Φέτος λόγω κάποιων συνθηκών, δεν μετέχω όσο θα ήθελα στις λειτουργίες της εκκλησίας και  στα έθιμα του Πάσχα. Για το λόγο αυτό αισθάνομαι ένα μεγάλο κενό μέσα μου. Παρόλ`αυτά όμως κι αυτή η έλλειψη που νιώθω είναι εκεί για να μου θυμίζει πώς για την ψυχή η γαλήνη που βρίσκει κοντά στο Θεό, δεν αντικαθίσταται με τίποτα. Η κατάνυξη τη Μ.Εβδομάδα, η ψυχική φόρτιση στην κορύφωση του Θείου Δράματος και η επερχόμενη λύτρωση γεμίζει την καρδιά με ανείπωτη δύναμη, ελπίδα, ηρεμία και αγάπη αληθινή. 

Σίγουρα κάποιοι αποδέχεστε τα λόγια μου και άλλοι δεν τα συμμερίζεστε. 

Νομίζω απλά πως αυτή η αίσθηση είναι σαν την εμπειρία, που δε γίνεται να μεταφερθεί, να κατανοηθεί, αν δεν βιωθεί. Άλλος το έχει ήδη νιώσει στην καρδούλα του και άλλος δεν το έζησε ως τώρα ή το εξέλαβε με το λάθος τρόπο και το παρερμήνευσε..

Το δικό μου μήνυμα σε όσους αμφισβητούν, αρνούνται και αντιδρούν …είναι να ψάξουν μέσα τους. Ο Θεός δεν είναι οι παπάδες της γειτονιάς, οι αυστηροί κανόνες της εκκλησίας, ο φόβος για τις αμαρτίες,οι ενοχές και η τιμωρία…Είναι τα αμέτρητα θαύματα που συντελούνται καθημερινά, η τελειότητα της φύσης γύρω μας, η Αγάπη στην πιο αγνή και απέραντη μορφή της. Όλα αυτά που μόνο με τα μάτια της ψυχής γίνονται αντιληπτά αφού όλοι έχουμε το Θεό μέσα μας και αρκεί απλά να θελήσουμε να τον δούμε και να τον ακούσουμε.

Η λογική είναι κακός σύμβουλος στην περίπτωση της πίστης…. Η υπόσταση του μυαλού είναι ανθρώπινη και η ανάγκη του να "ερμηνεύει" στερεί από την ψυχή την τροφή που χρειάζεται για να πορεύεται. Αυτή την τροφή που την στηρίζει στις δυσκολίες της και τη θεραπεύει από κάθε βάσανο.

Αλλιώς…πώς μπορεί να αντέχει κανείς……

Καλή Ανάσταση να έχετε! Να ευχηθείτε ολόψυχα για ο,τι λαχταράτε και να είστε σίγουροι οτι οι ουρανοί θα είναι ανοιχτοί!

Ο νους μου φυσικά.. αναπολεί το νησάκι μου και σήμερα…. 

Τη μεγάλη μου αγάπη

Ένα απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου…

"Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που λένε ότι είναι αληθινή.
Προφανώς, συνέβη κάπου στην Αφρική.

