Archive for the ‘Για "παραδοσιακούς" τύπους!’ Category

Γύρισα νομίζετε? Όοοοχι καλέ!!!  Όλη μέρα εκεί ταξιδεύει ο νους μου!

Τί τις έχουμε άλλωστε τις φωτογραφίες και τα βίντεο! Για να τα βλέπουμε και να τα ξαναζούμε! Έστω νοερά!

Δείτε κι εσείς να μας καμαρώσετε  και να βάλετε στο νου να πάτε!

Σαν την Κέρκυρα … δεν έχει!!!!!

Εχθές ζωγράφισα τη γλαστρούλα που πήραμε για το κουμ κουάτ μας και η Κερκυραία κούκλα μου βγήκε από τη βιτρίνα της και πήρε πόζα.

Παρ`τε κομματάκια από τους μπότηδες της φωτογραφίας, γούρι για το σπιτικό σας!!! Και του χρόνου με υγεία!

Χριστός Ανέστη!!!!! Χρόνια πολλά με υγεία!!!!!!!

Περάσαμε ένα καταπληκτικό Πάσχα στο Νησί της Καρδιάς μου!!!! Από τη Μ.Πέμπτη ως εχτές, από τη χαρά μου δεν ένιωθα να πατάω στη γη! Τα μάτια μου έλαμπαν, γελούσα, περπατούσα και χόρευα! Ζω έναν Έρωτα με την Κέρκυρα! Για μένα είναι το πιο γοητευτικό μέρος στον κόσμο!!!Τη λατρεύω!!!

Πήγαμε για δεύτερη φορά. Η πρώτη ήταν το καλοκαίρι του 2007. Αισθάνομαι ένα μοναδικό συναίσθημα που δεν έχω νιώσει ποτέ για άλλο τόπο. Σαν να πηγαίνω στην πατρίδα μου, σαν να πιάνει λιμάνι η ψυχή μου και αφήνει όλη την προηγούμενη ζωή πίσω. Λατρεύω την αύρα της, το χρώμα της, τον απίστευτο ρομαντισμό της…Τις καντάδες, τα καντούνια, τους χορούς, τα φαγητά,τα γλυκά,τις στολές…ΌΛΑ! Άλλωστε από μικρή ο αγαπημένος μου χορός ήταν ο Κερκυραϊκός. Τον χόρευα με καμάρι και τσαχπινιά στις εκδηλώσεις του σχολείου.

Μεταφυσικό δέσιμο…

Το φετινό Πάσχα, ο καιρός ήταν πραγματικά ιδανικός. Ηλιόλουστη και δροσερή η Κερκυρούλα! Τα όσα είδαν τα ματάκια μας δεν περιγράφονται! Κι ας είχα δει τόσα βιντεάκια στο youtube και φωτογραφίες. Πραγματικά τόση κατάνυξη, παράδοση και μεγαλοπρέπεια δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα!! Το Πάσχα στην Κέρκυρα είναι εμπειρία ζωής! Όλα μοσχοβολούν άνοιξη, το νησί γιορτάζει, όλες τις ώρες σε κάθε γωνιά! Κόσμος ατέλειωτος ακολουθεί πιστά παρακολουθώντας τα δρώμενα που δεν σταματούν ποτέ. Οι μπάντες ηχούν ακόμα στ`αυτιά μου, οι επιτάφιοι ατέλειωτοι, οι μπότηδες απολαυστικοί, οι τροβαδούροι μου πήραν το μυαλό, τα πυροτεχνήματα της Ανάστασης, όνειρο! Τί κι αν πατάω πια Αθήνα.. Εκεί ταξιδεύω ακόμα! Στους κήπους του Αχιλλείου, στα καντούνια με τα μαγαζάκια που ξεσήκωσα, στο μοναστήρι της Βλαχέρνας που πολύ το θέλω να παντρευτώ εκεί, στο Παλαιό Φρούριο, στη Σπιανάδα και φυσικά στο Λιστόν.  Κέρκυρά μου είσαι Έρωτας!!!!! Θα ξαναγυρίσουμε όσο γίνεται πιο σύντομα!!!!!Δε μπορώ μακριά σου!

