Archive for the ‘Δημιουργίες από χαρτοπολτό’ Category

Τικ τακ.. τικ τακ.. τικ τακ..
Το ακούτε κι εσείς ; Ποιό ; Αυτό το…βιολογικό ρολόι…!
Γιατί υπάρχει ΚΑΙ αυτό το ρολόι.
Ποιος όμως τα πάει καλά με όλα αυτά τα ρολόγια τελικά ; Αναρωτιέμαι…
Το δικό μου ρολόι χτύπησε ενώ κρατούσα εκείνο το άδειο μπουκάλι από χυμό και ετοιμαζόμουν να το πετάξω ώσπου μεταμορφώθηκε σε εγκυμονούσα χωρίς καν να το καταλάβω! Ιδού λοιπόν η MAMMA MIA μου!!

Εγκυμονεί εκείνη για την ώρα, γιατί εγώ το σταμάτησα μουρμουρίζοντας το
“Έεεελα είναι νωρίς ακόμα..”..που όλα τα ρολόγια έχουν μάθει να ακούν.
Υπάκουσε..!Για να δούμε για πόσο!!
Αφιερωμένη με αγάπη σε όλες τις εγκυμονούσες και όσες σκοπεύουν και ανυπομονούν να φουσκώσουν σύντομα οι κοιλίτσες τους!!!

Ποιο κοριτσάκι την γνώρισε και δεν την λάτρεψε? Ποιο δεν καρδιοχτυπούσε από χαρά κι ανυπομονησία με το που έπεφτε το σήμα της ΕΡΤ και ακουγόταν το τραγούδι της Κάντυ? Κοριτσάκια που γίναμε γυναίκες κι ακόμα την θυμόμαστε με νοσταλγία.

Για μένα όσο διαρκούσε το κάθε επεισόδιο ο χρόνος σταματούσε. Στην καρδιά όλων όσων την παρακολουθούσαμε, η Κάντυ δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη. Καμιά μας δεν γλίτωσε την ταύτιση και αν το ψάξουμε λιγάκι θα διαπιστώσουμε το πόσο μας έχει επηρεάσει. Στη συμπεριφορά, στη σκέψη ή ακόμα και στο ανδρικό πρότυπο που έχουμε διαμορφώσει. Μάλιστα συζητώντας για την Κάντυ, μου έκανε εντύπωση το γεγονός της επιλεκτικής μνήμης. Καθένας θυμάται συγκεκριμένα στοιχεία από τη σειρά ενώ ηθελημένα ξέχασε κάποια άλλα. Προσωπικά δεν θυμόμουν πως ο υπέροχος πρίγκιπάς της, ο Άντονι είχε πεθάνει..Ούτε πως η Κάντυ ερωτεύτηκε ξανά. Αυτή η γκάιντα ακόμα ηχεί στα αυτιά μου. Κι όμως οι πιο πολλοί θυμούνται τον Τέρρυ ως σύντροφο της γλυκειάς Κάντυ. Τα συναισθήματα σε αυτή τη σειρά ήταν τόσο έντονα και ποικίλα που καταγράφηκαν μέσα μας. Μάλλον μας παρουσίασε καταστάσεις και μέσα από αυτές πρωτογνωρίσαμε ένα σωρό από συναισθήματα. Διδαχτήκαμε τη αληθινή φιλία (και έτσι ακόμα την ψάχνουμε), την προσφορά, την καλοσύνη (μα και την ύπαρξη της κακίας) και νιώσαμε τα πρώτα ερωτικά μας φτερουγίσματα..
Ήταν λοιπόν η σειρά της να αναδυθεί μέσα από το χαρτοπολτό. Να τιμηθεί σαν σύμβολο αγνό μιας παιδικής ηλικίας αλλά και μιας εποχής ολόκληρης,φωτεινής και παρελθούσας..
Ένα από τα πιο όμορφα και συγκινητικά δώρα που δέχτηκα από τον δικό μου πρίγκιπα, ήταν το ότι έψαξε και συνέλεξε όλα τα επεισόδια της Κάντυ στα ελληνικά και μου τα δώρισε σε μια όμορφη κασετίνα. Έτσι θα τα δει και η επόμενη γενιά!!! Πρόσφατα μάλιστα τα έδειξα σε ένα κοριτσάκι 10 ετών και ενθουσιασμένο μου είπε πως δεν έχει ξαναδεί τόσο ωραία σειρά! Δανείστηκε τα dvd στο σπίτι της και είδε μέσα σε μια εβδομάδα όλα τα επεισόδια με την ίδια μανία που κάποιοι από μας παρακολουθούμε σειρές σαν το Lost ή άλλες αντίστοιχες. Απορώ γιατί δεν ξαναπροβάλουν τα επεισόδια.
Με λίγη αναζήτηση στο google είναι διαθέσιμα σε όποιον θελήσει να τα κατεβάσει και να τα ξαναδεί. Είναι ένα απο τα πιο νοσταλγικά ταξίδια στο χρόνο.. Κάπου εκεί από όπου όλα ξεκίνησαν..
“>

