Archive for the ‘Προσωπικά’ Category

Είναι μήνες τώρα που το συζητάμε.  Ο καλός μου χρειάζεται ένα καινούριο αυτοκίνητο και είμαστε μεταξύ 2-3 μοντέλων αν και εκείνος έχει μια φανερή προτίμηση για ένα από αυτά – εκείνο που εγώ σχεδόν απορρίπτω..

Και ενώ δεν θέλω να του επιβάλλω τη δική μου θέληση ..ειναι γεγονός οτι αφού θέλουμε να παραμείνουμε μαζί, κάθε απόφαση πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.

Δεν θα σας πω ποιο προτιμά εκείνος και ποιο εγώ και για ποιους λόγους, γιατί θέλω να ψηφίσετε ανεπηρέαστοι!!!

Έχουμε λοιπόν και λέμε…..

Fiat Bravo Sport

Lancia Delta

Lancia Delta

Alfa Romeo Mito

 Loading ...

Λόγω της κατάστασης οι οδηγίες που έχω πάρει από την προϊσταμένη μου είναι να δίνω όλη μου την προσοχή στην προστασία της σωματικής τους ακεραιότητας, να είναι ασφαλή και να προσπαθήσω να τα βοηθήσω όσο μπορώ στο θέμα της γλώσσας και της επικοινωνίας. Το επίπεδο λόγου είναι πολύ χαμηλό γιατί τα πιο πολλά παιδιά επικοινωνούν στην ελληνική γλώσσα μόνο στο σχολείο ή έρχονται σαν απλοί ακροατές. Έτσι ξεκίνησα το θέμα "Το σώμα μου-ο εαυτός μου" με στόχο να τα βάλω στη διαδικασία να μιλήσουν για τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους, να καλλιεργηθεί σιγά σιγά οι αυτοπεποίθησή τους και να δεθεί η ομάδα με κάποιες απλές δραστηριότητες συναισθηματικής αγωγής.

Οι πρώτες ζωγραφιές των παιδιών για τις οικογένειές τους ήταν χαρακτηριστικές αποκαλύψεις της πηγής του προβλήματος..

"Ζωγράφισα τη μαμά και τον μπαμπά" (Το δέντρο ανάμεσά τους μαρτυρά την έλλειψη επιοινωνίας, αγάπης ή ενδεχόμενο χωρισμό)

Το παιδί με τα σοβαρότερα προβλήματα ζωγράφισε είπε : "Εφτιαξα εμένα τον ΗΡΩΑ που σκοτώνει όλους αυτούς" Ρωτώντας τον επανειλημμένα που βρίσκονται τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του στη ζωγραφιά επέμενε στην παραπάνω περιγραφή..

"Ζωγράφισα μια πρίζα, ένα μπαλόνι που πατάει και τις ερωτήσεις του μπαμπά μου..Ο μπαμπάς όλο με ρωτάει..όλο δεν μ`αφήνει ήσυχο"

"Εγώ και ο σκύλος μου"....."Δεν θα φτιάξεις και τη μαμά και τον μπαμπά ?"......" Όχι δεν θέλω"........(σημειωτέον οτι και ο σκύλος είναι παιχνίδι και οχι αληθινός)

"Η μαμά και ο μπαμπάς" .....Και ναι η μαμά είναι αυτή που έχει το πάνω χέρι, φωνάζει και μαλώνει το παιδί. (κόκκινο στόμα, ανοιχτό σαν να φωνάζει και μεγάλες διαστάσεις σε σχέση με τον μπαμπά)

"Εγώ και ο μπαμπάς" ..."οι υπόλοιποι που είναι?" .."Έχουν πάει σχολείο"...... Σύμπλεγμα Ηλέκτρας, αντίστοιχο το οιδιποδείου, απόλυτα φυσιολογικό σ`αυτή την ηλικία

"Δεν θέλω να κάνω εμένα"..... Μαύρο χρώμα, μικρές διαστάσεις, μαζεμένα όλα σε μια μεριά του χαρτιού. Εσωστρέφεια και έλλειψη αυτοπεποίθησης.

Μια ισορροπημένη ζωγραφιά ενός ψυχικά υγιούς παιδιού με μια μικρή ένδειξη ζήλιας... Απουσιάζει η μια αδερφούλα της από τη ζωγραφιά. " Γιατί δεν την έφτιαξες?" τη ρωτάω...." Είναι στο σχολείο" μου απαντά.