Έξι μεταλλωρύχοι εργάζονται σε μια πολύ βαθιά σήραγγα και βγάζουν ορυκτά από τα έγκατα της γης. Ξαφνικά, μια κατολίσθηση φράζει την έξοδο της σήραγγας και τους απομονώνει από τον έξω κόσμο. Μόλις γίνεται αυτό, με μια γρήγορη ματιά, χωρίς να πουν λέξη, εκτιμούν την κατάσταση. Είναι όλοι τους πολύ έμπειροι και καταλαβαίνουν αμέσως πως το μεγάλο πρόβλημα θα είναι το οξυγόνο. Αν κάνουν ό,τι πρέπει, τους μένουν τρεις, το πολύ τρεισήμισι ώρες αέρα.
Ο κόσμος απέξω ξέρει πως είναι εκεί εγκλωβισμένοι, μια τέτοια κατολίσθηση όμως σημαίνει ότι θα πρέπει να ανοίξουν τη σήραγγα από την αρχή για να κατέβουν να τους βρουν. Θα προφτάσουν πριν τους τελειώσει ο αέρας;
Οι έμπειροι μεταλλωρύχοι αποφασίζουν πως πρέπει να εξοικονομήσουν όσο γίνεται περισσότερο οξυγόνο.
Συμφωνούν να κάνουν την ελάχιστη δυνατή σωματική δαπάνη. Σβήνουν τις λάμπες που κρατούν και ξαπλώνουν στο πάτωμα χωρίς να μιλάνε.
Βουβοί λόγω της κατάστασης και ακίνητοι μέσα στο σκοτάδι, είναι δύσκολο να υπολογίσουν το πέρασμα του χρόνου. Συμπτωματικά, ένας μόνο έχει ρολόι. Σ’ αυτόν λοιπόν απευθύνονται όλες οι ερωτήσεις: Πόση ώρα πέρασε; Πόση απομένει; Και τώρα;
Ο χρόνος αρχίζει να μακραίνει, τα δύο λεπτά τους φαίνονται μία ώρα. Η απελπισία πριν από κάθε απάντηση κάνει ακόμη μεγαλύτερη την ένταση που νιώθουν. Ο επικεφαλής των μεταλλωρύχων συνειδητοποιεί πως αν συνεχίσουν έτσι, η αγωνία θα τους κάνει να αναπνέουν πιο γρήγορα κι αυτό μπορεί να τους σκοτώσει. Διατάζει, λοιπόν, εκείνον που έχει το ρολόι να ελέγχει, εκείνος μόνο, το πέρασμα της ώρας. Κανένας πλέον δεν θα κάνει ερωτήσεις, θα τους ενημερώνει εκείνος κάθε μισή ώρα. 
Αυτός, εκτελώντας τη διαταγή, παρακολουθεί το ρολόι του. Και μόλις περνάει η πρώτη μισή ώρα, λέει «πέρασε μισή ώρα». Ένα μουρμουρητό ακούγεται… Η αγωνία τους πλανιέται στον αέρα.
Ο κάτοχος του ρολογιού καταλαβαίνει πως, όσο περνάει η ώρα, θα είναι όλο και πιο φοβερό να τους ανακοινώνει ότι πλησιάζει το τελευταίο λεπτό. Χωρίς να το συζητήσει με κανέναν, αποφασίζει πως δεν τους αξίζει να βασανίζονται μέχρι να πεθάνουν. Έτσι, την επόμενη φορά που τους ανακοινώνει τη μισή ώρα, έχουν στην πραγματικότητα περάσει 45 λεπτά. 
Δεν υπάρχει τρόπος να καταλάβουν τη διαφορά, κι έτσι δεν αμφιβάλλει κανείς.
Αφού βλέπει ότι πέτυχε το τέχνασμα, την τρίτη ενημέρωση την κάνει μία ώρα μετά. Τους λέει: «πέρασε άλλη μισή ώρα…» Και οι πέντε πείθονται ότι έχουν περάσει παγιδευμένοι, συνολικά, μιάμιση ώρα, και σκέφτονται μάλιστα πόσο μακρύς τους φαίνεται ο χρόνος. 
Έτσι συνεχίζει αυτός με το ρολόι, κάθε μία ολόκληρη ώρα να τους ενημερώνει πως έχει περάσει μόνο μισή.
Στο μεταξύ, η ομάδα που επιχειρεί το έργο της διάσωσης ξέρει σε ποιον θάλαμο έχουν παγιδευτεί, και ξέρουν, επίσης, ότι θα είναι πολύ δύσκολο να φτάσουν εκεί πριν περάσουν τουλάχιστον τέσσερις ώρες.
Φτάνουν, τελικά, μετά από τεσσερισήμισι ώρες. Το πιθανότερο είναι να βρουν τους έξι μεταλλωρύχους νεκρούς.
Βρίσκουν ζωντανούς τους πέντε.
Ένας πέθανε από ασφυξία… Εκείνος που είχε το ρολόι.

Να τι δύναμη έχουν οι πεποιθήσεις στη ζωή μας.
Να τι μπορούν να μας κάνουν οι εξαρτήσεις μας.

Κάθε φορά που κατασκευάζουμε τη βεβαιότητα ότι κάτι ανεπανόρθωτα καταστρεπτικό θα μας συμβεί —κι ας μην ξέρουμε πώς (ή και ξέροντάς το)—, αυτό που στην ουσία κάνουμε είναι ότι προκαλούμε, πάμε γυρεύοντας, βοηθάμε και σίγουρα δεν κάνουμε το παραμικρό για να μη μας συμβεί στ’ αλήθεια κάτι (έστω και λίγο) από το κακό που είχαμε προβλέψει.

Παρεμπιπτόντως, (όπως στην ιστορία), ο μηχανισμός λειτουργεί και αντίστροφα:
Όταν νομίζουμε, ή μάλλον έχουμε την πεποίθηση, ότι με κάποιον τρόπο μπορούμε να πάμε μπροστά, οι πιθανότητες να προχωρήσουμε πολλαπλασιάζονται.

Είναι φανερό πως αν η ομάδα διάσωσης είχε κάνει 12 ώρες να φτάσει, δεν θα μπορούσαν ούτε να διανοηθούν ότι θα έβρισκαν ζωντανούς τους μεταλλωρύχους. Δεν λέω πως από μόνη της η θετική στάση είναι ικανή να αποτρέψει το μοιραίο ή να αποφύγει μια τραγωδία. Αυτό που λέω είναι ότι, οι πεποιθήσεις αυτο-υποτίμησης καθορίζουν χωρίς αμφιβολία τον τρόπο που ο καθένας μας αντιμετωπίζει τις δυσκολίες."

Νομίζω οτι ο έρωτας δεν θα μπορούσε να περιγραφεί καλύτερα… 

 " Το ηλιοτρόπιο"

Ήταν κάποτε ένα λιβάδι γεμάτο ηλιοτρόπια. Κι όλα αυτά τα ηλιοτρόπια κοιτούσαν ολημερίς με θαυμασμό τον ήλιο. Όταν ο ήλιος ήταν από κει, γύριζαν από κει. Όταν ο ήλιος ήταν από δω, γυρνούσαν από δω. Εκτός από ένα. 

