Archive for the ‘Παιδαγωγικά’ Category

Ζήταγα η δασκάλα επί μια εβδομάδα 2 βρασμένα αβγά… ξαναζήταγα… ζήτημα να μου έφεραν τα 5 παιδιά στα 22. Έβρασα τότε μόνη μου καμιά 15αριά και τους τα πήγα. Όχι τίποτ`άλλο αλλά  έρχονταν τόσες μέρες παραπονεμένα πως η μάνα δεν τα πιστεύει και δεν τους δίνει.
Και περάσαμε σούπερ!!! Τα φτιάξαμε σύμφωνα με τη νεοανακαλυφθείσα μέθοδο (βιντεάκι του πρόσφατου ποστ). Και ήταν πραγματικά εύκολο ώστε τα καταφέραμε ..σχεδόν όλοι. Γιατί ο μικρός τύραννος όχι απλά αγνόησε όλες τις οδηγίες, αλλά ξεφλούδισε και έφαγε το πρώτο αβγό κι ύστερα ξεφλούδισε και ΟΛΟ το δεύτερο αρχίζοντας να κολλά τις χαρτοπετσέτες κατευθείαν στο ασπράδι Κρίμα που δεν έχω σχετική φωτογραφία!!
Αύριο μετά τη μικρή μας γιορτούλα, τα παιδιά θα πάρουν τα καλαθάκια τους με το πασχαλινό αβγό και σοκολατίτσες. Θα τα γεμίσουμε οι δασκάλες πρωί-πρωί για να`ναι έτοιμα πριν φτάσουν τα πιτσιρίκια!

Και του χρόνου με υγεία!!!!!!

Τα μόνα υλικά που χρειαζόμαστε είναι μια λευκή χαρτοπετσέτα, πράσινο γκοφρέ χαρτί, κίτρινο σύρμα πίπας, ένα πλαστικό καλαμάκι και συρραπτικό.
Περνάμε το σύρμα μέσα στο καλαμάκι και αφήνουμε να εξέχει αρκετό για να το στρίψουμε και να φτιάξουμε τους στήμονες. “Ντύνουμε” το καλαμάκι μας με το γκοφρέ και διπλώνουμε στη μέση τη χαρτοπετσέτα, να γίνει τριγωνική. Τη συρράπτουμε όπου χρειάζεται για να στερεωθεί σωστά. Ο κρίνος μας είναι έτοιμος!

Αυτή είναι η φετινή μας καρτούλα. Φτιαγμένη βήμα-βήμα από τα παιδιά. Εγώ ετοίμασα μόνο τα φιογκάκια και τις κεραιούλες. Στο εσωτερικό της έγραψαν το “Καλό Πάσχα”. Το έχω σαν αρχή, να μην δίνω σημασία στο άρτιο αποτέλεσμα και τις εντυπώσεις και ο,τι φτιάχνουμε να είναι αποκλειστικά δουλειά των παιδιών. Με τις παρούσες συνθήκες (σύνθεση ομάδας και έλλειψη υλικών) πάλι καλά που καταφέρνουμε και φτιάχνουμε, όσα φτιάχνουμε!

Πριν λίγες ημέρες είπαμε λίγα λόγια και για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Τα μουσουλμανόπαιδα το παρακολούθησαν σαν παραμύθι. Όμως ένα από αυτά, όταν χρωματίσαμε την εικόνα έβαλε τη δική του ξεχωριστή  πινελιά …

Παναγίτσα με μαντήλα και μπούργκα (!)

Το πατρόν για τις πεταλουδίτσες είναι αυτό

Παιδικά χεράκια και Άνοιξη. Υπάρχει τίποτα καλύτερο ;

ανθισμένες αμυγδαλίτσες

χελιδονοφωλιές

μαργαριτούλες

τουλίπες

πουλάκια με πολύχρωμα φτερά

Τα δεντράκια μας! (η αδυναμία μου)

Το ταμπλό μας

Η Άνοιξη και τα παιδιά της

Σχετικά με τα δεντράκια μας :  Eίναι φτιαγμένα με βάσεις-κορμούς από ρολά υγείας. Είναι τυλιγμένα με καφέ γλασσέ χαρτί και ψαλιδισμένα στα δύο πλαϊνά για να ενωθούν με το πάνω τμήμα-φυλλωσιά. Γίνονται πολύ όμορφα και με πούλιες. Εμείς χρησιμοποιήσαμε μπαλίτσες πλαστελίνης για καρπούς και πασπαλίσαμε μπόλικη χρυσόσκονη.

