Ξεκίνησα το δικό μου δεντράκι φτιάχνοντας πρώτα το σκελετό με τσαλακωμένη εφημερίδα, σύρμα και χαρτοταινία..

Ύστερα πέρασα 2-3 στρώσεις από λεπτές λωρίδες εφημερίδες βουτηγμένες σε κόλλα ταπετσαρίας. Συμπλήρωσα τις λεπτομέριες με χαρτοπολτό. 

Όταν στέγνωσε καλά το έβαψα με λευκή ακρυλική μπογιά (ως χρωματική βάση).

Το καλύτερο στάδιο από όλα όμως, ήταν όταν με αφορμή το μύθο της Αμυγδαλιάς, έφερα το δεντράκι μου στο σχολείο και τα παιδάκια μου, του έδωσαν ζωή!

Κι έτσι αιώνια αγκαλιασμένοι, η Φυλλίδα και ο Δημοφώντας έζησαν καλά κι εμείς καλύτερα..!

Διαβάσαμε σχετικά βιβλία με παραμύθια και πληροφορίες, παρακολουθήσαμε βιντεάκια από το youtube και είδαμε το υπέροχο Ταξίδι του Αυτοκράτορα.

Ζωγραφίσαμε, κόψαμε φιγούρες και δημιουργήσαμε το δικό μας Βόρειο Πόλο.

Παίξαμε όμως κι ένα παιχνιδάκι που μας άρεσε πολύ! Κάθε παιδί έγινε μπαμπάς (ή μαμά) πιγκουίνος και προσπάθησε να κάνει βηματάκια ως τη θάλασσα, προσέχοντας να μην του πέσει το αυγό που κρατούσε με τα ποδαράκια του. Στη συνέχεια επαναλάβαμε το παιχνίδι αντικαθιστώντας το αυγό με ένα λούτρινο πιγκουινάκι. 

Μιας και μιλήσαμε για τους πόλους της γης, κάναμε και τα πειράματά μας για το πώς το νεράκι γίνεται πάγος. Φτιάξαμε τα παγάκια μας και στη συνέχεια βάλαμε μερικά από αυτά σε μπρίκι και ανάψαμε το γκαζάκι παρακολουθώντας την τήξη. Κάποια τα κρατήσαμε σε ποτηράκι και διαπιστώσαμε πως έλιωναν πολύ πιο αργά από εκείνα που βάλαμε στη φωτιά. 

Δεν μείναμε όμως μόνο εκεί. Ένα πρωινό, αναμείξαμε τέμπερες και τις αραιώσαμε με νερό δημιουργώντας πολλά διαφορετικά χρώματα. Μάλιστα σε ένα από τα ποτηράκια μας δεν ανακατέψαμε καθόλου τα χρώματα που είχαμε βάλει γιατί τα παιδιά είπαν πως έτσι θα βγει ένα χρώμα "πολύχρωμο"! Πολύ καλή ιδέα!

Τους πρότεινα στη συνέχεια να ρίξουμε αυτά τα χρώματα σε παγοθήκες και να τα βάλουμε στην κατάψυξη να δούμε τί θα συμβεί. Τα παρακίνησα να κάνουν υποθέσεις. Είπαν λοιπόν πώς θα γίνουν κηρομπογιές (;), παγάκια, νερό και παγομπογιές!!!

Ετοιμάσαμε τις παγοθήκες με τα χρώματα και τις βάλαμε στην κατάψυξη. Η ανυπομονησία τους ήταν μεγάλη. Κάθε τόσο μου ζητούσαν να πάμε να δούμε "τί έγιναν οι μπογιές"….. Τα άφησα να περιμένουν περίπου μισή ώρα κι ύστερα πήγαμε να δούμε. Ήταν στο στάδιο που είχαν αρχίσει να κρυσταλλώνουν. Τα  παιδιά τις άγγιξαν με τα δαχτυλάκια τους και μερικά δαχτυλάκια έσπασαν την επιφάνεια και βούτηξαν στο χρώμα. Είπαν πωςείχαν ήδη παγώσει πολύ και πρότεινα να περιμένουμε λίγο ακόμα και να ξαναγυρίσουμε να ελέγξουμε ξανά. Μετά από 2 ώρες συνολικά επαναλάβαμε τη διαδικασία και οι ..παγομπογιές μας ήταν έτοιμες!!! Εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ με τα πολύχρωμα παγάκια που αποκαλύπτονταν! Ρωτούσαν τί θα τα κάνουμε..κι αν θα τα φάμε

Μόλις διαπίστωσαν οτι με τις παγομπογιές μπορούμε να ζωγραφίσουμε, ξετρελαμένα, ρίχτηκαν στη ζωγραφική!!! Στην αρχή σχεδιάζοντας κάτι συγκεκριμένο..μα ο ενθουσιασμός τους ήταν μεγάλος και οι μπογιές άρχισαν να απλώνονται.. να απλώνονται και να χρωματίζουν τα πάντα!!! 