Όταν επιλέγεις συνειδητά το επάγγελμα του νηπιαγωγού πρέπει να έχεις στο νου σου ένα και μόνο πράγμα, ως το βασικότερο όλων. Την ΑΓΑΠΗ. 
Και δεν εννοώ την αγάπη για το επάγγελμά σου..εννοώ την απέραντη Αγάπη για το κάθε παιδί που περνά από τα χέρια σου. 

Με μια πρώτη ανάγνωση νομίζω εύκολα μπορεί κάποιος να το καταλάβει και να το αποδεχτεί αυτό. Στην πράξη και στην ουσία της όμως, αυτή η Αγάπη δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε δεδομένη. Δεν είναι κάτι που χαρακτηρίζει όλες τις νηπιαγωγούς.

Πρώτα από όλα η Αγάπη..δεν διδάσκεται. Δεν μαθαίνεται στο Πανεπιστήμιο, δεν βρίσκεις  σχετικές "οδηγίες" σε κανένα σύγγραμμα. Κι ας είναι το Α και το Ω.

Νομίζω οτι καλός παιδαγωγός είναι εκείνος που πρώτα ξέρει να αγαπάει και μετά κοιτά την ύλη και τους τύπους. Αυτός που ξέρει οτι σαν την Αγάπη δεν υπάρχει άλλο μέσο διδασκαλίας. Γιατί μόνο μέσω της Αγάπης,βλέπεις οτι τα παιδιά κατορθώνουν να γίνουν μια δεμένη ομάδα μεταξύ τους. Μόνο μέσω της Αγάπης αποκτούν αυτοπεποίθηση κι εμπιστοσύνη και απελευθερώνονται. Και τότε με μαγικό τρόπο το καταφέρνετε μαζί και πετυχαίνουν και τους εκπαιδευτικούς στόχους. Μαθαίνουν ουσιαστικά, κάνοντας ταχεία γνωστικά άλματα και όλα αυτά μέσα σε κλίμα χαράς και ασφάλειας.

Αν είσαι συνάδελφος και το έχεις μέσα σου όλο αυτό που περιγράφω,  το έχεις βιώσει ο ίδιος στην τάξη σου, τότε σου είναι ήδη γνωστά τα καθημερινά θαύματα αυτής της Αγάπης. Αν πάλι δεν το έχεις, σου έχει φανεί ήδη πολύ ρομαντικό το κείμενο και βιάζεσαι να το προσπεράσεις. 

Κάθε μέρα, οι γονείς εμπιστεύονται στα χέρια σου, την ίδια τους τη ζωή, τα παιδιά τους. Είναι μικρά σε ηλικία, μαθητές ίσως και για πρώτη χρονιά. Αφήνουν το ασφαλές και οικείο περιβάλλον του σπιτιού τους, αποχαιρετούν τη μαμά στην είσοδο του σχολείου και μένουν εκεί, μαζί σου. Είσαι εκεί λοιπόν ως δάσκαλος αλλά και ως γονεϊκό υποκατάστατο. Μην το ξεχνάς αυτό.

Μην φοβηθείς οτι θα χάσεις το κύρος σου αν δώσεις τρυφερότητα στα παιδιά. Θα χρειαστεί να τους διδάξεις πώς να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, πώς να κάνουν φίλους, πώς να εκτιμούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Θα βιώσουν εσωτερικές συγκρούσεις και θα χρειαστούν παρηγοριά. Θα "μαλώσουν" πάνω στο παιχνίδι. Μην μένεις μόνο στα λόγια και μη δίνεις έτοιμες λύσεις. Αγκάλιασέ τα. Πήγαινε κοντά τους και δείξε γνήσιο ενδιαφέρον σε ο,τι τα απασχολεί. Σταμάτα να κόβεις χαρτάκια ετοιμάζοντας τις χειροτεχνίες για αργότερα. Παρατήρησέ τα καθώς παίζουν (ή δεν παίζουν).. Χάρισέ τους ένα χαμόγελο όταν θα σε κοιτάξουν. Αυτό θα τα κάνει να νιώσουν οτι είναι σημαντικά για σένα. Θα πάρουν την επιβεβαίωση που χρειάζονται. 

Γίνε κι εσύ παιδί. Τσαλακώσου..! Παίξε μαζί τους καθημερινά. Σε ομαδικές δραστηριότητες  ή ατομικά, ευκαιρίες υπάρχουν άπειρες. Φόρα άνετα ρούχα και παπούτσια. Δε χρειάζεται να κάνεις το μοντέλο και να ντύνεσαι σαν να βγαίνεις ραντεβού. Να σε νοιάζει πρώτα απ`όλα να μπορείς να κινηθείς άνετα και να γίνεσαι μέτοχος της δημιουργίας και της χαράς μέσα στην τάξη σου. Πάρε ρόλο σε παιχνίδια δραματοποίησης, ζωγράφισε μαζί τους, μη δίνεις μονάχα οδηγίες.