Καλή δημιουργική και ηλιόλουστη Άνοιξη να έχουμε! (εντάξει..λίγο υπομονή μέχρι να μας κάνει τη χάρη ο Μάρτης. εε να μην έχει και η Άνοιξη ένα ατίθασο παιδάκι? )

Διάβασα στα παιδιά μου την προηγούμενη εβδομάδα, το βιβλίο της Γεωργίας Λάττα “Μή μαλώνετε, με πληγώνετε” από την ιδιαίτερα αξιόλογη σειρά “Συναισθηματικής – Κοινωνικής – Διαπολιτισμικής αγωγής”. Πραγματεύεται το θέμα-ταμπού που αφορά τους ενδοοικογενειακούς καυγάδες.

Τα παιδιά το παρακολούθησαν με εξαιρετικό ενδιαφέρον. Υπήρχαν στιγμές που δεν ακουγόταν ούτε ανάσα στην τάξη…Πραγματικά ένιωσα οτι μιλούσε στην ψυχή τους. Σαν να ταυτίστηκαν με τον ήρωα της ιστορίας.

Μετά την  ανάγνωση προχωρήσαμε στη συζήτηση, τις παρατηρήσεις,τις ερωτήσεις πάνω στο κείμενο και τις δικές μας απόψεις. Κάποια ξεκίνησαν να πουν τις εμπειρίες τους, αλλά τα άκουγα χωρίς να σχολιάζω.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, την απάντηση που έδωσε η Μιχαέλα σε ερώτημα που υπήρχε στο τέλος του βιβλίου..

Ερώτημα: – “Πιστεύετε οτι υπάρχουν κι άλλα παιδιά που έχουν αυτό το πρόβλημα?”

Μιχαέλα: – “Όλα!”

Διαισθανόμενη το βαθμό που τα άγγιξε αυτό το θέμα και προσπαθώντας να ξεπεράσω και τη δική μου αμηχανία, εστίασα στο μήνυμα που επιδίωκε η συγγραφέας να περάσει στα παιδιά. Στο οτι τα παιδιά δεν πρέπει να κρατούν μέσα τους το θυμό τους, να κλείνονται στο δωμάτιό τους ή να φεύγουν μακριά από το σπίτι για να γλιτώσουν από τους καυγάδες των γονιών τους. Αν τους συμβαίνει κάτι παρόμοιο, πρέπει να πλησιάσουν τη μαμά και το μπαμπά και να τους πουν αυτή τη φράση “μη μαλώνετε, με πληγώνετε”. Αν όλα πάνε καλά, όπως με το αγοράκι της ιστορίας, οι γονείς θα συνειδητοποιήσουν οτι με το φέρσιμό τους στεναχωρούν ο,τι πολυτιμότερο έχουν… το παιδί τους. Θα σκύψουν στοργικά και θα το αγκαλιάσουν διαβεβαιώνοντάς το πως το αγαπούν και πως θα προσπαθήσουν να μην μαλώνουν.(ή έστω θα διακόψουν τον καυγά)

Σήμερα το πρωί, ένα από τα κοριτσάκια μου με καλημέρισε γελαστό όπως πάντα και ύστερα μου είπε βιαστικά..

“Χτες κυρία μάλωναν πάλι η μαμά και ο μπαμπάς μου και εγώ θυμήθηκα αυτό που είχαμε διαβάσει”

“Και τί έκανες Ιωάννα μου?”

“Πήγα κοντά τους και τους είπα να μη μαλώνουν γιατί με πληγώνουν και να σταματήσουν επιτέλους!”

“Μπράβο σου!”

“Μετά όμως ο μπαμπάς πέταξε κάτω το τηλέφωνό μας και το έσπασε και μετά με χτύπησε εδώ (δείχνοντάς μου τον ώμο της) και μου είπε να εξαφανιστώ.”

