Η αναστάσιμη ακολουθία στην καθολική εκκλησία της Κέρκυρας, το Μ.Σάββατο στις 9.00μ.μ.  Έχει μια ιδιαίτερη μυσταγωγία.. Δείτε την τελετή με τη Νέα Φωτιά και λίγο από το εσωτερικό της εκκλησίας.

Αυτό το “Δόξα, δόξα ψάλτε στον Κύριο” το σιγομουρμουρίζω ακόμα. Όμορφη εμπειρία!

Φτάνοντας στο λιμάνι της Κέρκυρας! Ω Ψυχή μου!!!!! Τί χαρά!
(Παιδική φωνούλα λέει κι ένα “γεια” στο κλείσιμο)

Με την ίδια λογική θα ερχόταν αργότερα κι ο πρίγκιπάς  της, αλλά αυτή τη Χιονάτη προτιμώ να την χαρίσω στους νάνους της, και να μην τους την πάρει ποτέ κανείς Πάντως η Χιονάτη είναι η αγαπημένη μου πριγκίπισσα! Καθότι μελαχρινή και με πιο χαμηλό προφίλ (λιγότερο ψωνάρα) από τις άλλες. Μόνο τόσο αφελής να μην ήταν και θα ήταν ασυναγώνιστη.

Άσχετο βέβαια, αλλά πριν από λίγες ημέρες έμαθα οτι σήμερα 12/10 είναι η επίσημη γιορτή μου. Από μικρή, μου είχαν πει πως γιόρταζα 30 Νοεμβρίου, του Αγίου Ανδρέα και έτσι το ήξερα μέχρι φέτος, ώσπου ξαφνικά ανακάλυψα τη γιορτή του Αγίου Ανδρόμαχου.  Ανδρόμαχος και Ανδρομάχη γιορτάζουμε σήμερα δηλαδή.. Σπάσιμο μετά από τόσα χρόνια να αλλάζω ημερομηνία γιορτής..! Και δεν είμαι και σίγουρη ποια να κρατήσω τελικά  Την επίσημη ή την ανεπίσημη αλλά πιο γνωστή και συνηθισμένη σε όλους να μου εύχονται?

Όπως και να`χει…βρήκαμε μια ωραιότατη ευκαιρία να σπάσουμε τη διατροφή που μόλις αρχίσαμε, παραγγέλλοντας κινέζικο και χτυπώντας σοκολατίτσα. χεχε!

Χρόνια μου πολλά !!!

Υπάρχουν κι άλλα ακόμα, αλλά έμειναν ημιτελή..Μάζεψα και αρκετά αποθέματα χαντρών από παλιά κολιέ που λόγω φθοράς ή κακών συνδυασμών είχαν  βγει σε αχρηστία. Θα θελα να φτιάξω και σκουλαρίκια κάποια στιγμή. Για να δούμε πότε θα ξαναβρώ ευκαιρίες παπιερο-δημιουργίας!…

Αυτόν τον καιρό σκέφτομαι πως είναι προτιμότερο όποτε βρίσκω χρόνο, να ετοιμάζω υλικό για το στόλισμα της μελλοντικής τάξης μου, ώστε όταν με το καλό με καλέσουν να μην αγχωθώ πάρα πολύ και με αυτό. Υπολογίζω πως  μάλλον το Χειμώνα θα μπω σε τάξη άρα το θέμα μου πρέπει να`ναι ανάλογο! Ναναι καλά και το αστροπελέκι που μας βοηθά με την άπλετη διάθεση προσφοράς και ιδεών! Καλή της ώρα!

Το θέμα είναι βέβαια το πού θα κληθώ και το για πόσο. Με τα νέα δεδομένα χρειάζονται 24 μήνες αναπλήρωσης για να μονιμοποιηθείς στην πόλη σου. Αν βέβαια είσαι νηπιαγωγός. Με τους δασκάλους τα πράγματα είναι σαφώς πιο ευνοϊκά. Εκείνοι είναι λιγότεροι από το σύνολο των διαθέσιμων θέσεων και ο διορισμός έρχεται εύκολα, ενώ οι νηπιαγωγοί είναι πάρα πολύ περισσότεροι από τις θέσεις που προκηρύσσονται.  Κι όταν σε καλούν, μπορεί να είναι οπουδήποτε στην Ελλάδα και ξενιτεύεσαι για όσο σε χρειάζονται. Πολλές φορές δεν πληρώνεσαι κιόλας και όταν η σχολική χρονιά τελειώσει κανείς δεν σου εγγυάται πως θα έχεις δουλειά και την επόμενη χρονιά και πού θα είναι η επόμενή σου μετανάστευση..