Προσπάθησε όσο μπορείς να μπαίνεις στη θέση τους και να βλέπεις τα πράγματα από τη σκοπιά τους. Τίποτα από όσα λένε τα παιδιά δεν είναι μικρής σημασίας. Κράτα σημειώσεις και μάθε τους μαθητές σου. Όχι για να τους "αξιολογήσεις" όπως σου υποδεικνύουν στα σεμινάρια…αλλά για να τους καταλάβεις εσύ ο ίδιος πάνω από όλα. Να γνωρίσεις το καθένα ξεχωριστά. Να δεις τα θαύματα τη στιγμή που συντελούνται.

Να τα κοιτάζεις στα μάτια και πάντα με αγάπη και αποδοχή. Πρόσεχε πολύ το βλέμμα σου γιατί τα παιδιά από τα μάτια σου αξιολογούν τον εαυτό τους.

Να τα καθησυχάζεις μετά από μικροατυχήματα μιλώντας τους στοργικά, ενώ τους παρέχεις τις πρώτες βοήθειες. 

Να θυμάσαι οτι η μαμά τους δεν είναι εκεί. Αλλά είσαι εσύ στη θέση της. Μην ταράζεσαι, ξέρω οτι εσύ είσαι ο (super) εκπαιδευτικός, ο επιστήμονας μέσα στην τάξη(όπως μας έλεγε και η καθηγήτριά μας η κ.Κουτσουβάνου, καλή της ώρα) και όχι η μαμά τους. Άλλά διάλεξες να απασχολείσαι με παιδιά γι`αυτό έχε το νου σου οτι θες δε θες, πρώτα χρειάζονται μια  "μάνα" και μετά έναν δάσκαλο. Όσο άριστα καταρτισμένος και να`σαι στο αντικείμενό σου. 

Αυτό σημαίνει επίσης οτι αν "λερωθούν" τα βοηθάς να αλλάξουν και δε το αποφεύγεις για να μη λερώσεις εσύ τα χέρια σου. Δεν σε πιάνει υστερία και καλείς την ίδια τη μάνα να έρθει να φροντίσει το παιδί, αφήνοντάς το  παράμερα να νιώθει ένοχο και ντροπιασμένο για έναν τόσο ανόητο λόγο. (συμβαίνει ουκ ολίγες φορές αυτό δυστυχώς). Γιατί αν αντιδράς έτσι, κρίμα οι σπουδές και τα πτυχία σου. Το ίδιο πρέπει να κάνεις αν βρέξει κατά λάθος τα ρούχα του, πλένοντας τα χέρια του στη βρύση. Δεν μας νοιάζει αν είσαι super wow εκπαιδευτικός αν το αμελήσεις αλλά να σκεφτείς οτι πρέπει να αλλάξει για να μην κρυώσει, όπως θα έκανε και η μάνα του.

Δεν είναι πολλά τα χρόνια που έχω τη χαρά και την τιμή να δουλεύω ως εκπαιδευτικός. Από την πρώτη μου χρονιά μέχρι σήμερα έχω γνωρίσει αρκετούς συναδέλφους. Όλοι είμαστε νηπιαγωγοί και όλοι διαφορετικοί ως χαρακτήρες. Κάποιοι "δυσανασχετούσαν" από τη σχέση αγάπης που ανάπτυσσα με τα παιδιά. Άκουγα οτι θα τα "παραχάιδευα", θα τα κακομάθαινα ή δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο.. Νομίζω απλά οτι η ανταπόκριση αυτής της αγάπης από τα παιδιά ήταν που προκαλούσε. Από τη μεριά μου πάλι, δεν μπορούσα ποτέ να λειτουργήσω διαφορετικά. Και νομίζω οτι κάνω το πιο απλό πράγμα του κόσμου, δίνω αγάπη στα παιδιά, που από τη φύση τους την εμπνέουν και αξίζουν απόλυτα. Το αισθάνομαι πηγαίο και φυσικό.

Δεν επιδιώκω να κάνω τη σύμβουλο καταθέτοντας αυτές τις σκέψεις μου. Γιατί δεν είναι καν θέμα μυαλού για να το συλλάβεις αλλά περισσότερο θέμα ενστίκτου, πιθανότερα του μητρικού. Σκέφτομαι καμιά φορά τον εαυτό μου ως μητέρα, να πηγαίνω το παιδί μου στο νηπιαγωγείο και λέω μέσα μου με σιγουριά πως αυτό που θα ήθελα πάνω από όλα, θα ήταν να αγαπά το παιδί μου τη δασκάλα του όπως κι εκείνη αυτό. Να είναι χαρούμενο όταν πηγαίνει στο σχολείο. Όλα τα άλλα, θα έπονταν. 

