Archive for the ‘Τα παιδάκια μου!’ Category

Το σχολείο για τα παιδάκια έκλεισε και φέτος..Για εμάς, στις 21/6..

Από την Τετάρτη βρισκόμαστε στο σχολείο για να τακτοποιήσουμε το χώρο, να ετοιμάσουμε τις τάξεις για την επόμενη χρονιά και να ταξινομήσουμε το μπερδεμένο υλικό από τα παιχνίδια των παιδιών πετώντας ο,τι άχρηστο ή χαλασμένο. Από την Τρίτη κιόλας με έπιασε μια θλίψη απερίγραπτη. Έρχονταν από νωρίς τα παιδάκια με τους γονείς τους για να πάρουν το αναμνηστικό και τις εργασίες τους. Η αμηχανία έκδηλη. Οι φωτογραφίες… κουνημένες. Πόσο αλλιώτικα έμοιαζαν τα παιδάκια μας!!!  Τα πιο ζωηρά να είναι τώρα πιο θλιμμένα από όλα. Να αρπάζουν γρήγορα το αναμνηστικό και να τρέχουν στην έξοδο για να γλιτώσουν τον αποχαιρετισμό. Ένα από αυτά να κλαίει στην αγκαλιά της μαμάς, άλλο με σκυμμένο κεφαλάκι και με κοκκινισμένα  μαγουλάκια να μουρμουρίζει το “καλό καλοκαίρι” μέσα απ`τα δόντια. Τα κοριτσάκια ως συνήθως αυθόρμητα και εκδηλωτικά. Αγκαλιαζόμασταν και αισθανόμουν τα χεράκια τους να με σφίγγουν ΤΟΣΟ δυνατά..!

Μέσα σε λίγα λεπτά είχα ανταμοιφθεί για όλα.

Είχα εισπράξει την αγάπη τους σε τέτοιο βαθμό που μέσα μου γέμισα σιγουριά οτι φεύγουν έχοντας πάρει όλα όσα λαχταρούσα να τους δώσω.

Ο “μικρός τύραννος” την τελευταία μέρα δεν ήρθε. Η μαμά είπε στη μεγαλύτερη αδερφή του να παραλάβει τα πράγματά του. Κι όμως την προηγούμενη μέρα φρόντισε να δείξει κι εκείνος με τον τρόπο του, όλα τα συναισθήματά του..

Ανέβηκε ξαφνικά σε ένα τραπέζι ώστε να ψηλώσει αρκετά και καθώς τακτοποιούσα ανυποψίαστη ένα ράφι εκεί κοντά βούτηξε κυριολεκτικά στην αγκαλιά μου!! Κρεμάστηκε από το λαιμό μου και τα παπούτσια του άφησαν  2 ωραίες μελανιές στα πόδια μου από τη φόρα που είχε πάρει. Ξαφνιάστηκα και πόνεσα βέβαια αλλά ευτυχώς κατάφερα και κράτησα την ισορροπία μου για να μην πέσουμε και οι δυο στο πάτωμα. Με έσφιγγε και δεν κατέβαινε με τίποτα. Το πρόσωπό του- με ένα τερααάστιο χαμόγελο- έλαμπε. Τα άλλα παιδιά παρακολουθούσαν αποσβολωμένα το σκηνικό. Λογικά περίμεναν να τον μαλώσω. Εκείνος μου λέει “Σου έχω κάτι δασκάλα!” και τρέχει να βγάλει από την τσάντα του ένα σταυρό και ένα ψαράκι. Μου είπε οτι είναι για μένα και πως ο Χριστούλης θα με προσέχει…… Φόρεσα το σταυρό και έλεγε σε όλα τα παιδιά οτι αυτός μου τον έφερε. Το μεσημέρι ρώτησα τη μαμά του για το πως έφτασε στα χέρια του και αν μπορώ να τον κρατήσω και μου είπε : “Είδε που κάποια παιδιά σου έφεραν δώρο στη γιορτή και εμείς δεν είχαμε λεφτά να πάρουμε και μας έλεγε πως είναι πολύ άδικο. Μετά πήγαμε σε μια βάφτιση και πήρε από εκεί το σταυρό και το ψαράκι και τα έβαλε στην τσάντα να σου τα φέρει για δώρο.”