Επιστρατεύοντας όλες μου τις δυνάμεις, θα το παλέψω και την εβδομάδα που έρχεται.  Που θα πάει, θα έρθουν και καλές στιγμές! Προς το παρόν κοιτάζω όλα αυτά τα βιβλία με θέματα και δραστηριότητες στη βιβλιοθήκη μου και με πιάνει μελαγχολία…

Παρασκευή σήμερα και πήρα το "ελεύθερο" από το γραφείο της ΠΕ να πάω να δω το νηπιαγωγείο στο οποίο και θα διδάσκω μέχρι τον Απρίλιο. Αισθάνομαι  όπως ακριβώς το περιέγραψε η Knottycat, ως Μαίρη Πόππινς προσγειωμένη ανώμαλα. Δηλαδή δοκιμάζω τη μια έκπληξη μετά την άλλη και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω πόσο μπορεί τελικά να απέχει η πραγματικότητα σε σχέση με ο,τι είχα στο μυαλό μου σαν προσδοκώμενο.  Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Παρουσιάστηκα την προηγούμενη Παρασκευή στο κεντρικό γραφείο και την Δευτέρα το μεσημέρι με τοποθέτησαν και μου ζήτησαν να παρουσιαστώ σε ένα άλλο. Ημέρα Τρίτη λοιπόν καταφτάνω στο γραφείο νούμερο δύο, ξανακάνω τα χαρτιά μου και με ενημερώνουν για το που βρίσκεται το σχολείο. Τετάρτη και Πέμπτη όμως, όφειλα να παραμείνω στο συγκεκριμένο γραφείο, να φορτωθώ τη δουλειά όλης της εβδομάδας μιας διόλου συμπαθητικής γηραιάς κυρίας και να πήξω κανονικά ως το σχόλασμα. Βεβαιώθηκα πάντως  οτι δεν θα άντεχα επ ουδενί να εργαστώ σαν υπάλληλος γραφείου. Κάθε εμπειρία είναι χρήσιμη, είναι σίγουρο αυτό.

Σήμερα λοιπόν στις 8.00 ακριβώς περνούσα το κατώφλι του νηπιαγωγείου. Πρόκειται να αναπληρώσω το κενό που αφήνει η προηγούμενη αναπληρώτρια που παίρνει άδεια κύησης και ανατροφής για 5 μήνες. Εκείνη είχε κληθεί για να αναπληρώσει το άλλο κενό που άφησε η προ προηγούμενη νηπιαγωγός των παιδιών για να συνταξιοδοτηθεί. Με απλά λόγια είμαι η τρίτη νηπιαγωγός που αλλάζουν τα παιδιά, μέσα σε 2 μήνες και κάτι…

Το νηπιαγωγείο, ένα παμπάλαιο διώροφο αφημένο στην τύχη του από άποψη συντήρησης, με μια μικρούλα τσιμεντένια αυλή στο πίσω μέρος, χωρίς ούτε ένα παιχνίδι για δείγμα.

Ανέβηκα απευθείας στο δεύτερο όροφο όπου είναι οι "τάξεις", περνώντας από αρκετά παρατημένα-παραπεταμένα παιχνίδια, εγκαταλελειμμένες  φιγούρες και φθαρμένα παιδικά στρωματάκια, στο πλάι της σκάλας. (το ντεκόρ?)

Ανοίγω την πόρτα και βλέπω έναν μικρό διάδρομο με 4 τραπέζια κολλημένα (χωρος φαγητού και χειροτεχνίας) και δεξιά και αριστερά του, δυο ταξούλες μια σταλιά, ΧΩΡΙΣ γωνιές, ΧΩΡΙΣ υλικό, ΧΩΡΙΣ επαρκή χώρο έστω για να καθήσουν τα παιδάκια.  Και άντε να πω οτι αυτά πάνω κάτω τα περίμενα γιατί η χώρα αυτή είναι γνωστό το πόσο φροντίζει τα σχολεία της και ειδικά τα νηπιαγωγεία να είναι χώροι ασφαλείς και κατάλληλοι για τις ανάγκες των παιδιών…

Αυτό που με πλήγωσε πραγματικά είναι η απέραντη και απόλυτη α δ ι α φ ο ρ ι α των νηπιαγωγών. Ζήτησα να είμαι εκεί από σήμερα γιατί όφειλα να δω το πως δουλεύουν με την προηγούμενη συνάδελφο ώστε να σεβαστώ κάποιες ρουτίνες τους  και να μην τους δημιουργήσω ξαφνική αναστάτωση. Άρα απλά παρακολουθούσα αυτά που τόσο η νηπιαγωγός όσο και η προϊσταμένη μου χαρακτήρισαν ως πρόγραμμα… Ζωγραφική ελεύθερου θέματος με φωνές και κακό, χειροτεχνίες ξεπέτα για 1 έτους παιδιά, και μετά "παρεούλα" με τραγούδια από παιδικά της tv ή όσα θυμόταν από τα παιδικά της χρόνια η νηπιαγωγός. Ούτε θεματολογία, ούτε ανάγνωση παραμυθιού…τίποτα! Δεν έτυχε, πέτυχε. Έτσι κάνουν κάθε μέρα, γιατί φυσικά "στο δημόσιο δεν έχει σημασία αν θα κάνεις μάθημα ή όχι" είπε η τριακονταετής πείρας προϊσταμένη μου.