………

Τί τα θέλω κι εγώ…Μόνο για να έχω τύψεις τώρα οτι χτύπησε αυτός το παιδί επειδή εγώ η δασκάλα είχα τη φαεινή ιδέα να διαβάσω αυτό το βιβλίο.. Να γιατί είπαμε πως ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να κάνει τίποτα αν οι γονείς είναι τόσο ασυνείδητοι. ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

Το παρακάτω βίντεο έτυχε να το δω σήμερα, μετά την επιστροφή μου από το σχολείο. Με συγκίνησε αφάνταστα και το ίδιο θα συμβεί και με όλους εσάς που αγαπάτε αληθινά αυτή τη δουλειά. Που τρώτε τα μούτρα σας κάθε μέρα μα πάντα σηκώνεστε και προσπαθείτε με περισσότερο πείσμα. Που ο,τι και να σας κάνουν τα παιδιά πάντα παλεύετε να τα καταλάβετε, να τα πλησιάσετε και να τα βοηθήσετε. Που όσο αγριμάκια και να είναι ΤΑ ΑΓΑΠΑΤΕ και τα θεωρείτε δικά σας παιδιά..

Δείτε το βίντεο και πείτε μου αν θα ανταλλάσσατε μια τέτοια εμπειρία με όλους τους μισθούς και τα bonus άλλων επαγγελμάτων..

Είναι ιερό που δουλεύουμε με παιδιά.  Ας μην το ξεχνάμε ποτέ!!!

www.teachermovie.com

Χτες βράδυ, μετά από πολλά πολλά χρόνια, θυμήθηκε ξανά ο οργανισμός μου να ανεβάσει πυρετό. Καλεσμένος καθώς φαίνεται, του επίμονου πονόλαιμου και του ξηρού ανελέητου βήχα που με ταλαιπωρούν για μέρες. Έμεινα λοιπόν σήμερα στα ζεστά μου σεντονοπαπλωματάκια για ανάρρωση με πολλά αφεψήματα. Με παρέα το βιβλιαράκι μου αλλά και αρκετή τηλεόραση. Και αφ`εαυτής προήλθε ο εκνευρισμός που έχω την ανάγκη να εκτονώσω. Δεν ξέρω αν τα μάθατε, αλλά μια σημερινή είδηση αναφέρει το βασανισμό μιας 15χρονης μαθήτριας, στο Π.Φάληρο από 7 ανήλικους συμμαθητές της, 6 κορίτσια και 1 αγόρι. Την άρπαξαν, την έσυραν μπροστά σε κόσμο(;) και στη συνέχεια την βασάνισαν και την απείλησαν επανειλημμένα. http://www.madata.gr/epikairotita/social/53584.html

Δεν ήταν τόσο το γεγονός που με σόκαρε όσο αυτά που άκουσα να λέει η μητέρα της κοπέλας, πριν από λίγο στη Στεφανίδου. Οτι αφού οι γονείς έκαναν τη μήνυση και η αστυνομία εντόπισε το ένα από τα κορίτσια που συμμετείχαν, δεν έγινε απολύτως τίποτα. Ο αστυνόμος μίλησε απλά στο τηλέφωνο με το συγκεκριμένο κορίτσι και εκεί έμειναν τα πράγματα. Η κοπέλα γύρισε στο σχολείο της  και οι απειλές εις βάρος της από τα παιδιά αυτά συνεχίζονται. Την κοπέλα την άλλαξαν απλά τμήμα. Ούτε κλήθηκαν τα παιδιά εκείνα και οι γονείς τους στην αστυνομία για μια σύσταση έστω, ούτε τίποτα. Καμιά τιμωρία. Κανένας ΦΟΒΟΣ  επομένως  για τα παιδιά που έπραξαν έτσι. Άρα γιατί να μην το ξανακάνουν? Τί εμποδίζει εκείνα, καθώς και άλλους ανήλικους με παραβατική συμπεριφορά να πράξουν ανάλογα? Δεν φτάνει που η σχολική βία έχει πάρει τόσο ακραίες διαστάσεις, δε φτάνει που όσο πάει επεκτείνεται μέχρι και στο Δημοτικό και το Νηπιαγωγείο,δεν κάνουμε και τίποτα να την σταματήσουμε.

Ανησυχώ πάρα πολύ, προβληματίζομαι και πονάω.

