως και στο Βόλο στα φημισμένα τσιπουράδικα. Στον Κισσό πήγαμε την ημέρα της γιορτής της Αγίας Μαρίνας μιας και βρισκόμασταν εκεί. Ακολουθήσαμε στην περιφορά της εικόνας και ήταν από τις πιο ωραίες στιγμές. Στο μικρό πανηγύρι πουλούσαν μεταξύ άλλων πολύ όμορφες γάστρες και πήλινα κανάτια κάθε λογής.

Λίγο έξω από το Ανήλιο και πριν την Τσαγκαράδα βρίσκεται ένας από τους γυναικείους συνεταιρισμούς "Τα Ανηλιώτικα τ`αλλιώτικα". Βρίσκεις σπιτικές μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού και λικέρ ως επί το πλείστον. Αρκετά μεγάλη ποικιλία και αξίζει να δοκιμάσει κανείς το καρυδάκι, το μύρτιλλο και το φυρίκι που δε βρίσκουμε τόσο συχνά όσο άλλα γλυκά του κουταλιού. Εγώ αγαπώ το περγαμόντο. Δοκιμάσαμε και καρπουζάκι γλυκό, πλάκα είχε. Κάνουν γλυκό το άσπρο μέρος, αυτό που πετάμε. Πήραμε τα δωράκια μας από εκεί. Η μαρμελάδα μανταρίνι που πήραμε σε μεγάλο βάζο δεν ήταν όμως πολύ καλή και κατέληξε επιτυχώς σε ωραιότατη πάστα φλώρα.

Read the rest of this entry »

Επιστρέψαμε!!!

…κι όποιος νόμιζε οτι το Πήλιο είναι χειμερινός προορισμός νά που εμείς το κάναμε καλοκαιρινό!

Είχαμε μια βδομαδούλα στη διάθεσή μας για διακοπές και όπως πάντα αναζητήσαμε προορισμό με φυσική ομορφιά δηλαδή καθαρές θάλασσες και μπόλικο πράσινο. Ο,τι ζητά δηλαδή ο νευρωτικός αστός για να αποτοξινωθεί και να αναζωογονηθεί – όσο προλαβαίνει – στο δεδομένο χρονικό διάστημα. Η νυχτερινή ζωή δε μας απασχολεί, ούτε και οι θαλάσσιες δραστηριότητες. Στο θέμα του φαγητού όμως είμαστε εκλεκτικοί και μας αρέσει πολύ να δοκιμάζουμε τα παραδοσιακά προϊόντα με τις γαστρονομικές προτάσεις κάθε τόπου.

Για το Πήλιο είχα ακούσει τα καλύτερα. Μάλιστα οι γονείς μου το επιλέγουν αποκλειστικά τα τελευταία χρόνια για τις διακοπές τους. Εγώ από την άλλη, από την εποχή του Mamma mia είχα ξεσηκωθεί για τα καλά.(Αρκετά από τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Πήλιο και συγκεκριμένα στην Νταμούχαρη.)

Εμείς επιλέξαμε να μείνουμε στο Χορευτό. Μας πρότειναν ξενοδοχείο (Χαγιάτι) που βρίσκεται μπροστά στη θάλασσα και από ο,τι είδαμε στο χάρτη, η περιοχή αυτή ήταν ένα κομβικό σημείο για να επισκεφθούμε της όμορφες παραλίες από την πλευρά του Αιγαίου καθώς και τα παραδοσιακά χωριά. Ξεκινήσαμε με σούπερ διάθεση και χωρίς τα κλασσικά ταπεράκια για τη διαδρομή, μιας και χιλιομετρικά έμοιαζε να είναι αρκετά κοντά. Κάναμε όμως την (must) στάση στο Σείριο για τροφοδοσία και με καλοκαιρινή μουσικούλα (από "Νέο Κύμα" μέχρι Χατζηγιάννη) και χαρά φτάσαμε ως το Βόλο ξεκούραστα σε 3 ώρες και κάτι.