Ξέρω πως είναι κάτι που πρέπει να αντέξω για να υπηρετήσω τη δουλειά που αγαπώ και που θα μου επιτρέψει να γίνω κάποια στιγμή μητέρα και να έχω χρόνο για τα παιδιά και το σπίτι μου. Από την άλλη όμως είμαι πάρα πολύ ερωτευμένη και ευτυχισμένη για να αντέξω να χωριστούμε για τόσο πολύ καιρό!Δεν έχουμε χωριστεί ποτέ τα 10 χρόνια της σχέσης μας. Επίσης δεν την παλεύω καθόλου με τη μοναξιά και έχω και το κόλλημα να μην μπορώ να ταξιδεύω μόνη μου παρά μόνο με το αυτοκίνητο.  Όπως και να έχει είναι νωρίς για να αγχώνομαι, εφόσον δεν γνωρίζω που θα κληθώ και ίσως τελικά να μην είναι μακριά.. Κακό πράγμα η ανασφάλεια!

Πριν αρχίσουν να με τρώνε οι έννοιες, πέρασα 2 εβδομάδες φτιάχνοντας τους εφτά αγαπημένους μου νάνους. Εφτά νάνοι για εφτά διαφορετικές διαθέσεις, όπως υποδηλώνουν και τα ονόματά τους. Είναι όλοι φατσούληδες και τους έχω στολίσει -προσωρινά- στα ράφια της βιβλιοθήκης μου, μέχρι να πάρω την απόφαση να τους φτιάξω τη Χιονάτη τους. Ως τότε φυσικά, η Χιονάτη, είμαι Εγώ χα χα χα!

Νάνοι! Παρουσιαστείτε!

[[Show as slideshow]]

Καλό ΣΚ σε όλους!

Κι εσύ Καλοκαιράκι μας που φεύγεις, κοίτα να μας ξανάρθεις γρήγορα πάλι! Σ`αγαπάμεε!!

Τόσα ζώα, τόσα δέντρα…όλα χάθηκαν…. Ατέλειωτη η θλίψη και η οργή μου…

Σεργιάνιζα που λέτε στο ιντερνετοχωριό και ανακάλυψα τη μανία των papier mache beads που δεν είναι τίποτα άλλο παρά απλές μπαλίτσες χαρτοπολτού. Τις ετοιμάζουμε, τις βάφουμε και τις κάνουμε σκουλαρίκια, κολιέ ή ο,τι άλλο γεννήσει η φαντασία μας! Είναι απλό και γρήγορο και ένας εύκολος τρόπος να φτιάξουμε κομπολόι. Μπορεί να μην έχει τον ήχο, έχει όμως ..τη χάρη και θα ήταν κι ένα ωραίο δωράκι για την παγκόσμια ημέρα γιορτής του πατέρα ή για όποιον αγαπά τα κομπολόγια.

Ο θείος μου είναι αγιογράφος και όταν ήμουν μικρή λάτρευα να τρυπώνω στο εργαστήρι του και να στέκομαι με τις ώρες να περιεργάζομαι τα έργα του και να αγγίζω δειλά τα πινέλα και τα χρώματα πάνω στον πάγκο του. Μια από εκείνες τις φορές έτυχε να ετοιμάζεται να εκθέσει μια σειρά από πορτραίτα fayum και θυμάμαι πόσο έντονη εντύπωση μου προκάλεσαν τα διαπεραστικά βλέμματα που έκαναν αυτά τα πορτραίτα να φαίνονται έτοιμα να μιλήσουν. Ακόμα και σήμερα θαυμάζω αυτή την τέχνη και ας διάβασα για το ιστορικό τους πλαίσιο και το θλιβερό σκοπό που επιτελούσαν.

