Λίγο έξω από το Ανήλιο και πριν την Τσαγκαράδα βρίσκεται ένας από τους γυναικείους συνεταιρισμούς “Τα Ανηλιώτικα τ`αλλιώτικα”. Βρίσκεις σπιτικές μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού και λικέρ ως επί το πλείστον. Αρκετά μεγάλη ποικιλία και αξίζει να δοκιμάσει κανείς το καρυδάκι, το μύρτιλλο και το φυρίκι που δε βρίσκουμε τόσο συχνά όσο άλλα γλυκά του κουταλιού. Εγώ αγαπώ το περγαμόντο. Δοκιμάσαμε και καρπουζάκι γλυκό, πλάκα είχε. Κάνουν γλυκό το άσπρο μέρος, αυτό που πετάμε. Πήραμε τα δωράκια μας από εκεί. Η μαρμελάδα μανταρίνι που πήραμε σε μεγάλο βάζο δεν ήταν όμως πολύ καλή και κατέληξε επιτυχώς σε ωραιότατη πάστα φλώρα.

Στην Νταμούχαρη βολτάραμε στο μικρό οικισμό με τα λιγοστά τουριστικά, τα καταλύματα και τις ταβερνούλες. Το σκηνικό δεν θύμιζε παρά ελάχιστα το mamma mia. Άλλωστε για την ταινία είχαν κάνει πολλές αλλαγές, είχαν στήσει εξέδρα, μέχρι και ψεύτικα φυτά και παραθυρόφυλλα είχαν φέρει. Έχει ένα συμπαθητικό λιμανάκι και μικρή παραλία με μεγάλα βότσαλα και βραχάκια για μπάνιο. Δεν μείναμε πολύ γιατί δεν μας κέντρισε κάτι το ενδιαφέρον.

Γενικά δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο να επισκεφθείς, αξίζει όμως να πας στο Πήλιο για να χαρείς τη φύση να οργιάζει. Πράσινο, καταπράσινο παντού. Πολλά πλατάνια, πεύκα, ελιές, μηλιές αμέτρητες και φυσικά ορτανσίες σε όλα τα χρώματα καθώς και γεράνια πολλά στα σπίτια και τις αυλές.

Από τις παραλίες, το Χορευτό δεν μας άρεσε καθόλου, πολύ κοντά όμως σ`αυτό βρίσκεται η παραλία των Αγ.Σαράντα που είναι πολύ όμορφη. Με αμμουδιά και ψιλό βότσαλο, καθαρά νερά, ησυχία (αν πας σχετικά νωρίς το πρωί) και με ατραξιόν έναν βράχο στη θάλασσα σε σχήμα καλόγερου που προσεύχεται (με αρκετή φαντασία). Έγινε η αγαπημένη μας παραλία. Δεν παραλείψαμε όμως να βουτήξουμε και στις διάσημες παραλίες  Παπά νερό και  Μυλοπόταμο. Για την πρώτη, παρκάρεις το αυτοκίνητο σε κάποια απόσταση γιατί απαγορεύεται η διέλευση οχημάτων από ένα σημείο κι έπειτα. Πας ποδαράτο αλλά είναι μικρή διαδρομή και εύκολη. Δεν έχει δηλαδή κατσάβραχα σε γκρεμούς (βλ.Φακίστρα). Πας και με το μωρό σε καρότσι που λέει ο λόγος. Φτάνοντας δεν αναφωνείς από ενθουσιασμό ούτε και απογοητεύεσαι. Οργανωμένη παραλία με όλα όσα αυτό συνεπάγεται, καθαρή εντούτοις και μεγάλη σε έκταση. Για τον Μυλοπόταμο, αφού με το καλό φτάνεις, παρκάρεις και αφού δεις τη θέα από ψηλά, μετράς τις αντοχές σου για το κατέβασμα. Εδώ το τοπίο είναι πραγματικά πολύ όμορφο και αξίζει να το απολαύσεις. Κατεβαίνεις πατώντας σε πετρούλες που θέλουν αντιολισθητικά παπούτσια και ουχί σαγιονάρα αν θες να φτάσεις ομαλά και όχι κάνοντας τσουλήθρα. Για μένα τα αθάνατα croks (ή η μια χαρά απομίμηση carrefour) είναι τα καλύτερα. Οργανωμένη κι αυτή η παραλία και πολυσύχναστη καθώς είναι η πιο διαφημισμένη. Έχει όμορφα ψηλά βράχια που χωρίζουν την παραλία στα δύο και περνάς ανάμεσα, από την ακτή ή κολυμπώντας. Α! Τρελαίνομαι εγώ για κάτι τέτοια! Πέρα δώθε πλατσούριζα και ήθελα και φωτογράφιση Μου θύμισε λιγάκι από Canal d`Amour στο Σιδάρι της Κέρκυρας αλλά..μη λέμε και υπερβολές!! Πάντως δεν μείναμε πολύ γιατί δε τον αντέχω με τίποτα το συνωστισμό στις παραλίες. Ο ένας πάνω στον άλλο και να παίρνει και ο αέρας τις ομπρέλες και να είσαι στην τσίτα μη σου `ρθει καμία κατακέφαλα.

