Δείτε το βίντεο και πείτε μου αν θα ανταλλάσσατε μια τέτοια εμπειρία με όλους τους μισθούς και τα bonus άλλων επαγγελμάτων..

Είναι ιερό που δουλεύουμε με παιδιά.  Ας μην το ξεχνάμε ποτέ!!!

www.teachermovie.com

Δεν ήταν τόσο το γεγονός που με σόκαρε όσο αυτά που άκουσα να λέει η μητέρα της κοπέλας, πριν από λίγο στη Στεφανίδου. Οτι αφού οι γονείς έκαναν τη μήνυση και η αστυνομία εντόπισε το ένα από τα κορίτσια που συμμετείχαν, δεν έγινε απολύτως τίποτα. Ο αστυνόμος μίλησε απλά στο τηλέφωνο με το συγκεκριμένο κορίτσι και εκεί έμειναν τα πράγματα. Η κοπέλα γύρισε στο σχολείο της  και οι απειλές εις βάρος της από τα παιδιά αυτά συνεχίζονται. Την κοπέλα την άλλαξαν απλά τμήμα. Ούτε κλήθηκαν τα παιδιά εκείνα και οι γονείς τους στην αστυνομία για μια σύσταση έστω, ούτε τίποτα. Καμιά τιμωρία. Κανένας ΦΟΒΟΣ  επομένως  για τα παιδιά που έπραξαν έτσι. Άρα γιατί να μην το ξανακάνουν? Τί εμποδίζει εκείνα, καθώς και άλλους ανήλικους με παραβατική συμπεριφορά να πράξουν ανάλογα? Δεν φτάνει που η σχολική βία έχει πάρει τόσο ακραίες διαστάσεις, δε φτάνει που όσο πάει επεκτείνεται μέχρι και στο Δημοτικό και το Νηπιαγωγείο,δεν κάνουμε και τίποτα να την σταματήσουμε.

Ανησυχώ πάρα πολύ, προβληματίζομαι και πονάω.

*φράση της  Ζυράννας Ζατέλη

Ολημερίς λιβάνιζαν στο σχολείο και έκαναν μάθημα Κατηχητικού στα παιδιά.

Δυσκολευόμουν να το φανταστώ όλο αυτό το σκηνικό ώσπου μια ωραία πρωία, μέσα Νοέμβρη, συνέβη το εξής περιστατικό..

Ενώ προσπαθούμε να κάνουμε μια χειροτεχνία, κάποια αγόρια δημιουργούν πανικό. Φωνάζουν, πετάνε κάτω υλικά…γενικά είμαστε άνω κάτω κι εγώ τρελαμένη. Και ξαφνικά ακούω ψαλμούς από γλυκιά παιδική φωνούλα. Λέω «πάει μου`στριψε, ακούω ψαλμωδίες!»….Δεν μπορεί να συμβαίνει στ`αλήθεια!!

Αναζητώντας την πηγή του ήχου, βλέπω ένα από τα κοριτσάκια μου να κάνει ήσυχα-ήσυχα  τη χειροτεχνία της, λέγοντας το τροπάριο. Έμεινα άναυδη. Στη συνέχεια έμαθα πως αυτή ήταν για 2 μήνες, η «πρωινή τους προσευχούλα».  (εξ`ου και το «ΚΑΛΗΜΕΡΑ» που λέει στο τέλος) Της ζήτησα λοιπόν να μου το ξαναπεί για να το ηχογραφήσω..Αξίζει να την ακούσετε είναι! Κατάγεται μάλιστα από τη Μολδαβία και έχει μια ιδιαίτερη προφορά.

Όχι τίποτ`άλλο….δεν θα με πίστευε κανείς αν δεν είχα ντοκουμέντα

(Εδώ που τα λέμε..το τί δεν έχουν τραβήξει αυτά τα παιδάκια!!!)

Προσευχή

Το ωράριο για το ολοήμερο λέει «προσέλευση νηπίων από τις 8.00 έως τις 8.15″……παρ`όλα αυτά από την ώρα που ανέλαβα καθήκοντα, μου είπαν πως κλειδώνουμε την πόρτα  στις 8.40. ΟΚ. Το δέχομαι.

Αυτό όμως προφανώς και συνεπάγεται οτι ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ από κει και έπειτα άλλα παιδιά.

Έλα όμως που συστηματικά κάποιοι συγκεκριμένοι αργούν να φέρουν τα παιδιά τους και καθημερινά χτυπούν τα κουδούνια στις 8.45 απαιτώντας να μπουν. Άνοιγε η «καλή» συνάδελφος, άνοιγε και η προϊσταμένη..ξίνιζα εγώ (η κακιά) αλλά δεχόμουν το αργοπορημένο παιδί.