Εννοείται πως θα το επαναλάβουμε σύντομα!!!

H σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο blogaki μου..

3.Αυτό που με ενοχλεί :

Η κακία, η μικροψυχία..  η απονιά.

4.Όταν είμαι θυμωμένη :

Δεν ηρεμώ αν δε βρω τη λύση και μπουν τα πράγματα στη θέση τους.

5. Το αγαπημένο μου ζώο :

Ο σκύλος… ιδού και ο λόγος…

6. Ο μεγαλύτερος φόβος μου :

Η αρρώστια

7. Στάση ζωής :

Σεβασμός, γενναιοδωρία και φιλική διάθεση. Όσο προσφέρουμε τόσο η ζωή μας ανταμοίβει γιατί υπάρχει νομοτέλεια στο σύμπαν. Καθένας θερίζει ο,τι έσπειρε. Την αγάπη και την εμπιστοσύνη μας, τη χαρίζουμε σε εκείνους τους ελάχιστους που την κερδίζουν. Φυσικά η Αγάπη και η κατάθεση ψυχής χωρίς διακρίσεις και όρια, με συνοδεύουν στη δουλειά μου κι ανατροφοδοτείται καθημερινά μέσα από τα μάτια των παιδιών μου.

8. Τελειότητα είναι :

Η γεμάτη ενθουσιασμό υποδοχή των παιδιών όταν είμαι στο ολοήμερο και μπαίνω στην τάξη λίγο πριν τις 12 το μεσημέρι!!!!!!!!!

9. Στο σχολείο :

Ο,τι και να με απασχολεί το ξεχνάω και είμαι εκεί 100%.

10. Ευτυχία είναι :

Να βιώνεις αληθινή αγάπη και να μη γνωρίζεις τί θα πει μοναξιά…Να είσαι υγιής και να εργάζεσαι..να μπορείς να προσφέρεις. Να έχουν υγεία όλοι οι δικοί σου άνθρωποι και να χαίρεσαι με όλη σου την ψυχή μικρές (μεγάλες) καθημερινές χαρές μαζί τους. Αυτό είναι το νόημα της ζωής. Ευτυχισμένος είσαι όταν   δε τρώγεσαι με τα ρούχα σου γι`αυτά που (νομίζεις οτι) σου λείπουν και αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη για όσα έχεις!

7 τυχαίες σκέψεις :

- Επιτέλους παντρευόμαστε!!!!!

- Ευτυχώς που είμαι στον κόσμο μου…Η καλύτερη άμυνα.

- Γιατί τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τα κωλολεφτά? Και γιατί ακόμα και τα βασικά τείνουν να μοιάζουν πολυτέλεια πια? 

- Εγώ πότε θα γίνω μάνα? (Και θα`χουμε και οι δυο μας δουλειά για να προσφέρουμε στο παιδί μας όσα θέλουμε?)

- Η ελληνική τηλεόραση είναι άθλια. Καλά που υπάρχουν ξένες σειρές. 

- Θέλω να ξαναχιονίσει!!!

- Πρέπει να δείτε όλοι την ταινία  Taare Zameen Par (Every child is special) …είναι το καλύτερο σεμινάριο για κάθε δάσκαλο. Διαβάστε περισσότερα στο blog της Μαριλίας. 

Με τη σειρά μου χαρίζω το Βραβείο :

1) στο Αστροπελέκιον, κατά κόσμον Ευδοκία γιατί είναι η πρωτοπόρος Blogger. Η σελίδα της ήταν από τις πρώτες σελίδες που δημιουργήθηκαν και όχι μόνο μοιραζόταν η ίδια τις ιδέες της παρουσιάζοντας τη δουλειά της, αλλά έδινε απλόχερα χρήσιμες συμβουλές σε όποιον της το ζητούσε. Θεά!

2) στη Βάλια και τους Χαρταετούς της, επειδή είναι ένα από τα καλύτερα παιδιά κι έχει αποδείξει την αξία της στο μπλογοστερέωμα.

3) στη Ζέφη Ραφτοπούλου και το "Παίζουμε μαζί" ως το πιο ονειρικό, πολύχρωμο και γεμάτο δημιουργικές ιδέες blog 

4) στην Έφη και την Παρεούλα της , γιατί έχει φτιάξει ένα εξαιρετικά καλαίσθητο blog, με ποιότητα και αγάπη χωρίς να ακολουθεί καμιά πεπατημένη.