Ξεκινώ να φτιάξω ένα νέο έργο papier-mache και μορφές αγαπημένες απ`τα παλιά εμφανίζονται ζωηρά μπροστά μου. Ζητούν δικαιωματικά να “υπάρξουν”. Και πως άλλωστε μπορουσε να γίνει διαφορετικά.. αφού αποτελούν κομμάτια δικά μου, αφθαρτα και αναλλοίωτα στο χρόνο. Μεγάλωσα με αυτά. Μου έδωσαν στοιχεία χαρακτήρα, μου έδειξαν δρόμους διαφυγής, απάλυναν αγωνίες μου και μίλησαν στην καρδιά μου με τρόπο αμεσότερο και ευγενικότερο από οτιδήποτε άλλο.

Η Annie είναι πάντα ένα σύμβολο ελπίδας για μένα. Και είμαι σίγουρη πως αγαπήθηκε εξίσου από όλους όσους είχαν την χαρά να απολαύσουν αυτό το καταπληκτικό μιούζικαλ.
Μια  ζεστή παιδική καρδιά με πίστη και ελπίδα για το αύριο. Δυο τσαχπίνικα ματάκια που θα έκλεβαν την καρδιά και του πιο δύστροπου χαρακτήρα.  Με το πολυμήχανο μυαλουδάκι της, το νάζι και τη μελωδική της φωνή, ξέρει να διώχνει μακριά το φόβο και την θλίψη. Όχι μόνο τη δικιά της θλίψη, αλλά και του καθένα από μας. Ακόμα και σήμερα βλέπω ξανά την ταινία και πιάνω συχνά τον εαυτό μου να σιγοτραγουδά το ” Tomorrow”.

Μακάρι να γυρίζονταν και σήμερα ταινίες όπως το μιούζικαλ Annie, τον Όλιβερ Τουίστ, τη Μελωδία της Ευτυχίας και τη Μαίρη Πόππινς. Νιώθω αληθινά τυχερή που μεγάλωσα σε μια εποχή που προβάλλονταν τέτοιες ταινίες-θησαυροί. Τώρα πια πρέπει να επαγρυπνούμε συνεχώς και να λαμβάνουμε μέτρα για το τί θεάματα βλέπουν τα παιδιά μας. Είναι απίστευτο το πόσο σκληρές, βίαιες και παραμορφωμένες εικόνες εισβάλουν στο μυαλό και την ψυχή τους.  Και από τα πιο “αθώες” φαινομενικά ταινίες.  Ευτυχώς τουλάχιστον που υπάρχει ακόμα το καλό και ποιοτικό παιδικό θέατρο.

Η έμπνευση ήρθε από μια φωτογραφία μας και φυσικά από το πιο αγαπημένο μας τραγούδι που δεν είναι άλλο από το  ”Τανγκό” της Χάρις Αλεξίου.

…Μια γυναίκα, ένας άντρας κι ένας Θεός….

…ένας Έρωτας θεός να μας σημαδεύει…

…να σου δίνω τα φιλιά στων κεριών το φως…

…και να παίρνω αυτά που ο νους μας απαγορεύει..

Σ`αγαπάω…για πάντα!

Τα βήματα για την δημιουργία της “παπιέ Mary Poppins” σε αυτό το βιντεάκι!!…

Αν όταν βρίσκεστε σε δύσκολη θέση.. όταν δεν έχετε τι να πείτε.. όταν νιώθετε  πως τίποτα πια δεν πάει καλά… πείτε τραγουδιστά τη μαγική λέξη… Supercalifragilisticexpialidosious και τότε  μεμιάς όλα θα λυθούν!

Τι δε με πιστεύετε ; χμ… Τότε μάλλον δεν γνωρίζετε τη μια και μοναδική Mary Poppins! Εκείνη την ονειρεμένη νταντά και νεράιδα από το κλασσικό έργο της Π.Λ Τράβερς που έγινε κινηματογραφική ταινία το 1972 με την υπέροχη Julie Andrews!

Όσο δυσκολεύουν οι εποχές και τα προβλήματα αυξάνονται, τόσο θα νιώθουμε την ανάγκη να σταθούμε στο παράθυρό μας και σαν μικρά παιδιά να την περιμένουμε να φανεί κάποια νύχτα εξ ουρανού! Να ευχόμαστε ο άνεμος να την οδηγήσει και στο δικό μας σπίτι.. Να γευτούμε το ζεστό τσάι και τα σταφιδόψωμα της κι έπειτα να μας μεταμορφώσει τη ζωή τραγουδώντας και ξορκίζοντας με το χαμόγελό της καθετί που μας προβληματίζει.