Στην Φακίστρα δεν μπήκαμε στον κόπο να πάμε γιατί η κατάβαση είναι δύσκολη από δύσβατο μονοπάτι και η παραλία μικρή. Δίπλα στο Μυλοπόταμο σχεδόν. Μην είμαστε και πλεονέκτες.

Γενικά από φαγητό μείναμε απόλυτα ικανοποιημένοι από τον Κισσό γενικά και από την ψαροταβέρνα Δελφίνια στο Χορευτό. Δοκιμάσαμε θαλασσινά και μαγειρευτά και ήταν πάντα άψογα. Το πιο ωραίο φαγητό από όλα ήταν το Πηλιορείτικο για το οποίο ψάχνω τη συνταγή και δεν τη βρίσκω! Μοσχαράκι σε πήλινο με μελιτζάνες και μπεσαμέλ, κάτι σαν μουσακάς αλλά πολύ πολύ πιο νόστιμο. Αν ποτέ πάτε εκεί και το έχουν φτιάξει δοκιμάστε το οπωσδήποτε.Εννοείται οτι πήρα και γεμιστά που ήταν καλύτερα κι από σπιτικά.

Στο θέμα του φαγητού είχαμε και τα ευτράπελά μας. Βραδάκι αν θες να φας κάτι στο πόδι που λένε, στο Χορευτό δε θα βρεις παρα μόνο ένα σουβλατζίδικο, την “Εξάρτηση”  στο οποίο επειδή πάνε ΟΛΟΙ γίνεται λαϊκό προσκύνημα. Περιμένεις ώρα στην ουρά, αν έχεις υπομονή ή αν πεινάς πολύ. Έχει καλά σουβλάκια πάντως. Αλλιώς υπάρχει ένα άλλο μαγαζί λίγο πιο πάνω, το στέκι του Νίκου που έχει κάτι σάντουιτς έτοιμα, βαλσαμωμένες τυρόπιτες και μια υπάλληλο πρόθυμη να σου φτιάξει τοστ ή κρέπα. Κάποια βραδιά λοιπόν είπαμε να πάρουμε μια αλμυρή κρέπα ζαμπόν-τυρί και μια γλυκιά με σοκολάτα. Η κοπέλα μας είπε να περιμένουμε σε τραπεζάκι ώσπου να τα ετοιμάσει. Λίγο αργότερα πάμε να φάμε την αλμυρή κρεπούλα και ήταν κάπως… αλμυρόγλυκη. Το περιεχόμενό της, τυρί, ζαμπόν και κάτι που έμοιαζε με πατέ ελιάς. Λες? Μπάαα…σοκολάτα ήταν. Κοιτάμε και την άλλη κρέπα…Τα ίδια! Έχετε δοκιμάσει ποτέ τέτοιο συνδυασμό? Κρέπες ζαμπόν-τυρί-σοκολάτα? Σκέτη φάρσα. Αλλά σου λέει η κατα τα άλλα συμπαθεστάστη κορασίδα, ας φτιάξω μια 3 σε 1 να τα έχει όλα, φαγητό και γλυκό μαζί. Σαν το σαμπουάν με την κρέμα μαλλιών. Πατέντα.

Αυτό που μου την έδωσε όμως είναι που γενικά φάγαμε τον κόσμο να βρούμε έναν φούρνο! Το φρέσκο ψωμί έγινε σπάνιο είδος και μόνο σε μίνι μάρκετ ή πρατήρια έβρισκες ψωμί. Γιατί βρε παιδιά? Να πεις οτι δεν έχει κίνηση..Είναι πολύ παράξενο πράγμα να είσαι σε χωριό και να μη βρίσκεις ένα φούρνο της προκοπής.

Στο δωμάτιο του Χαγιατιού εξακολούθησε η φασαρία από το δρόμο και η ζέστη. Σε συνδυασμό με τις ελάχιστες επιλογές που είχαμε στις εξόδους μας, μας έκαναν να βαρεθούμε πολύ σύντομα. Όμως υπήρχε και μια πολύ ευχάριστη νότα, μια φωλίτσα χελιδονιών κάτω από τη σκεπή, στο μπαλκόνι μας. Όλη μέρα τιτίβιζαν τα μικρά και πολλά χελιδόνια πετούσαν ολόγυρα της φωλιάς σαν επίδειξη και προτροπή για να πετάξουν κι αυτά. Ήταν αρκετά μεγαλωμένα και με τα φτεράκια τους έκαναν “δοκιμαστικά” κάθε μέρα. Γάτζωναν τα ποδαράκια τους στη φωλιά και κουνούσαν δυνατά τα φτερά τους. Ώσπου μια μέρα πριν φύγουμε τα είδαμε να πετούν το ένα μετά το άλλο! Τόσο όμορφο και συγκινητικό θέαμα! Και είναι τόσο μικρά πουλιά αλλά και τόσο θαυμαστά. Απίστευτες οι αποστάσεις που διανύουν και η ικανότητα προσανατολισμού τους.  Τα χαρήκαμε πολύ. Όπως και στην Κέρκυρα που και πάλι είχαμε κοντά μας τα χελιδόνια και ταυτιζόμουν μ`αυτά. Γιατί κι εγώ γυρνώ στην Αθήνα αλλά επιστρέφω στην Κέρκυρα σαν εκείνα (Μήπως να χτίσω κι εγώ κάποτε μια φωλίτσα εκεί? Τί καλά που θα είναι..!)