Πριν με τοποθετήσουν ως αναπληρώτρια σ`αυτό το νηπιαγωγείο,το Νοέμβριο, τα παιδιά είχαν περάσει ήδη από “πολλά χέρια”.  Αντικατέστησα μια έγκυο-συνάδελφο, αναπληρώτρια κι εκείνη, που έφυγε με άδεια. Είχε μείνει περίπου ένα  μήνα με τα παιδιά. Στην αρχή της σχολικής χρονιάς όμως, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο υπήρχαν εκεί 2 μόνιμες οι οποίες και συνταξιοδοτήθηκαν. Από ο,τι έχω μάθει ήταν αρκετά δύστροπες, θεούσες με την κακή έννοια, παλαιών αρχών κ.α

Ολημερίς λιβάνιζαν στο σχολείο και έκαναν μάθημα Κατηχητικού στα παιδιά.

Δυσκολευόμουν να το φανταστώ όλο αυτό το σκηνικό ώσπου μια ωραία πρωία, μέσα Νοέμβρη, συνέβη το εξής περιστατικό..

Ενώ προσπαθούμε να κάνουμε μια χειροτεχνία, κάποια αγόρια δημιουργούν πανικό. Φωνάζουν, πετάνε κάτω υλικά…γενικά είμαστε άνω κάτω κι εγώ τρελαμένη. Και ξαφνικά ακούω ψαλμούς από γλυκιά παιδική φωνούλα. Λέω “πάει μου`στριψε, ακούω ψαλμωδίες!”….Δεν μπορεί να συμβαίνει στ`αλήθεια!!

Αναζητώντας την πηγή του ήχου, βλέπω ένα από τα κοριτσάκια μου να κάνει ήσυχα-ήσυχα  τη χειροτεχνία της, λέγοντας το τροπάριο. Έμεινα άναυδη. Στη συνέχεια έμαθα πως αυτή ήταν για 2 μήνες, η “πρωινή τους προσευχούλα”.  (εξ`ου και το “ΚΑΛΗΜΕΡΑ” που λέει στο τέλος) Της ζήτησα λοιπόν να μου το ξαναπεί για να το ηχογραφήσω..Αξίζει να την ακούσετε είναι! Κατάγεται μάλιστα από τη Μολδαβία και έχει μια ιδιαίτερη προφορά.

Όχι τίποτ`άλλο….δεν θα με πίστευε κανείς αν δεν είχα ντοκουμέντα

(Εδώ που τα λέμε..το τί δεν έχουν τραβήξει αυτά τα παιδάκια!!!)

Προσευχή

Έχω μπλέξει. Κάθε μέρα και μια καινούρια συγκίνηση σ`αυτό το σχολείο.

Το ωράριο για το ολοήμερο λέει “προσέλευση νηπίων από τις 8.00 έως τις 8.15″……παρ`όλα αυτά από την ώρα που ανέλαβα καθήκοντα, μου είπαν πως κλειδώνουμε την πόρτα  στις 8.40. ΟΚ. Το δέχομαι.

Αυτό όμως προφανώς και συνεπάγεται οτι ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ από κει και έπειτα άλλα παιδιά.

Έλα όμως που συστηματικά κάποιοι συγκεκριμένοι αργούν να φέρουν τα παιδιά τους και καθημερινά χτυπούν τα κουδούνια στις 8.45 απαιτώντας να μπουν. Άνοιγε η “καλή” συνάδελφος, άνοιγε και η προϊσταμένη..ξίνιζα εγώ (η κακιά) αλλά δεχόμουν το αργοπορημένο παιδί.

Κι έρχεται σήμερα η μάνα στις 9.00 ακριβώς. Χτυπάει κουδούνι και λαμβάνει εκ του θυροτηλεφώνου την απάντησή μου :  ”Λυπάμαι αλλά δεν μπορούμε να σας δεχτούμε, η ώρα είναι 9.00, θα πρέπει να τηρείτε το ωράριο του σχολείου” .  Ξαναχτυπά. Η συνάδελφος επαναλαμβάνει την απάντηση. Η μάνα χτυπά ξανά και ξανά και όσο περνά η ώρα εμμένει περισσότερο. Τα παιδιά αναστατώνονται, τρέχουν κι αυτά και πατούν τα κουμπάκια στο θυροτηλέφωνο. Τα απομακρύνω. Ένα εξ αυτών σε ανύποπτο χρόνο πατά τα κουμπιά και η πόρτα της εισόδου ανοίγει. Βλέπω φάντη μπαστούνι, τη μάνα εν εξάλλω κατάσταση να βρίζει και να απειλεί μισά Αλβανικά μισά Ελληνικά οτι  ”θα δούμε τί θα πάθουμε και θα πάει στην αστυνομία” . Παίρνει το απορημένο παιδί της και φεύγει.