Τα παιδάκια μιλούν τα πιο πολλά ελληνικά, αν και τα 22 από τα 23 είναι αλλοδαπά. Παιδάκια αρκετά επιθετικά γιατί δε γνωρίζουν πως να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους, κάποια κλειστά και απομονωμένα, όλα όμως με ματάκια διψασμένα και ψυχούλες αγγελικές. Σε κάθε χαμόγελό μου έπαιρνα ένα δικό τους σαν απάντηση. Όσο κι αν μου τα χαρακτήρισαν "δύσκολα" κι "απροσάρμοστα"  το μόνο που ένιωσα ήταν οίκτο για  την παραμέλησή τους. Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν στην αυλή….ένα παγκάκι για να κάθονται και να τρώνε οι νηπιαγωγοί ενώ τα παιδιά θα χτυπιούνται και θα κλαίνε μόνα τους. Από κανόνες άλλο τίποτα.. Αλλά, κανόνες ελέω Θεού μέσα από το μονόλογο και τις απαιτήσεις της νηπιαγωγού που για να έχει το κεφάλι της ήσυχο απαγορεύει τα πάντα…. Ήμουν η μόνη που περιφερόμουν στην αυλίτσα και… παρηγορούσα παιδιά. Η μόνη που είδε το παιδί που άνοιξε η μύτη του..Φρίκαρα με τις άλλες αλλά δεν το εδειξα. Πλήρης αδιαφορία. Όμως ο καθένας λειτουργεί κατα συνείδηση. Κι αν δεν τα πονάς τα παιδάκια, αν δεν σε έβαλαν οι άγγελοι σε αυτή τη θέση, κοντά τους, εκπαιδευτικός δε γίνεσαι ποτέ!!!!

Για μένα είναι μεγάλη πρόκληση το τμήμα αυτό. Θα ξεκινήσουμε από την αρχή και θα τους δώσω όση περισσότερη αγάπη και γνώση μπορώ. Είναι δική μου η ευθύνη γι` αυτά τα παιδιά και κάθε επίτευγμα, έστω και μικρό είναι πράξη ευλογημένη. Δημόσιο ή ιδιωτικό …στα παλιά μου τα παπούτσια τί είναι. Είχα άγχος μήπως δεν τα καταφέρω και να που απογοητεύτηκα επειδή καμιά άλλη εκεί μέσα δεν προβληματίστηκε για το παραμικρό… Με συμβούλεψαν φυσικά να κάνω το ίδιο.

Αυτό θα το δούμε

Ε ναι, είναι πια γεγονός! Χτες είδα το όνομά μου φαρδύ πλατύ στη λίστα των αναπληρωτών και σήμερα κιόλας, ανέλαβα υπηρεσία! Το ευτυχέστερο όλων φυσικά είναι πως δεν θα χρειαστεί να πάω πουθενά αλλού και θα παραμείνω στο σπιτάκι μου!!! Κάτι ήξερα που αρνιόμουν να ετοιμάσω βαλίτσες, το ήθελα με όλη μου την καρδιά να κληθώ στο νομό μου και δόξα το Θεό, έγινε!!! Τώρα πια περιμένω την τοποθέτηση κι έχω βάλει σε σειρά προτεραιότητας τα σχολεία. Δεν μπορώ να το πιστέψω με τίποτα!!

Χτες  κατά τις 12 παρά το βράδυ, άνοιξα τη σελίδα του υπουργείου πιο πολύ από συνήθεια παρά γιατί περίμενα την φάση. Όλες οι πληροφορίες έλεγαν οτι θα έβγαινε από Παρασκευή και ίσως και την άλλη εβδομάδα.  Άρχισα να τρέμω από τις ρίζες του κεφαλιού μέχρι τις πατούσες! Πήραν μόνο 8 νηπιαγωγούς ενώ τα κενά είναι ακόμα πάρα πάρα πολλά. Και ήμουν μέσα Περιττό να πω οτι όλη την νύχτα δεν έκλεισα μάτι!… Νιώθω ένα σωρό συναισθήματα, τόση πολλή χαρά μαζί με το ασύλληπτο άγχος που με χαρακτηρίζει (με κουράζει πολύ που δεν ξέρω να το διαχειρίζομαι) ευθύνη, ανασφάλεια και απέραντη ευγνωμοσύνη που όλα πήγαν καλά!

Εσάς που μου ευχηθήκατε να σταθώ τυχερή και να πάνε όλα καλά, σας ευχαριστώ απ`την καρδιά μου και εύχομαι να σας συμβεί σύντομα  ο,τι ποθεί η καρδιά σας!!!!