Φυσικά θα τα φοράω αυτά τα πολύτιμα δώρα. Έκανα και το ψαράκι κρεμαστό. Κοιτάω μια αυτά και μια τις μελανιές από την έξαφνη αγκαλιά και σκέφτομαι πόσο πολύ μπορεί να μας συγκινούν τελικά τα πιο δύσκολα παιδιά μας.  Η αναγνώριση που δείχνουν αυτά τα παιδιά οτι τα αγάπησα και ήμουν δίπλα τους παρά τα μαλώματα είναι βάλσαμο για μένα. Συμβαίνει τελικά να έχω ένα αλλιώτικο δέσιμο με τα δύσκολα παιδιά. Η σχέση μας περνά από σαράντα κύματα για να φτάσει πάντα στο ίδιο σημείο. Της αγάπης και της αποδοχής. Αχ βρε Αλέξανδρε…………

Αχ βρε Άγγελε από το άλλο σχολείο….

Την Τετάρτη φτάνοντας στο σχολείο και καλημερίζοντας τις συναδέλφους ακούω την “αγαπημένη” μου φωνή από το γραφείο : ” ααχ! τί ωραία θα είμαστε από σήμερα χωρίς όλη αυτή τη φασαρία των παιδιών!” Εντάξει φαντάζεστε ποια το είπε. Και -χωρίς να εκπλαγώ ιδιαίτερα- είδα οτι συμφώνησαν και οι άλλες δυο συνάδελφοι. Εντάξει μπορεί και να είναι τα πολλά χρόνια που κουβαλάνε στην πλάτη τους σε αυτή τη δουλειά ή ίσως η κούραση της συγκεκριμένης δύσκολης χρονιάς. Άλλωστε έχουν τη σιγουριά οτι θα ξαναγυρίσουν στο σχολείο μετά το Καλοκαίρι και γι`αυτό δε πολυνοιάζονται. Από την άλλη, εγώ δεν έχω πιο μελαγχολικό πράγμα από το να αναγκάζομαι να παρίσταμαι στο άδειο από παιδιά νηπιαγωγείο. Δεν μου κάθεται καλά, πώς το λένε.

Το νηπιαγωγείο χωρίς παιδιά είναι σαν πάρτυ χωρίς καλεσμένους…

Για την επόμενη χρονιά, αβεβαιότητα και αγωνία. Αν θα έχω ξανά τη χαρά να δουλέψω σαν αναπληρώτρια μόνο ο Θεός το ξέρει!

Ως τότε όμως, Καλό Καλοκαίρι και χαρούμενες διακοπές στις συναδέλφους και σε όλα τα παιδιά!!!

Άνοιξη γαρ και μήνας Απρίλιος..Ο αγαπημένος μου μήνας στην αγαπημένη μου εποχή! Πάντα είμαι σε τρελά κέφια τέτοιες μέρες!
Στο νηπιαγωγείο δουλεύουμε “τα έντομα” και εδώ και 2 εβδομάδες μαθαίνουμε πολλά καινούρια πράγματα, παίζουμε, φτιάχνουμε χειροτεχνίες και παρατηρούμε από κοντά τα έντομα που ζουν στην αυλή μας. Τα παιδιά είναι ενθουσιασμένα!

Γνωρίζουμε καλύτερα τα έντομα μέσα από βιβλία γνώσεων και εποπτικό υλικό. Μαθαίνουμε πολλά πράγματα σχετικά με αυτά. Τί είναι, ποιά είναι η ανατομική τους κατασκευή, πως ονομάζεται το καθένα, πού ζουν, τί τρώνε, πόσο ωφέλιμα ή βλαβερά είναι κ.α)

Ειδικότερα για τις μέλισσες :
Είδαμε στο dvd εικόνες από τη ζωή των μελισσών, από την (εκπληκτική) σειρά “Ο μαγικός κόσμος των ζώων” της Disney. Παίξαμε το παραδοσιακό παιχνίδι περνά περνά η μέλισσα και τραγουδήσαμε το “Ζουμ, ζουμ, ζουμ, μέλισσα πετά” και τις “Εννέα μελισσούλες”. Κάναμε ασκησούλες και χειροτεχνίες. Το “ζουζούνισμα” της μέλισσας έγινε μια καλή αφορμή να μάθουμε το γράμμα Ζ,ζ. Επίσης μοιράσαμε ρόλους σε λουλούδια και μελισσούλες για το θεατρικό μας παιχνίδι. Γελάσαμε απίστευτα με το να “τσιμπάμε” τους εχθρούς με το κεντρί μας! Διαβάσαμε δύο παραμύθια από το βιβλίο ” Μαθαίνω για το μέλι” (Εκδόσεις Καστούμης). Ευαισθητοποιηθήκαμε για μια “ζαλισμένη” μελισσούλα που βρέθηκε στα σκαλιά του σχολείου μας και αποφασίσαμε να τη “σώσουμε” από το να την πατήσει κάποιος. Με ένα κλαδάκι, την μεταφέραμε προσεχτικά σε ένα άνθος.