- σε όλες τις συναδέλφους που ανανεώνουν τα blogs τους ανεξαρτήτως γνωριμιών και τάσεων ..facebook.  Που η δημιουργικότητα και το προσωπικό τους στυλ είναι φανερά και δεν καθορίζονται από παράγοντες όπως "διαφήμιση",  "δημοφιλία",   "μόδα σε συγκεκριμένες θεματικές ανα περίοδο- πιασάρικα θέματα" κ.α 

Πληθώρα χειροτεχνιών, φύλλων εργασίας και καθημερινός καταιγισμός ιδεών από εκατοντάδες φιλότιμες και άξιες συναδέλφους.

Αυτό, σαν γεγονός είναι κυρίως θετικό. Γιατί όπως προείπα το υλικό προσφέρεται πλέον εν αφθονία και μας έχει λύσει τα χέρια. Γιατί οι νηπιαγωγίνες, εκτός από το κλασσικό " τί να μαγειρέψω σήμερα" προβληματιζόμαστε και με το "τί να προετοιμάσω για την τάξη". Ε λοιπόν, από αυτή την άποψη, έχουμε σωθεί με αυτή τη δικτύωση! Η ισχύς εν τη ενώσει!

Το όχι και τόσο θετικό όμως που συνειδητοποιώ είναι που αυτή η κάπως μασημένη τροφή οδηγεί σε μια έλλειψη προσωπικής δημιουργικότητας και σε ομοιομορφία. Όλες σχεδόν να δουλεύουμε το ίδιο θέμα και πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο. 

Μπορεί η προσωπική αναζήτηση που κάναμε η καθεμία μόνη της μέσα από παιδαγωγικά βιβλία, να ήταν πιο χρονοβόρα διαδικασία ή και δαπανηρή για τους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, αλλά όσο να`ναι έχει άλλη αξία να καταβάλεις προσωπικό μόχθο. Να δημιουργείς κάτι δικό σου.

Με αυτή τη λογική ψιλοτεμπελιάζουμε – μοιραία- και με τα blogακια μας γιατί πλέον τα μάτια όλων μας έχουνε γίνει αδηφάγα. Είναι σαν πρώτα να ήμασταν ένα μικρό χωριουδάκι και η ανταλλαγή προϊόντων μας να μας έφερνε όλους κοντά ενώ παράλληλα καμαρώναμε για τις παραγωγές μας. Τώρα γίναμε κάτι σαν μεγαλούπολη και χαθήκαμε στο συνωστισμό.

Δεν βαριέσαι, μάλλον γίνομαι μελοδραματική.

Ας μπω λοιπόν στο κυρίως θέμα, που είναι το πώς δουλεύουμε αυτές τις ημέρες στο σχολείο, σχετικά με τη φωτιά.

Το θέμα ξεκίνησε με αφορμή το αίτημα των παιδιών να έχουμε ένα τζάκι στην τάξη μας!  Αφού κατανοήσαμε οτι δεν μπορούμε να έχουμε ένα αληθινό, αποφασίσαμε να φτιάξουμε εμείς μια "γωνιά τζακιού" για να "ζεσταινόμαστε, να χαλαρώνουμε και να διαβάζουμε παραμύθια. (Έτσι αξιοποιήθηκε και το πίσω μέρος της ραφιέρας που χρησιμεύει ως διαχωριστικό της κουζίνας και της παρεούλας.)

-Κάναμε και ατομική χειροτεχνία για το τζάκι

- Διαβάσαμε από τη σειρά μυθολογίας της Σ.Ζαραμπούκα για την κλοπή της φωτιάς από τον Προμηθέα.

-Δραματοποιήσαμε το μύθο συμπεριλαμβάνοντας το λύσιμο των δεσμών του Προμηθέα, από τον Ηρακλή. (happy end) 

-Πήραμε αφορμή από τον παραπάνω μύθο για να μιλήσουμε για τα χειμωνιάτικα ρούχα και τα μέσα θέρμανσης το Χειμώνα. (ο μύθος αναφέρει οτι ο Επιμηθέας έδωσε όλα τα αγαθά στα ζώα κι έτσι εκείνα έχουν π.χ τρίχωμα-γούνες για να αντέχουν στο κρύο, ενώ οι άνθρωποι κρυώνουν). Η φωτιά λοιπόν μπορεί να μας ζεστάνει. 

-Διαβάσαμε από παιδική εγκυκλοπαίδεια (εκδ.Στρατίκη) για την ανακάλυψη της φωτιάς και πως οι άνθρωποι άρχισαν πλέον να μαγειρεύουν το κρέας, που ως τότε έτρωγαν ωμό. Επίσης με αναμμένα δαδιά μπόρεσαν να φωτίσουν τις ως τότε σκοτεινές σπηλιές τους.

