Archive for the ‘Παιδαγωγικά θέματα’ Category

Πριν με τοποθετήσουν ως αναπληρώτρια σ`αυτό το νηπιαγωγείο,το Νοέμβριο, τα παιδιά είχαν περάσει ήδη από "πολλά χέρια".  Αντικατέστησα μια έγκυο-συνάδελφο, αναπληρώτρια κι εκείνη, που έφυγε με άδεια. Είχε μείνει περίπου ένα  μήνα με τα παιδιά. Στην αρχή της σχολικής χρονιάς όμως, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο υπήρχαν εκεί 2 μόνιμες οι οποίες και συνταξιοδοτήθηκαν. Από ο,τι έχω μάθει ήταν αρκετά δύστροπες, θεούσες με την κακή έννοια, παλαιών αρχών κ.α

Ολημερίς λιβάνιζαν στο σχολείο και έκαναν μάθημα Κατηχητικού στα παιδιά.

Δυσκολευόμουν να το φανταστώ όλο αυτό το σκηνικό ώσπου μια ωραία πρωία, μέσα Νοέμβρη, συνέβη το εξής περιστατικό..

Ενώ προσπαθούμε να κάνουμε μια χειροτεχνία, κάποια αγόρια δημιουργούν πανικό. Φωνάζουν, πετάνε κάτω υλικά…γενικά είμαστε άνω κάτω κι εγώ τρελαμένη. Και ξαφνικά ακούω ψαλμούς από γλυκιά παιδική φωνούλα. Λέω "πάει μου`στριψε, ακούω ψαλμωδίες!"….Δεν μπορεί να συμβαίνει στ`αλήθεια!!

Αναζητώντας την πηγή του ήχου, βλέπω ένα από τα κοριτσάκια μου να κάνει ήσυχα-ήσυχα  τη χειροτεχνία της, λέγοντας το τροπάριο. Έμεινα άναυδη. Στη συνέχεια έμαθα πως αυτή ήταν για 2 μήνες, η "πρωινή τους προσευχούλα".  (εξ`ου και το "ΚΑΛΗΜΕΡΑ" που λέει στο τέλος) Της ζήτησα λοιπόν να μου το ξαναπεί για να το ηχογραφήσω..Αξίζει να την ακούσετε είναι! Κατάγεται μάλιστα από τη Μολδαβία και έχει μια ιδιαίτερη προφορά.

Όχι τίποτ`άλλο….δεν θα με πίστευε κανείς αν δεν είχα ντοκουμέντα

(Εδώ που τα λέμε..το τί δεν έχουν τραβήξει αυτά τα παιδάκια!!!)

Προσευχή

Έχω μπλέξει. Κάθε μέρα και μια καινούρια συγκίνηση σ`αυτό το σχολείο.

Το ωράριο για το ολοήμερο λέει "προσέλευση νηπίων από τις 8.00 έως τις 8.15"……παρ`όλα αυτά από την ώρα που ανέλαβα καθήκοντα, μου είπαν πως κλειδώνουμε την πόρτα  στις 8.40. ΟΚ. Το δέχομαι.

Αυτό όμως προφανώς και συνεπάγεται οτι ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ από κει και έπειτα άλλα παιδιά.

Έλα όμως που συστηματικά κάποιοι συγκεκριμένοι αργούν να φέρουν τα παιδιά τους και καθημερινά χτυπούν τα κουδούνια στις 8.45 απαιτώντας να μπουν. Άνοιγε η "καλή" συνάδελφος, άνοιγε και η προϊσταμένη..ξίνιζα εγώ (η κακιά) αλλά δεχόμουν το αργοπορημένο παιδί.

Κι έρχεται σήμερα η μάνα στις 9.00 ακριβώς. Χτυπάει κουδούνι και λαμβάνει εκ του θυροτηλεφώνου την απάντησή μου :  "Λυπάμαι αλλά δεν μπορούμε να σας δεχτούμε, η ώρα είναι 9.00, θα πρέπει να τηρείτε το ωράριο του σχολείου" .  Ξαναχτυπά. Η συνάδελφος επαναλαμβάνει την απάντηση. Η μάνα χτυπά ξανά και ξανά και όσο περνά η ώρα εμμένει περισσότερο. Τα παιδιά αναστατώνονται, τρέχουν κι αυτά και πατούν τα κουμπάκια στο θυροτηλέφωνο. Τα απομακρύνω. Ένα εξ αυτών σε ανύποπτο χρόνο πατά τα κουμπιά και η πόρτα της εισόδου ανοίγει. Βλέπω φάντη μπαστούνι, τη μάνα εν εξάλλω κατάσταση να βρίζει και να απειλεί μισά Αλβανικά μισά Ελληνικά οτι  "θα δούμε τί θα πάθουμε και θα πάει στην αστυνομία" . Παίρνει το απορημένο παιδί της και φεύγει.

Είναι ποτέ δυνατόν???

Μένω να τρέμω από τα νεύρα μου με τα παιδιά τριγύρω να κάνουν πάρτυ με την ευκαιρία της αποδιοργάνωσης.

Και μόλις ξεκίνησε η εβδόμαδα.