Τους διηγήθηκα με απλά λόγια τη σοφή παραβολή της Μέλισσας και της Μύγας.
«Γνώρισα εκ πείρας ότι σ’ αυτή τη ζωή οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες. Τρίτη δεν υπάρχει -ή στη μια θα είναι ή στην άλλη. Η μία, λοιπόν, κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μυγα. Η μύγα έχει την εξής ιδιότητα: να πηγαίνει πάντα και να κάθεται σε ό,τι βρώμικο υπάρχει. Για παράδειγμα, αν ένα περιβόλι είναι γεμάτο λουλούδια, που ευωδιάζαυν, και σε μια άκρη του περιβολιού κάποιο ζώο εχει κάνει μια ακαθαρσία, τότε μια μύγα, πετώντας μέσα σ’ αυτό το πανέμορφο περιβόλι, θα πετάξει πάνω απο όλα τα άνθη και σε κανένα δεν θα καθίσει. Μόνο όταν δει την ακαθαρσία, τότε αμέσως θα κατέβει και θα καθίσει πάνω σ’ αυτήν και θα αρχίσει να την ανασκαλεύει, αναπαυόμενη στη δυσωδία που προκαλείται από το ανακάτεμα αυτό και δε θα ξεκολλά από εκεί.

Αν τώρα έπιανες μια μύγα, και αυτή μπορούσε να μιλήσει και τη ρωτούσες να σου πει μήπως ξέρει αν πουθενά υπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε εκείνη θα απαντούσε πως δε γνωρίζει καν τί είναι αυτά. Εγω, θα σου πει, ξέρω πως υπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ακαθαρσίες ζώων, μαγειρεία, βρωμιές. Η μία λοιπόν μερίδα των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα. Είναι η κατηγορία των ανθρώπων που έχει μάθει πάντα να σκέφτεται και να ψάχνει να βρει ό,τι κακό υπάρχει, αγνοώντας και μη θέλοντας ποτέ να σταθεί στο καλό. Η άλλη κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μέλισσα. Η ιδιότητα της μέλισσας είναι να βρίσκει και να κάθεται σε ό,τι καλό και γλυκό υπάρχει. Ας πούμε, για παράδειγμα, πως σε μια αίθουσα, που είναι γεμάτη ακαθαρσίες έχει κάποιος τοποθετήσει σε μια γωνιά ένα λουκούμι. Αν φέρουμε εκεί μια μέλισσα, εκείνη θα πετάξει και… δεν θα καθησει πουθενά έως ότου βρει το λουκούμι και μόνον εκεί θα σταθεί.

Αν πιάσεις τώρα τη μέλισσα και τη ρωτήσεις που υπάρχουν σκουπίδια, αυτή θα σου πει ότι δε γνωρίζει, θα σου πει εκεί υπάρχουν γαρδένιες, εκεί τριανταφυλλιές, εκεί θυμάρι, εκεί μέλι, εκεί ζάχαρη, εκεί λουκούμια και γενικά θα είναι γνωστής όλων των καλών και θά έχει παντελή άγνοια όλων των κακών. Αυτή είναι η δεύτερη ομάδα, των ανθρώπων εκείνων που έχουν καλούς λογισμούς και σκέπτονται και βλέπουν τα καλά. Όταν σ’ ένα δρόμο βρεθούν νά περπατούν δύο άνθρωποι, οι οποίοι ανήκουν στις δύο αυτές κατηγορίες, τότε φτάνοντας στο σημείο εκείνο όπου ένας τρίτος έκανε την «ανάγκη» του, ο άνθρωπος της πρώτης κατηγορίας, θα πάρει ένα ξύλο και θ’ αρχίσει να σκαλίζει τις ακαθαρσίες. Οταν, όμως περάσει ο άλλος, της δεύτερης κατηγορίας, που μοιάζει με τη μέλισσα, προσπαθεί να βρει τρόπο να τις σκεπάσει με χωμα και με μια πλάκα, για να μην αισθανθούν και οι άλλοι περαστικοί τη δυσωδία αυτή, που προέρχεται απο τις βρωμιές.
Εγώ σε όσους έρχονται και μου κατηγορούν τους άλλους -και με δυσκολεύουν- τους λέω αυτό το παράδειγμα και τους υποδεικνύω να διαλέξουν σε ποια κατηγορία θέλουν να βρίσκονται και αναλόγως να ψάξουν να βρουν και τους ανάλογους ανθρώπους της κατηγορίας τους». Γέροντας Παϊσιος