- Γνωρίσαμε τους φίλους και τους εχθρούς της φωτιάς. Τί τη βοηθά να ανάβει και τί τη σβήνει. 

-Τα παιδιά γνώριζαν ήδη οτι το νερό μπορεί να σβήσει τη φωτιά. Όμως δεν γνώριζαν οτι χρειάζεται απαραίτητα το οξυγόνο για να παραμείνει αναμμένη. Κάναμε λοιπόν ένα πείραμα που αν και απλό, τα ενθουσίασε! Άναψα ένα κερί (παρατηρήσαμε πρώτα οτι αρχίζει να λιώνει σιγά σιγά) και στη συνέχεια το καπάκωσα με ένα γυάλινο ποτηράκι. Σύντομα η φλόγα έσβησε. Τα παιδιά οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα  οτι "η φωτιά δεν είχε αέρα".  Πειραματίστηκαν κι εκείνα με τη σειρά τους (με μεγάλη προσοχή και απλά κρατώντας το ποτηράκι-όχι το κερί) κι ένιωθαν πραγματικά σαν μικροί ταχυδακτυλουργοί.

- Φέραμε στην τάξη ένα γκαζάκι και βάλαμε νεράκι βρύσης να ζεστάνουμε. Τα παιδιά υπέθεσαν σωστά οτι το νερό θα ζεσταθεί και ανέφεραν πως και η μαμά ζεσταίνει με τον ίδιο τρόπο το γάλα τους. Η φωτιά λοιπόν μπορεί να μας βοηθήσει να μαγειρεύουμε σούπες και να ετοιμάζουμε ζεστά ροφήματα. Γνωρίσαμε με την ευκαιρία αυτή κάποια βότανα και μιλήσαμε για τις ιδιότητές τους. Τσάι του βουνού, χαμομήλι, φασκόμηλο και θυμάρι. Τα παιδιά διάλεξαν να φτιάξουμε τσάι και χαμομηλάκι που τους ήταν πιο οικεία και αγαπητά. Ρίξαμε μέσα και μπόλικο μελάκι και το απολαύσαμε! Κανείς δεν ήπιε μόνο ένα!

- Συζητήσαμε όμως και για τους κινδύνους που κρύβει η φωτιά. Μας βοήθησε ιδιαίτερα το βιβλίο της Στέλλας Βλαχοπούλου "Το καμένο δάσος" όπου ένας εμπρησμός γίνεται η αιτία να καταστραφεί ένα ολόκληρο δάσος και δεκάδες ζώα να χάσουν τις φωλιές τους. Ένα παιδί έφερε στο σχολείο και το "Μπάμπι το ελαφάκι" όπου αναφέρεται και πάλι η ανησυχία που προκαλεί σε όλα τα ζώα του δάσους η απειλή της φωτιάς. Το συγκεκριμένο παραμύθι  ζήτησαν να το δραματοποιήσουμε αλλά μιας και κανένας δεν ήθελε να γίνει το παιδί-φωτιά, ανέλαβα εγώ το ρόλο του κακού. Kαθώς όμως κυνηγούσα να κάψω τα ζώα, έπεσα στο ποτάμι και …έσβησα. Τα ζωάκια έστησαν χορό  ;-) 

- Γνωρίσαμε το επάγγελμα του πυροσβέστη, μάθαμε πού χρησιμεύει και πώς λειτουργεί ο πυροσβεστήρας της τάξης μας. Απομνημονεύσαμε τον τριψήφιο αριθμό της πυροσβεστικής υπηρεσίας 199.

- Μάθαμε το γράμμα Φ,φ (φωτιά) και βρήκαμε κι άλλες λεξούλες που αρχίζουν από αυτό.

-Και επειδή θέλαμε ως συνήθως και το σχετικό μας τραγουδάκι…. ο "Χειμώνας ο βαρύς" κέρδισε μια πολύ καλή θέση στη λίστα με τα αγαπημένα μας!!!

Διαλέξαμε αυτό το χαρούμενο και γεμάτο συμβολισμούς, επίκαιρο παραμύθι και με τα απαραίτητα "κοψίματα-ραψίματα" για να το φέρουμε "στα μέτρα μας", φτιάξαμε μια γιορτούλα όμορφη και διασκεδαστική!

Πρώτη φορά είδα τα παιδάκια μου να χαίρονται τόσο πολύ μια Χριστουγεννιάτικη γιορτή! Έμαθαν πολύ γρήγορα τα τραγούδια και μου ζητούσαν να ακούμε το cd συνεχώς! Στο ελεύθερο παιχνίδι έκαναν συχνά δραματοποίηση μόνα τους, παίζοντας όλους τους ρόλους.