Λυπάμαι πολύ που χαλάω το κλίμα του blog αλλά δεν είμαι καθόλου καλά σήμερα και θα τα πω να ξεθυμάνω. Νιώθω βαθιά λύπη, απογοήτευση και εξάντληση.Από την πρώτη στιγμή που πήγα σε αυτό το σχολείο, ένιωσα οτι θα κάνω ο,τι καλύτερο μπορώ. Δεν έχει υπάρξει ούτε μια μέρα που να πήγα απροετοίμαστη στη δουλειά μου. Που δεν έκατσα την προηγούμενη να βρω υλικό και να φτιάξω ο,τι χρειαζόμουν για ένα καλά οργανωμένο μάθημα. Κι όμως υπάρχουν δυσκολίες που δεν έχω αντιμετωπίσει ξανά και αισθάνομαι φοβερά επιβαρυμένη ψυχικά.

Ηταν από την αρχή το πιο δύσκολο τμήμα που είχα δει. Απίστευτα δυσλειτουργικό. Με όλα τα παιδιά αλλοδαπά. Όλα σχεδόν τα αγόρια,ιδιαίτερα επιθετικά, πολύ ανώριμα και ασύδοτα. Πολλά να μην μιλάνε καθόλου και άλλα να φωνάζουν συνέχεια και να βρίζουν με λέξεις που σε κάνουν να ντρέπεσαι. 3 από αυτά πολύ βρώμικα και με σαπισμένα δόντια. Οι γονείς των παιδιών με τα πιο σοβαρά προβλήματα, οι πιο θρασείς από όλους. Η περιοχή μέσα στους μαύρους λες και είσαι σε άλλη χώρα. Οι μαντίλες απαραίτητο αξεσουάρ. Κι όλα αυτά στο κέντρο της Αθήνας.  Δεν ήθελα να παραδεχτώ όλα αυτά και κάνω έναν καθημερινό αγώνα για να τα διδάξω, να τα διασκεδάσω και να τους δώσω αγάπη γιατί αυτό, που είναι και το βασικότερο, τους λείπει πιο πολύ από όλα.

Πράγματι λοιπόν υπάρχει διαφορά. Πολλά αγόρια ανταποκρίθηκαν και σταμάτησαν να είναι τόσο επιθετικά. Έμαθαν να συζητούν, έμαθαν να μαζεύουν και να συνεργάζονται. Κάνουν τις εργασίες και τις χειροτεχνίες στο βαθμό που μπορούν, καθισμένα για περισσότερο χρόνο στην καρέκλα. Είναι όμως ένα παιδί που δημιουργεί καθημερινά έναν απίστευτο πανικό. Κάνει το σχολείο άνω κάτω και τα νεύρα μου κουρέλι.. Σήμερα είμαι χάλια εξαιτίας του. Καθε μέρα έχουμε πρόβλημα, μα σήμερα έφτασα στα όριά μου.

Δεν κάθεται ποτέ ήσυχος.Ούτε στον κύκλο της συζήτησης, ούτε πουθενά. Δεν μιλάει ποτέ κανονικά, πάντα φωνάζει. Τρέχει ακατάπαυστα και πετάει κάτω ο,τι βρει. Η αγαπημένη του διασκέδαση είναι να χαλάει τα παιχνίδια των άλλων εισβάλλοντας ξαφνικά και κλοτσώντας κατασκευές, διαλύοντας παζλ κ.α γελώντας ικανοποιημένος. Θέλει όλοι να υποφέρουν. Χαιρεται επίσης να χτυπά όποιο παιδί βρεθεί στο δρόμο του, να σκίζει σε ανύποπτο χρόνο και να πετά στα σκουπίδια τις εργασίες των άλλων. Την ώρα του φαγητού, αναποδογυρίζει την τσάντα στο τραπέζι για να πέσει το φαγητό, μετά περιμένει να σκάσει με το πόδι όσους χυμούς μπορεί, ύστερα τρώει λίγο και παρατάει το τραπέζι γεμάτο σκουπίδια. Δεν αντιλαμβάνεται κανέναν κανόνα. Δεν έχει κανέναν ειρμό στην σκέψη του ούτε καν όταν μιλάει. Είναι ΣΥΝΕΧΩΣ θυμωμένος και συνοφρυωμένος. Τα παιδιά τον κάνουν απίστευτη υπομονή, κι αυτός ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος. Του μιλάς με καλό τρόπο για να ηρεμίσει κι αυτός ενθαρρύνεται περισσοτερο να διαλύσει το σύμπαν. Του μιλάς αυστηρά κι αρχίζει τις βρισιές και τις απειλές!!!!!!! Για κακή μου τύχη είναι τέτοια η διαρρύθμιση του χώρου που δεν έχω ορατότητα παντού. Σηκώνεται όποτε ναναι βαράει τις πόρτες και παει στην κουζίνα ή στο γραφείο. Τρέχω κοντά του και του ζητάω να έρθει όσο πιο γλυκά μπορώ κι αρνείται πεισματικά. Τα άλλα παιδιά με περιμένουν και εγώ εκεί. Το λέω ξανά και ξανά. Αρχίζω την αυστηρότητα, χειροτερεύει. Αδιαφορώ  τότε και τον αφήνω.Και τότε ακούμε τα ΜΠΑΜ και ξανατρέχω πυρ και μανία να δω τί έχει καταστρέψει. Διακόπτω το μάθημα αμέτρητες φορές. Όχι οτι απαιτώ να κάτσει μαζί μας αλλά γιατί παρά το οτι τον έχω αφήσει πιο δίπλα να παίζει ήσυχα, αυτός κάνει φασαρία. Παρασύρει δε και  άλλα παιδιά κι αρχίζει η διαρροή.Ύστερα ανοίγει και την πόρτα και τον χάνεις. Κλειδώνουμε τα πάντα να μην το σκάσει. Μια από τις πρώτες μέρες από οτι έμαθα, το είχε σκάσει κι από το σχολείο και έτρεχε η κοπέλα στο δρόμο να τον μαζέψει. Πάλι καλά που δεν συνέβη τίποτα χειρότερο. Πολλοί γονείς μου παραπονιούνται γι`αυτόν. Έχουν έρθει και 2 μπαμπάδες να τον μαλώσουν οι ίδιοι. Δεν απαντά λογικά, πάντα με ασυνάρτητες δηλώσεις και απειλές.