Read the rest of this entry »

Ήταν πέρυσι τον Ιούλιο όταν έγραψα εκείνο το ποστ για τον Αλκίνοο μετά τη συναυλία του. Έκτοτε σκέφτηκα αρκετές φορές να το διαγράψω. Πέρασε ένας χρόνος στη διάρκεια του οποίου άκουγα σχεδόν αποκλειστικά τα τραγούδια του. Ανακάλυψα τη μουσική του. Τη μαγεία των στίχων του. Η φωνή του εξάγνιζε τη ψυχή μου, εξαφάνιζε την ταραχή των σκέψεών μου στις δύσκολες στιγμές. Τον εκτίμησα, τον αγάπησα και μετάνιωσα για όσα είχα γράψει τότε.. Εχθές ήταν η δεύτερη φορά που τον είδαμε σε live. Ήταν η συναυλία του στο Βεάκειο θέατρο στον Πειραιά. Αυτή τη φορά το απολαύσαμε με την ψυχή μας. Το θέατρο ήταν κατάμεστο και η βραδιά πολύ όμορφη. Το παράδοξο ήταν οτι δεν υπήρχαν καθόλου μουσικοί. Όλα τα ανέλαβε ο Αλκίνοος. Ο άνθρωπος ορχήστρα κυριολεκτικά.
Ώρα 1+ και η συναυλία δεν είχε τελειώσει.. 3 ώρες κράτησε αυτό το υπέροχο μουσικό ταξίδι!
Όχι δεν είμαι σχιζοφρενής… απλά εξελίσσομαι, μεγαλώνω καθώς φαίνεται..

Κι αλλάζω τον τρόπο να κοιτάω.

Είμαι ευτυχής που υπάρχει ο Αλκίνοος στη μουσική…
και η Ζυράννα Ζατέλη στα βιβλία..
.-

Το σχολείο για τα παιδάκια έκλεισε και φέτος..Για εμάς, στις 21/6..

Από την Τετάρτη βρισκόμαστε στο σχολείο για να τακτοποιήσουμε το χώρο, να ετοιμάσουμε τις τάξεις για την επόμενη χρονιά και να ταξινομήσουμε το μπερδεμένο υλικό από τα παιχνίδια των παιδιών πετώντας ο,τι άχρηστο ή χαλασμένο. Από την Τρίτη κιόλας με έπιασε μια θλίψη απερίγραπτη. Έρχονταν από νωρίς τα παιδάκια με τους γονείς τους για να πάρουν το αναμνηστικό και τις εργασίες τους. Η αμηχανία έκδηλη. Οι φωτογραφίες… κουνημένες. Πόσο αλλιώτικα έμοιαζαν τα παιδάκια μας!!!  Τα πιο ζωηρά να είναι τώρα πιο θλιμμένα από όλα. Να αρπάζουν γρήγορα το αναμνηστικό και να τρέχουν στην έξοδο για να γλιτώσουν τον αποχαιρετισμό. Ένα από αυτά να κλαίει στην αγκαλιά της μαμάς, άλλο με σκυμμένο κεφαλάκι και με κοκκινισμένα  μαγουλάκια να μουρμουρίζει το "καλό καλοκαίρι" μέσα απ`τα δόντια. Τα κοριτσάκια ως συνήθως αυθόρμητα και εκδηλωτικά. Αγκαλιαζόμασταν και αισθανόμουν τα χεράκια τους να με σφίγγουν ΤΟΣΟ δυνατά..!

Μέσα σε λίγα λεπτά είχα ανταμοιφθεί για όλα.

Είχα εισπράξει την αγάπη τους σε τέτοιο βαθμό που μέσα μου γέμισα σιγουριά οτι φεύγουν έχοντας πάρει όλα όσα λαχταρούσα να τους δώσω.