Χαρές και πανηγύρια σας λέω!

Εμείς πάλι οι "μεγάλοι" δεν γλιτώσαμε τα παρατράγουδα. Εμπόδια, παρεξηγήσεις, γκρίνιες… Ήταν και ο ανάδρομος Ερμής βλέπετε. Πού το πάτε αυτό;

- σημειωτέον οτι υπήρξαν γονείς  που δεν επέτρεψαν στο παιδί τους να συμμετάσχουν στη γιορτή, με την αιτιολογία οτι δε θέλουν ούτε να ακούν για καλικάντζαρους και μάγισσες επειδή είναι "βαθιά θρησκευόμενοι"..κι άλλοι που δηλωσαν οτι ανήκουν σε αίρεση και …διαφωνούν γενικώς!

Δε βαριέσαι… στη δουλειά μας ακούμε τα μύρια όσα.. !

Σημασία έχει οτι το καταδιασκέδασαν τα παιδάκια μας και γέμισαν το μυαλουδάκι τους όμορφες αναμνήσεις!

Αυτό δεν είναι πάντα το νόημα και ο σκοπός ;

Στις παρακάτω εικόνες θα βρείτε το θεατρικό μας, όπως το προσαρμόσαμε σύμφωνα με τον αριθμό των παιδιών.  Όλα τα τραγούδια που αναφέρονται στις σελίδες -εκτός από τη λίμνη των κύκνων- θα τα βρείτε στο cd της "αγέλαστης πολιτείας". Καλού κακού επίσης, έχουμε παραλείψει το "Ρουμ, παπαρούμ, παπαρούνα"..

Και του χρόνου λοιπόν με το καλό!

Εύχομαι να χαρείτε όσους αγαπάτε και να ηρεμήσει το μυαλό σας αυτές τις άγιες ημέρες! 

Να έχετε μια ΚΑΛΗ και ΗΡΕΜΗ ΧΡΟΝΙΑ, με υγεία, δύναμη, αισιοδοξία και ο,τι καλύτερο για εσάς και τις οικογένειές σας!!!! 

                                           Χ Ρ Ο Ν Ι Α    Π Ο Λ Λ Α!!!!!

Μια θετική σχέση με τις συναδέλφους οδηγεί στο να  κυλά η χρονιά αρμονικά και με περισσότερη, δημιουργική διάθεση. Γιατί το ζητούμενο είναι να πηγαίνεις στη δουλειά έχοντας στο μυαλό όσα έχεις ετοιμάσει να κάνεις με τα παιδιά κι όχι πώς θα αντιμετωπίσεις την περίεργη συνάδελφο που όλα της φταίνε. 

 Η πρώτη μου δουλειά ήταν σε έναν "φημισμένο" παιδικό σταθμό της Αθήνας. Είχα ξεκινήσει όλο ενθουσιασμό και πάθος, αλλά σύντομα άρχισαν να πέφτουν βροχή οι ματαιώσεις και οι απογοητεύσεις.

Κυριαρχούσε το τρίπτυχο ανταγωνισμός – θάψιμο (συναδελφικό)- γλείψιμο διευθύντριας και γονέων-πελατών. Αηδία.

 Ας αναφέρω και ενα-δυο παραδείγματα για την ιστορία : Την εποχή εκείνη, μετά το μάθημά μου, έκανα δρομολόγια με το σχολικό. Καθημερινά δεχόμασταν τηλεφωνήματα από τους γονείς σχετικά με τα δρομολόγια. Μηνύματα όπως "το παιδί να πάει στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς σήμερα, η διεύθυνση είναι η τάδε" ή "να μη φύγει με το σχολικό θα περάσει να το πάρει η μαμά του". Τα μηνύματα αυτά τα γράφαμε σε post it και τα καρφίτσωνε άμεσα,όποιος είχε σηκώσει το τηλ., σε φελλοπίνακα της εισόδου προκειμένου να το δει η συνοδός του συγκεκριμένου δρομολογίου. Εάν δεν υπήρχε μήνυμα εκεί,την ώρα αποχώρησης του σχολικού, αυτό σήμαινε οτι δεν υπάρχει καμιά αλλαγή τη συγκεκριμένη μέρα. Ένα μεσημέρι λοιπόν, αφού έλεγξα τον πίνακα και είδα οτι δεν είχε τίποτα, έφυγα για το δρομολόγιο. Στην πορεία, δέχομαι κλήση στο κινητό και ακούω τη διευθύντρια με απαξιωτικό τόνο να μου λέει πως δεν έλεγξα τα σημειώματα και έχω πάρει μαζί μου παιδί που έπρεπε να είχε μείνει στο σχολείο. Της απαντώ πως είχα κοιτάξει και πως δεν υπήρχε κανένα σημείωμα. Επέμενε. Και είχε εν μέρει δίκιο, γιατί…. το σημείωμα μπήκε ΑΦΟΥ ήρθε ο γονιός και ζήτησε το παιδί και η συνάδελφος αντί να πει την αλήθεια, προτίμησε να το γράψει στα γρήγορα και να το καρφιτσώσει στη θέση που έπρεπε να είναι για να διώξει την ευθύνη από πάνω της..