Εύχομαι όλοι σας να περάσατε όμορφα και να ξεκουραστήκατε!!!! Στα επόμενα ποστ ..εικόνες ΚΕΡΚΥΡΑΣ!!!!!! Προς το παρόν περάστε να κεραστείτε κερκυραϊκά καλούδια!

αχ! Mairyliscious ΤΥΧΕΡΟΥΛΑ Κερκυραία!!!!!!!!!! Σε ζηλεύω!

Αγαπούσα το Πάσχα από μικρό παιδί. Γεννήθηκα άλλωστε τέτοια εποχή.
Είχα την τύχη να πάω σε Κατηχητικό σχολείο τα πρωινά του Σαββάτου. Αναμνήσεις από τις λειτουργίες της Μ.Εβδομάδας μαζί με τη γιαγιά μου. Επιτάφειους με κεριά από καθαρό κερί μέλισσας να μοσχοβολά.

Αναρωτιέμαι..Πώς μπορεί αλήθεια, τόσος κόσμος να ζει χωρίς Θεό? Να δηλώνει-σαν με υπερηφάνεια-οτι δεν πιστεύει…Είτε είναι από αλαζονεία, άγνοια ή απογοητεύσεις της ζωής, πώς γίνεται κανείς να απαρνείται την προστασία του Θεού? Δεν βίωσε άραγε ποτέ την ανείπωτη χαρά που αισθάνεται η ψυχή αυτού που πιστεύει? Δεν άνοιξε ποτέ τα μάτια να δει όσα του έχουν χαριστεί εκ Θεού με Αγάπη?
Δε μιλώ για το πόσο συχνά ή αν εκκλησιάζεται κανείς. Αλλά για το αν έχει το Θεό μέσα του. Αν έχει αυτό το καταφύγιο στις δύσκολες στιγμές και την ευγνωμοσύνη να λέει αυθόρμητα ευχαριστώ όταν αξιώνεται να ζει χαρές, ακόμα και την πιο μικρή, όταν τόσοι άνθρωποι γύρω του τις στερούνται.

Είμαι σίγουρη πως ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος αν ζούσαμε με Αγάπη. Να προσπαθούσαμε να είμαστε ταπεινοί και καλοπροαίρετοι. Να νοιαζόμασταν ειλικρινά για τον άνθρωπο, τη Φύση, τα ζώα. Να καταλαβαίναμε οτι μαγκιά δεν είναι να απομακρυνόμαστε από το Θεό και να το διατυμπανίζουμε αλλά να συνεχίζουμε να πιστεύουμε, να ελπίζουμε και να αγαπάμε παρά τις δυσκολίες των καιρών.

Πάντως η ουσία βρίσκεται όχι στο “τί λέει” κανείς αλλά στο “τί πράττει”.

Εύχομαι σε όλους μια ήρεμη και όμορφη Μ.Εβδομάδα. Καλή ξεκούραση στους εκπαιδευτικούς και τα παιδιά.
“

Ανακάλυψα έναν εύκολο, πρωτότυπο και οικολογικό τρόπο για να φτιάξω τα πασχαλινά μου αβγουλάκια φέτος! Είναι πάρα πολύ ευχάριστη δραστηριότητα για τους γονείς με τα παιδάκια τους στο σπίτι αλλά και για εμάς τους εκπαιδευτικούς με τους μαθητές μας! Το πιο θετικό από όλα είναι οτι όλα τα υλικά είναι φυσικά και ασφαλή για τα παιδιά. Χωρίς μπογιές, ζεστά νερά και λερώματα, άρα χωρίς να αγχώνουμε τα παιδάκια μας με συνεχή παρέμβαση και επίβλεψη.

Φίλοι μου εύχομαι να πάρουμε όλοι μας δύναμη και πνευματική φώτιση από αυτή την άγια ημέρα.

Πάντα με συγκινεί αφάνταστα και αισθάνομαι την ψυχή μου να αγγίζει τον ουρανό μαζί με το περιστέρι που πετά και απελευθερώνεται από όλα τα παράπονα, ζητώντας συγγνώμη αλλά και πολλά πολλά ευχαριστώ!