Σκέφτομαι επίσης τους δασκάλους που είχα κι εγώ η ίδια ως παιδί. Όχι μόνο έμαθα αλλά και πίστεψα στις ικανότητές μου, μόνο από εκείνους που αγάπησα. Αντίθετα, εμφάνισα ψυχοσωματικά συμπτώματα και αρνήθηκα να πάω στο σχολείο όταν είχα μια δασκάλα στο Δημοτικό που  ενώ οι γονείς της έβγαζαν το καπέλο, εμείς τα παιδιά τη μισούσαμε. Τί να το κάνω αν έμαθα Γραμματική και Αριθμητική από αυτήν αν ταυτόχρονα πέθαινα κάθε μέρα από το άγχος της απειλής, της απόρριψης και της υστερίας της; Γιατί να επαναλαμβάνουμε οι νέοι εκπαιδευτικοί τα ίδια λάθη; 

Και θα πείτε κάποιοι…"α! εγώ καμία σχέση δεν έχω με αυτή τη δασκάλα".. Μήπως όμως επιδιώκετε το "μπράβο" των γονιών δίνοντάς τους αυτό που από άγνοια ζητούν – άρα πασχίζετε να τα μάθετε να γράφουν και να διαβάζουν από το Νηπιαγωγείο με κατευθυνόμενες μή αυθόρμητες διαδικασίες; Μήπως ξεχνάτε οτι είναι παιδιά και χρειάζονται τη φαντασία, τις παιγνιώδεις δραστηριότητες, το κέφι και μέσα αυτοέκφρασης για να θραφεί η ελεύθερη και καθαρή τους ψυχούλα; 

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του καλού (κατ`εμέ) παιδαγωγού-εμψυχωτή δεν διδάσκονται αλλά βρίσκονται στον ίδιο τον άνθρωπο. Έναν εκπαιδευτικό γεμάτο Αγάπη  μπορεί κάλλιστα να συναντήσεις τόσο στο δημόσιο όσο και στο ιδιωτικό σχολείο. Αλλά σε καμία περίπτωση το γεγονός οτι πληρώνεις λεφτά στο ιδιωτικό, δεν σου εξασφαλίζει το οτι η δασκάλα θα ..αγαπά το παιδί σου. Το μόνο που είναι σίγουρο, είναι οτι τα χαρτόνια στις χειροτεχνίες θα είναι τέλεια κομμένα και οτι εσύ ως πελάτης θα τα ακούς όλα ..υπέροχα.

Με όλα αυτά δεν σκοπεύω να υποδείξω τίποτα σε κανέναν, ήθελα μόνο να καταθέσω τη δική μου αίσθηση περί Εκπαιδευτικού.

Και πιστεύω πως τελικά…Εκπαιδευτικός γεννιέσαι, είναι χάρισμα, τέχνη και ευλογία… Πηγάζει από την καρδιά και είναι από το Θεό δοσμένο.

"Για μένα, ενώπιον του Θεού, το πιο υπεύθυνο επάγγελμα, που μπορεί να κάνει κάποιος, είναι νηπιαγωγός. Αλλά και το πιο δύσκολο, γιατί πλάθει ψυχές. Και πλάθοντας ψυχές, πλάθεις ανθρώπους, οι οποίοι είναι κατ΄ εικόνα του Θεού πλασμένοι. Και έτσι γίνεσαι συνεργός του Θεού, όπως γίνονται και οι γονείς, όταν τεκνοποιούν". Και συνέχισε: "Αν δεν έχεις τα κότσια να γίνης νηπιαγωγός, να γίνης δάσκαλος. Είναι το ίδιο υπεύθυνο. Κι αν δεν μπορής ούτε δάσκαλος, τότε να γίνης καθηγητής"!

Πηγή: ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 1924-1994, Μαρτυρίες Προσκυνητών, Νικολάου Ζουρνατζόγλου, σελ. 135, εκδόσεις ΑΘΩΝΑΣ, 

Σήμερα όμως που έλαβα την πρόσκληση για το παιχνίδι της αγάπης από τη φίλη Demi ήταν η καλύτερη ευκαιρία για θετικές σκέψεις και ένα αισιόδοξο ξεκίνημα της μέρας μου! Την ευχαριστώ ιδιαίτερα που μου έδωσε αυτή την ευκαιρία!

Ας δούμε λοιπόν τί αγαπώ…………

- Τον άντρα της ζωής μου, με τον οποίο είχαμε την ευλογία να γνωριστούμε από την εφηβεία μας και να είμαστε από τότε ένα σώμα και μια ψυχή. Τους συγγενείς της καρδιάς μου, είτε είναι και συγγενείς αίματος είτε όχι, είτε βλεπόμαστε συχνά ή λιγότερο συχνά. Ανθρώπους που αισθανόμαστε ο ένας τον άλλον και επικοινωνούμε ακόμα και με τις σιωπές μας.

- Τους σπάνιους καλοπροαίρετους, χαμογελαστούς και ταπεινούς ανθρώπους. Με σκλαβώνει η ομορφιά της ψυχής κάποιων ανθρώπων.