Αισθάνομαι δια-λυ-με-νη. Σήμερα κατεβήκαμε όλοι στην αυλή και αυτός είχε μείνει πάνω. Ανεβαίνω και τον βρίσκω στην άλλη τάξη να ετοιμάζεται να σκαρφαλώσει στο παράθυρο. Εν τω μεταξύ η άλλη δασκάλα το είχε αφήσει ανοιχτό για να αεριστεί ο χωρος. Με πιάνει πανικός, κρατιέμαι όμως κι αρχίζω τις γλύκες. Πού είσαι βρε αγόρι μου καλό και σε περιμένουν κάτω οι φίλοι σου? "ΑΣΕ ΜΕΕ δεν έρχομαι με τίποτα" αυτός…. Και πείσμα φοβερό. Κλείνω το παράθυρο και κατεβαίνω. Να είμαι μέσα στην ένταση. Τα άλλα 17(όσα ήταν σήμερα) να είναι κάτω και να ανησυχώ κι αυτός επάνω να θέλει να μείνει μόνος του. Τελικά τον άφησα κι ανέβαινα κάθε 2 λεπτά να τον ελέγχω. Κάποια στιγμή κι ενώ ανεβαίναμε ξανά στην τάξη, αυτός κατεβαίνει κάτω. Κι αρχίζει τα αντίστροφα αυτή τη φορά "ΑΣΕ ΜΕΕ θέλω να κάτσω στην αυλή!!" Και να μην ακούει λέξη, αρχίζει να τρέχει. Τον πιάνει η άλλη δασκάλα, τον κρατάω κι εγώ γιατί χτυπιόταν να ξεφύγει και προσπαθουμε να τον ανεβάσουμε ξανά στις σκάλες. Να είμαστε 2 δασκάλες, πάνω στα σκαλιά κρατώντας ένα παιδι σε υστερική κατάσταση να μας χτυπάει και τις δυο. Έτρεμα από τα νεύρα μου..Δεν υπήρχε ΤΙΠΟΤΑ άλλο να κάνω. Περιττό να πω οτι από εκείνη την ώρα  πονάει η μέση μου. Τον ανεβάζουμε με τα χίλια ζόρια, έξαλλη εγώ τον παίρνω μαζί μου στο γραφείο να πάρουμε τηλέφωνο τη μάνα του να της τα πω και να της ζητήσω να έρθει στο σχολείο να τον πάρει. Τηλεφωνώ 5 φορές στο κινητό της και δεν απαντά! Και δεν είναι η πρώτη φορά. Κυρία μου παιδί έχεις στο σχολείο και δεν το σηκώνεις? Και ξέροντας μάλιστα οτι  κάτι μπορεί να του έχει συμβεί, έτσι που συμπεριφέρεται!!?? Συνεχίζω να`μαι έξαλλη, έρχεται η συνάδελφος του ολοήμερου αναλαμβάνει και την ενημερώνω για όλα. Τραβαει κι αυτή άλλα τόσα και της είναι γνωστά. Αυτή δεν έχει καν καλό τρόπο, με το καλημέρα σας τους βάζει αγριοφωνάρες. ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ όμως..Δεν είμαστε υπεράνθρωποι.

Πραγματικά είμαι σε απόγνωση. Η μάνα του είναι ένα βόδι και μισό. Της τα λέω και χαζογελάει. Που και που τον αρπάζει και του λέει 2 λόγια στα Αλβανικά μαλώνοντάς τον. Μακάρι να ξερα, τι! Το παιδί αυτό έχει μια αδερφή που πήγαινε πριν 2 χρόνια στο νηπιαγωγείο και από οτι μου είπαν οι δασκάλες του άλλου τμήματος ήταν τα ίδια κι εκείνη. Και είναι ετεροθαλή αδέρφια από τον ίδιο πατέρα.Η μάνα δεν παίρνει από λόγια. Το πιο απλό που της είπα να μαζεύει το παιδί στο σπίτι τα παιχνίδια του και μου λέει, έχει 2 γυναίκες δεν χρειάζεται. Τί να πεις.  Αν  ήξερα Αλβανικά ίσως και να συνεννοούμασταν περισσότερο.

