Μ`αυτόν εδώ το γλυκοφατσούλη (αβάφτιστος ακόμα) γνωριστήκαμε στο ΙΚΕΑ. Τον υιοθέτησα μέσα από ένα καλάθι στο παιδικό τμήμα, οπού βρισκόταν ανάμεσα στα πολλά ξανθά και μελαμψά αδερφάκια του! Μου άρεσε πολύ γιατί είναι πάνινος και μαλακός, μοιάζει σαν αληθινό παιδάκι και η στάση του σώματός του προδιαθέτει για αγκαλιές.

Προς το παρόν κάθεται ήσυχος ήσυχος και στολισμένος. Δεν ξέρει βλέπετε τί τον περιμένει σε λίγες μέρες που θα ξεκινήσουμε δουλειά!!! 

Θα γίνει η "κούκλα της τάξης" μας! 

Ο φιλαράκος των παιδιών, ο βοηθός της δασκάλας, ο "αγκαλίτσας" τους για να βρίσκουν ανα πάσα στιγμή μια γλυκιά παρηγοριά.

Θα είναι αστείος, θα ξέρει πολλές ιστορίες να μας πει, θα παίζει παιχνίδια μαζί μας και θα έχει τη δική του γωνίτσα στο σχολείο μας. Στη γωνίτσα αυτή θα του φτιάξουμε κρεβατάκι ή κάθισμα και θα φυλάμε τα πράγματά του (ρούχα).

Όταν όμως ο καιρός περάσει, ο μικρούλης μας θα αρχίσει να βαριέται να μένει συνέχεια μόνος του στο σχολείο. Θα είναι πολύ περίεργος να μάθει πώς είναι "ο έξω κόσμος"! 

Θα είναι γεμάτος ερωτήματα..!Μα πού πάμε άραγε όλοι εμείς όταν το μάθημα τελειώνει, πώς περνάμε την υπόλοιπη μέρα μας, πώς είναι τα σπίτια μας και οι οικογένειές μας ;

χμμ! Μάλλον κάποιο βράδυ,  θα "δει" ένα σπουδαίο όνειρο..και θα μας το ανακοινώσει το πρωί, με μια καταπληκτική ιδέα! Να μη μένει πια μόνος του τα Σάββατα και τις Κυριακές που δεν έχουμε σχολείο..αλλά να περνά αυτές τις μέρες στο σπίτι κάποιου φίλου! Τι θα λέγαμε λοιπόν, να τον φιλοξενήσουμε ;

Έτσι το κάθε παιδί (με τη σειρά) θα έχει τη δυνατότητα να παίρνει την κούκλα μας μαζί του μια Παρασκευή και να την κρατά έως τη Δευτέρα. Θα πρέπει να είναι υπέυθυνο και να την προσέχει ώστε να μην λερωθεί ή χαλάσει. 

Θα ακολουθούμε μια παρόμοια διαδικασία με τη δανειστική βιβλιοθήκη. Θα καταγράφουμε δηλαδή σε μια κόλλα Α4, το πώς περάσαμε μαζί, ζωγραφίζοντας αν θέλουμε κάτι σχετικό και ζητώντας από τους γονείς μας, να γράψουν όσα τους υπαγορεύσουμε (Η εργασία αυτή θα μπαίνει στο φάκελό μας).

Γυρνώντας στο σχολείο θα μοιραζόμαστε την εμπειριά μας στην παρεούλα, για το πώς περάσαμε το χρόνο μας με την κούκλα και πώς αισθανθήκαμε. Έτσι θα έχουμε μια πολύ ωραία ευκαιρία για να μιλήσουμε στην ομάδα ο καθένας μας ξεχωριστά και να παρουσιάσουμε την εργασία μας!

Οι στίχοι είναι από την "προσευχή της δασκάλας", της Χιλιανής ποιήτριας Gabriela Mistral, που έλαβε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946. 

Αφιερωμένο σε κάθε δάσκαλο που όλα τα υπομένει και επιμένει να υπηρετεί το λειτούργημα μας, με σεβασμό και αγάπη. 

Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω, 

που φέρω το όνομα της δασκάλας, 

που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.

Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου 

που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό 

να κλέψει την τρυφεράδα μου απ' όλες τις στιγμές.

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου 

και περαστική την απογοήτευση. 

Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο 

για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει, 

το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας 

που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν. 

Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι 

για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες, 

για να μπορέσω ν' αγαπήσω 

και να υπερασπίσω όπως αυτές, 

αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου. 

Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα 

απ' τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο 

και να σου αφήσω αυτή την άφωνη, 

την πιο δυνατή μου μελωδία, 

για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.

Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα, 

για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας 

και της κάθε ώρας γι αυτό.

Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου, 

τη λάμψη που σκορπίζεται 

από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.

Κάνε με δυνατή, 

ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου 

και στη γυναικεία φτώχεια μου· 

κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί 

να μην είναι αγνό, 

για κάθε πίεση που δεν είναι 

της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.

Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με! 

Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο 

από Σένα στο πλευρό μου. 

Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό 

και πιο θερμή η αλήθεια μου, 

θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια· 

αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις 

ενάντια στην καρδιά σου, 

που γνώρισε αρκετά 

τη μοναξιά και την αδυναμία. 

Δεν θ' αναζητήσω παρά 

στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής.

Δώσε μου απλότητα και βάθος, 

λύτρωσέ με απ' το να είμαι 

περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια 

πάνω από το στήθος μου με τις πληγές, 

μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου. 

Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες, 

τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.

Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία 

κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι. 

Να μαλώνω με πόνο, 

να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!

Κάνε να γεμίσει με πνεύμα 

το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου. 

Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου 

η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα. 

Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του 

και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή 

από τις κολώνες και το χρυσάφι 

των πλούσιων σχολείων.

Και, τέλος, θύμιζέ μου 

από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez, 

ότι το να διδάσκεις 

και ν' αγαπάς παράφορα στη Γη 

είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου 

στην καυτή πλευρά του έρωτα.

Gabriela Mistral

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Ευγνωμονώ τη Μαριάννα Τζανάκη που το μετέφρασε και μοιράστηκε με όλους εμάς αυτό το θησαυρό.

                                     πηγή : http://ghteytria.blogspot.com/2009/03/gabriela-mistral.html

Οι καλοκαιρινές διακοπές έληξαν κι επίσημα, με τους μικρούς μαθητές να επιστρέφουν ή να πηγαίνουν σήμερα για πρώτη φορά στο σχολείο.

Δε χρειάζεται να μιλήσω για τα προβλήματα των ημερών μας. Τα ζούμε. 

Θα πω μόνο οτι αξίζει περισσότερο από ποτέ, να αντλήσουμε δύναμη από την αγάπη που έχουμε στα παιδιά, ως γονείς και ως εκπαιδευτικοί για να καταφέρουμε να ελέγξουμε όλο αυτό το θυμό μέσα μας. Να προσπαθήσουμε φέτος παρά τις απαράδεκτες ελλείψεις και τον ψυχολογικό βομβαρδισμό που δεχόμαστε να σταθούμε γενναίοι για χάρη τους.

Δεν το λέω από ρομαντισμό, ούτε γιατί θέλω να δείξω επαγγελματίας. Θυμώνω και θλίβομαι βαθιά γιατί θα τους άξιζε να μην είναι κανείς σήμερα στα σχολεία υπό αυτές τις συνθήκες. Ούτε οι δάσκαλοι, ούτε τα παιδιά. 

Δεν το χωράει το μυαλό μου οτι δεν υπάρχουν τα βιβλία..!!!! 

Κι όμως πάνω από την αγανάκτιση πρέπει να βάλουμε το χρέος μας να προστατεύσουμε τα παιδιά.

Να μην πληρώσουν εκείνα την ανικανότητα των μεγάλων!

Να ξέρετε πως, όπως πάντα, το μάθημα στα σχολεία θα γίνει.  Κουτσά στραβά, αλλά θα γίνει έστω και χωρίς καν τα απαραίτητα..!  Χωρίς βιβλία, υλικά, τάξεις, εκπαιδευτικούς…………..Χάρη στην ευλογία του Θεού με το σημερινό αγιασμό,  το φιλότιμο των εκπαιδευτικών και τους γονείς που μπορούν, δε μπορούν, θα τρέξουν να αγοράσουν οι ίδιοι όλα αυτά που δεν έχει να δώσει το κράτος στα παιδιά τους.

Ένα πράγμα όμως πρέπει να το προσέξουμε πάρα μα πάρα πολύ. Να έχουμε το νου μας στο τι μηνύματα περνάμε στα παιδιά μας μέσα από τη δική μας στάση και συμπεριφορά. Έτσι κι αλλιώς μας παρατηρούν συνεχώς, μας μιμούνται, διαισθάνονται κάθε μας συναίσθημα. Είναι οι πιο ευαίσθητοι δέκτες! 

Ας βάλουμε λοιπόν τα δυνατά μας να τα ενισχύουμε με θετικά συναισθήματα, να τα κάνουμε να πιστεύουν στον εαυτό τους και να νιώθουν οτι είμαστε στο πλάι τους, με σιγουριά και σταθερότητα.

Να μην γκρινιάζουμε!!!!!!! Έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη να τους χαμογελάμε. Να μας ακουν να λέμε αισιόδοξα λόγια. Να τους δίνουμε κίνητρα. Να επιβεβαιώνονται μέσα από το βλέμμα μας..

 Αλλιώς η δική μας ανησυχία θα τα κάνει ανασφαλή. 

 Δεν πρέπει να αισθανθούν ούτε για μια στιγμή οτι φοβόμαστε ή έχουμε παραιτηθεί. Όσες δυσκολίες και να αντιμετωπίζουμε δεν θα αφήσουμε να τα επηρεάσουν. Δεν θα τις φορτωθούν εκείνα γιατί το βάρος είναι δυσανάλογο της ηλικίας τους.

Είναι πολύ καταθλιπτικό όλο αυτό το κλίμα και οι καρδούλες τους ανάλαφρες. Τους αξίζει να χωρούν μόνο πολύχρωμα παιδικά όνειρα μέσα τους. 

Ας κάνουμε ο,τι καλύτερο μπορούμε να μην τους κλέψει κανείς την ανεμελιά της παιδικής τους ηλικίας! Τη δικαιούνται!!!

Άλλωστε η πίστη και το χαμόγελο θα κάνουν καλό και σε εμάς, έτσι δεν είναι? 

Καλή νέα αρχή σε όλους λοιπόν!!!! Με πίστη και πείσμα!

Παιδάκια μου…. Μικροί μου άγγελοι και καθοδηγητές… Σήμερα έφτασε η ώρα να αποχαιρετιστούμε… Είναι η ημέρα που η καρδιά μου σπαράζει που σας βλέπω να μου φεύγετε γιατί ξέρω πως δύσκολα πια θα σας ξαναδώ.. Είναι η χειρότερή μου μέρα στο σχολείο.. Κρατιέμαι να μην κλάψω και ξεσπάω πάντα μετά.. Όσες φορές και να το ζήσω πάντα είναι το ίδιο δύσκολο. Όλη αυτή τη χρονιά δεθήκαμε, γίναμε σαν μια οικογένεια. 

