Φίλοι μου εύχομαι να πάρουμε όλοι μας δύναμη και πνευματική φώτιση από αυτή την άγια ημέρα.

Πάντα με συγκινεί αφάνταστα και αισθάνομαι την ψυχή μου να αγγίζει τον ουρανό μαζί με το περιστέρι που πετά και απελευθερώνεται από όλα τα παράπονα, ζητώντας συγγνώμη αλλά και πολλά πολλά ευχαριστώ!

Σήμερα το πρωί , έλαβα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ένα κείμενο που με συγκίνησε γιατί αναγνώρισα αρκετές δικές μου αναμνήσεις μέσα σ`αυτό. Θέλω να το μοιραστώ με όλους εσάς, που ίσως δεν το έχετε λάβει αλλά σας αφορά εξίσου…

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ:

1950-1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς
καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:
περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το
φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να
ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με
την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο
να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε
αυτοκίνητα χωρίς ζώνες
ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε
από το «σύνδρομο της τουριστικής
θέσης». Δεν είχαμε πόρτες,
παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας
για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
ποδήλατα χωρίς κράνη και
προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς
δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν
κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν
βίαια. Περνάγαμε ώρες
κατασκευάζοντας αυτοσχέδια
αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια
κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει
να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας
δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας
το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά
μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
στους δρόμους. Κανείς δεν
μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα
κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να
τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε
πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι
συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή
μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
κάποιος να κατηγορήσεις παρά
μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε.


Τρώγαμε γλυκά και πίναμε
αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν
παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από
εμάς να ήταν χοντρός και αυτό
ήταν όλο. Μοιραζόμασταν
μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή
οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας
δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά
κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και
οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό
ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99
τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround,
υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε
μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά
φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
συναντιόμασταν για να παίξουμε
κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί
έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε
τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και
παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια
μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και
κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε
σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή
περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την
πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς
μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια
συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν
έπαιρναν μέρος έπρεπε να
συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί
μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να
μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν
υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα
καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία
χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα
ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά
κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους
βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
κουβέντα σε κάποιο chat room και
γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία,
επιτυχία και υπευθυνότητα και
μέσα από όλα αυτά μάθαμε και
ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους
«παλιούς»… συγχαρητήρια!

Είχες
την τύχη να μεγαλώσεις σαν
παιδί…

Αχ, καλά τον καταλάβαμε αυτόν το μήνα με το που μπήκε.. Τρέχει σαν παλαβός και το βραδάκι, το αεράκι φέρνει ήδη τους πρώτους ψιθύρους του Φθινοπώρου..μπρρρρ! Αυτή τη Φθινοπωρο-φοβία μου δεν ξέρω αν ποτέ θα την ξεπεράσω! Είναι το σχολικό σύνδρομο που μου ξυπνά κάθε Σεπτέμβρη και που  όπως φαίνεται θα με ακολουθεί για πάντα, λόγω επαγγέλματος. Όσο για την εποχική κατάθλιψη που πιάνει εμάς τους μεγάλους από την έλλειψη του ηλιακού φωτός, έμαθα πως είναι μια μορφή κατάθλιψης που δεν εμφανίζουν ποτέ τα παιδιά.  Δεν επηρεάζονται ψυχολογικά από τις καιρικές αλλαγές και πάντα έχουν τον τρόπο τους να αντλούν τη χαρά ανεξαρτήτως κλίματος. Αφού μεγαλώσαμε..προβλημά μας λοιπόν!!

Σεργιάνιζα που λέτε στο ιντερνετοχωριό και ανακάλυψα τη μανία των papier mache beads που δεν είναι τίποτα άλλο παρά απλές μπαλίτσες χαρτοπολτού. Τις ετοιμάζουμε, τις βάφουμε και τις κάνουμε σκουλαρίκια, κολιέ ή ο,τι άλλο γεννήσει η φαντασία μας! Είναι απλό και γρήγορο και ένας εύκολος τρόπος να φτιάξουμε κομπολόι. Μπορεί να μην έχει τον ήχο, έχει όμως ..τη χάρη και θα ήταν κι ένα ωραίο δωράκι για την παγκόσμια ημέρα γιορτής του πατέρα ή για όποιον αγαπά τα κομπολόγια.

Ο θείος μου είναι αγιογράφος και όταν ήμουν μικρή λάτρευα να τρυπώνω στο εργαστήρι του και να στέκομαι με τις ώρες να περιεργάζομαι τα έργα του και να αγγίζω δειλά τα πινέλα και τα χρώματα πάνω στον πάγκο του. Μια από εκείνες τις φορές έτυχε να ετοιμάζεται να εκθέσει μια σειρά από πορτραίτα fayum και θυμάμαι πόσο έντονη εντύπωση μου προκάλεσαν τα διαπεραστικά βλέμματα που έκαναν αυτά τα πορτραίτα να φαίνονται έτοιμα να μιλήσουν. Ακόμα και σήμερα θαυμάζω αυτή την τέχνη και ας διάβασα για το ιστορικό τους πλαίσιο και το θλιβερό σκοπό που επιτελούσαν.