Κι έρχεται σήμερα η μάνα στις 9.00 ακριβώς. Χτυπάει κουδούνι και λαμβάνει εκ του θυροτηλεφώνου την απάντησή μου :  »Λυπάμαι αλλά δεν μπορούμε να σας δεχτούμε, η ώρα είναι 9.00, θα πρέπει να τηρείτε το ωράριο του σχολείου» .  Ξαναχτυπά. Η συνάδελφος επαναλαμβάνει την απάντηση. Η μάνα χτυπά ξανά και ξανά και όσο περνά η ώρα εμμένει περισσότερο. Τα παιδιά αναστατώνονται, τρέχουν κι αυτά και πατούν τα κουμπάκια στο θυροτηλέφωνο. Τα απομακρύνω. Ένα εξ αυτών σε ανύποπτο χρόνο πατά τα κουμπιά και η πόρτα της εισόδου ανοίγει. Βλέπω φάντη μπαστούνι, τη μάνα εν εξάλλω κατάσταση να βρίζει και να απειλεί μισά Αλβανικά μισά Ελληνικά οτι  »θα δούμε τί θα πάθουμε και θα πάει στην αστυνομία» . Παίρνει το απορημένο παιδί της και φεύγει.

Είναι ποτέ δυνατόν???

Μένω να τρέμω από τα νεύρα μου με τα παιδιά τριγύρω να κάνουν πάρτυ με την ευκαιρία της αποδιοργάνωσης.

Και μόλις ξεκίνησε η εβδόμαδα.

Πείτε μου, υπάρχει αυτό σε καμιά άλλη  δουλειά??

Νά κάποιες από τις πιο ξεχωριστές κουβεντούλες τους :

(λίγο πριν τα Χριστούγεννα, είμαστε στην αυλή για διάλειμμα και δυο κοριτσάκια τρέχουν ενθουσιασμένα κοντά μου)

- «Κυρία θα σου πούμε κάτι και σίγουρα θα χαρείς πολύ και θα πεις ΤΙ ΩΡΑΙΑ!!!»

(μαλώνουν για λίγο για το ποια θα το πει και μετά….)

- «Μόλις τώρα πέρασε ο Άη Βασίλης έξω από το σχολείο!!!»

- «Αλήθεια? Τον είδατε δηλαδή?»

- «Όοοοοχι! Ακούσαμε τα κουδουνάκια από τους τάρανδους που είναι στο έλκηθρο!»

«Κυρία είσαστε τόσο μα τόσο καλή!!  Μπορείτε να με γεννήσετε? Να είσαστε η μαμά μου?»

- «Κυρία θα ξαναέρθετε άλλη μια φορά το μεσημέρι στο σχολείο? Και να έρθει η κυρία Ε… το πρωί?»

- «Μα εχτές που ήρθα μεσημέρι στο νηπιαγωγείο, δεν κοιμήθηκε κανείς, ενώ με την κυρία Ε…. από ο,τι μαθαίνω κοιμάστε πάντα. Φαίνεται πως το μεσημέρι ακούτε πιο πολύ την κυρία Ε…..»

- «Όχι κυρία!! δεν κοιμηθήκαμε γιατί θέλαμε να σε κοιτάμε. Γιατί είσαι όμορφη κυρία!!!»

- «Σ`αγαπάω σαν μαμά μου!»

- «Δεν θα είσαι η κυρία Άντρια. Θα είσαι η κυρία Καλή.»

- «Κυρία, όταν είμαι στο σπίτι μου ξέρεις τί σκέφτομαι? Σχολείο και κυρία Άντρια!»

(ένα από τα πιο ώριμα παιδιά με ιδιαίτερα αναπτυγμένη κρίση)

- «Κυρία, εγώ είμαι Αραβή αλλά θέλω να κάνω τον σταυρό μου. Θα τον κάνω κρυφά και μην το πεις στη μαμά. Το υπόσχεσαι?»

- «Δεν είσαι ευτυχισμένη Α…. που είσαι Μωαμεθανή»?

- «Όχι κυρία! Η μαμά δεν θέλει να έχουμε δέντρο και ούτε ήρθε ο Άη Βασίλης. Και δεν μ`αφήνει να δοκιμάσω το παριζάκι Gummy Bear γιατί δεν τρώμε καθόλου κρέας.»

(ενώ τους τραγουδούσα) – «Κυρία έχεις την πιο γλυκειά φωνή!»