Ο "μικρός τύραννος" την τελευταία μέρα δεν ήρθε. Η μαμά είπε στη μεγαλύτερη αδερφή του να παραλάβει τα πράγματά του. Κι όμως την προηγούμενη μέρα φρόντισε να δείξει κι εκείνος με τον τρόπο του, όλα τα συναισθήματά του..

Ανέβηκε ξαφνικά σε ένα τραπέζι ώστε να ψηλώσει αρκετά και καθώς τακτοποιούσα ανυποψίαστη ένα ράφι εκεί κοντά βούτηξε κυριολεκτικά στην αγκαλιά μου!! Κρεμάστηκε από το λαιμό μου και τα παπούτσια του άφησαν  2 ωραίες μελανιές στα πόδια μου από τη φόρα που είχε πάρει. Ξαφνιάστηκα και πόνεσα βέβαια αλλά ευτυχώς κατάφερα και κράτησα την ισορροπία μου για να μην πέσουμε και οι δυο στο πάτωμα. Με έσφιγγε και δεν κατέβαινε με τίποτα. Το πρόσωπό του- με ένα τερααάστιο χαμόγελο- έλαμπε. Τα άλλα παιδιά παρακολουθούσαν αποσβολωμένα το σκηνικό. Λογικά περίμεναν να τον μαλώσω. Εκείνος μου λέει "Σου έχω κάτι δασκάλα!" και τρέχει να βγάλει από την τσάντα του ένα σταυρό και ένα ψαράκι. Μου είπε οτι είναι για μένα και πως ο Χριστούλης θα με προσέχει…… Φόρεσα το σταυρό και έλεγε σε όλα τα παιδιά οτι αυτός μου τον έφερε. Το μεσημέρι ρώτησα τη μαμά του για το πως έφτασε στα χέρια του και αν μπορώ να τον κρατήσω και μου είπε : "Είδε που κάποια παιδιά σου έφεραν δώρο στη γιορτή και εμείς δεν είχαμε λεφτά να πάρουμε και μας έλεγε πως είναι πολύ άδικο. Μετά πήγαμε σε μια βάφτιση και πήρε από εκεί το σταυρό και το ψαράκι και τα έβαλε στην τσάντα να σου τα φέρει για δώρο."

Φυσικά θα τα φοράω αυτά τα πολύτιμα δώρα. Έκανα και το ψαράκι κρεμαστό. Κοιτάω μια αυτά και μια τις μελανιές από την έξαφνη αγκαλιά και σκέφτομαι πόσο πολύ μπορεί να μας συγκινούν τελικά τα πιο δύσκολα παιδιά μας.  Η αναγνώριση που δείχνουν αυτά τα παιδιά οτι τα αγάπησα και ήμουν δίπλα τους παρά τα μαλώματα είναι βάλσαμο για μένα. Συμβαίνει τελικά να έχω ένα αλλιώτικο δέσιμο με τα δύσκολα παιδιά. Η σχέση μας περνά από σαράντα κύματα για να φτάσει πάντα στο ίδιο σημείο. Της αγάπης και της αποδοχής. Αχ βρε Αλέξανδρε…………

Αχ βρε Άγγελε από το άλλο σχολείο….

Την Τετάρτη φτάνοντας στο σχολείο και καλημερίζοντας τις συναδέλφους ακούω την "αγαπημένη" μου φωνή από το γραφείο : " ααχ! τί ωραία θα είμαστε από σήμερα χωρίς όλη αυτή τη φασαρία των παιδιών!" Εντάξει φαντάζεστε ποια το είπε. Και -χωρίς να εκπλαγώ ιδιαίτερα- είδα οτι συμφώνησαν και οι άλλες δυο συνάδελφοι. Εντάξει μπορεί και να είναι τα πολλά χρόνια που κουβαλάνε στην πλάτη τους σε αυτή τη δουλειά ή ίσως η κούραση της συγκεκριμένης δύσκολης χρονιάς. Άλλωστε έχουν τη σιγουριά οτι θα ξαναγυρίσουν στο σχολείο μετά το Καλοκαίρι και γι`αυτό δε πολυνοιάζονται. Από την άλλη, εγώ δεν έχω πιο μελαγχολικό πράγμα από το να αναγκάζομαι να παρίσταμαι στο άδειο από παιδιά νηπιαγωγείο. Δεν μου κάθεται καλά, πώς το λένε.