Τώρα πια χρειάζομαι συμβουλές, οδηγίες, οτιδήποτε έχετε ευχαρίστηση Είμαι εντελώς ψαράκι! χιχιχι! Ο ύπνος μας τελείωσε εννοείται…σίγουρα πράγματα! Και η καρδιά μου σκέτο τουμπελέκι ) Πρέπει να τα καταφέρω!!!

Φιλιά γλυκά σε όλους σας και λίγα παραπάνω στη Σπιρού και τη Μαριλία για όλες τους τις ευχές και την ενθάρρυνση!!! Mairyliscious και  dailyscene, εύχομαι ολόψυχα να συμβεί σύντομα και σε σας!!

Είναι κάτι ώρες που τις λέω.. σκοτεινές. Ώρες με νεύρα, μελαγχολία, αντίδραση για τα πάντα.  Σε γενικές γραμμές βέβαια, αν είμαστε ευχαριστημένοι από τη ζωή μας, υγιείς και κάπως αισιόδοξοι για το μέλλον, αυτές οι ώρες -ευτυχώς-δεν έρχονται πολύ συχνά.

Υπάρχουν άνθρωποι που φαίνονται πολύ ήσυχοι και γενικά χαμηλών τόνων. Αυτοί είναι που συνήθως αποφεύγουν τα συχνά ξεσπάσματα και συσσωρεύουν καταστάσεις μέχρι που το ποτήρι τους ξεχυλίζει κι έρχεται η ώρα της έκρηξης.  Της ιδιαίτερα έντονης, καθώς λέγεται.. Άλλοι προτιμούν να απομονώνονται και να μένουν με τον εαυτό τους ώσπου να ανακτήσουν την ηρεμία τους. Όπως και να γίνεται όμως, εκδηλωτικά ή μή, όλοι έχουμε τέτοιες δύσκολες ώρες..

Για  μένα, σε τέτοιες καταστάσεις η μουσική δρα πάντα θεραπευτικά. Υπάρχουν συγκεκριμένα κομμάτια που ακούω σε φάσεις θυμού ή απλά όταν θέλω να ηρεμήσω και να ζήσω για λίγο μέσω του ασυνείδητου κόσμου μου (γι`αυτό και το "σκοτεινές"). Το καταλληλότερο μέρος να ακούσω τα συγκεκριμένα κομμάτια είναι…το αυτοκίνητο.Όσοι ασχολούνται με τη μουσική γνωρίζουν καλύτερα από όλους τη μαγεία που μπορεί να ασκήσει στο πνεύμα, πόσο μπορεί να το ταξιδέψει και να ενεργοποιήσει συναισθήματα και μνήμες.

Γι`αυτό θα γράψω σήμερα για εκείνα τα κομμάτια που διαλέγω πάντα σε τέτοιες στιγμές και πετυχαίνουν πάντα το σκοπό τους…

Το πρώτο και κορυφαίο είναι το Phantom of the Opera. Λατρεύω επίσης,αυτή τη σκηνή!

Κλασσικά αγαπημένο το unforgiven

Πιο πρόσφατη ανακάλυψη, το soundtrack από το Saw

Λέτε μετά από όλα αυτά, όταν με το καλό κάνω παιδί, να μου βγει κάπως έτσι ?

Χμ……:-)

Μα τί μ`έπιασε και τα λέω όλα αυτά..μάλλον φταίει η Πανσέληνος στον Κριό. Πάνω απ`το κεφαλάκι μου δηλαδή. Κι είμαι και συναχωμένη όσο δεν πάει.

γκρρρ!

Ωραίο το Καλοκαιράκι και η πλανεύτρα θάλασσα αλλά σίγουρα και το Φθινόπωρο έχει τις χάρες του (με λίγη καλή θέληση!) Τι πιο αναζωογονητικό αυτή την εποχή από μια επίσκεψη στο δάσος? Ο,τι δάσος έχει μείνει δηλαδή (ουφφ…)Ανυπομονώ να πάρω τα βουνά μόλις ψυχράνει λιγάκι ο καιρός, για να μαζέψω θησαυρούς του δάσους. Τα πιο όμορφα υλικά για φυσικές χειροτεχνίες! Βελανίδια, φύλλα σε υπέροχα κόκκινα και κίτρινα χρώματα, ξυλαράκια… Υπάρχει τίποτα ωραιότερο από την επαφή με τη φύση και τα πλάσματά της?

Τέτοια  εποχή, με τη δροσούλα, σχεδόν κάθε χρόνο περνάμε απαραιτήτως μια βολτίτσα από τα Σπάτα. Ξεκίνησε σαν μια απλή σχολική επίσκεψη το 2005 και τελικά  μου έγινε συνήθεια, αυτό το Φθινοπωρινό ραντεβού με τα ζωάκια!