-Τα ζώα κάθε είδους, ακόμα και τα ενοχλητικά έντομα (αρκεί να μην είναι μέσα στο σπίτι). Σέβομαι ακόμα και το πιο μικρό πλάσμα της φύσης και πάντα προσπαθώ να το μεταδώσω και στα παιδιά. Θυμώνω πολύ όταν τα βλέπω να σκοτώνουν επίτηδες αράχνες, μυρμήγκια κ.α σαν παιχνίδι. Όταν μπαίνει στην τάξη μας κάποιο έντομο που τα τρομάζει, το βρίσκω σαν ευκαιρία να τους πω οτι «έχασε το δρόμο του» και οτι πρέπει να το βοηθήσουμε να ελευθερωθεί ξανά.

-Τη φύση με όλη της την ομορφιά, τις μυρωδιές και τους ήχους της. Είμαστε απόλυτα συνδεδεμένοι μαζί της. Είναι η μητέρα όλων μας και με έναν «ομφάλιο λώρο» παίρνουμε το οξυγόνο από τα δέντρα και τη θάλασσά της. Δεν το καταλαβαίνουμε δυστυχώς οπι περισσότεροι.. Σαν μάνα ανέχεται τις κακουχίες που την υποβάλλουμε αλλά αν την τραυματίσουμε περισσότερο θα χαθούμε κι εμείς. Ευγνωμοσύνη και αγάπη λοιπόν στη φύση. Άλλο ένα θέμα που οφείλουμε να καλλιεργήσουμε και στη συνείδηση των παιδιών.

-Τον Έρωτα για την απίστευτη ικανότητά του να γεμίζει το σώμα ενδορφίνες, να δρα σαρωτικά, να αφήνει τα σημάδια του και να μας ταξιδεύει. Δίνει νόημα σε όλα, μας μεθάει το μυαλό και μας ομορφαίνει! Ο έρωτας για την ίδια τη ζωή είναι η ωραιότερη μορφή του. Και η πιο ιερή, ο έρωτας για το Θεό, εκείνος που κάνει τον άνθρωπο ταπεινό, ανιδιοτελή και γεμάτο διάθεση προσφοράς για τον άλλον. Μιλώ για την πιο υπέροχη κατάσταση της ψυχής που δεν απαντάται σε καμία περίπτωση στους θρησκόληπτους αλλά σε εκείνους που έχουν πραγματικά το Θεό μέσα τους. Το βλέπεις στα μάτια τους.

-Την ησυχία. Τον προσωπικό χρόνο. Την καλή συνεννόηση, συνεργασία, τον προγραμματισμό, την ειλικρίνεια και τον αλληλοσεβασμό σε κάθε σχέση, προσωπική ή επαγγελματική. Δεν αντέχω με τίποτα τους καυγάδες, την εριστική διάθεση, την ανταγωνιστικότητα και την υποκρισία.

-Τα παιδιά και συνεπώς τη δουλειά μου. Μου δίνει ανεκτίμητες χαρές που κρατάω μέσα μου σαν θησαυρό. Ποια άλλη δουλειά μπορεί να είναι τόσο δημιουργική, υπεύθυνη και σημαντική? Σε ποια άλλη δουλειά μπορεί κάποιος να πάρει τόση αγάπη, να έχει καθημερινές αγκαλιές, χαμόγελα και φιλιά? Ποιος άλλος φεύγει από τη δουλειά φορτωμένος τόσα δώρα? Ζωγραφιές, καραμέλες, γλυκά λόγια παιδιών που σου ανταποδίδουν την αγνή αγάπη τους? Είμαστε τυχεροί όσοι διδάσκουμε!

-Τα βιβλία μου, τις μεγάλες βιβλιοθήκες και τις ζεστές γωνιές ανάγνωσης στο σπίτι. Νιώθω οτι κέρδισα πολλά από τα βιβλία σε πνευματικό επίπεδο. Βρήκα την κλίση μου, μελέτησα αρκετή ψυχολογία (λατρεία), έκανα όμορφα λογοτεχνικά ταξίδια.. Οφείλω στον παππού μου την αγάπη μου αυτή. Εκείνος μου διάβαζε από πολύ μικρή και αντιμετώπιζε τα βιβλία σαν κάτι ιερό. Κάθε φορά που αγόραζα ένα καινούριο βιβλίο έτρεχα πρώτα να του το δείξω κι εκείνος το περιεργαζόταν και το φιλούσε με σεβασμό, σαν εικόνισμα. Έτσι εκτίμησα το βιβλίο, για μια ζωή..!

-Το ίντερνετ Σχεδόν με το που μπήκε στη ζωή μου, έγινε το μέσο με το οποίο γνώρισα τον καλό μου. Επιπλέον με ξεκουράζει, μου παρέχει άπειρη πληροφόρηση, μου λύνει τα χέρια με το υλικό που βρίσκω για τη δουλειά, ψωνίζω πιο οικονομικά, βρίσκω σειρές, τραγούδια … ε τί να λέμε τώρα? Δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου offline και δε θεωρώ τον εαυτό μου εξαρτημένο. Απλά το αγαπώ και το αξιοποιώ ανάλογα με τις ανάγκες μου.