Είναι ποτέ δυνατόν???

Μένω να τρέμω από τα νεύρα μου με τα παιδιά τριγύρω να κάνουν πάρτυ με την ευκαιρία της αποδιοργάνωσης.

Και μόλις ξεκίνησε η εβδόμαδα.

Λυπάμαι πολύ που χαλάω το κλίμα του blog αλλά δεν είμαι καθόλου καλά σήμερα και θα τα πω να ξεθυμάνω. Νιώθω βαθιά λύπη, απογοήτευση και εξάντληση.Από την πρώτη στιγμή που πήγα σε αυτό το σχολείο, ένιωσα οτι θα κάνω ο,τι καλύτερο μπορώ. Δεν έχει υπάρξει ούτε μια μέρα που να πήγα απροετοίμαστη στη δουλειά μου. Που δεν έκατσα την προηγούμενη να βρω υλικό και να φτιάξω ο,τι χρειαζόμουν για ένα καλά οργανωμένο μάθημα. Κι όμως υπάρχουν δυσκολίες που δεν έχω αντιμετωπίσει ξανά και αισθάνομαι φοβερά επιβαρυμένη ψυχικά.

Ηταν από την αρχή το πιο δύσκολο τμήμα που είχα δει. Απίστευτα δυσλειτουργικό. Με όλα τα παιδιά αλλοδαπά. Όλα σχεδόν τα αγόρια,ιδιαίτερα επιθετικά, πολύ ανώριμα και ασύδοτα. Πολλά να μην μιλάνε καθόλου και άλλα να φωνάζουν συνέχεια και να βρίζουν με λέξεις που σε κάνουν να ντρέπεσαι. 3 από αυτά πολύ βρώμικα και με σαπισμένα δόντια. Οι γονείς των παιδιών με τα πιο σοβαρά προβλήματα, οι πιο θρασείς από όλους. Η περιοχή μέσα στους μαύρους λες και είσαι σε άλλη χώρα. Οι μαντίλες απαραίτητο αξεσουάρ. Κι όλα αυτά στο κέντρο της Αθήνας.  Δεν ήθελα να παραδεχτώ όλα αυτά και κάνω έναν καθημερινό αγώνα για να τα διδάξω, να τα διασκεδάσω και να τους δώσω αγάπη γιατί αυτό, που είναι και το βασικότερο, τους λείπει πιο πολύ από όλα.

Πράγματι λοιπόν υπάρχει διαφορά. Πολλά αγόρια ανταποκρίθηκαν και σταμάτησαν να είναι τόσο επιθετικά. Έμαθαν να συζητούν, έμαθαν να μαζεύουν και να συνεργάζονται. Κάνουν τις εργασίες και τις χειροτεχνίες στο βαθμό που μπορούν, καθισμένα για περισσότερο χρόνο στην καρέκλα. Είναι όμως ένα παιδί που δημιουργεί καθημερινά έναν απίστευτο πανικό. Κάνει το σχολείο άνω κάτω και τα νεύρα μου κουρέλι.. Σήμερα είμαι χάλια εξαιτίας του. Καθε μέρα έχουμε πρόβλημα, μα σήμερα έφτασα στα όριά μου.