Εχθές λοιπόν με καλό καιρό ευτυχώς, ξεκινήσαμε με χαρά για το Αττικό Πάρκο. Με την απαραίτητη φωτογραφική μας μηχανή, κάτι αλμυρά σνακ να κριτσανίζουμε στο δρόμο, δυο τεράστια χαμόγελα που θα ξαναδούμε τις λατρεμένες σουρικάτες (έχω απίστευτη τρέλα μ`αυτές.!!) και νά σου  μια ουρά τερααάστια στα ταμεία για το εισιτήριο. Πάρα πολλά τα ενθουσιασμένα παιδάκια και σκεφτόμουν πόσο θα εντυπωσιαστούν με όσα θα δουν και πόσο σπουδαίο είναι που οι γονείς τους τα έφεραν ως εδώ.

Οι διαδρομές οικείες, τα ζωάκια στις θέσεις τους (εκτός από τις σουρικάτες που μετακόμισαν), κάποιες νέες αφίξεις ζώων και η βόλτα μας ευχάριστη και χαλαρή. Κάποιες στιγμές βέβαια που μου τράβηξαν την προσοχή τα σχόλια που έπεφταν βροχή τριγύρω μου,  μου ήρθε να βρίσω πολλούς. Κάποιοι "καλοί γονείς" που θαύμασα επειδή έφεραν τα παιδιά  τους στο πάρκο αποδείχθηκαν εντελώς  μ……… Δε φαντάζεστε  πόσες φορές μπροστά από άγρια ζώα άκουσα " Θα σε δώσω να σε φάει αν δεν κάθεσαι καλά!!!" (εσένα να φάει ρε μπάρμπα). Ή το ανεκδιήγητο " Κάτσε να δώσουμε να φάει και το ζώο (μπισκότα, σάντουιτς)" " Μα, μπαμπά ..απαγορεύεται!" (το παιδί υποδεικνύει στον γονιό το σωστό) "Τί λες μωρέ που θα μας πούνε αυτοί τί θα κάνουμε!" και δώστου τα μπισκότα να πετάγονται ελαφρά τη καρδία. Ο μάγκας Έλληνας!  Πόσο με εκνευρίζει η τόση ασυνειδησία Θεέ μου..

Ας αφήσουμε  όμως τα κατορθώματα του ανώτερου θηλαστικού για να δούμε μερικές φάσεις από κάποιους μόνιμους και γλυκύτατους κατοίκους του πάρκου.

Οικογένεια καμηλοπαρδάλων

Δεν είμαι απλό γαϊδούρι..είμαι ο Αφρικανός ξάδερφος της ζέβρας!! Δείτε και τα πόδια μου!

πολλή βαρεμάρα φίλε Φωτογράφε... Όλη μέρα λιάζομαι

φτού ..πάλι με ανακάλυψαν οι παπαράτσι!

Όταν δεν είμαι ξάπλα...κοιμάμαι καθιστός!

Αυτές οι μαϊμουδόφατσες ..απλά δεν υπάρχουν!

Δείτε μας..μέσα στο ματάκι του σκύλου των λειμώνων:-)

Άγρια θηρία σου λέει μετά!

Η μασκότ μου, ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ Σουρικάτα

Η σουρικάτα - σκοπός

Πάντως εάν ήμουν ζώο, θα`θελα να`μαι κουκουβάγια! Δυνατή, σοφή και μυστηριώδης..

Αλήθεια, αν είσαστε κάποιο ζώο, ποιο θα θέλατε να ήταν αυτό?

Αυτές τις ημέρες φίλοι μου είμαι μέσα στην ένταση. Αϋπνίες και κακοδιαθεσία κάνουν πάρτυ. Και η αιτία είναι οτι επειδή ανήκω στην ομάδα εκείνων που πέτυχαν στον Ασέπ αλλά η επιτυχία τους δεν συνεπάγεται μόνιμο διορισμό, λογικά μέσα στη χρονιά θα κληθώ να εργαστώ σαν αναπληρώτρια.

Το θέμα είναι βέβαια το πού θα κληθώ και το για πόσο. Με τα νέα δεδομένα χρειάζονται 24 μήνες αναπλήρωσης για να μονιμοποιηθείς στην πόλη σου. Αν βέβαια είσαι νηπιαγωγός. Με τους δασκάλους τα πράγματα είναι σαφώς πιο ευνοϊκά. Εκείνοι είναι λιγότεροι από το σύνολο των διαθέσιμων θέσεων και ο διορισμός έρχεται εύκολα, ενώ οι νηπιαγωγοί είναι πάρα πολύ περισσότεροι από τις θέσεις που προκηρύσσονται.  Κι όταν σε καλούν, μπορεί να είναι οπουδήποτε στην Ελλάδα και ξενιτεύεσαι για όσο σε χρειάζονται. Πολλές φορές δεν πληρώνεσαι κιόλας και όταν η σχολική χρονιά τελειώσει κανείς δεν σου εγγυάται πως θα έχεις δουλειά και την επόμενη χρονιά και πού θα είναι η επόμενή σου μετανάστευση..