-Τα ψώνια στο mall και στο ικέα. Αγαπημένα και τα δύο ακόμα και μόνο για βόλτα. Το ικέα, αφού το γυρίσουμε όλο, δεν παραλείπουμε ποτέ να επισκεφθούμε το εστιατόριο,όπου δεν υποκύπτω ποτέ στα περίφημα κεφτεδάκια αλλά στο σολομό! Στο mall περνάω τον περισσότερο χρόνο κυρίως στο fnac (πλέον public ..) ψάχνοντας βιβλία και στο promod που όσο δύσκολη και να`μαι βρίσκω πάντα ρουχαλάκια που μου ταιριάζουν. Πρόσφατα αγάπησα τρελά τις καινούριες μου πυτζαμούλες με το»μικρό πρίγκιπα» από το ousho. Χάρηκα σαν μικρό παιδί όταν τις πρωτοείδα. Λυπάμαι μόνο που επειδή είναι καλοκαιρινές θα αναγκαστώ σύντομα να τις αποχωριστώ, καθότι ..κρυουλιάρα

αχ! Η λίστα τελείωσε αλλά σίγουρα δεν αγαπώ μόνο αυτά τα δέκα πράγματα. Αγαπώ να …Αγαπώ! Όσο μαθαίνουμε να ζούμε αγαπώντας όλο και πιο αληθινά και βαθιά τόσο πιο πολύ μεταμορφώνεται η ζωή μας και αναγεννάται όλη μας η ύπαρξη. Θέλει άσκηση η αγάπη. Να αποχωριστεί τον εγωισμό, να καθαριστεί από την ιδιοτέλεια, να απαλλαχθεί από την κτητικότητα. Η μητρότητα είναι το μεγαλύτερο μάθημα στην άσκηση της αγάπης. Αλλά ο δρόμος της αγάπης είναι προσωπικός και ατέρμονος. Από τη γη και τους ανθρώπους ως το Θεό.. Το σημαντικό είναι να μη σταματήσουμε ποτέ να τον περπατάμε..

Καλώ με τη σειρά μου τη Spirou, τη Βάλια, τη Mairyliscious και το Αστροπελέκι, να γράψουν, εάν θέλουν, γι`αυτά που αγαπούν. (Κάντε το μόνο εάν σας ευχαριστεί, αν βαριέστε δεν υπάρχει κανένας λόγος)

Αναρωτιέμαι..Πώς μπορεί αλήθεια, τόσος κόσμος να ζει χωρίς Θεό? Να δηλώνει-σαν με υπερηφάνεια-οτι δεν πιστεύει…Είτε είναι από αλαζονεία, άγνοια ή απογοητεύσεις της ζωής, πώς γίνεται κανείς να απαρνείται την προστασία του Θεού? Δεν βίωσε άραγε ποτέ την ανείπωτη χαρά που αισθάνεται η ψυχή αυτού που πιστεύει? Δεν άνοιξε ποτέ τα μάτια να δει όσα του έχουν χαριστεί εκ Θεού με Αγάπη?
Δε μιλώ για το πόσο συχνά ή αν εκκλησιάζεται κανείς. Αλλά για το αν έχει το Θεό μέσα του. Αν έχει αυτό το καταφύγιο στις δύσκολες στιγμές και την ευγνωμοσύνη να λέει αυθόρμητα ευχαριστώ όταν αξιώνεται να ζει χαρές, ακόμα και την πιο μικρή, όταν τόσοι άνθρωποι γύρω του τις στερούνται.

Είμαι σίγουρη πως ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος αν ζούσαμε με Αγάπη. Να προσπαθούσαμε να είμαστε ταπεινοί και καλοπροαίρετοι. Να νοιαζόμασταν ειλικρινά για τον άνθρωπο, τη Φύση, τα ζώα. Να καταλαβαίναμε οτι μαγκιά δεν είναι να απομακρυνόμαστε από το Θεό και να το διατυμπανίζουμε αλλά να συνεχίζουμε να πιστεύουμε, να ελπίζουμε και να αγαπάμε παρά τις δυσκολίες των καιρών.

Πάντως η ουσία βρίσκεται όχι στο "τί λέει" κανείς αλλά στο "τί πράττει".

Εύχομαι σε όλους μια ήρεμη και όμορφη Μ.Εβδομάδα. Καλή ξεκούραση στους εκπαιδευτικούς και τα παιδιά.
"

«Ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί, ενθουσιασμένος από όλα αυτά που μπορώ να κάνω προτού το ρολόι χτυπήσει μεσάνυκτα.

Σήμερα έχω υπευθυνότητες και καθήκοντα να εκπληρώσω. Είμαι σημαντικό άτομο. Η δουλειά μου είναι να διαλέξω τι είδους ημέρα θα έχω σήμερα.

Σήμερα μπορώ να αισθανθώ θλίψη επειδή δεν έχω περισσότερα χρήματα ή να χαρώ γιατί τα οικονομικά μου με ενθαρρύνουν να σχεδιάσω τις αγορές μου προσεκτικά και να αποφύγω τις σπατάλες.

Σήμερα μπορώ να γκρινιάξω για την κατάσταση της υγείας μου ή να χαρώ επειδή είμαι ζωντανός.