 Ο καιρός πέρασε και γίνατε κι εσείς μεγάλα παιδάκια…

Πόσα πολλά περάσαμε μαζί αυτή τη σχολική χρονιά.. Πόσο αλλάξατε όλοι σας, πώς γίνατε ολόκληρα μαθητούδια με τις δικές σας, μοναδικές προσωπικότητες και τόσο πλούσια συναισθήματα!

   Σκέφτομαι πόσο σας καμάρωνα, πόση υπερηφάνεια ένιωθα πριν λίγες μέρες στη γιορτούλα μας.. Ήσασταν μια υπέροχη, χαρούμενη και απόλυτα δεμένη ομάδα. Όλοι αγαπημένοι και γελαστοί. Ο ένας φρόντιζε τον άλλον, μη ξεχαστεί και μείνει έξω από τον κύκλο ή μήπως ξεχάσει τα λόγια από το ποίημα του. Αστειευόσασταν μεταξύ σας. Τα ματάκια σας ήταν γεμάτα κέφι και ζωντάνια. Ήταν η στιγμή σας και χάρηκα απίστευτα που είδα πόσο την απολαύσατε..

Και μαζί σας κι εμείς οι δασκάλες, που σας χειροκροτούσαμε συγκινημένες..

Και να που σήμερα έφτασε η δύσκολη στιγμή να δώσουμε τα τελευταία μας φιλιά και τις αγκαλίτσες.

Σας αγαπάω όλα σας τόσο πολύ που δε γινόταν να μη με πονέσει αυτό το «αντίο» ..

Το ίδιο νιώθατε και τα περισσότερα από εσάς που ήρθατε σήμερα με ματάκια θλιμμένα και έκδηλη αμηχανία.. Είστε τόσο μικρά αλλά και τόσο έξυπνα και σοφά.. ξέρετε ότι από δω κι εμπρός θα τραβήξετε έναν καινούριο δρόμο, ότι χωριζόμαστε πια αλλά η αγάπη που άνθισε στις καρδιές μας θα παραμείνει αναλλοίωτη και παντοτινή όπου κι αν μας πάει η ζωή.

Θέλω να ξέρετε ότι σας έδωσα όλη την αγάπη και όλη την ψυχή μου..Οτι ερχόμουν με μεγάλη χαρά στη συντροφιά μας, κάθε μέρα κι ακόμα κι αν ήμουν κουρασμένη ή στεναχωρημένη από άλλα πράγματα, όταν σας έβλεπα τα ξεχνούσα όλα!

Ότι έκανα ο,τι καλύτερο μπορούσα για να θυμάστε το Νηπιαγωγείο σας με τις πιο όμορφες αναμνήσεις..

Ότι ήμουν πάντα ανοιχτή στα μηνύματά σας και δέχτηκα από σας τα πιο πολύτιμα μαθήματα όχι μόνο σαν δασκάλα αλλά και σαν άνθρωπος. Ότι χρωστώ ευγνωμοσύνη για την τόσο μεγάλη αγάπη που μου δώσατε, σε κάθε ένα σας ξεχωριστά και περισσότερο από όλους στο γλυκό μου φετινό βασανάκι, το Βίκτωρα.

Σε σένα Βικτωράκι, θα πω αυτή τη φορά το πιο μεγάλο ευχαριστώ…. 

Γιατί έπιασες τα όρια της υπομονής μου και τα επέκτεινες όσο μπορούσες πιο πολύ για να με βοηθήσεις να δυναμώσω και να γίνω πιο καλή δασκάλα. Γιατί μου έμαθες πώς να απαντάω στην αντίδραση και το πείσμα με ψυχραιμία και υπομονή. Στον έντονο θυμό και τις εκρήξεις σου, με αγάπη και ανευ όρων στοργή. Στην προσπάθεια χειρισμού σου με αποπροσανατολισμό και δημιουργικότερες εναλλακτικές δραστηριότητες. Όλα αυτά δεν τα ήξερα καρδούλα μου και σ`ευχαριστώ που ήσουν εσύ το αγγελούδι που μου τα έμαθε.  Κι όσο πλησιάζαμε στο τέλος..τόσες πιο πολλές οι εκδηλώσεις της αγάπης σου..τόσο πιο σφιχτές οι αγκαλιές μας..τόσο πιο συγκινητικά τα λογάκια σου για το πόσο μ`αγαπάς και πόσο θα σου λείψω. Άλλο τόσο σ`αγαπάω κι εγώ και η σφιχτή αγκαλίτσα σου μου έλεγε οτι το έχεις εισπράξει..!

Μόνο οι δυο μας ξέρουμε πόσες φουρτούνες περάσαμε μαζί για να φτάσουμε ως εδώ..πιο δυνατοί και πιο πλούσιοι μέσα μας. Σ`ευχαριστώ που κατάλαβες πόσο σ`αγαπάω και πόσο ήθελα να είσαι στην τάξη μου, να μη φύγεις στιγμή από αυτήν και για κανένα λόγο. Που ανταποκρίθηκες τόσο θετικά στις προσπάθειές μου κι έκανες τις δικές σου θαυμαστές προσπάθειες να δείξεις σε όλους πόσο καλό και δημιουργικό πλάσμα είσαι. Και κυρίως στον εαυτό σου.. Που με άκουγες όλο και πιο πολύ και που προσπαθούσες να κάνεις λιγότερες ζουζουνιές για να μη με στεναχωρείς.. Συνέχισε να είσαι μαχητής και πήγαινε να βάλεις τα γυαλιά και στις άλλες δασκάλες  σου, στο Δημοτικό. Εύχομαι ολόψυχα να έχεις την υποστήριξη που χρειάζεσαι για να αναδείξεις τα ταλέντα και τις ικανότητές σου.

Δεν πρόκειται να σε ξεχάσω ποτέ καλό μου ..