Δεν είμαι καλά. Γενικά δεν φανταζόμουν ποτέ να βρεθώ σε τέτοια θέση. Με όλα τα παιδιά, έως και τα πιο ζωηρά είμαστε όλη μέρα μια αγκαλιά. Αυτό το παιδί ακυρώνει ο,τι κι αν κάνω. Κολλάει πάνω μου να τον χαιδέψω,να του πω οτι είναι καλό παιδί και αμέσως μετά παίρνει φόρα και πέφτει πάνω σε άλλα παιδια και τα χτυπάει. Εκείνα κλαίνε φυσικά,και τί να κάνω τότε εγώ? Να του πω μπράβο??? ΔΕΝ θα φωνάξω?? Τα βάζω όλα να του λένε πως τον έχουν φίλο. Να τον βοηθάνε να μαζεψει τα παιχνίδια που σκόρπισε και τελικά να καταλήγουν να του τα μαζεύουν όλα εκείνα.Να τον συγχωρούν. Κι αυτός να μην ικανοποιείται ποτέ. Να μην είναι σε τίποτα δεκτικός. Είναι πάντα συνοφρυωμένος. Πάντα νομίζει πως όλοι θέλουν το κακό του. Τον ενοχλεί οτιδήποτε ήρεμο και χαρούμενο. Βάλαμε μια μέρα dvd και όποτε τα άλλα παιδάκια γελούσαν, ούρλιαζε "να σκάσουν" και απειλούσε. Δεν άντεχε να ακούει γέλια.. Άνοιξε την  πόρτα, τη βρόντηξε και μετά από λίγο βγαίνω και είχε καταστρέψει τις φωτογραφίες των παιδιών στο παρουσιολόγιο.

Θα τρελαθώ στο τέλος.

Το σχολείο μας θα είναι κλειστό την ερχόμενη εβδομάδα, σύμφωνα με την απόφαση της νομαρχίας. Όχι πως είχαμε επιβεβαιωμένα κρούσματα της νέας γρίπης, αλλά οι απουσίες ήταν πολλές και για μεγάλο διάστημα. Οι πιο πολλοί γονείς έλεγαν πως τα παιδιά έλειπαν για άλλες αιτίες ή γιατί απλά είχαν λίγο βήχα ή έναν χαμηλό πυρετό. Η συχνότητα και ο αυξανόμενος αριθμός απουσιών όμως οδήγησαν σ`αυτή την απόφαση. Οι εκπαιδευτικοί  οφείλουμε να παρουσιαστούμε στο γραφείο γιατί θα είμαστε στη διάθεση της ΠΕ, αυτό το διάστημα. Φέτος δεν γνωρίζουμε καν αν θα κάνουμε χριστουγεννιάτικη γιορτή γιατί τα πιο πολλά σχολεία δεν θα γιορτάσουν για αποφευχθεί η μετάδοση του ιού κατά το συνωστισμό. Σήμερα ξύπνησα κι εγώ λιγάκι συναχωμένη είναι η αλήθεια. Όσο κι αν θέλουν να μας τρομοκρατήσουν όμως με τη φοβερή-θανατηφόρα γρίπη, είμαι απόλυτα ψύχραιμη και βέβαιη οτι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο δεν θα πάθουμε σε σχέση με άλλες χρονιές. Αυτή είναι η άποψή μου φυσικά και γι`αυτό και αποφάσισα να μην εμβολιαστώ.

Μέχρι να ξαναδώ τα παιδάκια μου θα τους ετοιμάσω στολίσματα για την τάξη και χριστουγεννιάτικες χειροτεχνίες γιατί πια θα είμαστε προ των πυλών για τα Χριστούγεννα!!! Αύριο στολίζω και το σπιτάκι μου!!! Γιούπιιιιιι!!!!

Λόγω της κατάστασης οι οδηγίες που έχω πάρει από την προϊσταμένη μου είναι να δίνω όλη μου την προσοχή στην προστασία της σωματικής τους ακεραιότητας, να είναι ασφαλή και να προσπαθήσω να τα βοηθήσω όσο μπορώ στο θέμα της γλώσσας και της επικοινωνίας. Το επίπεδο λόγου είναι πολύ χαμηλό γιατί τα πιο πολλά παιδιά επικοινωνούν στην ελληνική γλώσσα μόνο στο σχολείο ή έρχονται σαν απλοί ακροατές. Έτσι ξεκίνησα το θέμα "Το σώμα μου-ο εαυτός μου" με στόχο να τα βάλω στη διαδικασία να μιλήσουν για τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους, να καλλιεργηθεί σιγά σιγά οι αυτοπεποίθησή τους και να δεθεί η ομάδα με κάποιες απλές δραστηριότητες συναισθηματικής αγωγής.

Οι πρώτες ζωγραφιές των παιδιών για τις οικογένειές τους ήταν χαρακτηριστικές αποκαλύψεις της πηγής του προβλήματος..