Σήμερα το πρωί , έλαβα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ένα κείμενο που με συγκίνησε γιατί αναγνώρισα αρκετές δικές μου αναμνήσεις μέσα σ`αυτό. Θέλω να το μοιραστώ με όλους εσάς, που ίσως δεν το έχετε λάβει αλλά σας αφορά εξίσου…

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ:

1950-1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς
καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:
περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το
φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να
ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με
την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο
να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε
αυτοκίνητα χωρίς ζώνες
ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε
από το «σύνδρομο της τουριστικής
θέσης». Δεν είχαμε πόρτες,
παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας
για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
ποδήλατα χωρίς κράνη και
προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς
δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν
κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν
βίαια. Περνάγαμε ώρες
κατασκευάζοντας αυτοσχέδια
αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια
κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει
να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας
δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας
το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά
μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
στους δρόμους. Κανείς δεν
μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα
κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να
τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε
πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι
συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή
μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
κάποιος να κατηγορήσεις παρά
μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε.


Τρώγαμε γλυκά και πίναμε
αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν
παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από
εμάς να ήταν χοντρός και αυτό
ήταν όλο. Μοιραζόμασταν
μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή
οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας
δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά
κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και
οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό
ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99
τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround,
υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε
μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά
φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
συναντιόμασταν για να παίξουμε
κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί
έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε
τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και
παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια
μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και
κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε
σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή
περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την
πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς
μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια
συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν
έπαιρναν μέρος έπρεπε να
συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί
μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να
μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν
υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα
καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία
χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα
ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά
κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους
βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
κουβέντα σε κάποιο chat room και
γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία,
επιτυχία και υπευθυνότητα και
μέσα από όλα αυτά μάθαμε και
ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους
«παλιούς»… συγχαρητήρια!

Είχες
την τύχη να μεγαλώσεις σαν
παιδί…

Αχ, καλά τον καταλάβαμε αυτόν το μήνα με το που μπήκε.. Τρέχει σαν παλαβός και το βραδάκι, το αεράκι φέρνει ήδη τους πρώτους ψιθύρους του Φθινοπώρου..μπρρρρ! Αυτή τη Φθινοπωρο-φοβία μου δεν ξέρω αν ποτέ θα την ξεπεράσω! Είναι το σχολικό σύνδρομο που μου ξυπνά κάθε Σεπτέμβρη και που  όπως φαίνεται θα με ακολουθεί για πάντα, λόγω επαγγέλματος. Όσο για την εποχική κατάθλιψη που πιάνει εμάς τους μεγάλους από την έλλειψη του ηλιακού φωτός, έμαθα πως είναι μια μορφή κατάθλιψης που δεν εμφανίζουν ποτέ τα παιδιά.  Δεν επηρεάζονται ψυχολογικά από τις καιρικές αλλαγές και πάντα έχουν τον τρόπο τους να αντλούν τη χαρά ανεξαρτήτως κλίματος. Αφού μεγαλώσαμε..προβλημά μας λοιπόν!!

Σεργιάνιζα που λέτε στο ιντερνετοχωριό και ανακάλυψα τη μανία των papier mache beads που δεν είναι τίποτα άλλο παρά απλές μπαλίτσες χαρτοπολτού. Τις ετοιμάζουμε, τις βάφουμε και τις κάνουμε σκουλαρίκια, κολιέ ή ο,τι άλλο γεννήσει η φαντασία μας! Είναι απλό και γρήγορο και ένας εύκολος τρόπος να φτιάξουμε κομπολόι. Μπορεί να μην έχει τον ήχο, έχει όμως ..τη χάρη και θα ήταν κι ένα ωραίο δωράκι για την παγκόσμια ημέρα γιορτής του πατέρα ή για όποιον αγαπά τα κομπολόγια.