Έχουμε καθίσει στις θέσεις μας για να κάνουμε την εργασία μας. Ανακοινώνω στα παιδιά οτι σήμερα θα λύσουμε το πρώτο μας σταυρόλεξο. Σηκώνω τα μάτια από το χαρτί που κρατώ και τα βλέπω να κάνουν το ένα μετά το άλλο, το σταυρό τους! Άλλο να σας το λέω κι άλλο να το βλέπετε Σου λέει σταυρόλεξο είναι, ας δείξουμε λίγη ευλάβεια..

(στην αυλή, εν ώρα διαλείμματος, έρχεται κοριτσάκι κλαίγοντας)

- «Τί έχεις? Έγινε κάτι με τα κορίτσια?»

- «Ναιαιαιαι Δεν αφήνουν να παίξω μαζί τους..Αυτές παίζουν Νετομόντελ και δεν με αφήνουν να μπω επειδή είμαι άσχημη!»

(προσπαθώντας να συγκρατήσω τα γέλια την παίρνω από το χέρι και πάω να τους μιλήσω)…

- «Κοριτσάκια μου παρ`τε και την Ε… στο παιχνίδι σας είναι πολύ όμορφη, κρίμα είναι να στεναχωριέται»

- «Εντάξει κυρία αλλά τότε εσύ να κάνεις αυτή που λέει ποια να φύγει». (Την Καγιά)

(Τρέχουν και μου φέρνουν φυλλαράκια από το δέντρο)

- «Αυτές θα είναι οι φωτογραφίες μας. Θα κάνουμε πασαρέλα και όποια σ`αρέσει θα της δίνεις μια φωτογραφία!»

- «(!)»

Και για το τέλος, ατάκα φρέσκια, χθεσινή…

(αμέσως μετά την πρωινή προσευχούλα)

- «Σήμερα παιδιά είναι μια διαφορετική Πέμπτη. Τη λέμε Τσικνοπέμπτη και είναι γιορτή»

- «Αλήθεια το λες κυρία? Θα μπορούμε να φάμε πολλές τσίχλες???»

- «Όχι Γ…. μου, δεν είπα Τσιχλοπέμπτη…Τσικνοπέμπτη είπα πως είναι»!

- «Α….:-(«

Το να αποχαιρετάς για πάντα το σκυλάκι σου είναι πόνος μεγάλος που μπορεί να συναισθανθεί μόνο όποιος έχει ένα κατοικίδιο- μέλος στην οικογένειά του…

Άνθρωπος ή σκύλος δικός σου, μικρή ή ανύπαρκτη διαφορά έχει. Ήταν κηδεία κανονική…

Κάθε απώλεια αφήνει μέσα στην ψυχή μου ένα τραύμα αγιάτρευτο. Υποφέρω για πολύ καιρό. Το μόνο που με παρηγορεί είναι που πιστεύω βαθιά μέσα μου πως σίγουρα θα συναντηθούμε ξανά με τους αγαπημένους μας εκεί που δεν υπάρχει πόνος, γηρατειά κι αρρώστιες. Εκεί που η υπάρχει μόνο αγάπη.

Αγαπάτε και φροντίζετε τα ζωάκια σας..Αφιερώστε τους χρόνο για χάδι και παιχνίδι.. Μας αγαπούν τόσο αγνά, αληθινά και άδολα, νιώθουν και συμμερίζονται τον πόνο ή τη χαρά μας. Κάθε σκυλάκι όπως και κάθε άνθρωπος είναι «μοναδικά» στη ζωή μας. Δεν αναπληρώνονται. Δεν συμπεριφέρονται παρόμοια.

Όσο περνούν οι μέρες και το συνειδητοποιώ, ένα πράγμα μόνο σκέφτομαι και ησυχάζω. Πως πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω. Έφυγε ήσυχα, στο κρεβατάκι του. Ήταν άρρωστος πολύ καιρό,αλλά απορρίψαμε κατηγορηματικά την ευθανασία.

Αντίο καλέ μου Σάκη…

Σ`αγαπάμε!!!

Ηταν από την αρχή το πιο δύσκολο τμήμα που είχα δει. Απίστευτα δυσλειτουργικό. Με όλα τα παιδιά αλλοδαπά. Όλα σχεδόν τα αγόρια,ιδιαίτερα επιθετικά, πολύ ανώριμα και ασύδοτα. Πολλά να μην μιλάνε καθόλου και άλλα να φωνάζουν συνέχεια και να βρίζουν με λέξεις που σε κάνουν να ντρέπεσαι. 3 από αυτά πολύ βρώμικα και με σαπισμένα δόντια. Οι γονείς των παιδιών με τα πιο σοβαρά προβλήματα, οι πιο θρασείς από όλους. Η περιοχή μέσα στους μαύρους λες και είσαι σε άλλη χώρα. Οι μαντίλες απαραίτητο αξεσουάρ. Κι όλα αυτά στο κέντρο της Αθήνας.  Δεν ήθελα να παραδεχτώ όλα αυτά και κάνω έναν καθημερινό αγώνα για να τα διδάξω, να τα διασκεδάσω και να τους δώσω αγάπη γιατί αυτό, που είναι και το βασικότερο, τους λείπει πιο πολύ από όλα.