Κανένα σας δεν θα ξεχάσω…Είστε όλα μοναδικά και πολύ πολύ καλά παιδιά…

 Καλή πρόοδο πουλάκια μου..! Τα φτεράκια σας δυνάμωσαν πια και είναι ώρα να πετάξετε σε πιο ψηλό δεντράκι!

Αντζελίνα, Ελενίτσα, Τζούλια, Έρικα, Θεοδωρούλα, Άννα-Μαρία, Νικόλ, Λεντιάννα, Μαριάννα, Βίκτωρα, Γιάννη, Αλέξανδρε, Παναγιώτη, Γρηγόρη, Σταύρο, Κέλβιν, Έρικ, Νικόλα και Δημήτρη,

εύχομαι να έχετε μια υπέροχη, χαρούμενη ζωή!!!

Οι σημερινοί μου θησαυροί από τα παιδάκια και τη γιαγιά δυο μαθητών μου :

Όταν επιλέγεις συνειδητά το επάγγελμα του νηπιαγωγού πρέπει να έχεις στο νου σου ένα και μόνο πράγμα, ως το βασικότερο όλων. Την ΑΓΑΠΗ. 
Και δεν εννοώ την αγάπη για το επάγγελμά σου..εννοώ την απέραντη Αγάπη για το κάθε παιδί που περνά από τα χέρια σου. 

Με μια πρώτη ανάγνωση νομίζω εύκολα μπορεί κάποιος να το καταλάβει και να το αποδεχτεί αυτό. Στην πράξη και στην ουσία της όμως, αυτή η Αγάπη δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε δεδομένη. Δεν είναι κάτι που χαρακτηρίζει όλες τις νηπιαγωγούς.

Πρώτα από όλα η Αγάπη..δεν διδάσκεται. Δεν μαθαίνεται στο Πανεπιστήμιο, δεν βρίσκεις  σχετικές "οδηγίες" σε κανένα σύγγραμμα. Κι ας είναι το Α και το Ω.

Νομίζω οτι καλός παιδαγωγός είναι εκείνος που πρώτα ξέρει να αγαπάει και μετά κοιτά την ύλη και τους τύπους. Αυτός που ξέρει οτι σαν την Αγάπη δεν υπάρχει άλλο μέσο διδασκαλίας. Γιατί μόνο μέσω της Αγάπης,βλέπεις οτι τα παιδιά κατορθώνουν να γίνουν μια δεμένη ομάδα μεταξύ τους. Μόνο μέσω της Αγάπης αποκτούν αυτοπεποίθηση κι εμπιστοσύνη και απελευθερώνονται. Και τότε με μαγικό τρόπο το καταφέρνετε μαζί και πετυχαίνουν και τους εκπαιδευτικούς στόχους. Μαθαίνουν ουσιαστικά, κάνοντας ταχεία γνωστικά άλματα και όλα αυτά μέσα σε κλίμα χαράς και ασφάλειας.

Αν είσαι συνάδελφος και το έχεις μέσα σου όλο αυτό που περιγράφω,  το έχεις βιώσει ο ίδιος στην τάξη σου, τότε σου είναι ήδη γνωστά τα καθημερινά θαύματα αυτής της Αγάπης. Αν πάλι δεν το έχεις, σου έχει φανεί ήδη πολύ ρομαντικό το κείμενο και βιάζεσαι να το προσπεράσεις. 

Κάθε μέρα, οι γονείς εμπιστεύονται στα χέρια σου, την ίδια τους τη ζωή, τα παιδιά τους. Είναι μικρά σε ηλικία, μαθητές ίσως και για πρώτη χρονιά. Αφήνουν το ασφαλές και οικείο περιβάλλον του σπιτιού τους, αποχαιρετούν τη μαμά στην είσοδο του σχολείου και μένουν εκεί, μαζί σου. Είσαι εκεί λοιπόν ως δάσκαλος αλλά και ως γονεϊκό υποκατάστατο. Μην το ξεχνάς αυτό.

Μην φοβηθείς οτι θα χάσεις το κύρος σου αν δώσεις τρυφερότητα στα παιδιά. Θα χρειαστεί να τους διδάξεις πώς να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, πώς να κάνουν φίλους, πώς να εκτιμούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Θα βιώσουν εσωτερικές συγκρούσεις και θα χρειαστούν παρηγοριά. Θα "μαλώσουν" πάνω στο παιχνίδι. Μην μένεις μόνο στα λόγια και μη δίνεις έτοιμες λύσεις. Αγκάλιασέ τα. Πήγαινε κοντά τους και δείξε γνήσιο ενδιαφέρον σε ο,τι τα απασχολεί. Σταμάτα να κόβεις χαρτάκια ετοιμάζοντας τις χειροτεχνίες για αργότερα. Παρατήρησέ τα καθώς παίζουν (ή δεν παίζουν).. Χάρισέ τους ένα χαμόγελο όταν θα σε κοιτάξουν. Αυτό θα τα κάνει να νιώσουν οτι είναι σημαντικά για σένα. Θα πάρουν την επιβεβαίωση που χρειάζονται. 

Γίνε κι εσύ παιδί. Τσαλακώσου..! Παίξε μαζί τους καθημερινά. Σε ομαδικές δραστηριότητες  ή ατομικά, ευκαιρίες υπάρχουν άπειρες. Φόρα άνετα ρούχα και παπούτσια. Δε χρειάζεται να κάνεις το μοντέλο και να ντύνεσαι σαν να βγαίνεις ραντεβού. Να σε νοιάζει πρώτα απ`όλα να μπορείς να κινηθείς άνετα και να γίνεσαι μέτοχος της δημιουργίας και της χαράς μέσα στην τάξη σου. Πάρε ρόλο σε παιχνίδια δραματοποίησης, ζωγράφισε μαζί τους, μη δίνεις μονάχα οδηγίες.