Ξέρω πως είναι κάτι που πρέπει να αντέξω για να υπηρετήσω τη δουλειά που αγαπώ και που θα μου επιτρέψει να γίνω κάποια στιγμή μητέρα και να έχω χρόνο για τα παιδιά και το σπίτι μου. Από την άλλη όμως είμαι πάρα πολύ ερωτευμένη και ευτυχισμένη για να αντέξω να χωριστούμε για τόσο πολύ καιρό!Δεν έχουμε χωριστεί ποτέ τα 10 χρόνια της σχέσης μας. Επίσης δεν την παλεύω καθόλου με τη μοναξιά και έχω και το κόλλημα να μην μπορώ να ταξιδεύω μόνη μου παρά μόνο με το αυτοκίνητο.  Όπως και να έχει είναι νωρίς για να αγχώνομαι, εφόσον δεν γνωρίζω που θα κληθώ και ίσως τελικά να μην είναι μακριά.. Κακό πράγμα η ανασφάλεια!

Πριν αρχίσουν να με τρώνε οι έννοιες, πέρασα 2 εβδομάδες φτιάχνοντας τους εφτά αγαπημένους μου νάνους. Εφτά νάνοι για εφτά διαφορετικές διαθέσεις, όπως υποδηλώνουν και τα ονόματά τους. Είναι όλοι φατσούληδες και τους έχω στολίσει -προσωρινά- στα ράφια της βιβλιοθήκης μου, μέχρι να πάρω την απόφαση να τους φτιάξω τη Χιονάτη τους. Ως τότε φυσικά, η Χιονάτη, είμαι Εγώ χα χα χα!

Νάνοι! Παρουσιαστείτε!

Καλό ΣΚ σε όλους!

Κι εσύ Καλοκαιράκι μας που φεύγεις, κοίτα να μας ξανάρθεις γρήγορα πάλι! Σ`αγαπάμεε!!

Τόσα ζώα, τόσα δέντρα…όλα χάθηκαν…. Ατέλειωτη η θλίψη και η οργή μου…

Η spirou μου παρέδωσε τη σκυτάλη του παιχνιδιού " 10 πράγματα για μένα" και μιας και μ`αρέσουν πολύ κάτι τέτοια παιχνιδάκια, δεν χάνω ευκαιρία και….ξεκινώ!

1. Όταν ήμουν μικρή, ήμουν μελαγχολικό παιδί. Αισθανόμουν πιο κοντά μου τον παππού και τη γιαγιά και δεν μου άρεσε να είμαι στο δικό μου σπίτι. Φώναζα τους γονείς μου με τα ονόματά τους αντί για "μαμά" και μπαμπά". Άλλωστε εκείνοι ήταν πάντα απασχολημένοι ενώ ο παππούς μου, μου έλεγε απίστευτες ιστορίες και περνούσε όλο το χρόνο του μαζί μου. Στα παιχνίδια με τα άλλα παιδιά, είχα αρχηγικές τασεις αλλιώς απείχα Είχα παντα μια "κολλητή" για να νιώθω σαν αδερφή μου, ώσπου απέκτησα κανονική αδερφή στα 10 μου και πήρε το ρόλο που της ανήκε. Δεν έκανα ποτέ φασαρία και γενικά δεν έκανα ζημιές. Μια φορά μόνο,όταν ήμουν 4-5, πήρα τα αυγά της καναρίνας μας νομίζοντας οτι και αυτά μαζεύονται σαν της κότας και ένιωσα τις χειρότερες τύψεις της ζωής μου όταν έσπασαν στα χέρια μου.  Κωμικοτραγικό. Έκλαιγα για μέρες.

2.  Ερωτεύτηκα για πρώτη φορά στα 2,5 στο προνήπιο και από τότε είμαι συνεχώς ερωτευμένη.  Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό το συναίσθημα για το οποίο δε χρειαζόμουν καν ανταπόκριση, μου άρεσε να ζω τον μύθο που δημιουργούσα. Με χαρακτηρίζει γενικά η ένταση και το πάθος στα συναισθήματά μου, από τον έρωτα μέχρι ..το άγχος! Στον έρωτα το θεωρώ προτέρημα γιατί έτσι δεν φθείρουν τη σχέση μας τα χρόνια που περνούν και ο ενθουσιασμός παραμένει, αλλά ως προς το άγχος και καποιες φοβίες οδηγούμαι σε σημείο πανικού, πράγμα που με κουράζει κι εύχομαι να τιθασεύσω ωριμάζοντας.