Μπαλίτσες χαρτοπολτού λοιπόν, με ντεκουπάζ πορτραίτων fayum, λίγη κλωστή και μερικές “τσαχπινιές” για το τελείωμα και έτοιμο το κομπολογάκι μου! Σε δουλειά να βρισκόμαστε που λέμε!

Να τα καλοπερνάτε και

…να βουτάτε στη θαλασσίτσα όσο είναι ακόμα καιρός!!!!

Πρώτα γνωρίζεις την papiera, θαυμάζεις τα έργα της και μετά από λίγο καιρό αρχίζεις να έχεις ..παπιεροσυμπτώματα!!

Παρατηρείς πως πλέον βλέπεις τις εφημερίδες με άλλο μάτι…μαζεύεις -έτσι για να βρίσκονται βρε παιδί μου λες- διάφορα ανακυκλώσιμα υλικά και ψαχουλεύεις ντουλάπια κι αποθήκες να βρεις χαρτοταινίες και σύρματα.. Και μια μέρα, η παπιερονόσος εκδηλώνεται!! Χωρίς να το καταλάβεις, στρώνεσαι και φτιάχνεις το πρώτο σου παπιέ! Το παρακολουθείς να στεγνώνει, το χαϊδολογείς για να γίνει καλό παπιεδάκι και μέχρι να το βάψεις έχεις κιόλας δεθεί. Το χαζεύεις έτοιμο και στολισμένο και το καμαρώνεις!
Είναι η πιο ιδιάζουσα σχέση, στην ως τώρα ζωή σου. Και αυτο το παπιέ είναι το πιο σπουδαίο του κόσμου επειδή είναι το δικό σου! Και φυσικά επειδή είναι ..το πρώτο σου.

Μόνο που σαν παπιεδάκι κι αυτό,  ζητά σε λίγο καιρό ένα (χμ..)αδερφάκι κι έτσι στρώνεσαι ξανά έχοντας πια μάθει πως είναι να παπιενοσείς!

Έτσι λοιπόν, η φίλη μας Μαριλία δεν πρόσεξε τις παρέες της με παπιε-φορείς του διαδικτύου, τη δασκάλα papiera και του λόγου μου, και έκανε τα δικά της παπιεδάκια! Το πρώτο βαφτίστηκε Φρόσω, από την νονά papiera.

Το δεύτερο είχα τη χαρά να το βαφτίσω εγώ και μιας και βγήκε φιλόμουσο, ονομάστηκε Μέλπω εκ της μούσας Μελπομένης παρακαλώ!

Δείτε τα στο blog της!

Να μας ζήσουν!!!

Quiz : Τί κοινό έχουν τα πατατάκια και τα παπιέ?

Κανείς δεν μπορεί να δοκιμάσει μόνο ένα!

Σας φιλώ!

Μου έφεραν οι ανηψιές ρολά κουζίνας, έβαλα κι εγώ τις οδοντογλυφίδες και το ρύζι και φτιάξαμε “τον ήχο της βροχής”.  Καθεμία το δικό της! Κατασκευή πολύ απλή που μπορεί να ενθουσιάσει παιδιά, ονειροπόλους και λάτρεις της βροχής!!

Η διαδικασία πανεύκολη.

Πρώτα πρώτα συγκεντρώνουμε τα υλικά μας.  Ύστερα ανόιγουμε τρυπούλες στο ρολό και περνάμε τις οδοντογλυφίδες.

Με το ψαλίδι μας (εμείς οι μεγάλοι) κόβουμε τις άκρες από τις οδοντογλυφίδες που προεξέχουν. “Ντύνουμε” μετά το ρολό με χαρτοταινία. Έτσι απ`έξω είναι λείο, ενώ μέσα οι οδοντογλυφίδες διασταυρώνονται.

Με λίγη εφημερίδα και χαρτοταινία κλείνουμε το ένα άνοιγμα του ρολού. Τώρα είμαστε έτοιμοι να ρίξουμε το ρυζάκι.

Κλείνουμε και το άλλο άνοιγμα του ρολού και η κατασκευή ολοκληρώνεται. Επειδή όμως θέλουμε και να την κάνουμε όσο πιο όμορφη γίνεται, πιάνουμε τα παπιερικά μας!!! Με λωρίδες εφημερίδας βουτηγμένες σε κόλλα κάνουμε 2 τουλάχιστον στρώσεις στο ρολό.