Πόση Mary Poppins μας χρειάζεται στ`αλήθεια..!!

Ο έρωτας με το παπιέ καλά κρατεί και καρποφόρησε για δεύτερη φορά γεννώντας μια από τις πιο αγαπημένες ηρωίδες της παιδικής μου ηλικίας, τη Χάιντι. Το μικρό κορίτσι που ζούσε στα βουνά των Άλπεων με συντροφιά τον αγαπημένο της παππού, την Ασπρούλα της και τον Πήτερ.Απολάμβανε την ελευθερία της τρέχοντας ακατάπαυστα στα βουνά, ρουφώντας τον καθαρό αέρα και το φρέσκο κατσικίσιο γάλα κι ήταν απόλυτα ευτυχισμένη. Γιατί σ`αυτά τα απλά πράγματα βρίσκεται η ευτυχία. Κάτι η ξεγνοιασιά και τα ωραία τοπία κάτι και οι δικές μου αναμνήσεις με τον παππού τα καλοκαίρια στο εξοχικό..η Χάιντι και ο παππούς πήραν χμ…όχι σάρκα και οστά…μάλλον εφημερίδα και χρώμα θα έλεγα!

Το papier mache είναι η πιο προσιτή τεχνική που μπορεί κανείς να φανταστεί. Με τις εφημερίδες που σκόπιμα ή από σπόντα υπάρχουν σε κάθε σπίτι, με λίγη κόλλα, νεράκι και καλλιτεχνικό οίστρο γίνονται μικρά θαύματα. Και η λέξη θαύμα δεν κολλάει στο απτό και ορατό αποτέλεσμα αλλά στην επαφή  που μας φέρνει η όλη διαδικασία με την ψυχή μας, δρώντας θεραπευτικά. Σμιλεύουμε εμείς το παπιέ κι εκείνο εμάς. Όπως κάθε μορφή τέχνης έτσι κι αυτή έχει τη δύναμη να μας καλλιεργεί και να μας κάνει καλύτερους. Σύμφωνα δε με την ψυχαναλυτική θεωρία, δημιουργώντας επιδιώκουμε ασυνείδητα να νικήσουμε το θάνατο εφόσον θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε μέσα από τα δημιουργήματά μας. Για τον ίδιο λόγο άλλωστε έχουμε και την (εγωιστική) ανάγκη να κάνουμε παιδιά.(κι εκείνα τι φταίνε ; )

Η κυρία Ευτυχία είναι το πρώτο μου ολοκληρωμένο παπιέ-έργο. Το είχα απωθημένο να ασχοληθώ με αυτήν την τεχνική από το σχολείο. Όταν μια φίλη μου έδειξε ένα δικό της έργο με διαστάσεις ανθρώπινου σώματος και ένιωσα αυτό που λέμε «δέος ». Το θαύμασα, μα δεν το τόλμησα.  Στη σχολή αργότερα κόλλησα για τα καλά το μικρόβιο αλλά παρόλο που το δοκίμασα δυο-τρεις φορές, δεν το πίστεψα κι έτσι δεν το κατάφερα. ( Η πίστη, νο1 συστατικό).  Κι έλαχε πριν  2 εβδομάδες να έχω την «πρώτη μου συναρπαστική συνάντηση της χρονιάς». Την τυχαία συνάντηση με την papiera που συχνάζει κι εκείνη στο blog του Παραμυθά. Ένα κλικ στο site της μπορεί να εξηγήσει τον έρωτα που έπαθα και να δημιουργήσει και πολλούς πολλούς ακόμα σε όσους το επισκεφθούν. Στρώθηκα αμέσως στη δουλειά, αφού μελέτησα τις παπιερο-οδηγίες και πήρα τις βασικές κατευθύνσεις και ιδού η κυρία Ευτυχία μας! (Χμμ..κάτι μου λέει ότι έχουμε πολλά κοινά μ`αυτήν…) Είπε να διαβάσει λοιπόν στα παιδιά της, το αγαπημένο τους παραμύθι για νεράιδες, όταν…..ταραταραταζούμ!! ξεπετάχτηκε χαρωπή και λυγιστή εμπρός της η νεράιδα του παραμυθιού!

Τι κι αν την τρόμαξε λιγουλάκι; Οποια επιθυμία κι αν σκεφτεί, θα γίνει τώρα πραγματικότητα. Κι ύστερα σου λένε να μην πιστεύεις στα παραμύθια. Άντε και στις δικές μας ευτυχίες!