"Ζωγράφισα τη μαμά και τον μπαμπά" (Το δέντρο ανάμεσά τους μαρτυρά την έλλειψη επιοινωνίας, αγάπης ή ενδεχόμενο χωρισμό)

Το παιδί με τα σοβαρότερα προβλήματα ζωγράφισε είπε : "Εφτιαξα εμένα τον ΗΡΩΑ που σκοτώνει όλους αυτούς" Ρωτώντας τον επανειλημμένα που βρίσκονται τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του στη ζωγραφιά επέμενε στην παραπάνω περιγραφή..

"Ζωγράφισα μια πρίζα, ένα μπαλόνι που πατάει και τις ερωτήσεις του μπαμπά μου..Ο μπαμπάς όλο με ρωτάει..όλο δεν μ`αφήνει ήσυχο"

"Εγώ και ο σκύλος μου"....."Δεν θα φτιάξεις και τη μαμά και τον μπαμπά ?"......" Όχι δεν θέλω"........(σημειωτέον οτι και ο σκύλος είναι παιχνίδι και οχι αληθινός)

"Η μαμά και ο μπαμπάς" .....Και ναι η μαμά είναι αυτή που έχει το πάνω χέρι, φωνάζει και μαλώνει το παιδί. (κόκκινο στόμα, ανοιχτό σαν να φωνάζει και μεγάλες διαστάσεις σε σχέση με τον μπαμπά)

"Εγώ και ο μπαμπάς" ..."οι υπόλοιποι που είναι?" .."Έχουν πάει σχολείο"...... Σύμπλεγμα Ηλέκτρας, αντίστοιχο το οιδιποδείου, απόλυτα φυσιολογικό σ`αυτή την ηλικία

"Δεν θέλω να κάνω εμένα"..... Μαύρο χρώμα, μικρές διαστάσεις, μαζεμένα όλα σε μια μεριά του χαρτιού. Εσωστρέφεια και έλλειψη αυτοπεποίθησης.

Μια ισορροπημένη ζωγραφιά ενός ψυχικά υγιούς παιδιού με μια μικρή ένδειξη ζήλιας... Απουσιάζει η μια αδερφούλα της από τη ζωγραφιά. " Γιατί δεν την έφτιαξες?" τη ρωτάω...." Είναι στο σχολείο" μου απαντά.

Επιστρατεύοντας όλες μου τις δυνάμεις, θα το παλέψω και την εβδομάδα που έρχεται.  Που θα πάει, θα έρθουν και καλές στιγμές! Προς το παρόν κοιτάζω όλα αυτά τα βιβλία με θέματα και δραστηριότητες στη βιβλιοθήκη μου και με πιάνει μελαγχολία…

Παρασκευή σήμερα και πήρα το "ελεύθερο" από το γραφείο της ΠΕ να πάω να δω το νηπιαγωγείο στο οποίο και θα διδάσκω μέχρι τον Απρίλιο. Αισθάνομαι  όπως ακριβώς το περιέγραψε η Knottycat, ως Μαίρη Πόππινς προσγειωμένη ανώμαλα. Δηλαδή δοκιμάζω τη μια έκπληξη μετά την άλλη και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω πόσο μπορεί τελικά να απέχει η πραγματικότητα σε σχέση με ο,τι είχα στο μυαλό μου σαν προσδοκώμενο.  Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Παρουσιάστηκα την προηγούμενη Παρασκευή στο κεντρικό γραφείο και την Δευτέρα το μεσημέρι με τοποθέτησαν και μου ζήτησαν να παρουσιαστώ σε ένα άλλο. Ημέρα Τρίτη λοιπόν καταφτάνω στο γραφείο νούμερο δύο, ξανακάνω τα χαρτιά μου και με ενημερώνουν για το που βρίσκεται το σχολείο. Τετάρτη και Πέμπτη όμως, όφειλα να παραμείνω στο συγκεκριμένο γραφείο, να φορτωθώ τη δουλειά όλης της εβδομάδας μιας διόλου συμπαθητικής γηραιάς κυρίας και να πήξω κανονικά ως το σχόλασμα. Βεβαιώθηκα πάντως  οτι δεν θα άντεχα επ ουδενί να εργαστώ σαν υπάλληλος γραφείου. Κάθε εμπειρία είναι χρήσιμη, είναι σίγουρο αυτό.

Σήμερα λοιπόν στις 8.00 ακριβώς περνούσα το κατώφλι του νηπιαγωγείου. Πρόκειται να αναπληρώσω το κενό που αφήνει η προηγούμενη αναπληρώτρια που παίρνει άδεια κύησης και ανατροφής για 5 μήνες. Εκείνη είχε κληθεί για να αναπληρώσει το άλλο κενό που άφησε η προ προηγούμενη νηπιαγωγός των παιδιών για να συνταξιοδοτηθεί. Με απλά λόγια είμαι η τρίτη νηπιαγωγός που αλλάζουν τα παιδιά, μέσα σε 2 μήνες και κάτι…

Το νηπιαγωγείο, ένα παμπάλαιο διώροφο αφημένο στην τύχη του από άποψη συντήρησης, με μια μικρούλα τσιμεντένια αυλή στο πίσω μέρος, χωρίς ούτε ένα παιχνίδι για δείγμα.