Πράγματι λοιπόν υπάρχει διαφορά. Πολλά αγόρια ανταποκρίθηκαν και σταμάτησαν να είναι τόσο επιθετικά. Έμαθαν να συζητούν, έμαθαν να μαζεύουν και να συνεργάζονται. Κάνουν τις εργασίες και τις χειροτεχνίες στο βαθμό που μπορούν, καθισμένα για περισσότερο χρόνο στην καρέκλα. Είναι όμως ένα παιδί που δημιουργεί καθημερινά έναν απίστευτο πανικό. Κάνει το σχολείο άνω κάτω και τα νεύρα μου κουρέλι.. Σήμερα είμαι χάλια εξαιτίας του. Καθε μέρα έχουμε πρόβλημα, μα σήμερα έφτασα στα όριά μου.

Δεν κάθεται ποτέ ήσυχος.Ούτε στον κύκλο της συζήτησης, ούτε πουθενά. Δεν μιλάει ποτέ κανονικά, πάντα φωνάζει. Τρέχει ακατάπαυστα και πετάει κάτω ο,τι βρει. Η αγαπημένη του διασκέδαση είναι να χαλάει τα παιχνίδια των άλλων εισβάλλοντας ξαφνικά και κλοτσώντας κατασκευές, διαλύοντας παζλ κ.α γελώντας ικανοποιημένος. Θέλει όλοι να υποφέρουν. Χαιρεται επίσης να χτυπά όποιο παιδί βρεθεί στο δρόμο του, να σκίζει σε ανύποπτο χρόνο και να πετά στα σκουπίδια τις εργασίες των άλλων. Την ώρα του φαγητού, αναποδογυρίζει την τσάντα στο τραπέζι για να πέσει το φαγητό, μετά περιμένει να σκάσει με το πόδι όσους χυμούς μπορεί, ύστερα τρώει λίγο και παρατάει το τραπέζι γεμάτο σκουπίδια. Δεν αντιλαμβάνεται κανέναν κανόνα. Δεν έχει κανέναν ειρμό στην σκέψη του ούτε καν όταν μιλάει. Είναι ΣΥΝΕΧΩΣ θυμωμένος και συνοφρυωμένος. Τα παιδιά τον κάνουν απίστευτη υπομονή, κι αυτός ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος. Του μιλάς με καλό τρόπο για να ηρεμίσει κι αυτός ενθαρρύνεται περισσοτερο να διαλύσει το σύμπαν. Του μιλάς αυστηρά κι αρχίζει τις βρισιές και τις απειλές!!!!!!! Για κακή μου τύχη είναι τέτοια η διαρρύθμιση του χώρου που δεν έχω ορατότητα παντού. Σηκώνεται όποτε ναναι βαράει τις πόρτες και παει στην κουζίνα ή στο γραφείο. Τρέχω κοντά του και του ζητάω να έρθει όσο πιο γλυκά μπορώ κι αρνείται πεισματικά. Τα άλλα παιδιά με περιμένουν και εγώ εκεί. Το λέω ξανά και ξανά. Αρχίζω την αυστηρότητα, χειροτερεύει. Αδιαφορώ  τότε και τον αφήνω.Και τότε ακούμε τα ΜΠΑΜ και ξανατρέχω πυρ και μανία να δω τί έχει καταστρέψει. Διακόπτω το μάθημα αμέτρητες φορές. Όχι οτι απαιτώ να κάτσει μαζί μας αλλά γιατί παρά το οτι τον έχω αφήσει πιο δίπλα να παίζει ήσυχα, αυτός κάνει φασαρία. Παρασύρει δε και  άλλα παιδιά κι αρχίζει η διαρροή.Ύστερα ανοίγει και την πόρτα και τον χάνεις. Κλειδώνουμε τα πάντα να μην το σκάσει. Μια από τις πρώτες μέρες από οτι έμαθα, το είχε σκάσει κι από το σχολείο και έτρεχε η κοπέλα στο δρόμο να τον μαζέψει. Πάλι καλά που δεν συνέβη τίποτα χειρότερο. Πολλοί γονείς μου παραπονιούνται γι`αυτόν. Έχουν έρθει και 2 μπαμπάδες να τον μαλώσουν οι ίδιοι. Δεν απαντά λογικά, πάντα με ασυνάρτητες δηλώσεις και απειλές.