Προσπάθησε όσο μπορείς να μπαίνεις στη θέση τους και να βλέπεις τα πράγματα από τη σκοπιά τους. Τίποτα από όσα λένε τα παιδιά δεν είναι μικρής σημασίας. Κράτα σημειώσεις και μάθε τους μαθητές σου. Όχι για να τους "αξιολογήσεις" όπως σου υποδεικνύουν στα σεμινάρια…αλλά για να τους καταλάβεις εσύ ο ίδιος πάνω από όλα. Να γνωρίσεις το καθένα ξεχωριστά. Να δεις τα θαύματα τη στιγμή που συντελούνται.

Να τα κοιτάζεις στα μάτια και πάντα με αγάπη και αποδοχή. Πρόσεχε πολύ το βλέμμα σου γιατί τα παιδιά από τα μάτια σου αξιολογούν τον εαυτό τους.

Να τα καθησυχάζεις μετά από μικροατυχήματα μιλώντας τους στοργικά, ενώ τους παρέχεις τις πρώτες βοήθειες. 

Να θυμάσαι οτι η μαμά τους δεν είναι εκεί. Αλλά είσαι εσύ στη θέση της. Μην ταράζεσαι, ξέρω οτι εσύ είσαι ο (super) εκπαιδευτικός, ο επιστήμονας μέσα στην τάξη(όπως μας έλεγε και η καθηγήτριά μας η κ.Κουτσουβάνου, καλή της ώρα) και όχι η μαμά τους. Άλλά διάλεξες να απασχολείσαι με παιδιά γι`αυτό έχε το νου σου οτι θες δε θες, πρώτα χρειάζονται μια  "μάνα" και μετά έναν δάσκαλο. Όσο άριστα καταρτισμένος και να`σαι στο αντικείμενό σου. 

Αυτό σημαίνει επίσης οτι αν "λερωθούν" τα βοηθάς να αλλάξουν και δε το αποφεύγεις για να μη λερώσεις εσύ τα χέρια σου. Δεν σε πιάνει υστερία και καλείς την ίδια τη μάνα να έρθει να φροντίσει το παιδί, αφήνοντάς το  παράμερα να νιώθει ένοχο και ντροπιασμένο για έναν τόσο ανόητο λόγο. (συμβαίνει ουκ ολίγες φορές αυτό δυστυχώς). Γιατί αν αντιδράς έτσι, κρίμα οι σπουδές και τα πτυχία σου. Το ίδιο πρέπει να κάνεις αν βρέξει κατά λάθος τα ρούχα του, πλένοντας τα χέρια του στη βρύση. Δεν μας νοιάζει αν είσαι super wow εκπαιδευτικός αν το αμελήσεις αλλά να σκεφτείς οτι πρέπει να αλλάξει για να μην κρυώσει, όπως θα έκανε και η μάνα του.

Δεν είναι πολλά τα χρόνια που έχω τη χαρά και την τιμή να δουλεύω ως εκπαιδευτικός. Από την πρώτη μου χρονιά μέχρι σήμερα έχω γνωρίσει αρκετούς συναδέλφους. Όλοι είμαστε νηπιαγωγοί και όλοι διαφορετικοί ως χαρακτήρες. Κάποιοι "δυσανασχετούσαν" από τη σχέση αγάπης που ανάπτυσσα με τα παιδιά. Άκουγα οτι θα τα "παραχάιδευα", θα τα κακομάθαινα ή δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο.. Νομίζω απλά οτι η ανταπόκριση αυτής της αγάπης από τα παιδιά ήταν που προκαλούσε. Από τη μεριά μου πάλι, δεν μπορούσα ποτέ να λειτουργήσω διαφορετικά. Και νομίζω οτι κάνω το πιο απλό πράγμα του κόσμου, δίνω αγάπη στα παιδιά, που από τη φύση τους την εμπνέουν και αξίζουν απόλυτα. Το αισθάνομαι πηγαίο και φυσικό.

Δεν επιδιώκω να κάνω τη σύμβουλο καταθέτοντας αυτές τις σκέψεις μου. Γιατί δεν είναι καν θέμα μυαλού για να το συλλάβεις αλλά περισσότερο θέμα ενστίκτου, πιθανότερα του μητρικού. Σκέφτομαι καμιά φορά τον εαυτό μου ως μητέρα, να πηγαίνω το παιδί μου στο νηπιαγωγείο και λέω μέσα μου με σιγουριά πως αυτό που θα ήθελα πάνω από όλα, θα ήταν να αγαπά το παιδί μου τη δασκάλα του όπως κι εκείνη αυτό. Να είναι χαρούμενο όταν πηγαίνει στο σχολείο. Όλα τα άλλα, θα έπονταν. 

Σκέφτομαι επίσης τους δασκάλους που είχα κι εγώ η ίδια ως παιδί. Όχι μόνο έμαθα αλλά και πίστεψα στις ικανότητές μου, μόνο από εκείνους που αγάπησα. Αντίθετα, εμφάνισα ψυχοσωματικά συμπτώματα και αρνήθηκα να πάω στο σχολείο όταν είχα μια δασκάλα στο Δημοτικό που  ενώ οι γονείς της έβγαζαν το καπέλο, εμείς τα παιδιά τη μισούσαμε. Τί να το κάνω αν έμαθα Γραμματική και Αριθμητική από αυτήν αν ταυτόχρονα πέθαινα κάθε μέρα από το άγχος της απειλής, της απόρριψης και της υστερίας της; Γιατί να επαναλαμβάνουμε οι νέοι εκπαιδευτικοί τα ίδια λάθη; 