Για τα μυρμήγκια :
Βλέποντας το dvd για τα μυρμήγκια και διαβάζοντας γι`αυτά από την παιδική εγκυκλοπαίδεια εντοπίσαμε τις ομοιότητες τους με τις μέλισσες ως προς την οργάνωση της φωλιάς, την εργατικότητα και την μεθοδικότητα. Τα παιδιά συμπέραναν οτι οπωσδήποτε οι μέλισσες και τα μυρμήγκια μπορούν να γίνουν πολύ καλοί φίλοι γιατί..ταιριάζουν σε πολλά!!! Διαβάσαμε και δραματοποιήσαμε τους μύθους του Αισώπου “Ο Τζίτζικας και ο Μέρμηγκας” και ” Το μυρμήγκι και το περιστέρι”. Μάθαμε έναν μύθο που λέει πως το μυρμήγκι ήταν κάποτε άνθρωπος πολύ άπληστος, που ο Δίας τον μεταμόρφωσε σε μυρμήγκι για να τον τιμωρήσει, μα αυτός ακόμα να βάλει μυαλό.. Χορέψαμε το τραγούδι ” Που πας αφέντη μέρμηγκα”. Ανακαλύψαμε πολλές μυρμηγκοφωλιές στην αυλή μας και παρατηρήσαμε τα μυρμήγκια.

Κάποιες από τις εργασιούλες μας σε φάση προσχεδίου…

“Καλύτερα κυρία να είμαστε σαν τις μέλισσες και τα μυρμήγκια αντί να είμαστε σαν τις μύγες και τους τζίτζικες” είπε σοφά η Μιχαέλα και χαμογέλασα ως τ`αφτιά!

Ζήταγα η δασκάλα επί μια εβδομάδα 2 βρασμένα αβγά… ξαναζήταγα… ζήτημα να μου έφεραν τα 5 παιδιά στα 22. Έβρασα τότε μόνη μου καμιά 15αριά και τους τα πήγα. Όχι τίποτ`άλλο αλλά  έρχονταν τόσες μέρες παραπονεμένα πως η μάνα δεν τα πιστεύει και δεν τους δίνει.
Και περάσαμε σούπερ!!! Τα φτιάξαμε σύμφωνα με τη νεοανακαλυφθείσα μέθοδο (βιντεάκι του πρόσφατου ποστ). Και ήταν πραγματικά εύκολο ώστε τα καταφέραμε ..σχεδόν όλοι. Γιατί ο μικρός τύραννος όχι απλά αγνόησε όλες τις οδηγίες, αλλά ξεφλούδισε και έφαγε το πρώτο αβγό κι ύστερα ξεφλούδισε και ΟΛΟ το δεύτερο αρχίζοντας να κολλά τις χαρτοπετσέτες κατευθείαν στο ασπράδι Κρίμα που δεν έχω σχετική φωτογραφία!!
Αύριο μετά τη μικρή μας γιορτούλα, τα παιδιά θα πάρουν τα καλαθάκια τους με το πασχαλινό αβγό και σοκολατίτσες. Θα τα γεμίσουμε οι δασκάλες πρωί-πρωί για να`ναι έτοιμα πριν φτάσουν τα πιτσιρίκια!

Και του χρόνου με υγεία!!!!!!

Διάβασα στα παιδιά μου την προηγούμενη εβδομάδα, το βιβλίο της Γεωργίας Λάττα “Μή μαλώνετε, με πληγώνετε” από την ιδιαίτερα αξιόλογη σειρά “Συναισθηματικής – Κοινωνικής – Διαπολιτισμικής αγωγής”. Πραγματεύεται το θέμα-ταμπού που αφορά τους ενδοοικογενειακούς καυγάδες.

Τα παιδιά το παρακολούθησαν με εξαιρετικό ενδιαφέρον. Υπήρχαν στιγμές που δεν ακουγόταν ούτε ανάσα στην τάξη…Πραγματικά ένιωσα οτι μιλούσε στην ψυχή τους. Σαν να ταυτίστηκαν με τον ήρωα της ιστορίας.

Μετά την  ανάγνωση προχωρήσαμε στη συζήτηση, τις παρατηρήσεις,τις ερωτήσεις πάνω στο κείμενο και τις δικές μας απόψεις. Κάποια ξεκίνησαν να πουν τις εμπειρίες τους, αλλά τα άκουγα χωρίς να σχολιάζω.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, την απάντηση που έδωσε η Μιχαέλα σε ερώτημα που υπήρχε στο τέλος του βιβλίου..

Ερώτημα: – “Πιστεύετε οτι υπάρχουν κι άλλα παιδιά που έχουν αυτό το πρόβλημα?”

Μιχαέλα: – “Όλα!”