Αισθάνομαι δια-λυ-με-νη. Σήμερα κατεβήκαμε όλοι στην αυλή και αυτός είχε μείνει πάνω. Ανεβαίνω και τον βρίσκω στην άλλη τάξη να ετοιμάζεται να σκαρφαλώσει στο παράθυρο. Εν τω μεταξύ η άλλη δασκάλα το είχε αφήσει ανοιχτό για να αεριστεί ο χωρος. Με πιάνει πανικός, κρατιέμαι όμως κι αρχίζω τις γλύκες. Πού είσαι βρε αγόρι μου καλό και σε περιμένουν κάτω οι φίλοι σου? «ΑΣΕ ΜΕΕ δεν έρχομαι με τίποτα» αυτός…. Και πείσμα φοβερό. Κλείνω το παράθυρο και κατεβαίνω. Να είμαι μέσα στην ένταση. Τα άλλα 17(όσα ήταν σήμερα) να είναι κάτω και να ανησυχώ κι αυτός επάνω να θέλει να μείνει μόνος του. Τελικά τον άφησα κι ανέβαινα κάθε 2 λεπτά να τον ελέγχω. Κάποια στιγμή κι ενώ ανεβαίναμε ξανά στην τάξη, αυτός κατεβαίνει κάτω. Κι αρχίζει τα αντίστροφα αυτή τη φορά «ΑΣΕ ΜΕΕ θέλω να κάτσω στην αυλή!!» Και να μην ακούει λέξη, αρχίζει να τρέχει. Τον πιάνει η άλλη δασκάλα, τον κρατάω κι εγώ γιατί χτυπιόταν να ξεφύγει και προσπαθουμε να τον ανεβάσουμε ξανά στις σκάλες. Να είμαστε 2 δασκάλες, πάνω στα σκαλιά κρατώντας ένα παιδι σε υστερική κατάσταση να μας χτυπάει και τις δυο. Έτρεμα από τα νεύρα μου..Δεν υπήρχε ΤΙΠΟΤΑ άλλο να κάνω. Περιττό να πω οτι από εκείνη την ώρα  πονάει η μέση μου. Τον ανεβάζουμε με τα χίλια ζόρια, έξαλλη εγώ τον παίρνω μαζί μου στο γραφείο να πάρουμε τηλέφωνο τη μάνα του να της τα πω και να της ζητήσω να έρθει στο σχολείο να τον πάρει. Τηλεφωνώ 5 φορές στο κινητό της και δεν απαντά! Και δεν είναι η πρώτη φορά. Κυρία μου παιδί έχεις στο σχολείο και δεν το σηκώνεις? Και ξέροντας μάλιστα οτι  κάτι μπορεί να του έχει συμβεί, έτσι που συμπεριφέρεται!!?? Συνεχίζω να`μαι έξαλλη, έρχεται η συνάδελφος του ολοήμερου αναλαμβάνει και την ενημερώνω για όλα. Τραβαει κι αυτή άλλα τόσα και της είναι γνωστά. Αυτή δεν έχει καν καλό τρόπο, με το καλημέρα σας τους βάζει αγριοφωνάρες. ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ όμως..Δεν είμαστε υπεράνθρωποι.

Πραγματικά είμαι σε απόγνωση. Η μάνα του είναι ένα βόδι και μισό. Της τα λέω και χαζογελάει. Που και που τον αρπάζει και του λέει 2 λόγια στα Αλβανικά μαλώνοντάς τον. Μακάρι να ξερα, τι! Το παιδί αυτό έχει μια αδερφή που πήγαινε πριν 2 χρόνια στο νηπιαγωγείο και από οτι μου είπαν οι δασκάλες του άλλου τμήματος ήταν τα ίδια κι εκείνη. Και είναι ετεροθαλή αδέρφια από τον ίδιο πατέρα.Η μάνα δεν παίρνει από λόγια. Το πιο απλό που της είπα να μαζεύει το παιδί στο σπίτι τα παιχνίδια του και μου λέει, έχει 2 γυναίκες δεν χρειάζεται. Τί να πεις.  Αν  ήξερα Αλβανικά ίσως και να συνεννοούμασταν περισσότερο.