Ανέβηκα απευθείας στο δεύτερο όροφο όπου είναι οι "τάξεις", περνώντας από αρκετά παρατημένα-παραπεταμένα παιχνίδια, εγκαταλελειμμένες  φιγούρες και φθαρμένα παιδικά στρωματάκια, στο πλάι της σκάλας. (το ντεκόρ?)

Ανοίγω την πόρτα και βλέπω έναν μικρό διάδρομο με 4 τραπέζια κολλημένα (χωρος φαγητού και χειροτεχνίας) και δεξιά και αριστερά του, δυο ταξούλες μια σταλιά, ΧΩΡΙΣ γωνιές, ΧΩΡΙΣ υλικό, ΧΩΡΙΣ επαρκή χώρο έστω για να καθήσουν τα παιδάκια.  Και άντε να πω οτι αυτά πάνω κάτω τα περίμενα γιατί η χώρα αυτή είναι γνωστό το πόσο φροντίζει τα σχολεία της και ειδικά τα νηπιαγωγεία να είναι χώροι ασφαλείς και κατάλληλοι για τις ανάγκες των παιδιών…

Αυτό που με πλήγωσε πραγματικά είναι η απέραντη και απόλυτη α δ ι α φ ο ρ ι α των νηπιαγωγών. Ζήτησα να είμαι εκεί από σήμερα γιατί όφειλα να δω το πως δουλεύουν με την προηγούμενη συνάδελφο ώστε να σεβαστώ κάποιες ρουτίνες τους  και να μην τους δημιουργήσω ξαφνική αναστάτωση. Άρα απλά παρακολουθούσα αυτά που τόσο η νηπιαγωγός όσο και η προϊσταμένη μου χαρακτήρισαν ως πρόγραμμα… Ζωγραφική ελεύθερου θέματος με φωνές και κακό, χειροτεχνίες ξεπέτα για 1 έτους παιδιά, και μετά "παρεούλα" με τραγούδια από παιδικά της tv ή όσα θυμόταν από τα παιδικά της χρόνια η νηπιαγωγός. Ούτε θεματολογία, ούτε ανάγνωση παραμυθιού…τίποτα! Δεν έτυχε, πέτυχε. Έτσι κάνουν κάθε μέρα, γιατί φυσικά "στο δημόσιο δεν έχει σημασία αν θα κάνεις μάθημα ή όχι" είπε η τριακονταετής πείρας προϊσταμένη μου.

Τα παιδάκια μιλούν τα πιο πολλά ελληνικά, αν και τα 22 από τα 23 είναι αλλοδαπά. Παιδάκια αρκετά επιθετικά γιατί δε γνωρίζουν πως να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους, κάποια κλειστά και απομονωμένα, όλα όμως με ματάκια διψασμένα και ψυχούλες αγγελικές. Σε κάθε χαμόγελό μου έπαιρνα ένα δικό τους σαν απάντηση. Όσο κι αν μου τα χαρακτήρισαν "δύσκολα" κι "απροσάρμοστα"  το μόνο που ένιωσα ήταν οίκτο για  την παραμέλησή τους. Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν στην αυλή….ένα παγκάκι για να κάθονται και να τρώνε οι νηπιαγωγοί ενώ τα παιδιά θα χτυπιούνται και θα κλαίνε μόνα τους. Από κανόνες άλλο τίποτα.. Αλλά, κανόνες ελέω Θεού μέσα από το μονόλογο και τις απαιτήσεις της νηπιαγωγού που για να έχει το κεφάλι της ήσυχο απαγορεύει τα πάντα…. Ήμουν η μόνη που περιφερόμουν στην αυλίτσα και… παρηγορούσα παιδιά. Η μόνη που είδε το παιδί που άνοιξε η μύτη του..Φρίκαρα με τις άλλες αλλά δεν το εδειξα. Πλήρης αδιαφορία. Όμως ο καθένας λειτουργεί κατα συνείδηση. Κι αν δεν τα πονάς τα παιδάκια, αν δεν σε έβαλαν οι άγγελοι σε αυτή τη θέση, κοντά τους, εκπαιδευτικός δε γίνεσαι ποτέ!!!!

Για μένα είναι μεγάλη πρόκληση το τμήμα αυτό. Θα ξεκινήσουμε από την αρχή και θα τους δώσω όση περισσότερη αγάπη και γνώση μπορώ. Είναι δική μου η ευθύνη γι` αυτά τα παιδιά και κάθε επίτευγμα, έστω και μικρό είναι πράξη ευλογημένη. Δημόσιο ή ιδιωτικό …στα παλιά μου τα παπούτσια τί είναι. Είχα άγχος μήπως δεν τα καταφέρω και να που απογοητεύτηκα επειδή καμιά άλλη εκεί μέσα δεν προβληματίστηκε για το παραμικρό… Με συμβούλεψαν φυσικά να κάνω το ίδιο.