Διαισθανόμενη το βαθμό που τα άγγιξε αυτό το θέμα και προσπαθώντας να ξεπεράσω και τη δική μου αμηχανία, εστίασα στο μήνυμα που επιδίωκε η συγγραφέας να περάσει στα παιδιά. Στο οτι τα παιδιά δεν πρέπει να κρατούν μέσα τους το θυμό τους, να κλείνονται στο δωμάτιό τους ή να φεύγουν μακριά από το σπίτι για να γλιτώσουν από τους καυγάδες των γονιών τους. Αν τους συμβαίνει κάτι παρόμοιο, πρέπει να πλησιάσουν τη μαμά και το μπαμπά και να τους πουν αυτή τη φράση “μη μαλώνετε, με πληγώνετε”. Αν όλα πάνε καλά, όπως με το αγοράκι της ιστορίας, οι γονείς θα συνειδητοποιήσουν οτι με το φέρσιμό τους στεναχωρούν ο,τι πολυτιμότερο έχουν… το παιδί τους. Θα σκύψουν στοργικά και θα το αγκαλιάσουν διαβεβαιώνοντάς το πως το αγαπούν και πως θα προσπαθήσουν να μην μαλώνουν.(ή έστω θα διακόψουν τον καυγά)

Σήμερα το πρωί, ένα από τα κοριτσάκια μου με καλημέρισε γελαστό όπως πάντα και ύστερα μου είπε βιαστικά..

“Χτες κυρία μάλωναν πάλι η μαμά και ο μπαμπάς μου και εγώ θυμήθηκα αυτό που είχαμε διαβάσει”

“Και τί έκανες Ιωάννα μου?”

“Πήγα κοντά τους και τους είπα να μη μαλώνουν γιατί με πληγώνουν και να σταματήσουν επιτέλους!”

“Μπράβο σου!”

“Μετά όμως ο μπαμπάς πέταξε κάτω το τηλέφωνό μας και το έσπασε και μετά με χτύπησε εδώ (δείχνοντάς μου τον ώμο της) και μου είπε να εξαφανιστώ.”

………

Τί τα θέλω κι εγώ…Μόνο για να έχω τύψεις τώρα οτι χτύπησε αυτός το παιδί επειδή εγώ η δασκάλα είχα τη φαεινή ιδέα να διαβάσω αυτό το βιβλίο.. Να γιατί είπαμε πως ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να κάνει τίποτα αν οι γονείς είναι τόσο ασυνείδητοι. ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

Κάποτε μια πολύ γλυκιά γυναίκα, νηπιαγωγός στο τμήμα που έκανα πρακτική, μου είχε πει : “Ξέρεις γιατί είναι ευλογία να δουλεύεις με παιδιά?…Γιατί ο,τι και να σε βασανίζει, όσο χάλια και να είσαι, θα μπεις στη διαδικασία να το παλέψεις για να δείξεις χαρούμενη για χάρη τους. Ύστερα εκείνα, με τα αστεία τους, τις φατσούλες τους και την αγάπη που θα σου δείχνουν, θα σε κάνουν να ξεχαστείς. Κι αν ακόμα πονάς, παρ`τα μια αγκαλιά και θα δεις τι δύναμη θα νιώσεις!”

Πείτε μου, υπάρχει αυτό σε καμιά άλλη  δουλειά??

Νά κάποιες από τις πιο ξεχωριστές κουβεντούλες τους :

(λίγο πριν τα Χριστούγεννα, είμαστε στην αυλή για διάλειμμα και δυο κοριτσάκια τρέχουν ενθουσιασμένα κοντά μου)

- “Κυρία θα σου πούμε κάτι και σίγουρα θα χαρείς πολύ και θα πεις ΤΙ ΩΡΑΙΑ!!!”

(μαλώνουν για λίγο για το ποια θα το πει και μετά….)

- “Μόλις τώρα πέρασε ο Άη Βασίλης έξω από το σχολείο!!!”

- “Αλήθεια? Τον είδατε δηλαδή?”

- “Όοοοοχι! Ακούσαμε τα κουδουνάκια από τους τάρανδους που είναι στο έλκηθρο!”

“Κυρία είσαστε τόσο μα τόσο καλή!!  Μπορείτε να με γεννήσετε? Να είσαστε η μαμά μου?”

- “Κυρία θα ξαναέρθετε άλλη μια φορά το μεσημέρι στο σχολείο? Και να έρθει η κυρία Ε… το πρωί?”

- “Μα εχτές που ήρθα μεσημέρι στο νηπιαγωγείο, δεν κοιμήθηκε κανείς, ενώ με την κυρία Ε…. από ο,τι μαθαίνω κοιμάστε πάντα. Φαίνεται πως το μεσημέρι ακούτε πιο πολύ την κυρία Ε…..”