Δεν είμαι καλά. Γενικά δεν φανταζόμουν ποτέ να βρεθώ σε τέτοια θέση. Με όλα τα παιδιά, έως και τα πιο ζωηρά είμαστε όλη μέρα μια αγκαλιά. Αυτό το παιδί ακυρώνει ο,τι κι αν κάνω. Κολλάει πάνω μου να τον χαιδέψω,να του πω οτι είναι καλό παιδί και αμέσως μετά παίρνει φόρα και πέφτει πάνω σε άλλα παιδια και τα χτυπάει. Εκείνα κλαίνε φυσικά,και τί να κάνω τότε εγώ? Να του πω μπράβο??? ΔΕΝ θα φωνάξω?? Τα βάζω όλα να του λένε πως τον έχουν φίλο. Να τον βοηθάνε να μαζεψει τα παιχνίδια που σκόρπισε και τελικά να καταλήγουν να του τα μαζεύουν όλα εκείνα.Να τον συγχωρούν. Κι αυτός να μην ικανοποιείται ποτέ. Να μην είναι σε τίποτα δεκτικός. Είναι πάντα συνοφρυωμένος. Πάντα νομίζει πως όλοι θέλουν το κακό του. Τον ενοχλεί οτιδήποτε ήρεμο και χαρούμενο. Βάλαμε μια μέρα dvd και όποτε τα άλλα παιδάκια γελούσαν, ούρλιαζε «να σκάσουν» και απειλούσε. Δεν άντεχε να ακούει γέλια.. Άνοιξε την  πόρτα, τη βρόντηξε και μετά από λίγο βγαίνω και είχε καταστρέψει τις φωτογραφίες των παιδιών στο παρουσιολόγιο.

Θα τρελαθώ στο τέλος.

Ξεκινήσαμε με «δοντάκια » λοιπόν, γιατί ψάχνοντας για το υλικό που θα δουλεύαμε, βρήκα την πλέον κατάλληλη χειροτεχνία. «Το Χαρούμενο και το Λυπημένο δοντάκι». Σκοπός ήταν να γίνει  ομαλά η μετάβαση από τα «Συναισθήματα» που δουλεύαμε προηγουμένως. Την πρώτη μέρα διαβάσαμε το καταπληκτικό παραμύθι«Σοκολάκης και Ζαχαρούλα Τρυποδόντη«, συζητήσαμε, προβληματιστήκαμε, τσαντιστήκαμε (δύο από τα παιδιά ούρλιαζαν στην κυριολεξία, οτι αποκλείεται να κάνουν κακό στα δόντια τα γλυκά και θα τρώνε όσα θέλουν!)  και ύστερα φτιάξαμε τη χειροτεχνία μας.

Δυστυχώς γι`αυτήν δεν έχω κάποιο πατρόν γιατί την είδα σε κάποιο βιβλίο και κοιτώντας την, τη ζωγράφισα. Είναι πανεύκολο.Απλά σχεδιάζεις τα δοντάκια και τις οδοντόβουρτσες και τα παιδάκια κόβουν και κολλούν.

Στη συνέχεια διαβάσαμε το άλλο παραμύθι της Άννας Ράσελμαν (μα είναι δεν εκπληκτική αυτή η συγγραφέας?),»Ο Μάκης Ενζυμάκης και η Μάχη στο Στομάχι» . Μιλήσαμε για τη μεσογειακή διατροφή, διαβάσαμε μια παιδική εφημερίδα με αφιέρωμα στην παιδική διατροφή και ειδικότερα στο σωστό πρωινό και αποφασίσαμε να φτιάξουμε τη δική μας μεγάλη πυραμίδα διατροφής.Όλα τα παιδάκια έφεραν όσες εικόνες με τρόφιμα είχαν και το καθένα τις κόλλησε στα κατάλληλα σημεία της πυραμίδας.

Με όσες εικόνες έδειχναν ανθρώπους να τρώνε και όσες περίσσεψαν από ανθυγιεινές τροφές (τα πιο πολλά παιδιά έφεραν αποκόμματα από διαφημιστικά ψητοπωλείων), φτιάξαμε τον Πίνακα του «Σωστού» και του «Λάθους» τρόπου διατροφής.Και πάλι διαφωνήσαμε έντονα!!! «ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΟΛΑ ΤΑ ΝΟΣΤΙΜΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ, ΚΥΡΙΑ?» Τί να κάνουμε βρε παιδιά…η ζωή είναι άδικη..( όχι δεν απάντησα έτσι.. Τους είπα πως είναι λάθος αν τρώμε ΜΟΝΟ αυτά ή πολύ συχνά).