Και θα πείτε κάποιοι…"α! εγώ καμία σχέση δεν έχω με αυτή τη δασκάλα".. Μήπως όμως επιδιώκετε το "μπράβο" των γονιών δίνοντάς τους αυτό που από άγνοια ζητούν – άρα πασχίζετε να τα μάθετε να γράφουν και να διαβάζουν από το Νηπιαγωγείο με κατευθυνόμενες μή αυθόρμητες διαδικασίες; Μήπως ξεχνάτε οτι είναι παιδιά και χρειάζονται τη φαντασία, τις παιγνιώδεις δραστηριότητες, το κέφι και μέσα αυτοέκφρασης για να θραφεί η ελεύθερη και καθαρή τους ψυχούλα; 

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του καλού (κατ`εμέ) παιδαγωγού-εμψυχωτή δεν διδάσκονται αλλά βρίσκονται στον ίδιο τον άνθρωπο. Έναν εκπαιδευτικό γεμάτο Αγάπη  μπορεί κάλλιστα να συναντήσεις τόσο στο δημόσιο όσο και στο ιδιωτικό σχολείο. Αλλά σε καμία περίπτωση το γεγονός οτι πληρώνεις λεφτά στο ιδιωτικό, δεν σου εξασφαλίζει το οτι η δασκάλα θα ..αγαπά το παιδί σου. Το μόνο που είναι σίγουρο, είναι οτι τα χαρτόνια στις χειροτεχνίες θα είναι τέλεια κομμένα και οτι εσύ ως πελάτης θα τα ακούς όλα ..υπέροχα.

Με όλα αυτά δεν σκοπεύω να υποδείξω τίποτα σε κανέναν, ήθελα μόνο να καταθέσω τη δική μου αίσθηση περί Εκπαιδευτικού.

Και πιστεύω πως τελικά…Εκπαιδευτικός γεννιέσαι, είναι χάρισμα, τέχνη και ευλογία… Πηγάζει από την καρδιά και είναι από το Θεό δοσμένο.

"Για μένα, ενώπιον του Θεού, το πιο υπεύθυνο επάγγελμα, που μπορεί να κάνει κάποιος, είναι νηπιαγωγός. Αλλά και το πιο δύσκολο, γιατί πλάθει ψυχές. Και πλάθοντας ψυχές, πλάθεις ανθρώπους, οι οποίοι είναι κατ΄ εικόνα του Θεού πλασμένοι. Και έτσι γίνεσαι συνεργός του Θεού, όπως γίνονται και οι γονείς, όταν τεκνοποιούν". Και συνέχισε: "Αν δεν έχεις τα κότσια να γίνης νηπιαγωγός, να γίνης δάσκαλος. Είναι το ίδιο υπεύθυνο. Κι αν δεν μπορής ούτε δάσκαλος, τότε να γίνης καθηγητής"!

Πηγή: ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 1924-1994, Μαρτυρίες Προσκυνητών, Νικολάου Ζουρνατζόγλου, σελ. 135, εκδόσεις ΑΘΩΝΑΣ, 

Το βίντεο της μπεμπέ Λιλή έτυχε να το δω ένα πρωί Κυριακής στην τηλεόραση και μου έκανε πολύ κακή εντύπωση. Το κοριτσάκι με την πάνα να κάνει video-chat με έναν ηλικιωμένο. Και ναι μεν τον λέει παππού αλλά εμείς εδώ στο Ελλάδα δεν το συνηθίζουμε να «τα λέμε» με τον παππού μέσω υπολογιστή (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.) Όλα τα άλλα μόνο με μεγάλη επιφύλαξη και ως ύποπτα μπορώ να τα δω. Έναν πλάγιο τρόπο να περαστούν συγκεκριμένα μηνύματα στα παιδιά. Με όσους το συζήτησα κάποιοι συμφώνησαν ένθερμα και άλλοι με θεώρησαν υπερβολική..

Και ευτυχώς κάποιος έγραψε αυτό το άρθρο στο troktiko και ένιωσα επιτέλους μια ηθική δικαίωση. http://troktiko.blogspot.com/2010/06/blog-post_9718.html

Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού με σχόλια κάποιων γονέων είναι το κάτωθι. Μπορεί να κρίνετε παρατραβηγμένα κάποια σχόλια αλλά αρκεί για προβληματισμό.

Όχι τίποτ`άλλο, απλά γιατί καλό θα είναι να μην αποκοιμηθούμε πνευματικά αποδεχόμενοι άκριτα ο,τι μας σερβίρουν καταλήγοντας να δίνουμε στα παιδιά μας παριζάκια γεμάτα λίπος και παρκάροντάς τα στην tv να παρακολουθούν τέτοια κλιπ (ανάμεσα στα υπόλοιπα έκτροπα της Tv ασφαλώς).

Η μόδα ενίοτε βλάπτει.

Αυτά..

Καλά δεν σιχαίνεσαι να τα αγκαλιάζεις τόσο βρώμικα που είναι? Θα σε κολλήσουν αρρώστιες.

Δε μας ενδιαφέρει αν ένα παιδί έχει λυμένα κορδόνια, ας του φόραγε η μάνα του άλλα παπούτσια.

Δεν το πιστεύω οτι του καθαρίζεις το μήλο! Να μείνει νηστικός άμα δεν του το καθάρισε η μάνα του!

Μάλλον νομίζεις οτι είσαι ακόμα στο ιδιωτικό και κάνεις τα ίδια με εκεί. Όλο θες να κάνεις χειροτεχνίες, μιλάς στους γονείς λες και είναι τίποτα της προκοπής (επειδή είναι αλλοδαποί δεν είναι της προκοπής) και κάνεις στα παιδιά τα χατίρια. Δε χρειάζονται ευγένειες εδώ πέρα.