- “Όχι κυρία!! δεν κοιμηθήκαμε γιατί θέλαμε να σε κοιτάμε. Γιατί είσαι όμορφη κυρία!!!”

- “Σ`αγαπάω σαν μαμά μου!”

- “Δεν θα είσαι η κυρία Άντρια. Θα είσαι η κυρία Καλή.”

- “Κυρία, όταν είμαι στο σπίτι μου ξέρεις τί σκέφτομαι? Σχολείο και κυρία Άντρια!”

(ένα από τα πιο ώριμα παιδιά με ιδιαίτερα αναπτυγμένη κρίση)

- “Κυρία, εγώ είμαι Αραβή αλλά θέλω να κάνω τον σταυρό μου. Θα τον κάνω κρυφά και μην το πεις στη μαμά. Το υπόσχεσαι?”

- “Δεν είσαι ευτυχισμένη Α…. που είσαι Μωαμεθανή”?

- “Όχι κυρία! Η μαμά δεν θέλει να έχουμε δέντρο και ούτε ήρθε ο Άη Βασίλης. Και δεν μ`αφήνει να δοκιμάσω το παριζάκι Gummy Bear γιατί δεν τρώμε καθόλου κρέας.”

(ενώ τους τραγουδούσα) – “Κυρία έχεις την πιο γλυκειά φωνή!”

Έχουμε καθίσει στις θέσεις μας για να κάνουμε την εργασία μας. Ανακοινώνω στα παιδιά οτι σήμερα θα λύσουμε το πρώτο μας σταυρόλεξο. Σηκώνω τα μάτια από το χαρτί που κρατώ και τα βλέπω να κάνουν το ένα μετά το άλλο, το σταυρό τους! Άλλο να σας το λέω κι άλλο να το βλέπετε Σου λέει σταυρόλεξο είναι, ας δείξουμε λίγη ευλάβεια..

(στην αυλή, εν ώρα διαλείμματος, έρχεται κοριτσάκι κλαίγοντας)

- “Τί έχεις? Έγινε κάτι με τα κορίτσια?”

- “Ναιαιαιαι Δεν αφήνουν να παίξω μαζί τους..Αυτές παίζουν Νετομόντελ και δεν με αφήνουν να μπω επειδή είμαι άσχημη!”

(προσπαθώντας να συγκρατήσω τα γέλια την παίρνω από το χέρι και πάω να τους μιλήσω)…

- “Κοριτσάκια μου παρ`τε και την Ε… στο παιχνίδι σας είναι πολύ όμορφη, κρίμα είναι να στεναχωριέται”

- “Εντάξει κυρία αλλά τότε εσύ να κάνεις αυτή που λέει ποια να φύγει”. (Την Καγιά)

(Τρέχουν και μου φέρνουν φυλλαράκια από το δέντρο)

- “Αυτές θα είναι οι φωτογραφίες μας. Θα κάνουμε πασαρέλα και όποια σ`αρέσει θα της δίνεις μια φωτογραφία!”

- “(!)”

Και για το τέλος, ατάκα φρέσκια, χθεσινή…

(αμέσως μετά την πρωινή προσευχούλα)

- “Σήμερα παιδιά είναι μια διαφορετική Πέμπτη. Τη λέμε Τσικνοπέμπτη και είναι γιορτή”

- “Αλήθεια το λες κυρία? Θα μπορούμε να φάμε πολλές τσίχλες???”

- “Όχι Γ…. μου, δεν είπα Τσιχλοπέμπτη…Τσικνοπέμπτη είπα πως είναι”!

- “Α….:-(“

Τα συναισθήματα είναι το πιο ευαίσθητο και σπουδαίο κεφάλαιο για τη ζωή μας. Ξεκινά να μας απασχολεί από την πρώτη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και διαρκεί για πάντα. Ο τρόπος που τα διαχειριζόμαστε, αναγνωρίζουμε, αποδεχόμαστε, καθορίζει τη στάση και τη συμπεριφορά μας απέναντι σε καταστάσεις και άλλους ανθρώπους μα προπάντων επιδρά στην αυτοαντίληψη και αποδοχή της προσωπικότητάς μας.  Ως ενήλικες τα γνωρίζουμε αυτά σε γενικές γραμμές και έχουμε βιώσει τις συνέπειες των συναισθημάτων μας. Το αν έχουμε καταφέρει να τα αναγνωρίζουμε σωστά και να τα ελέγχουμε όμως είναι ένα άλλο θέμα..  Όπως επίσης και η ικανότητά μας να είμαστε ευαίσθητοι στα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων (ενσυναίσθηση) και να νοιαζόμαστε γι`αυτά.  Ο όρος που περιγράφει καλύτερα αυτές τις ικανότητες είναι ο όρος “συναισθηματική νοημοσύνη”.  Έτσι μπορεί να είμαστε συναισθηματικά νοήμονες ή ακόμα και πτωχά εγωιστικά όντα, ανάλογα με το πόσο αναπτύξαμε τη συναισθηματική νοημόσυνη μας.