Αφήνουμε να στεγνώσει στον ήλιο και στη συνέχεια αναλαμβάνουν τα χρώματα και …η φαντασία μας!!

Τα κορίτσια με εξέπληξαν με την υπομονή και το ταλέντο τους! Γι`αυτό, όσο εκείνες δούλευαν τους ετοίμασα ένα “λιχουδοβαζάκι” με μπόλικες ζαχαρωτές λιχουδίτσες.

Και για να μην μείνω με το παράπονο ως παιδάκι κι εγώ ( που λέει και ο φίλος microsurfer) σήμερα το μεσημεράκι, έβαψα και το δικό μου ρολό!!!

Το θέμα : Συννεφάκια και σταγόνες βροχής, σε φθινοπωρινό τοπίο.

Και ο ήχος του … ένα όνειρο!! Αξίζει να το δοκιμάσετε!!!

Καλά που έφερα μαζί μου τα παπιεροσύνεργα! Μπόλικες εφημερίδες, μπλέντερ, και κόλλα. Από προχθές ο απόγευμα που ήρθαν οι ανηψούλες μας, Ελένη και Ειρήνη, το μπαλκονάκι μετατράπηκε σε εργαστήρι. Ανακυκλώσιμα υλικά,  χρώματα και παιδικά χεράκια στήσαν χορό! Η καλύτερή μου!!…

Το φωτο-στόρυ τα λέει όλα :

Φάγαμε και λουκουμάδες αλλά ..οι καλλιτέχνες χρειάζονταν μπόλικη ενέργεια και δεν προλάβαμε να τους φωτογραφίσουμε πριν..εξαφανιστούν! χιχί!

“Θα φτιάξουμε κι άλλα ; ” ρώτησαν τα κορίτσια αποχαιρετώντας μας, όταν πια είχε νυχτώσει για τα καλά.

“Μα φυσικά! Το ρωτάτε;”

Όπως καταλαβαίνετε..ακολουθεί σύντομα και η συνέχεια!

Τρελαίνομαι για παιδικές ταινίες! Πραγματικά γελάς με την καρδιά σου! Αστείοι ήρωες, απίθανες καταστάσεις, σενάριο τις περισσότερες φορές καλοστημένο γιατί σίγουρα οι μικροί θεατές απαιτούν το καλύτερο, δεν τους “εκβιάζεις” το γέλιο και δεν τους ξεγελάς με σαχλές ατάκες. Τα Ιce Age είναι από τις πιο πετυχημένες παιδικές ταινίες και για μένα πάντα την παράσταση κλέβει ο Scrat! Ο προϊστορικός σκίουρος που θα έκανε τα πάντα για το βελανίδι των ονείρων του. Μπροστά στην κατάκτηση του  εκπληκτικού, γιγαντιαίου βελανιδιού κανένα εμπόδιο δεν τον τρομάζει και τίποτα δεν του αποσπά την προσοχή! Εκτός βέβαια..από τον Έρωτα στα μάτια μιας τσαχπίνας σκιουρίνας που τον βάζει για πρώτη φορά σε δοκιμασία.

“Ή το βελανίδι ή εγώ” θα του πει κι εκείνος θα βρεθεί στο πιο τρομερό δίλημμα της μέχρι τώρα πορείας του!

Αγόρασα τον καθρέπτη από το ΙΚΕΑ, σε κόκκινο χρώμα. Ύστερα τον έβαψα στο χρώμα του πάγου με ακρυλικά χρώματα και στη συνέχεια Scrat και βελανίδι τοποθετήθηκαν στις δυο πλάγια αντικρινές γωνιές. Το βελανίδι, σε περίοπτη θέση να μεσουρανεί και ο Scrat σε αέναη προσπάθεια προσέγγισης να σκαρφαλώνει όλο αδημονία και βλέμμα γεμάτο δέος

Ηθικόν δίδαγμα : ” Αν τα όνειρά σου, σου μοιάζουν εξωπραγματικά και άπιαστα σαν το βελανίδι, συνέχισε να σκαρφαλώνεις και μια μέρα θα τα φτάσεις! Με θέληση και πίστη,όλα γίνονται! “