Δεν κάθεται ποτέ ήσυχος.Ούτε στον κύκλο της συζήτησης, ούτε πουθενά. Δεν μιλάει ποτέ κανονικά, πάντα φωνάζει. Τρέχει ακατάπαυστα και πετάει κάτω ο,τι βρει. Η αγαπημένη του διασκέδαση είναι να χαλάει τα παιχνίδια των άλλων εισβάλλοντας ξαφνικά και κλοτσώντας κατασκευές, διαλύοντας παζλ κ.α γελώντας ικανοποιημένος. Θέλει όλοι να υποφέρουν. Χαιρεται επίσης να χτυπά όποιο παιδί βρεθεί στο δρόμο του, να σκίζει σε ανύποπτο χρόνο και να πετά στα σκουπίδια τις εργασίες των άλλων. Την ώρα του φαγητού, αναποδογυρίζει την τσάντα στο τραπέζι για να πέσει το φαγητό, μετά περιμένει να σκάσει με το πόδι όσους χυμούς μπορεί, ύστερα τρώει λίγο και παρατάει το τραπέζι γεμάτο σκουπίδια. Δεν αντιλαμβάνεται κανέναν κανόνα. Δεν έχει κανέναν ειρμό στην σκέψη του ούτε καν όταν μιλάει. Είναι ΣΥΝΕΧΩΣ θυμωμένος και συνοφρυωμένος. Τα παιδιά τον κάνουν απίστευτη υπομονή, κι αυτός ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος. Του μιλάς με καλό τρόπο για να ηρεμίσει κι αυτός ενθαρρύνεται περισσοτερο να διαλύσει το σύμπαν. Του μιλάς αυστηρά κι αρχίζει τις βρισιές και τις απειλές!!!!!!! Για κακή μου τύχη είναι τέτοια η διαρρύθμιση του χώρου που δεν έχω ορατότητα παντού. Σηκώνεται όποτε ναναι βαράει τις πόρτες και παει στην κουζίνα ή στο γραφείο. Τρέχω κοντά του και του ζητάω να έρθει όσο πιο γλυκά μπορώ κι αρνείται πεισματικά. Τα άλλα παιδιά με περιμένουν και εγώ εκεί. Το λέω ξανά και ξανά. Αρχίζω την αυστηρότητα, χειροτερεύει. Αδιαφορώ  τότε και τον αφήνω.Και τότε ακούμε τα ΜΠΑΜ και ξανατρέχω πυρ και μανία να δω τί έχει καταστρέψει. Διακόπτω το μάθημα αμέτρητες φορές. Όχι οτι απαιτώ να κάτσει μαζί μας αλλά γιατί παρά το οτι τον έχω αφήσει πιο δίπλα να παίζει ήσυχα, αυτός κάνει φασαρία. Παρασύρει δε και  άλλα παιδιά κι αρχίζει η διαρροή.Ύστερα ανοίγει και την πόρτα και τον χάνεις. Κλειδώνουμε τα πάντα να μην το σκάσει. Μια από τις πρώτες μέρες από οτι έμαθα, το είχε σκάσει κι από το σχολείο και έτρεχε η κοπέλα στο δρόμο να τον μαζέψει. Πάλι καλά που δεν συνέβη τίποτα χειρότερο. Πολλοί γονείς μου παραπονιούνται γι`αυτόν. Έχουν έρθει και 2 μπαμπάδες να τον μαλώσουν οι ίδιοι. Δεν απαντά λογικά, πάντα με ασυνάρτητες δηλώσεις και απειλές.

Αισθάνομαι δια-λυ-με-νη. Σήμερα κατεβήκαμε όλοι στην αυλή και αυτός είχε μείνει πάνω. Ανεβαίνω και τον βρίσκω στην άλλη τάξη να ετοιμάζεται να σκαρφαλώσει στο παράθυρο. Εν τω μεταξύ η άλλη δασκάλα το είχε αφήσει ανοιχτό για να αεριστεί ο χωρος. Με πιάνει πανικός, κρατιέμαι όμως κι αρχίζω τις γλύκες. Πού είσαι βρε αγόρι μου καλό και σε περιμένουν κάτω οι φίλοι σου? “ΑΣΕ ΜΕΕ δεν έρχομαι με τίποτα” αυτός…. Και πείσμα φοβερό. Κλείνω το παράθυρο και κατεβαίνω. Να είμαι μέσα στην ένταση. Τα άλλα 17(όσα ήταν σήμερα) να είναι κάτω και να ανησυχώ κι αυτός επάνω να θέλει να μείνει μόνος του. Τελικά τον άφησα κι ανέβαινα κάθε 2 λεπτά να τον ελέγχω. Κάποια στιγμή κι ενώ ανεβαίναμε ξανά στην τάξη, αυτός κατεβαίνει κάτω. Κι αρχίζει τα αντίστροφα αυτή τη φορά “ΑΣΕ ΜΕΕ θέλω να κάτσω στην αυλή!!” Και να μην ακούει λέξη, αρχίζει να τρέχει. Τον πιάνει η άλλη δασκάλα, τον κρατάω κι εγώ γιατί χτυπιόταν να ξεφύγει και προσπαθουμε να τον ανεβάσουμε ξανά στις σκάλες. Να είμαστε 2 δασκάλες, πάνω στα σκαλιά κρατώντας ένα παιδι σε υστερική κατάσταση να μας χτυπάει και τις δυο. Έτρεμα από τα νεύρα μου..Δεν υπήρχε ΤΙΠΟΤΑ άλλο να κάνω. Περιττό να πω οτι από εκείνη την ώρα  πονάει η μέση μου. Τον ανεβάζουμε με τα χίλια ζόρια, έξαλλη εγώ τον παίρνω μαζί μου στο γραφείο να πάρουμε τηλέφωνο τη μάνα του να της τα πω και να της ζητήσω να έρθει στο σχολείο να τον πάρει. Τηλεφωνώ 5 φορές στο κινητό της και δεν απαντά! Και δεν είναι η πρώτη φορά. Κυρία μου παιδί έχεις στο σχολείο και δεν το σηκώνεις? Και ξέροντας μάλιστα οτι  κάτι μπορεί να του έχει συμβεί, έτσι που συμπεριφέρεται!!?? Συνεχίζω να`μαι έξαλλη, έρχεται η συνάδελφος του ολοήμερου αναλαμβάνει και την ενημερώνω για όλα. Τραβαει κι αυτή άλλα τόσα και της είναι γνωστά. Αυτή δεν έχει καν καλό τρόπο, με το καλημέρα σας τους βάζει αγριοφωνάρες. ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ όμως..Δεν είμαστε υπεράνθρωποι.