Ο θείος μου είναι αγιογράφος και όταν ήμουν μικρή λάτρευα να τρυπώνω στο εργαστήρι του και να στέκομαι με τις ώρες να περιεργάζομαι τα έργα του και να αγγίζω δειλά τα πινέλα και τα χρώματα πάνω στον πάγκο του. Μια από εκείνες τις φορές έτυχε να ετοιμάζεται να εκθέσει μια σειρά από πορτραίτα fayum και θυμάμαι πόσο έντονη εντύπωση μου προκάλεσαν τα διαπεραστικά βλέμματα που έκαναν αυτά τα πορτραίτα να φαίνονται έτοιμα να μιλήσουν. Ακόμα και σήμερα θαυμάζω αυτή την τέχνη και ας διάβασα για το ιστορικό τους πλαίσιο και το θλιβερό σκοπό που επιτελούσαν.

Μπαλίτσες χαρτοπολτού λοιπόν, με ντεκουπάζ πορτραίτων fayum, λίγη κλωστή και μερικές “τσαχπινιές” για το τελείωμα και έτοιμο το κομπολογάκι μου! Σε δουλειά να βρισκόμαστε που λέμε!

Να τα καλοπερνάτε και

…να βουτάτε στη θαλασσίτσα όσο είναι ακόμα καιρός!!!!

Νιώθω γλυκά σήμερα.. Είναι η αίσθηση που με ακολουθεί από εχθές, όταν βρέθηκα ξανά στην εκκλησία του αγίου Παντελεήμονα που γιόρταζε και με συνδέουν μαζί της, οι ομορφότερες αναμνήσεις από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Εκεί πήγα κατηχητικό στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, έπαιξα στο προαύλιο πρωινά Σαββάτου, μύρισα την χαρακτηριστική μυρωδιά από ψημένο καλαμπόκι στο πανηγύρι της γιορτής του και μεγάλη πια, στην πλατεία του, διάλεξα να ορίσω το πρώτο ραντεβού, με τον Έρωτα της ζωής μου.
Γι`αυτό, η 27/7 είναι πάντα σημαντική μέρα για μένα.

Ήρθε στο νου μου το τραγούδι “Άγιος ο Έρωτας” του Γ.Ανδρέου.
Ακούγοντας αυτό τους ποιητικούς στίχους και κοιτώντας αυτές τις καλοκαιρινές εικόνες…κανένα μουντό γραφείο, καμιά μελαγχολική σκέψη δεν μπορεί να εμποδίσει την ψυχή να ανασάνει ελεύθερη, έστω και για τα λίγα λεπτά που διαρκεί.

Αφεθείτε γλυκά να σας ταξιδέψει….

Καλή μέρα να έχουμε!

Ο Απρίλιος είναι ο μήνας που με καλοδέχτηκε όταν ήρθα στον κόσμο. Είναι ο μήνας που μπορεί να μας ζεστανει τις καρδιές μας φέρνοντας την Άνοιξη πιο αισθητά κοντά μας καθώς ανθίζει όλη η πλάση και ο ήλιος λάμπει! Παράλληλα όμως μελαγχολεί και ταπεινώνεται τις άγιες μέρες των Παθών του Χριστού κι ύστερα με την Ανάσταση, το Πάσχα και τα γλέντια μας γεμίζει ξανά με ελπίδες και κουράγιο!!! Πόσο γεμάτος μήνας!

Τον αγαπάω πολύ και για να τον τιμήσω όπως του πρέπει, ας του απαγγείλω το ποιηματάκι του…

Την κυρά Σαρακοστή

που είναι έθιμο παλιό

οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν

με  αλεύρι και νερό.

Για στολίδι της φορούσαν

στο κεφάλι της σταυρό

και το στόμα της ξεχνούσαν

γιατί νήστευε καιρό.

Και τις μέρες τις μετρούσαν

με τα πόδια της τα επτά

κόβαν ένα τη βδομάδα

μέχρι να`ρθει η Πασχαλιά.

Καλή Σαρακοστή!!!!!