Τα νήπια βρίσκονται νοητικά στη φάση του εγωκεντρισμού. Δεν είναι εύκολο για εκείνα να μπουν στη διαδικασία του “μοιράσματος”, να γίνουν μέλη μιας τάξης, να περιμένουν τη σειρά τους για να μιλήσουν ή να παίξουν με κάποιο παιχνίδι που τους κέντρισε το ενδιαφέρον.  Δεν αδιαφορούν για τους άλλους απλά δεν μπορούν ακόμα να βάλουν τον εαυτό τους στη θέση ενός άλλου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τους καυγάδες και τα συναισθήματα ματαίωσης που τους προκαλούν. Συχνά έχουν συναισθήματα τα οποία δεν γνωρίζουν τον  τρόπο να εκφράσουν ή να περιορίσουν.

Η συναισθηματική αγωγή δεν αφορά μόνο το νηπιαγωγείο αλλά και την οικογένεια. Προϋποθέτει ειλικρινείς και καλοπροαίρετες συζητήσεις για την επίλυση των προβλημάτων, την δημιουργία κλίματος ασφάλειας και εμπιστοσύνης και την ανευ όρων αγάπη και αποδοχή από μέρους των γονιών προς το παιδί. Φυσικά η σωματική τιμωρία αποκλείεται.

Όταν η συναισθηματική αγωγή είναι κανόνας τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο, τα παιδιά ωριμάζουν συναισθηματικά και αναπτύσσουν παράλληλα την κριτική τους σκέψη και τη νοημοσύνη τους. Η συνεργασία είναι το κλειδί. Όχι άλλα να κάνουμε στο σχολείο και άλλα να ζουν τα παιδιά στο σπίτι…..

Στη δική μας τάξη λοιπόν, εντάξαμε από νωρίς τα “Συναισθήματα” στο καθημερινό μας πρόγραμμα.  Έτσι κάθε πρωί, εκτός από τις ρουτίνες του παρουσιολόγιου, του ημερολογίου και του καιρού, ρυθμίζουμε και το “Ρολόι των συναισθημάτων” μας. Κάθε παιδάκι με τη σειρά τοποθετεί το δείκτη του ρολογιού στην εικόνα που αντιπροσωπεύει το συναίσθημα που νιώθει. Στη συνέχεια αναφέρει τους λόγους για τους οποίους το επέλεξε. Με ενθουσίασε η ανταπόκριση των παιδιών και η εξέλιξη τους αυτούς τους δυο μήνες που το δουλεύουμε. Αυτό που πραγματικά με συγκλόνισε ήταν η τάση των πιο επιθετικών παιδιών να τοποθετούν κάθε μέρα το δείκτη στο “Φόβο” και ο χειμαρρώδης κατάλογος που ακολουθούσε όταν τα ρωτούσα “Τί σε φοβίζει?”..

Τα παιδιά έπαιζαν με το ρολόι και στην ώρα του ελεύθερου παιχνιδιού ρωτώντας το ένα το άλλο “Πώς νιώθεις τώρα?” και αντέγραφαν κάποιες λέξεις από αυτό στις ζωγραφιές τους. Έτσι όταν τα ρώτησαν αν θα ήθελαν να φτιάξουμε ένα τέτοιο ρολόι για το  καθένα ξεχωριστά, ενθουσιάστηκαν.

Τις επόμενες ημέρες συνεχίσαμε με σχετικές δραστηριότητες.  Ταξινομήσαμε φωτογραφίες ανθρώπων με βάση το συναίσθημα που υποδήλωνε η έκφρασή τους και φτιάξαμε το ταμπλό των όμορφων και άσχημων συναισθημάτων. Διασκεδάσαμε με θεατρικό παιχνίδι λέγοντας το όνομά μας με τρόπο χαρούμενο, λυπημένο, ντροπαλό, φοβισμένο κ.α Μάθαμε τις 3 μαγικές λέξεις που μας βοηθούν να αισθανόμαστε όμορφα : Ευχαριστώ, Συγνώμη, Σ`αγαπώ.  Τα αποτελέσματα είναι εμφανή. Χαμογελάμε περισσότερο, λέμε συχνά ο ένας στον άλλο τις μαγικές λέξεις, βοηθάμε εθελοντικά τους φίλους μας στο μάζεμα της τάξης έστω κι αν δεν παίξαμε με τα συγκεκριμένα παιχνίδια, εμπλουτίσαμε το λεξιλόγιό μας με ρήματα που δηλώνουν συναισθήματα. Οι δραστηριότητες θα συνεχίζονται ως το τέλος της χρονιάς.