Αυτό θα το δούμε

Δεν υπάρχει πιο μεγάλος φόβος στη ζωή μου από το να χτυπήσει κάποιο παιδί που βρίσκεται στη δική μου ευθύνη. Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από την αδυναμία μου να το κάνω καλά. 2 φορές ως τώρα έχω κατατρομάξει. Πριν 3 χρόνια στο ιδιωτικό νηπιαγωγείο όπου εργαζόμουν, ένα παιδάκι σπρώχτηκε από κάποιο άλλο και χτύπησε το σαγόνι του σε μια καρέκλα ( ξύλινες ήταν). Δεν περιμέναμε να είναι κάτι σοβαρό αλλά νά που το παιδί είχε μια μικρή σχισμή στο εσωτερικό κάτω χείλος και αιμορραγούσε αρκετά. 2 δασκάλες και να`μαστε με κομμένα γόνατα, σε κατάσταση πανικού. Βάλαμε πάγο, λίγο betadin αλλά ……. ακόμα κι όταν το παιδί ησύχασε, συνέχισα να τρέμω και να νιώθω άχρηστη. Με πιάνει φοβερός θυμός με τον εαυτό μου. Κι όταν πρέπει να ειδοποιήσω τη μητέρα του, εκεί να δείτε ενοχή..Χρεώνομαι το καθετί, έστω κι αν προσπαθώ να το χειριστώ σωστά.

Την Παρασκευή ένα από τα παιδάκια που προσέχω -2 ετών- τρώει ξαφνικά μια γλύστρα στο μπάνιο στο χαλάκι και χτυπά με το κεφάλι, στο γιογιό του που για κακή τύχη ήταν εκεί κοντά..Κλαίει, το σηκώνω αστραπιαία και αρχίζω να βάζω κρύο νερό από τη βρύση στο κεφαλάκι του. Και τότε παρατηρώ οτι έβγαινε -ελάχιστο βέβαια, αλλά αρκετό για να σοκαριστώ- αίμα από την εξωτερική άκρη του ματιού…παρατηρώ κι ένα μικρό πρηξιματάκι από κάτω και πανικοβάλλομαι. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο, ΔΕΝ ΞΕΡΩ πόσο σοβαρό ή ήπιο μπορεί να είναι..Ειδοποιώ τη γιαγιά του παιδιού αφού το ηρέμισα και έκανα ο,τι περνούσε από το χέρι μου. Εκείνο μετά από 2 λεπτά ήταν και πάλι χαρούμενο, γελούσε και έπαιζε με την αδερφούλα του φτιάχνοντας σπιτάκια…

Δεν ησύχαζα με τίποτα. Ήρθε η γιαγιά, ήρθε και η θεία του, όλες ΠΑΝήρεμες να το μαλώνουν οτι δεν προσέχει και να μου λένε πως το έχει πάθει ξανά (!) κι οτι δεν είναι σοβαρό. Μέχρι το βράδυ ήμουν σε απαίσια συναισθηματική κατάσταση.  ΔΕΝ με νοιάζει αν είναι λογικό ή αναπόφευκτο να χτυπούν τα παιδιά…. Δεν μπορώ να ανησυχώ λιγότερο ή να σταματήσω να κατηγορώ τον εαυτό μου αν συμβεί οτιδήποτε ενώ είμαι παρούσα. Κι έχω ακούσει τόσες ιστορίες με τρομαχτικά περιστατικά σε σχολεία που όχι μόνο δεν με σκληραγωγούν, αλλά όσο πάω θα χάσω και τον ύπνο μου.

Κάποιες φορές χρειάζεται τόσο άμεση αντιμετώπιση που δεν αρκεί να καλέσεις γρήγορα το γιατρό ή ασθενοφόρο. Στο κατά τα άλλα σπουδαίο και τρανό Τ.Ε.Α.Π.Η (Πανεπιστήμιο Αθηνών) δεν υπήρχε ούτε ένα μάθημα για πρώτες βοήθειες, ενώ έπρεπε όχι μόνο να υπάρχει αλλά να είναι υποχρεωτικό και βιωματικό. Μια συνάδελφος όμως που τελείωσε ΙΕΚ αισθανόταν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση γιατί στη δική της σχολή είχε μάθει πολλά πάνω σ`αυτά.

Πείτε μου, εσείς πώς τα αντιμετωπίζετε? Είμαι παράλογη?

Πονεμένη ιστορία…

Βοήθειά μας!!!

11 Σεπτεμβρίου σήμερα και όλα τα κατεργαράκια γύρισαν ή γνώρισαν για πρώτη φορά τα θρανία! Μάλιστα τα δάκρυα συγκίνησης των γονιών και εκείνα των μικρούληδων μαθητών, μπερδεύτηκαν με τις στάλες της βροχούλας που ήρθε κι εκείνη να τα συνοδεύσει σαν Φθινοπωρινή μελωδία στη μεγάλη στιγμή της ζωής τους! Ένα χρόνο πιο μεγάλα νιώθουν σήμερα και δεν έχουν άδικο!