Τί τα θες τα υλικά δεν καταλαβαίνω! Τελειώνει η χρονιά τώρα! (μέσα Μαρτίου) Για να δω… Μολύβια? Μα τα παιδιά στο Νηπιαγωγείο δεν χρειάζονται μολύβια! Από που κι ως που? Επειδή τα κάνατε στο ιδιωτικό??? (κόλλημα)  Ματάκια? Τί να τα κάνεις τα ματάκια?? Φτιάξε ματάκια με ο,τι έχουμε!! Δεν χρειαζόμαστε άλλα υλικά. Τις χειροτεχνίες τις φτιάχνουμε με ο,τι έχουμε, δε ζητάμε παραπάνω πράγματα. Μαζεύεται τελικά λίστα με υλικά από τα 2 τμήματα και κάνει την παραγγελία τηλεφωνικά ζητώντας τα μισά από αυτά. Από την τσέπη της τα πληρώνει???

Δαχτυλομπογιές, τέμπερες και τέτοια εγώ τα αποφεύγω γιατί γίνεται άνω κάτω το σχολείο. Εσύ τους τα κάνεις και μετά πλένονται στο μπάνιο και κάνουν νερά. Και να τώρα που σφουγγαρίζεις. Καθαρίστριες θα γίνουμε τώρα?

Τα παιδιά στο σχολείο δεν πρέπει να πηδούν, να μιλούν δυνατά, να χορεύουν ή να βρίσκονται διασκορπισμένα. Γι`αυτό έχουμε τα τραπέζια!

Δεν φωνάζεις όσο πρέπει! Δεν τα φοβερίζεις! Γι`αυτό σ`αγαπάνε τα παιδιά!!!

Καλά παίρνεις τις ζωγραφιές που σου χαρίζουν τα παιδιά στο σπίτι σου? Να τις κάνεις τι??? Εγώ τους λεω πως δεν τις θέλω! Έτσι κάνουν και μας τελειώνουν τα χαρτιά!

με φωνάζει ένα παιδί την ώρα του διαλείμματος να μου δείξει κάτι..

-Καλά πας μαζί του? Κάνεις ο,τι σου λέει αυτό το χαζό?? (μετά από λίγο το παιδί μου δείχνει με ενθουσιασμό ένα σαλιγκάρι που βρήκε στην αυλή)

(παιδί από την τάξη της χτυπημένο να αιμορραγεί από τη μύτη και να την κοιτάζει κλαίγοντας) Πώπω!! δεν αντέχω να το βλέπω, ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ! τρέχω και το καθαρίζω-βάζω λίγο πάγο κ.α και κατεβαίνουμε και πάλι στην αυλή. Σχόλιο :

Ε, κατάλαβα οτι δεν ήταν τίποτα γι`αυτό δεν ασχολήθηκα. Το κατάλαβα αμέσως οτι δεν ήταν σημαντικό!

Α δεν τα μπορώ άλλο να τα ακούω να φωνάζουν. Έλα στο γραφείο να καθίσουμε.

Είναι στο γραφείο μόνη της και πίνει καφέ. έρχονται ένα-ένα κάποια παιδιά της να την ειδοποιήσουν οτι κάποια άλλα μέσα στην τάξη χτυπιούνται

-Δεν με ενδιαφέρει βρε παλιόπαιδα άντε φύγετε από δω!!!

Θέλω να πάω να ψωνίσω κάτι για δώρο (!) Προσέχεις σε παρακαλώ τον καφέ που έβαλα να ψήσω? (ταυτόχρονα μένω μόνη μου με 2 τμήματα)

Κοίταξε, εσύ είσαι  άπειρη γι`αυτό δεν κρατάς τα παιδιά σε απόσταση.

Η προηγούμενη αναπληρώτρια ήταν καταπληκτική! να δεις κάτι σκιές που φόραγε και κάτι βυζιά που είχε! κάθε μέρα έξω τα είχε! (καταλαβαίνω γιατί τη συμπαθούσες)

Παλιόπαιδο!! Μου`ριξες κάτω την τσάντα!!! θα σε σκοτώσω..! Louis Vitton 580 ευρώ ! το παιδί απλά ήθελε να καθίσει κοντά της….

Αγοράκι από την τάξη της παίζει με τα κορίτσια. Γυρνάει και μου λέει : Καλά αυτός είναι gay από τώρα. Κρίμα γιατί ο πατέρας του είναι ένας κούκλος! Ενώ εκείνο το παιδί όταν μεγαλώσει θα γίνει πολύ θερμός άντρας!

Βρωμάνε τα παιδιά. Ευτυχώς έχω αυτό το μαντήλι να βάζω στο πρόσωπό μου όταν πλησιάζουν.

Φέρτε μου μια καρέκλα να καθίσω! (απευθυνόμενη σε παιδιά που περιμένει να πάρουν καρέκλα από την τάξη και να την κατεβάσουν από τη σκάλα στην αυλή)

Της ζήτησα μια μέρα να μαζευτούν και να πεταχτούν όλα τα επικίνδυνα πράγματα από το χώρο της αυλής..κάτι κοτρώνες, σαπισμένη σκάλα, παλιά σπασμένα έπιπλα με πρόκες επάνω κ.α Α! Τα δικά μου παιδιά δεν τα πιάνουν! Και στα δικά σου, να το μάθεις!!!

Μπορείς να κάνεις στο computer εσύ που ξέρεις κάτι που πρέπει να στείλουμε με email? το κάνω και της φέρνω αντίγραφο.. Ευχαριστώ, βέβαια αν δεν ήσουν εσύ θα έβρισκα σίγουρα κάποιον άλλο να το κάνει. (!)