Την ίδια εποχή υπήρχε σε εκείνον τον παιδικό σταθμό μια κοπέλα έγκυος σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, που αναγκαζόταν να σηκώνει μόνη της ολόκληρα ταψιά φαγητό για να τα μεταφέρει στην αίθουσα που έτρωγαν τα παιδιά το μεσημέρι. Φυσικά και υπήρχαν άλλες κοπέλες εύκαιρες για να βοηθήσουν, αλλά ΚΑΜΙΑ δεν ήταν διατεθειμένη να κάνει τη δουλειά μιας ΑΛΛΗΣ. 

Στο ίδιο "σχολείο" έμαθα επίσης οτι μια -σωστά κομμένη- φέτα ψωμί για το πρωινό των παιδιών πρέπει να έχει πάχος τσιγαρόχαρτου, αλλιώς είναι σπατάλη. Και το έμαθα γιατί έπρεπε κάποιες μέρες να ετοιμάζω και τα πρωινά των παιδιών εκτός από τις υπόλοιπες αρμοδιότητες μου ως δασκάλα και συνοδός. Και φυσικά πολλά ακόμα που προτιμώ να μην ανασύρω από τη μνήμη μου. Άλλωστε είναι κοινά βιώματα, γνώριμα σε όσους έχουμε εργαστεί σε ιδιωτικούς σταθμούς.

Παραιτήθηκα λοιπόν από εκεί και για τις δυο επόμενες χρονιές εργάστηκα σε έναν παιδικό σταθμό που μου έμαθε πραγματικά πάρα πολλά.. 

'Εκεί  βίωσα ένα υπέροχο κλίμα φιλικής διάθεσης και καλής συνεργασίας που έκτοτε προσπαθώ να το εφαρμόζω κάθε νέα χρονιά, όπου καλούμαι να υπηρετήσω…

Δασκάλες, μαγείρισσα, οδηγοί, όλοι δούλευαν συμπληρωματικά. Φυσικά υπήρχαν και γκρίνιες και καθημερινά προβλήματα, όμως όλα αντιμετωπίζονταν αποτελεσματικά.

Το σχολείο αυτό το αγάπησα ιδιαίτερα γιατί εκεί μπόρεσα να πιστέψω στο οτι η άψογη συνεργασία είναι εφικτή, αρκεί να υπάρχει καλή θέληση και "μικρά μυστικά φιλίας"..

Την ημέρα που αποχώρησα….

τα κοριτσάκια μου, μου είχαν ετοιμάσει χίλιες δυο εκπληξούλες από τα χεράκια τους ,κρυμμένες μέσα στην τάξη μου…

Κάτω από τις χαρτοπετσέτες των παιδιών..μέσα στο ντουλαπάκι με τα πράγματά μου…στο ραφάκι με το cd player…..Κάρτες, γράμματα με ευχές και υπέροχα λόγια..δωράκια που έφτιαξαν οι ίδιες και φυλαχτά για καλή τύχη..

.. λόγια γεμάτα ζεστασία.. 

…Το ίδιο απογεύμα αγκαλιαστήκαμε και κλάψαμε πολύ…. Λες και το ξέραμε οτι κάπου εκεί ήταν το τέλος κι ας είπαμε πως θα ξαναβρεθούμε….

Η ζωή τα φέρνει έτσι καμιά φορά που χανόμαστε με ανθρώπους που αγαπήσαμε πάρα πολύ.. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει. Αλλά δεν παύει να πονάει….

Αυτή την ανάρτηση λοιπόν την αφιερώνω σε εκείνα τα κορίτσια . Την Ειρήνη, την Αφροδίτη, τη Γεωργία Τ., την Εύη, τη Μαριλένα, τη Γεωργία Δ., τη Σοφία και τη Βαλορή. 

Τις ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου.

Γιατί μου έμαθαν πως μια απλή μέρα στη δουλειά μπορεί να γίνει συναρπαστική με μικρές καθημερινές πινελιές!

- Να θυμάσαι να καλημερίζεις με χαμόγελο τις συναδέλφους σου

-Να μοιράζεσαι το φαγητό κι όποτε μπορείς να φέρνεις μαζί σου μικρές λιχουδιές μόνο για εκείνες!