Φυσικά ενημέρωσα από την πρώτη μέρα και τους γονείς, τους οποίους ακόμα ΠΑΛΕΥΩ να πείσω οτι τα δρακουλίνια, οι σοκολάτες και τα γλυφιτζούρια δεν είναι κατάλληλα για το δεκατιανό των παιδιών τους. Τους τόνισα την αξία της σωστής διατροφής για την ανάπτυξή τους και το πόσο σημαντικό είναι να μάθουν από αυτή τη μικρή ηλικία να προσέχουν τον εαυτό τους. Όλα αυτά με πολύ απλά ελληνικά και άλλους γονείς σε ρόλο μεταφραστή(δεν μιλούν ελληνικά οι περισσότεροι).Πολλοί με έγραψαν κανονικά και έστελναν τα παιδιά τους με τυρογαριδάκια και κρουασάν. Στα κρουασάν έκανα και λίγο τα στραβά μάτια, αλλά τα υπόλοιπα αναγκάστηκα να γίνω η κακιά της υπόθεσης και να τους τα κατασχέσω. Στο σχόλασμα περίμενα την ίδια τη μάνα για να της τα παραδώσω, λέγοντάς της πως τα απαγορεύω στο σχολείο και οτι είναι πολύ εύκολο να ετοιμάσει ένα τοστ στο παιδί ή αν δεν προλαβαίνει (?) να αγοράσει κάτι από το φούρνο απέναντι.(έλεος δηλαδή..!)Τόσο δύσκολο τους είναι ρε γ…… να καταλάβουν οτι αυτό που τους ζητάμε δεν είναι για το δικό μας καλό, αλλά για το καλό των παιδιών τους?Τι άλλο να πω…

Αγόρασα αφίσες για τις κατηγορίες λαχανικών και φρούτων από τις οποίες τα παιδάκιααντιγράφουν καθημερινά λεξούλες.

Σκοπεύω να τοιχοκολλήσω κι άλλη μία με όλα τα σπορ, γιατί αναφερθήκαμε στα ωφέλη της άθλησης. Οι ασκησούλες μας όλες αυτές τις ημέρες ήταν οι ακόλουθες :

Στην τελευταία εικόνα, τα κοριτσάκια έκοψαν τις μαγείρισσες-δαχτυλοφιγούρες και έπαιξαν κουκλοθέατρο. Διαβάσαμε επίσης κι άλλα βιβλία μεταξύ των οποίων «Η Ταρώ κι ο Ζαχαροζυμωμένος» και η «Πετρόσουπα» από την βιβλιοθήκη μου. Το τελευταίο ήταν ένα από τα αγαπημένα μου παραμύθια όταν ήμουν μικρούλα και το άκουγα σε μια από τις κασσέτες του Παραμυθά. Μπορείτε αν θέλετε να το ακούσετε εδώ!

Φυσικά ακούσαμε κι ένα σωρό όμορφα τραγουδάκια, δραματοποιήσαμε την ιστορία του Πρίγκιπα Λεμόνη και της όμορφης Κρεμμύδως, φτιάξαμε κούκλες με κρεμμύδια και λεμόνια, δημιουργήσαμε ένα δικό μας παραμύθι με τίτλο»Η Μυρτώ και τα μήλα» και το ηχογραφήσαμε, παίξαμε το «ενα λεπτό κρεμμύδι», χορέψαμε το «Μήλο μου κόκκινο» και πολλά πολλά ακόμα!!! Ήρθαν όμως οι Απόκριες κι έτσι αλλάζουμε θεματολογία από βδομάδα!!! Τρέχω να προλάβω να φτιάξω γιρλάντες για την τάξη! Να`ναι καλά η Spirou

Τα νήπια βρίσκονται νοητικά στη φάση του εγωκεντρισμού. Δεν είναι εύκολο για εκείνα να μπουν στη διαδικασία του «μοιράσματος», να γίνουν μέλη μιας τάξης, να περιμένουν τη σειρά τους για να μιλήσουν ή να παίξουν με κάποιο παιχνίδι που τους κέντρισε το ενδιαφέρον.  Δεν αδιαφορούν για τους άλλους απλά δεν μπορούν ακόμα να βάλουν τον εαυτό τους στη θέση ενός άλλου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τους καυγάδες και τα συναισθήματα ματαίωσης που τους προκαλούν. Συχνά έχουν συναισθήματα τα οποία δεν γνωρίζουν τον  τρόπο να εκφράσουν ή να περιορίσουν.