Καλά τώρα εσείς οι νέες μην περιμένετε να διοριστείτε!! Αλλά ούτε και να πάρετε ποτέ σύνταξη! Είσαστε τελείως καταδικασμένες!….

Ίσως…για να παραμείνουν καμιά δεκαριά χρόνια ακόμα στη δημόσια εκπαίδευση κάτι άτομα σαν ΕΣΕΝΑ!………

Τα παιδιά το παρακολούθησαν με εξαιρετικό ενδιαφέρον. Υπήρχαν στιγμές που δεν ακουγόταν ούτε ανάσα στην τάξη…Πραγματικά ένιωσα οτι μιλούσε στην ψυχή τους. Σαν να ταυτίστηκαν με τον ήρωα της ιστορίας.

Μετά την  ανάγνωση προχωρήσαμε στη συζήτηση, τις παρατηρήσεις,τις ερωτήσεις πάνω στο κείμενο και τις δικές μας απόψεις. Κάποια ξεκίνησαν να πουν τις εμπειρίες τους, αλλά τα άκουγα χωρίς να σχολιάζω.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, την απάντηση που έδωσε η Μιχαέλα σε ερώτημα που υπήρχε στο τέλος του βιβλίου..

Ερώτημα: – "Πιστεύετε οτι υπάρχουν κι άλλα παιδιά που έχουν αυτό το πρόβλημα?"

Μιχαέλα: – "Όλα!"

Διαισθανόμενη το βαθμό που τα άγγιξε αυτό το θέμα και προσπαθώντας να ξεπεράσω και τη δική μου αμηχανία, εστίασα στο μήνυμα που επιδίωκε η συγγραφέας να περάσει στα παιδιά. Στο οτι τα παιδιά δεν πρέπει να κρατούν μέσα τους το θυμό τους, να κλείνονται στο δωμάτιό τους ή να φεύγουν μακριά από το σπίτι για να γλιτώσουν από τους καυγάδες των γονιών τους. Αν τους συμβαίνει κάτι παρόμοιο, πρέπει να πλησιάσουν τη μαμά και το μπαμπά και να τους πουν αυτή τη φράση "μη μαλώνετε, με πληγώνετε". Αν όλα πάνε καλά, όπως με το αγοράκι της ιστορίας, οι γονείς θα συνειδητοποιήσουν οτι με το φέρσιμό τους στεναχωρούν ο,τι πολυτιμότερο έχουν… το παιδί τους. Θα σκύψουν στοργικά και θα το αγκαλιάσουν διαβεβαιώνοντάς το πως το αγαπούν και πως θα προσπαθήσουν να μην μαλώνουν.(ή έστω θα διακόψουν τον καυγά)

Σήμερα το πρωί, ένα από τα κοριτσάκια μου με καλημέρισε γελαστό όπως πάντα και ύστερα μου είπε βιαστικά..

"Χτες κυρία μάλωναν πάλι η μαμά και ο μπαμπάς μου και εγώ θυμήθηκα αυτό που είχαμε διαβάσει"

"Και τί έκανες Ιωάννα μου?"

"Πήγα κοντά τους και τους είπα να μη μαλώνουν γιατί με πληγώνουν και να σταματήσουν επιτέλους!"

"Μπράβο σου!"

"Μετά όμως ο μπαμπάς πέταξε κάτω το τηλέφωνό μας και το έσπασε και μετά με χτύπησε εδώ (δείχνοντάς μου τον ώμο της) και μου είπε να εξαφανιστώ."

………

Τί τα θέλω κι εγώ…Μόνο για να έχω τύψεις τώρα οτι χτύπησε αυτός το παιδί επειδή εγώ η δασκάλα είχα τη φαεινή ιδέα να διαβάσω αυτό το βιβλίο.. Να γιατί είπαμε πως ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να κάνει τίποτα αν οι γονείς είναι τόσο ασυνείδητοι. ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

Δείτε το βίντεο και πείτε μου αν θα ανταλλάσσατε μια τέτοια εμπειρία με όλους τους μισθούς και τα bonus άλλων επαγγελμάτων..

Είναι ιερό που δουλεύουμε με παιδιά.  Ας μην το ξεχνάμε ποτέ!!!

www.teachermovie.com

Δεν ήταν τόσο το γεγονός που με σόκαρε όσο αυτά που άκουσα να λέει η μητέρα της κοπέλας, πριν από λίγο στη Στεφανίδου. Οτι αφού οι γονείς έκαναν τη μήνυση και η αστυνομία εντόπισε το ένα από τα κορίτσια που συμμετείχαν, δεν έγινε απολύτως τίποτα. Ο αστυνόμος μίλησε απλά στο τηλέφωνο με το συγκεκριμένο κορίτσι και εκεί έμειναν τα πράγματα. Η κοπέλα γύρισε στο σχολείο της  και οι απειλές εις βάρος της από τα παιδιά αυτά συνεχίζονται. Την κοπέλα την άλλαξαν απλά τμήμα. Ούτε κλήθηκαν τα παιδιά εκείνα και οι γονείς τους στην αστυνομία για μια σύσταση έστω, ούτε τίποτα. Καμιά τιμωρία. Κανένας ΦΟΒΟΣ  επομένως  για τα παιδιά που έπραξαν έτσι. Άρα γιατί να μην το ξανακάνουν? Τί εμποδίζει εκείνα, καθώς και άλλους ανήλικους με παραβατική συμπεριφορά να πράξουν ανάλογα? Δεν φτάνει που η σχολική βία έχει πάρει τόσο ακραίες διαστάσεις, δε φτάνει που όσο πάει επεκτείνεται μέχρι και στο Δημοτικό και το Νηπιαγωγείο,δεν κάνουμε και τίποτα να την σταματήσουμε.

Ανησυχώ πάρα πολύ, προβληματίζομαι και πονάω.