-Να ρωτάς με πραγματικό ενδιαφέρον για το αν είναι καλά. Kαι να είσαι πραγματικά πρόθυμος/η να βοηθήσεις.

-Να σκέφτεσαι οτι είστε δίπλα και όχι απέναντι. Μαζί, σε έναν κοινό στόχο.

-Να γνωρίζεις πότε γιορτάζουν και να τους χαρίζεις δώρα. Αν είναι φτιαγμένα από εσένα, ακόμα πιο ανεκτίμητα.

-Να αφήνεις σημειώματα με όμορφα λόγια στις τάξεις τους. Η μέρα ξεκινά πάντα πιο όμορφα με μια κίνηση αγάπης.

-Να μοιράζεσαι τις ιδέες και το υλικό σου. Ακόμα κι αν δε δουλεύεις πάνω στο ίδιο θέμα, μπορεί να έχεις κάτι που θα βοηθήσει στο δικό τους μάθημα.

-Να θυμάσαι πώς λειτουργείτε ως πρότυπα για τα παιδιά και είναι πολύ θετικό για εκείνα να αισθάνονται πως οι δασκάλες τους είναι φίλες

-Να έχεις μαζί μια κρεμούλα χεριών και μερικά παυσίπονα για ώρα ανάγκης. 

Έτσι θα έχεις προτείνει έναν λειτουργικό και χαρούμενο τρόπο συνεργασίας με βάση την προσφορά και την καλοπροαίρετη διάθεση. Θα έχεις στείλει μπόλικη καλή ενέργεια και είναι το πιο πιθανό να τη λάβεις πίσω. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που δεν συμβεί εσύ θα έχεις κάνει το καλύτερο που μπορείς κι αυτό θα σε κάνει να νιώθεις όμορφα με τον εαυτό σου.

Αν πάλι τύχει να έχεις συναδέλφους που επιμένουν να επιζητούν την αναστάτωση και τις έριδες, μην τις αφήσεις να σε επηρεάσουν.

Χαμογέλα και άστες να ανησυχούν!!!

Αρχικά ποζάραμε σύμφωνα με τα πρόσωπα που θυμόμασταν από τον πίνακα του Θεόφιλου…

κι ύστερα μαζέψαμε  ελίτσες για τα καλαθάκια μας..

Εδώ η ομαδική μας εργασία και τα πατρόν με τις τρεις Οινοτρόπους για κάθε έναν από τους τρεις μήνες του Φθινοπώρου. 

Το απολαμβάνουμε πάρα πολύ !!!

Μέχρι στιγμής λοιπόν :

- Διαβάσαμε και δραματοποιήσαμε το μύθο της ελιάς  με τη θεά Αθηνά και τον θεό Ποσειδώνα στο βράχο της Ακρόπολης.

- Διαβάσαμε επίσης την "Κιβωτό του Νώε" από την οποία πήραμε και την αφορμή για να μάθουμε τον αριθμό 2 (αφού όλα τα είδη των ζώων μπήκαν στην κιβωτό σε ζεύγη)

- Φτιάξαμε ελίτσες σε κανσόν με γκοφρέ χαρτί και αληθινά φυλλαράκια ελιάς….

….αλλά και χαρακτική σε πηλό που μόλις στεγνώσει θα περάσουμε κορδελίτσα για να μπορεί να κρεμαστεί ως καδράκι.

- Φτιάξαμε ελιόψωμο και λαδοκούλουρα με την ενεργό συμμετοχή και της κούκλας της τάξης μας, του σκίουρου Τσιπ που φόρεσε επίσης καπέλο μάγειρα!

- Διαβάσαμε σύνθετες λεξούλες από το λεξιλόγιο της ελιάς και ύστερα τις προσεγγίσαμε βιωματικά στρώνοντας ένα τραπέζι γεμάτο καλούδια που συγκεντρώσαμε με τη βοήθεια των μαμάδων. (λάδι, ελιές, τυρί, ρίγανη, λεμόνι, ξύδι) Έτσι δοκιμάσαμε λαδόψωμο, ελιόψωμο, λαδοτύρι, λαδορίγανη στο ψωμί, και βουτήξαμε μπουκίτσες σε λαδολέμονο και λαδόξυδο! Πού καιρός για φωτογραφίες! Ψίχουλο δεν έμεινε!

(Το λεξιλόγιο της ελιάς μπορεί να έχει και τη μορφή ελαιόδεντρου, όπου στον κορμό του γράφουμε τη λέξη "ελιά" και στα κλαδιά θα αντιστοιχίζουν τα παιδιά καρτέλες με λέξεις που παράγονται από την ίδια ρίζα, όπως οι παραπάνω.)