Πραγματικά είμαι σε απόγνωση. Η μάνα του είναι ένα βόδι και μισό. Της τα λέω και χαζογελάει. Που και που τον αρπάζει και του λέει 2 λόγια στα Αλβανικά μαλώνοντάς τον. Μακάρι να ξερα, τι! Το παιδί αυτό έχει μια αδερφή που πήγαινε πριν 2 χρόνια στο νηπιαγωγείο και από οτι μου είπαν οι δασκάλες του άλλου τμήματος ήταν τα ίδια κι εκείνη. Και είναι ετεροθαλή αδέρφια από τον ίδιο πατέρα.Η μάνα δεν παίρνει από λόγια. Το πιο απλό που της είπα να μαζεύει το παιδί στο σπίτι τα παιχνίδια του και μου λέει, έχει 2 γυναίκες δεν χρειάζεται. Τί να πεις.  Αν  ήξερα Αλβανικά ίσως και να συνεννοούμασταν περισσότερο.

Δεν είμαι καλά. Γενικά δεν φανταζόμουν ποτέ να βρεθώ σε τέτοια θέση. Με όλα τα παιδιά, έως και τα πιο ζωηρά είμαστε όλη μέρα μια αγκαλιά. Αυτό το παιδί ακυρώνει ο,τι κι αν κάνω. Κολλάει πάνω μου να τον χαιδέψω,να του πω οτι είναι καλό παιδί και αμέσως μετά παίρνει φόρα και πέφτει πάνω σε άλλα παιδια και τα χτυπάει. Εκείνα κλαίνε φυσικά,και τί να κάνω τότε εγώ? Να του πω μπράβο??? ΔΕΝ θα φωνάξω?? Τα βάζω όλα να του λένε πως τον έχουν φίλο. Να τον βοηθάνε να μαζεψει τα παιχνίδια που σκόρπισε και τελικά να καταλήγουν να του τα μαζεύουν όλα εκείνα.Να τον συγχωρούν. Κι αυτός να μην ικανοποιείται ποτέ. Να μην είναι σε τίποτα δεκτικός. Είναι πάντα συνοφρυωμένος. Πάντα νομίζει πως όλοι θέλουν το κακό του. Τον ενοχλεί οτιδήποτε ήρεμο και χαρούμενο. Βάλαμε μια μέρα dvd και όποτε τα άλλα παιδάκια γελούσαν, ούρλιαζε “να σκάσουν” και απειλούσε. Δεν άντεχε να ακούει γέλια.. Άνοιξε την  πόρτα, τη βρόντηξε και μετά από λίγο βγαίνω και είχε καταστρέψει τις φωτογραφίες των παιδιών στο παρουσιολόγιο.

Θα τρελαθώ στο τέλος.