Σήμερα μπορώ να παραπονεθώ σχετικά με αυτά που δεν μου παρείχαν οι γονείς μου καθώς μεγάλωνα ή να αισθανθώ ευγνώμων που μου επέτρεψαν να γεννηθώ.

Σήμερα μπορώ να κλάψω επειδή τα ρόδα έχουν αγκάθια ή να γιορτάσω το γεγονός ότι τα αγκάθια έχουν ρόδα.

Σήμερα μπορώ να θρηνήσω την έλλειψη φίλων ή να ξεκινήσω με λαχτάρα την αναζήτηση νέων σχέσεων.

Σήμερα μπορώ να γκρινιάξω επειδή πρέπει να πάω στη δουλειά ή να ξεφωνήσω με χαρά επειδή έχω δουλειά να κάνω.

Σήμερα μπορώ να παραπονεθώ επειδή έχω να πάω στο σχολείο ή να ανοίξω το μυαλό μου και να το γεμίσω με καινούρια κομματάκια γνώσεων.

Σήμερα μπορώ να μουρμουρίσω επειδή έχω να κάνω δουλειές στο σπίτι ή να αισθανθώ τιμή επειδή ο Θεός μου έδωσε ένα καταφύγιο για το νου, το σώμα και την ψυχή μου.

Το σήμερα ξεδιπλώνεται μπροστά μου, περιμένοντας να του δώσω σχήμα και μορφή. Και να ’μαι εδώ να στέκομαι, ο γλύπτης που θα αναλάβει το γλυπτό.

Το πώς θα μοιάζει το σήμερα είναι δικό μου θέμα. Έχω την ευκαιρία να διαλέγω τι είδους ημέρα θα έχω!

Να έχετε μια σπουδαία μέρα…εκτός αν έχετε άλλα σχέδια!»

Ήταν ένα τόσο δα μικρό απόσπασμα..από το βιβλίο «Από πρίγκιπας..βάτραχος και τούμπαλιν» το οποίο εντελώς τυχαία ανακάλυψα σε e-book αν και δυστυχώς δεν είναι ολόκληρο σε ηλεκτρονική μορφή κι έτσι μου έμεινε ανολοκλήρωτο.  Απίστευτη γραφή με τόσο χιούμορ που πραγματικά μπορεί και να το σκεφτεί κανείς σοβαρά πλέον να αλλάξει κάποιες συνήθειές του.

Ο Άγγελος Ροδαφηνός έχει γράψει επίσης το βιβλίο «Οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι» μέρος του οποίου υπάρχει επίσης σε e-book.  Αξίζει να ρίξετε μια ματιά εδώ http://www.rodafinos.cjb.net/ για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.

Δεν με ξέρει, δεν τον ξέρω τον συγγραφέα, απλώς ενθουσιάστηκα και το εκφράζω ως συνήθως Ίσως γιατί είμαι πάντα σε διαρκή αυτοεξέταση και με την ανάγκη να ξεπεράσω κάποια πράγματα που με πάνε πίσω..ενώ ταυτόχρονα παλεύω με πείσμα να τα διαιωνίζω. Φοβίες, παλιά κολλήματα, χαζές ιδέες..

Δεν πιστεύω οτι με ένα βιβλίο μπορεί κάποιος να αλλάξει στάση ζωής απ`τη μια μέρα στην άλλη.Ένα λιθαράκι όμως μπαίνει στο μυαλό.. ένα παραπάνω σπρωξιματάκι, που άμα συμπέσει και με το σωστό timing μπορεί και να σώσει μια ψυχή από την αυτοκαταστροφή.

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ:

1950-1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς
καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:
περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το
φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να
ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με
την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο
να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε
αυτοκίνητα χωρίς ζώνες
ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε
από το «σύνδρομο της τουριστικής
θέσης». Δεν είχαμε πόρτες,
παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας
για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
ποδήλατα χωρίς κράνη και
προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς
δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν
κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν
βίαια. Περνάγαμε ώρες
κατασκευάζοντας αυτοσχέδια
αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια
κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει
να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας
δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας
το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά
μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
στους δρόμους. Κανείς δεν
μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα
κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να
τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε
πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι
συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή
μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
κάποιος να κατηγορήσεις παρά
μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε
αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν
παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από
εμάς να ήταν χοντρός και αυτό
ήταν όλο. Μοιραζόμασταν
μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή
οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας
δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά
κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και
οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό
ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99
τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround,
υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε
μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά
φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
συναντιόμασταν για να παίξουμε
κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί
έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε
τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και
παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια
μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και
κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε
σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή
περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την
πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς
μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια
συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν
έπαιρναν μέρος έπρεπε να
συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί
μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να
μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν
υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα
καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία
χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα
ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά
κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους
βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
κουβέντα σε κάποιο chat room και
γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία,
επιτυχία και υπευθυνότητα και
μέσα από όλα αυτά μάθαμε και
ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους
«παλιούς»… συγχαρητήρια!

Είχες
την τύχη να μεγαλώσεις σαν
παιδί…