3. Από το Γυμνάσιο και ύστερα η ανάγκη αυτογνωσίας με έκανε να ασχοληθώ με την ψυχολογία. Ξεκίνησα από τα γνωστά βιβλία του Λεό Μπουσκάλια και μετά διάβασα σχεδόν τα πάντα για τον Freud, που θαυμάζω όσο καμιά άλλη προσωπικότητα. Με γοητεύει πολύ αυτή η "έρευνα" του ψυχικού κόσμου και πιστεύω πως καθένας μας είναι τόσο πολύπλοκος και μοναδικός που είναι μάταιο να περιμένει από άλλους να του δείξουν το δρόμο του. Τουτέστιν θεωρώ πως και οι ψυχολόγοι δεν είναι σε θέση να βοηθήσουν κανέναν άλλο, πέραν… του εαυτού τους. Από το ενδιαφέρον μου για τον άνθρωπο και τα συναισθήματά του, πηγάζει και το ενδιαφέρον μου για την φιλοσοφία (Πλάτωνας, Νίτσε)την αστρολογία και τη λογοτεχνία. Γενικά διαβάζω αρκετά και πρν τελειώσω ένα βιβλίο ψάχνω για το επόμενο. Δεν το θεωρώ "κουλτούρα", αλλά απαραίτητα ταξίδια μυαλού για αναζήτηση κάποιων απαντήσεων, ηρεμίας και ωρίμανσης.

5.  Έχω την ανάγκη να γράφω. (Και)από αυτή την ανάγκη ξεκίνησα το μπλογκ.Έχω 12 ημερολόγια από το δημοτικό ως σήμερα. Έχω πει πως αν θέλει ο Θεός και φτάσω να γίνω γριούλα, θα τα κάψω μια μέρα στο τζάκι για να σβήσω τα ίχνη.

6. Μου είναι αδύνατον να μην βοηθήσω κάποιον που με χρειάζεται. Η αγάπη μου για τα ζώα σε σχέση με αυτό, με κάνουν να στεναχωριέμαι τρομερά για τα αδέσποτα και ονειρεύομαι να είχα τη δυνατότητα να φτιαξω έναν χώρο όπου θα μάζευα όλα όσα βρίσκονται στο δρόμο μου. Το έχω κάνει στο βαθμό που μπορώ. Αυτούς που κακομεταχειρίζονται τα ζώα τους θεωρώ από τα πιο απεχθή είδή ανθρώπων. Επίσης εξοργίζομαι που πουλάνε ζώα στα pet shop, και είμαι της άποψης πως αν κάποιος φιλόζωος θέλει να αποκτήσει κατοικίδιο,  το μόνο που έχει να κάνει είναι μια βόλτα στη γειτονιά ή στη φιλοζωική για να σώσει μια ψυχή, αντί να ενισχύει το εμπόριο ζώων.

7. Είμαι αρκετά μοναχικό άτομο. Μου αρέσει το σπίτι μου, τα πράγματά μου και η ησυχία μου. Βαριέμαι απίστευτα τα club και τα πάρτυ. Δεν μου αρέσουν οι συχνές κοινωνικές επαφές και ..δυστυχώς δεν πιστεύω στις αγνές προθέσεις των ανθρώπων επειδή χαμογελούν ή μου μιλάνε ωραία. Λειτουργώ με το ένστικτο και δίνω όλη μου την προσοχή στη μή λεκτική επικοινωνία. Οι αναγκαστικές σχέσεις με φθείρουν. Δεν είμαι καλή ηθοποιός και αν δεν συμπαθώ κάποιον, θα φανεί.Η αληθινή φιλία ίσως και να είναι εφικτή, αλλά δεν την έχω συναντήσει.. Ούτε ξέρω και κανέναν που τα κατάφερε. Ο Νίτσε έλεγε πως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ανταγωνιστικές. Εγώ προσθέτω και το συμφέρον.  Δεν με ενδιαφέρει να έχω απλά για παρέα κάποιον, θέλω να με αγαπούν με τις παραξενιές μου, να σέβονται την ελευθερία μου να μην βγαίνω κάθε τόσο για καφέ μαζί τους, και να κατανοούν οτι μπορεί λόγω αφραγκιάς να μην τους έκανα σούπερ δώρο στο γάμο τους και να μην παρεξηγούνται ακόμα και αν δεν πάω σε αυτόν επειδή ήμουν διακοπές. (πρόσφατο παράδειγμα)Δεν υπάρχουν πρέπει στις υγιείς και ουσιαστικές σχέσεις, υπάρχει αγάπη που σημαίνει την πλήρη αποδοχή του άλλου, όπως είναι.

8. Μόλις φέτος κατάφερα να ανακαλύψω την καλλιτεχνική πλευρά του εαυτού μου γιατί τόσα χρόνια που ζούσα στο πατρικό μου, δεν υπήρχαν περιθώρια έκφρασης. Εκτός των κατασκευών που δοκιμάζω, μου αρέσει πάρα πολύ να μαθαίνω καινούριες συνταγές και να τις ετοιμάζω. Νιώθω περήφανη όταν πετυχαίνουν και τις καταγράφω στο βιβλίο συνταγών μου.