Το νηπιαγωγείο χωρίς παιδιά είναι σαν πάρτυ χωρίς καλεσμένους…

Για την επόμενη χρονιά, αβεβαιότητα και αγωνία. Αν θα έχω ξανά τη χαρά να δουλέψω σαν αναπληρώτρια μόνο ο Θεός το ξέρει!

Ως τότε όμως, Καλό Καλοκαίρι και χαρούμενες διακοπές στις συναδέλφους και σε όλα τα παιδιά!!!

Το παθαίνω οπωσδήποτε μια φορά τουλάχιστον σε κάθε σχολική χρονιά..Εχθές το απόγευμα μιλούσα με δυσκολία και από σήμερα το πρωί μόνο ψιθυριστά μπορώ να συνεννοηθώ.  Πήγα στο σχολείο και προσπάθησα να τα βγάλω πέρα έστω κι έτσι. Να`ναι καλά η συνάδελφος του άλλου τμήματος που μου έκανε τη χάρη να μαζέψει και τα δικά μου στην ώρα του παραμυθιού και να ετοιμάσω εν τω μεταξύ όσα χρειάζονταν για τις χειροτεχνίες μας.

Φτιάξαμε (για τη γιορτή της μητέρας) καρτούλες – μπάμπουσκες που μπορεί να μη βγήκαν όσο καλές τις ονειρεύτηκα (ελλείψει υλικών…) αλλά τα παιδιά το χάρηκαν και πιστεύω οτι και οι μαμάδες θα το ευχαριστηθούν. Ήταν μια ιδέα που μου γεννήθηκε από το παραμύθι "Η κούκλα που ήθελε να αποκτήσει ένα μωρό" που διαβάζω στα παιδιά τέτοια εποχή λόγω της γιορτής. Πρωτότυπη και χαρούμενη. Είχαμε ετοιμάσει και μενταγιόν από πηλό σε σχήματα καρδιάς, αστεριού και πεταλούδας και σήμερα τα βάψαμε και τα περάσαμε σε κορδελίτσα κόκκινη. Θα μπουν σε φακελάκι σαν δώρο έκπληξη συνοδευτικό της κάρτας.

Ο μικρός τύραννος και τα λοιπά καλικατζαράκια της ομάδας μου, το εκμεταλλεύτηκαν φυσικά δεόντως το γεγονός οτι η δασκάλα δεν ακούγεται!! Καλά βρε ζιζάνια δεν θα την βρω τη μιλιά μου?? Θα δείτε τί θα πάθετε!!!

Στο γιατρό δεν πάω ακόμα, πάντα για μένα είναι η τελευταία λύση. Θα προσπαθήσω να κάνω αφωνία και να πίνω μπόλικα υγρά με μέλι. Ελπίζω να καλυτερέψει. Ευτυχώς αύριο δεν έχουμε σχολείο λόγω συνέλευσης στην οποία θα μας εκπροσωπήσει η προϊσταμένη. Όχι τίποτ`άλλο, πρέπει να το προσέξω για να μην έχω χειρότερα… Κι αυτό βρε παιδί μου που λένε να μάθουμε να αναπνέουμε από την κοιλιά (διάφραγμα) ποτέ δεν θα το καταλάβω! Γιατί άντε πες οτι μάθαμε τον τρόπο. Πώς γίνεται κανείς να συνηθίζει να αναπνέει έτσι όλη την ώρα και ειδικά όταν προσπαθεί να συντονίσει παιδιά, να δώσει οδηγίες ή να μαλώσει όταν αυτό επιβάλλεται?  Πολλά έχω να μάθω ακόμα μου φαίνεται…!!!