Με βοήθησε πάρα πολύ ένα καταπληκτικό βιβλίο, σκέτος θησαυρός.“Ο κήπος των συναισθημάτων” της Νίκης Κάντζου.Περιέχει πλήθος δραστηριοτήτων για την συναισθηματική αγωγή στο νηπιαγωγείο με τη μορφή θεματικών προσεγγίσεων.Σχετικά με τη συναισθηματική νοημοσύνη θεωρώ πάρα πολύ καλό βιβλίο το “Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών” του Gottman. Κατά τη γνώμη μου κάθε γονιός θα πρέπει να το διαβάσει. Το διάβασα πριν αρκετά χρονιά και με επηρέασε όσο ελάχιστα βιβλία.

Και μιας και τα παιδιά μας έχουν ξετρελαθεί με τον gummy bear, ας τον εκμεταλλευθούμε κι εμείς!!! Το πρότυπο του “καλού παιδιού” βρίσκεται πλέον σε περίοπτη θέση στην τάξη μας. χιχιχι!

Αγαπώ πολύ τα παρουσιολόγια-σπιτάκια γιατί αισθάνομαι πως δίνουν στα παιδιά την αίσθηση οτι το σχολείο είναι το δεύτερο σπίτι τους και όλη η τάξη μας, μια μεγάλη οικογένεια.

Κι έτσι από τα παραθυράκια ξεπροβάλλουν οι …Άρμπα, Ραουέν, Λαχά, Ολίβια, Μαρτίν, Γκαμπριέλα, Αλάα, Γκεράλντο, Τάρεκ, Πάολο,Εβισέντ… και τα άλλα παιδάκια με τα πιο κοινά ονόματα. Έχω παιδάκια από Τυνησία, Αβγανιστάν, Αλβανία, Μολδαβία και πολλές ακόμα χώρες.  Μάζευα τη σειρά “Κούκλες του Κόσμου” της Deagostini για να τις δείξω στα παιδιά και τελικά τις έχω ολοζώντανες μπροστά μου!!!

Καλά που έφερα μαζί μου τα παπιεροσύνεργα! Μπόλικες εφημερίδες, μπλέντερ, και κόλλα. Από προχθές ο απόγευμα που ήρθαν οι ανηψούλες μας, Ελένη και Ειρήνη, το μπαλκονάκι μετατράπηκε σε εργαστήρι. Ανακυκλώσιμα υλικά,  χρώματα και παιδικά χεράκια στήσαν χορό! Η καλύτερή μου!!…

Το φωτο-στόρυ τα λέει όλα :

Φάγαμε και λουκουμάδες αλλά ..οι καλλιτέχνες χρειάζονταν μπόλικη ενέργεια και δεν προλάβαμε να τους φωτογραφίσουμε πριν..εξαφανιστούν! χιχί!

“Θα φτιάξουμε κι άλλα ; ” ρώτησαν τα κορίτσια αποχαιρετώντας μας, όταν πια είχε νυχτώσει για τα καλά.

“Μα φυσικά! Το ρωτάτε;”

Όπως καταλαβαίνετε..ακολουθεί σύντομα και η συνέχεια!

Μάιος πια..και οι προετοιμασίες για την καλοκαιρινή γιορτή στα σχολεία φουντώνουν..

Αυτό το τραγούδι αποχαιρετισμού των μικρών μας περσινών πτυχιούχων, με γεμίζει με συγκίνηση,πολλή αγάπη και νοσταλγία…
Σας έχω πάντα στην καρδιά μου.. Έναν – έναν ξεχωριστά!!!

“ΠΑΛΙΟ ΚΙ ΩΡΑΙΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ”

Παλιό κι ωραίο παρελθόν
που ζήσαμε μαζί,
θα`ναι γραμμένο πάντοτε,
βαθιά μες στη ψυχή.

Κι αν όλα χάσεις στη ζωή
και πλούτη κι αγαθά,
σου μένουν φίλοι αληθινοί
πιστοί παντοτινά.

Τα χέρια δώστε σταυρωτά
ετούτη τη στιγμή,
και τη φιλία αυτή παιδιά,
σφραγίστε στην ψυχή.

Όχι δεν χωριζόμαστε
για πάντοτε παιδιά,
μα θα ξαναβλεπόμαστε
αδέλφια μου συχνά.

Μου λείπετε ζιζανιάκια μου!
αχχ!!