Η συναισθηματική αγωγή δεν αφορά μόνο το νηπιαγωγείο αλλά και την οικογένεια. Προϋποθέτει ειλικρινείς και καλοπροαίρετες συζητήσεις για την επίλυση των προβλημάτων, την δημιουργία κλίματος ασφάλειας και εμπιστοσύνης και την ανευ όρων αγάπη και αποδοχή από μέρους των γονιών προς το παιδί. Φυσικά η σωματική τιμωρία αποκλείεται.

Όταν η συναισθηματική αγωγή είναι κανόνας τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο, τα παιδιά ωριμάζουν συναισθηματικά και αναπτύσσουν παράλληλα την κριτική τους σκέψη και τη νοημοσύνη τους. Η συνεργασία είναι το κλειδί. Όχι άλλα να κάνουμε στο σχολείο και άλλα να ζουν τα παιδιά στο σπίτι…..

Στη δική μας τάξη λοιπόν, εντάξαμε από νωρίς τα «Συναισθήματα» στο καθημερινό μας πρόγραμμα.  Έτσι κάθε πρωί, εκτός από τις ρουτίνες του παρουσιολόγιου, του ημερολογίου και του καιρού, ρυθμίζουμε και το «Ρολόι των συναισθημάτων» μας. Κάθε παιδάκι με τη σειρά τοποθετεί το δείκτη του ρολογιού στην εικόνα που αντιπροσωπεύει το συναίσθημα που νιώθει. Στη συνέχεια αναφέρει τους λόγους για τους οποίους το επέλεξε. Με ενθουσίασε η ανταπόκριση των παιδιών και η εξέλιξη τους αυτούς τους δυο μήνες που το δουλεύουμε. Αυτό που πραγματικά με συγκλόνισε ήταν η τάση των πιο επιθετικών παιδιών να τοποθετούν κάθε μέρα το δείκτη στο «Φόβο» και ο χειμαρρώδης κατάλογος που ακολουθούσε όταν τα ρωτούσα «Τί σε φοβίζει?»..

Τα παιδιά έπαιζαν με το ρολόι και στην ώρα του ελεύθερου παιχνιδιού ρωτώντας το ένα το άλλο «Πώς νιώθεις τώρα?» και αντέγραφαν κάποιες λέξεις από αυτό στις ζωγραφιές τους. Έτσι όταν τα ρώτησαν αν θα ήθελαν να φτιάξουμε ένα τέτοιο ρολόι για το  καθένα ξεχωριστά, ενθουσιάστηκαν.

Τις επόμενες ημέρες συνεχίσαμε με σχετικές δραστηριότητες.  Ταξινομήσαμε φωτογραφίες ανθρώπων με βάση το συναίσθημα που υποδήλωνε η έκφρασή τους και φτιάξαμε το ταμπλό των όμορφων και άσχημων συναισθημάτων. Διασκεδάσαμε με θεατρικό παιχνίδι λέγοντας το όνομά μας με τρόπο χαρούμενο, λυπημένο, ντροπαλό, φοβισμένο κ.α Μάθαμε τις 3 μαγικές λέξεις που μας βοηθούν να αισθανόμαστε όμορφα : Ευχαριστώ, Συγνώμη, Σ`αγαπώ.  Τα αποτελέσματα είναι εμφανή. Χαμογελάμε περισσότερο, λέμε συχνά ο ένας στον άλλο τις μαγικές λέξεις, βοηθάμε εθελοντικά τους φίλους μας στο μάζεμα της τάξης έστω κι αν δεν παίξαμε με τα συγκεκριμένα παιχνίδια, εμπλουτίσαμε το λεξιλόγιό μας με ρήματα που δηλώνουν συναισθήματα. Οι δραστηριότητες θα συνεχίζονται ως το τέλος της χρονιάς.

Με βοήθησε πάρα πολύ ένα καταπληκτικό βιβλίο, σκέτος θησαυρός.«Ο κήπος των συναισθημάτων» της Νίκης Κάντζου.Περιέχει πλήθος δραστηριοτήτων για την συναισθηματική αγωγή στο νηπιαγωγείο με τη μορφή θεματικών προσεγγίσεων.Σχετικά με τη συναισθηματική νοημοσύνη θεωρώ πάρα πολύ καλό βιβλίο το «Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών» του Gottman. Κατά τη γνώμη μου κάθε γονιός θα πρέπει να το διαβάσει. Το διάβασα πριν αρκετά χρονιά και με επηρέασε όσο ελάχιστα βιβλία.

Και μιας και τα παιδιά μας έχουν ξετρελαθεί με τον gummy bear, ας τον εκμεταλλευθούμε κι εμείς!!! Το πρότυπο του «καλού παιδιού» βρίσκεται πλέον σε περίοπτη θέση στην τάξη μας. χιχιχι!