9. Δεν είμαι φεμινίστρια και δεν πιστεύω στην ισότητα-παγίδα των δύο φύλων.Εάν ο άντρας και η γυναίκα ασχολούνται με ίδιους ρυθμούς εργασιακά, τότε το βάρος που πέφτει στη γυναίκα είναι σαφώς μεγαλύτερο λόγω οικογένειας και φροντίδας του σπιτιού, για τα οποία είναι βασικά εκείνη υπεύθυνη. Για να υπάρχει ισορροπία στην οικογένεια πρέπει να υπάρχει μοίρασμα ευθυνών. Πιστεύω οτι και οι δύο θα πρέπει να είναι οικονομικά ανεξάρτητοι αλλά το ωράριο και οι συνθήκες εργασίας δεν μπορεί να είναι όμοια. Επίσης καμιά γυναίκα δεν αντέχει να μετατρέπεται τελικά σε "άντρα του σπιτιού".  Όλες έναν πρίγκιπα ονειρευόμαστε και του δίνουμε και πολλά περιθώρια απόκλισης από αυτό το ρόλο του "τέλειου", αρκεί να μην φτάσει η ώρα που θα κρυφτεί πίσω από τη φούστα μας.

10.  Λατρεύω τη δουλειά μου και χαίρομαι που τελικά δεν πέρασα ψυχολογία παρά λίγα μόρια. Υπάρχουν ωστόσο κάποια πράγματα σε αυτήν που με κουράζουν και με θυμώνουν, όπως και τους πιο πολλούς συναδέλφους.  Το βασικότερο είναι "οι γονείς". Όχι οι λίγοι, καλοί και συνεργάσιμοι γονείς, αλλά οι πολλοί και προβληματικοί γονείς. Που αποποιούνται το ρόλο τους, περιμένοντας από εσένα και την νταντά τα πάντα σε σχέση με το παιδί τους, που σκοτώνονται στο σπίτι μεταξύ τους και μετά δεν καταλαβαίνουν γιατί το παιδί έχει προβλήματα συμπεριφοράς και πάνε να βγάλουν εσένα άχρηστη. Που νομίζουν πως "άλλη καμιά δεν γέννησε παρά η Μαριά το Γιάννη" και σου σπάνε τα νεύρα επειδή το μικρό τους έχασε την γόμα souvenir from Canada, ή στεναχωρήθηκε που είπες μπράβο σε άλλο παιδάκι και όχι στο δικό τους κ.ο.κ. Και θες να τους ουρλιάξεις οτι τα παιδιά θέλουν ΓΟΝΕΙΣ, αγάπη και ισορροπημένη οικογένεια και ΟΧΙ ψυχολόγους, οι δασκάλους- μάγους.  Στο ιδιωτικό δεν είχα αυτό το δικαίωμα να πω αλήθειες, θα τους τα πω όμως μαζεμένα όταν διοριστώ! Το δεύτερο και λιγότερο σημαντικό που με ενοχλεί είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ προσωπικού και η παλαβομάρα κάποιων συναδελφων. Γενικά, τα ιδιωτικά σχολεία είναι χάλια γιατί και τα 2 αυτά ενοχλητικά πράγματα, είναι στον ύψιστο βαθμό.

Αυτά είχα να καταθέσω χωρίς φόβο και πάθος

Προσκαλώ με τη σειρά μου τον microsurfer και την marilia να συνεχίσουν αν θέλουν το παιχνίδι, γράφοντας 10 πράγματα για τον εαυτό τους!

Καλό ΣΚ να έχουμε!

Νιώθω γλυκά σήμερα.. Είναι η αίσθηση που με ακολουθεί από εχθές, όταν βρέθηκα ξανά στην εκκλησία του αγίου Παντελεήμονα που γιόρταζε και με συνδέουν μαζί της, οι ομορφότερες αναμνήσεις από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Εκεί πήγα κατηχητικό στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, έπαιξα στο προαύλιο πρωινά Σαββάτου, μύρισα την χαρακτηριστική μυρωδιά από ψημένο καλαμπόκι στο πανηγύρι της γιορτής του και μεγάλη πια, στην πλατεία του, διάλεξα να ορίσω το πρώτο ραντεβού, με τον Έρωτα της ζωής μου.
Γι`αυτό, η 27/7 είναι πάντα σημαντική μέρα για μένα.

Ήρθε στο νου μου το τραγούδι "Άγιος ο Έρωτας" του Γ.Ανδρέου.
Ακούγοντας αυτό τους ποιητικούς στίχους και κοιτώντας αυτές τις καλοκαιρινές εικόνες…κανένα μουντό γραφείο, καμιά μελαγχολική σκέψη δεν μπορεί να εμποδίσει την ψυχή να ανασάνει ελεύθερη, έστω και για τα λίγα λεπτά που διαρκεί.

Αφεθείτε γλυκά να σας ταξιδέψει….

Καλή μέρα να έχουμε!