- Μιλήσαμε για την ελιά ως σύμβολο ειρήνης και ως σύμβολο νίκης (Ολυμπιακοί Αγώνες) και φτιάξαμε κότινους λυγίζοντας φυσικά κλαδάκια ελιάς.

- Μάθαμε πως η ελιά είναι δέντρο ευλογημένο από τότε που η Παναγία μας της έδωσε την ευχή της "ποτέ να μη ξεραίνεται, το λάδι της να τρέφει και να φωτίζει τους ανθρώπους και το βράδυ να φωτίζει το καντήλι του Χριστού". Γιατί η ελιά ήταν το δέντρο που έδωσε το ξύλο του για να ζεσταθεί ο μικρός Χριστός στη Φάτνη, όταν τα άχυρα και το δεντρολίβανο "σώθηκαν" σχεδόν αμέσως και η παγωνιά δυνάμωνε.

- Μάθαμε το γραμματάκι Ε,ε και βρήκαμε πολλές λεξούλες που ξεκινούν από αυτό. 

- Κάναμε ταυτοποίηση λέξεων και αντιστοιχίσαμε στον πίνακα αναφοράς 

- Παίξαμε το παραδοσιακό παιχνίδι : " Ελιά ελιά μαυροελιά, πόσα φύλλα στα κλαριά ; " κατά το οποίο ένα από τα παιδιά στέκεται με τα χέρια πίσω από την πλάτη του και σχηματίζει με τα δάκτυλά του έναν αριθμό. Οι υπόλοιποι παίκτες προσπαθούν να μαντέψουν ποιον αριθμό έχει σχηματίσει.Όποιος το βρει είναι ο νικητής.

- Παρατηρήσαμε έργα τέχνης με θέμα την ελιά και τις προσεχείς ημέρες σκοπεύουμε να "ζωντανέψουμε" τον πίνακα του Θεόφιλου, λαμβάνοντας τους ρόλους των προσώπων που αναπαριστά ο πίνακας. 

- Θα μιλήσουμε επίσης για το μύθο των τριών Οινοτρόπων, την Ελαϊδα, την Σπερμώ και την Οινώ, κόρες του Άνιου και της Αριάδνης, εγγονές του θεού Διόνυσου. Ο μύθος αναφέρεται στα τρία βασικά προϊόντα της Ελλάδας, το λάδι, το σιτάρι και το κρασί. 

H Ελαϊς ήταν προστάτιδα του ελαιόλαδου, η Οινώ προστάτευε την άμπελο και η Σπερμώ, το σιτάρι.

Είναι μια ευκαιρία να φτιάξουμε μια ομαδική χειροτεχνία με τις τρεις προστάτιδες αφού έχουμε ήδη επεξεργαστεί τις θεματικές ενότητες του κρασιού και της σποράς. Θα συνδέσουμε έτσι και τις τρεις θεματικές ολοκληρώνοντάς τές και έχοντας το έναυσμα για αναφορά στο θέμα της διατροφής και της υγείας. 

Μερικά επιπλέον φύλλα εργασίας που ίσως σας φανούν χρήσιμα είναι τα παρακάτω :

Κάθε πρωί, μετά το "τάισμα του σκίουρου" στο παρουσιολόγιο, τα παιδιά βρίσκουν το ανθρωπάκι με το όνομά τους και δηλώνουν στον πίνακα τη γωνιά που θα παίξουν. Λαμβάνουν πάντα υπόψιν τους τον αριθμό των παιδιών που μπορούν να παίξουν σε κάθε γωνιά και επιλέγουν όχι μόνο εκείνη που προτιμούν αλλά κι εκείνη που "έχει χώρο". Όταν θελήσουν να αλλάξουν γωνιά, μετακινούν αντίστοιχα και το ονόμά τους.

Πριν ξεκινήσουμε να χρησιμοποιούμε τον πίνακα, έχει προηγηθεί συζήτηση σχετικά με τις γωνιές κι έχουν αποφασίσει τα ίδια για το πόσα παιδιά θα μπορούν να παίζουν σε καθεμιά από αυτές. Έτσι έχουμε τις λιγότερες δυνατές συγκρούσεις και παράλληλα ενισχύουμε την έννοια της ταυτότητάς μας κάνοντας επιλογές με αίσθηση αυτοδιάθεσης αλλά και ορίων.

Ο πίνακας μας έχει προσωρινά αυτή τη μορφή. Οι γωνιές αλλά και ο αριθμός τους είναι μεταβλητά στοιχεία ανάλογα με τις προτιμήσεις των παιδιών και τα θέματα που επεξεργαζόμαστε στην τάξη.