Εύχομαι καλή φώτιση να έχουμε και όλοι εμείς οι εκπαιδευτικοί, για να επιτελούμε υπεύθυνα το έργο μας με ανεξάντλητη αγάπη και υπομονή. Κάθε παιδί αξίζει να το κάνουμε να πιστέψει στις ικανότητές του και να το βοηθήσουμε να φτάσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων του. Ας μείνουμε μακριά από διακρίσεις μεταξύ των μαθητών μας σχετικά με τη χώρα, τη θρησκεία, το χρώμα ή την κοινωνική τάξη της οικογένειάς τους. Αρκεί να πιστεύουμε εμείς με όλη μας την καρδιά σε εκείνα και θα δούμε μικρά και μεγάλα θαύματα να συντελούνται εμπρός μας. Κι όσο κι αν το κράτος δεν στηρίζει το έργο μας ας μην το βάζουμε κάτω. Τα παιδιά μας αξίζει να λάβουν την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση κι εμείς είμαστε δίπλα τους για να τους δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας.
Ας τα κάνουμε να μας θυμούνται πάντα με αγάπη επειδή θα έχουμε σπείρει στα μυαλουδάκια τους σπόρους για μια ζωή γεμάτη νόημα, αξίες, όνειρα και ενδιαφέροντα.

Ιδιαίτερα όσοι είστε εκπαιδευτικοί αξίζει να αφιερώσετε 50 λεπτάκια για να δείτε αυτό το βιντεάκι για το μάθημα ζωής μιας σπουδαίας δασκάλας που θαύμασα πολύ και βρήκα στο blog της polin.

«Μία τάξη, φυλετικά διαχωρισμένη»

Καλή σχολική χρονιά!!!

Μου αρέσει πολύ όταν χαζεύω στο youtube διάφορα βίντεο με μωρά και μικρά παιδάκια. Μου φτιάχνει τη διάθεση να παρακολουθώ τις αυθόρμητες αντιδράσεις τους σε απλά, καθημερινά περιστατικά. Εκείνα είτε αγνοούν οτι κάνουν κάτι αστείο, είτε γνωρίζουν τη δύναμή τους να προκαλούν το γέλιο και παίζουν το «νούμερό» τους on camera για να πάρουν την επιβράβευση των γονιών τους.

Τυχαία λοιπόν χτες βράδυ, έπεσα σε κάτι διαφορετικό. Σε ένα βιντεάκι – γροθιά, που δείχνει το πώς τα παιδιά μιμούνται πιστά τις συμπεριφορές των ενηλίκων. Είναι γεγονός οτι μας παρακολουθούν συνεχώς και ρουφούν κάθε μας κίνηση. Πολλοί γονείς δε λένε να καταλάβουν πως αν οι ίδιοι δεν είναι σωστά πρότυπα, οποιαδήποτε εκπαιδευτική μέθοδος στο σχολείο ή δική τους προσπάθεια διαπαιδαγώγησης είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Δεν μπορώ π.χ να πω στο παιδί μου οτι το τσιγάρο είναι κάτι κακό ενώ το ανάβω και καπνίζω μπροστά του. Σαν το κλασσικό ανέκδοτο, όπου ο μπαμπάς λέει στο γιο να μην λέει ποτέ ψέματα και εκείνη τη στιγμή χτυπά το τηλέφωνο και ο μπαμπάς ζητά απ`το παιδί να πει πως ο ίδιος απουσιάζει.

Στην παραλία έτυχε να ακούσω έναν μπαμπά που καθόταν λίγο πιο πέρα αό εμάς, να λέει στο βρέφος του που δεν ήταν ούτε 2 χρονών: «Να καπνίσει  πρώτα ο μπαμπάς ένα τσιγαράκι και μετά να φύγουμε, εντάξει Γιώργο μου?» (!!!) Δεν αποκλείεται ο ίδιος ο μπαμπάς να στείλει το Γιώργο να του τα αγοράζει κιόλας όταν θα μεγαλώσει. Και όταν ο Γιώργος στην εφηβεία του θα πειστεί πανεύκολα από τους φίλους του να ξεκινήσει το κάπνισμα, ο μπαμπάς πιθανόν να του βάλει και τις φωνές γι`αυτό..

Πέρυσι, στα πλαίσια του μαθήματος της υγιεινής διατροφής που κάναμε στο νηπιαγωγείο, ταξινομούσαμε με τα παιδιά εικόνες υγιεινών τροφών/ποτών και μή. Όταν είδαμε ένα αναψυκτικό τύπου cola τα παιδιά διχάστηκαν. Άλλα έλεγαν οτι δεν κάνει κακό άλλα έλεγαν το αντίθετο. Και τότε ακούστηκε το τρανταχτό επιχείρημα του Μιχάλη..»Δεν είναι κάτι κακό. Ο μπαμπάς μου τρελαίνεται γι`αυτήν και πίνει ένα μπουκάλι τη μέρα!»…Είναι φυσικό σε αυτή την ηλικία το παιδί να πιστεύει οτι ο πατέρας του είναι τέλειος και αλάνθαστος. Ο,τι και να πει η δασκάλα, από το ένα αυτί θα μπει κι από το άλλο θα βγει.

Το παν είναι λοιπόν όχι το τί λέμε στα παιδιά, αλλά το τί μας βλέπουν να κάνουμε…