Μπαλίτσες χαρτοπολτού λοιπόν, με ντεκουπάζ πορτραίτων fayum, λίγη κλωστή και μερικές «τσαχπινιές» για το τελείωμα και έτοιμο το κομπολογάκι μου! Σε δουλειά να βρισκόμαστε που λέμε!

Να τα καλοπερνάτε και

…να βουτάτε στη θαλασσίτσα όσο είναι ακόμα καιρός!!!!

Νιώθω γλυκά σήμερα.. Είναι η αίσθηση που με ακολουθεί από εχθές, όταν βρέθηκα ξανά στην εκκλησία του αγίου Παντελεήμονα που γιόρταζε και με συνδέουν μαζί της, οι ομορφότερες αναμνήσεις από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Εκεί πήγα κατηχητικό στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, έπαιξα στο προαύλιο πρωινά Σαββάτου, μύρισα την χαρακτηριστική μυρωδιά από ψημένο καλαμπόκι στο πανηγύρι της γιορτής του και μεγάλη πια, στην πλατεία του, διάλεξα να ορίσω το πρώτο ραντεβού, με τον Έρωτα της ζωής μου.
Γι`αυτό, η 27/7 είναι πάντα σημαντική μέρα για μένα.

Ήρθε στο νου μου το τραγούδι «Άγιος ο Έρωτας» του Γ.Ανδρέου.
Ακούγοντας αυτό τους ποιητικούς στίχους και κοιτώντας αυτές τις καλοκαιρινές εικόνες…κανένα μουντό γραφείο, καμιά μελαγχολική σκέψη δεν μπορεί να εμποδίσει την ψυχή να ανασάνει ελεύθερη, έστω και για τα λίγα λεπτά που διαρκεί.

Αφεθείτε γλυκά να σας ταξιδέψει….

Καλή μέρα να έχουμε!

Ο Απρίλιος είναι ο μήνας που με καλοδέχτηκε όταν ήρθα στον κόσμο. Είναι ο μήνας που μπορεί να μας ζεστανει τις καρδιές μας φέρνοντας την Άνοιξη πιο αισθητά κοντά μας καθώς ανθίζει όλη η πλάση και ο ήλιος λάμπει! Παράλληλα όμως μελαγχολεί και ταπεινώνεται τις άγιες μέρες των Παθών του Χριστού κι ύστερα με την Ανάσταση, το Πάσχα και τα γλέντια μας γεμίζει ξανά με ελπίδες και κουράγιο!!! Πόσο γεμάτος μήνας!

Τον αγαπάω πολύ και για να τον τιμήσω όπως του πρέπει, ας του απαγγείλω το ποιηματάκι του…

Την κυρά Σαρακοστή

που είναι έθιμο παλιό

οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν

με  αλεύρι και νερό.

Για στολίδι της φορούσαν

στο κεφάλι της σταυρό

και το στόμα της ξεχνούσαν

γιατί νήστευε καιρό.

Και τις μέρες τις μετρούσαν

με τα πόδια της τα επτά

κόβαν ένα τη βδομάδα

μέχρι να`ρθει η Πασχαλιά.

Καλή Σαρακοστή!!!!!

Καλως μας ήρθες Μάρτη μας, πρώτο παιδί της Άνοιξης! Αντίο κυρ Χειμώνα και άντε στο καλό!! Το τρίτο εγγόνι του παππού Χρόνου, μόλις κατέφθασε!
Φορέσατε τα Μαρτιάτικά σας βραχιολάκια; Αν όχι βιαστείτε, γιατί το έθιμο λέει να στολίσουμε το αριστερό μας χεράκι με το άσπρο-κόκκινο βραχιολάκι την πρώτη μέρα του Μάρτη. Δεν έχετε ακούσει την παροιμία « Οπόχει κόρη ακριβή, του Μάρτη ο ήλιος μην τη δει ;» Τα κορίτσια λοιπόν, φορούσαν στον καρπό τους κατά παράδοση, μια κόκκινη και μια άσπρη κλωστή στριμμένη, που τη λέγαν μάρτη. Το μάρτη τον φορούσαν ώσπου να βγει ο μήνας, κι άμα τον έβγαζαν από το χέρι τους τον κρεμούσαν στις τριανταφυλλιές για να κοκκινίζουν τα μάγουλά τους, ή το τυλίγαν σε πετρούλα και το έριχναν στο πηγάδι για να`ναι δροσερές, ή το έπιαναν στο κλαδάκι ενός δέντρου για να το πάρουν τα χελιδόνια και να στολίσουν τις φωλιές τους. Τώρα πια μαμάδες, γιαγιάδες και δασκάλες το φοράμε σε κορίτσια και αγόρια για να μην τα κάψει ο ήλιος του Μάρτη, τηρώντας το πατροπαράδοτο έθιμο.

(συνέχεια…)