Την ημέρα της επιστροφής κατεβήκαμε να πληρώσουμε το υπόλοιπό μας, στο ξενοδοχείο. Απόδειξη δεν μας έδωσαν, μόνο ένα μπακαλόχαρτο που έλεγε τις ημερομηνίες και το ποσό. Απαράδεκτοι!!! Άντε να φύγουμε άρον άρον από αυτό το μέρος. Επιστρέψαμε από τον ίδιο δρόμο που πήγαμε και στο πέρασμα από τις Μηλιές σταματήσαμε στο φούρνο με τις ωραίες πίτες όπου βρήκα και την αγαπημένη μου γαλατόπιτα.

Γυρίσαμε με το καλό σώοι και αβλαβείς, δόξα τω Θεώ. Ξεκλέψαμε αυτές τις λίγες μερούλες και ηρεμήσαμε και νιώθω ευγνωμοσύνη γι`αυτό έστω κι αν δεν ήταν όπως το φανταζόμασταν.  Στο Πήλιο δεν θα απέτρεπα κανέναν να πάει, απλά θα συμβούλευα να πάει για λίγες ημέρες και όχι αποκλειστικά εκεί γιατί είναι αρκετά μονότονα. Χειμώνα με το χιονοδρομικό και 4×4 είμαι σίγουρη πως θα είναι τελείως διαφορετικά από όλες τις απόψεις. Και φυσικά αξίζει να μείνεις στον Κισσό που είναι γραφικά και έχει από όλα τα καλά. Μου έλειψαν απίστευτα οι βόλτες το βράδυ. Ίσως τελικά οι διακοπές σε νησί να είναι μονόδρομος το Καλοκαίρι. Από τις πιο όμορφες βραδιές έχω περάσει στην Κέρκυρα και στη Χώρα της Νάξου, στο Κάστρο. Τελικά τα πιο ρομαντικά μέρη μου πηγαίνουν πιο πολύ. Ειδικά με τα Κάστρα έχω έρωτα. Τι καλύτερο από το ρομάντζο στις διακοπές, τις στιγμές που σταματάει ο χρόνος για να μείνουν ανεξίτηλα γραμμένες οι αναμνήσεις στην καρδιά!…….

Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να χαίρεστε το Καλοκαίρι όσο κι αν δυσκολεύουν τα πράγματα στην καθημερινότητά μας. Η θάλασσα είναι πνευματική κάθαρση, ο ήλιος δύναμη κι ελπίδα. Τα πουλιά, ο αέρας στις φυλλωσιές, τα τζιτζίκια, όλα είναι γύρω μας για να αντλούμε ζωή. Ο,τι κι αν μας συμβαίνει η φύση είναι η μάνα μας και στην αγκαλιά της θα αναγεννιόμαστε!

Ας είμαστε λοιπόν…καλά παιδιά κι ας θυμόμαστε να την προσέχουμε όσο περισσότερο μπορούμε!!!

…κι όποιος νόμιζε οτι το Πήλιο είναι χειμερινός προορισμός νά που εμείς το κάναμε καλοκαιρινό!

Είχαμε μια βδομαδούλα στη διάθεσή μας για διακοπές και όπως πάντα αναζητήσαμε προορισμό με φυσική ομορφιά δηλαδή καθαρές θάλασσες και μπόλικο πράσινο. Ο,τι ζητά δηλαδή ο νευρωτικός αστός για να αποτοξινωθεί και να αναζωογονηθεί – όσο προλαβαίνει – στο δεδομένο χρονικό διάστημα. Η νυχτερινή ζωή δε μας απασχολεί, ούτε και οι θαλάσσιες δραστηριότητες. Στο θέμα του φαγητού όμως είμαστε εκλεκτικοί και μας αρέσει πολύ να δοκιμάζουμε τα παραδοσιακά προϊόντα με τις γαστρονομικές προτάσεις κάθε τόπου.

Για το Πήλιο είχα ακούσει τα καλύτερα. Μάλιστα οι γονείς μου το επιλέγουν αποκλειστικά τα τελευταία χρόνια για τις διακοπές τους. Εγώ από την άλλη, από την εποχή του Mamma mia είχα ξεσηκωθεί για τα καλά.(Αρκετά από τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Πήλιο και συγκεκριμένα στην Νταμούχαρη.)

Εμείς επιλέξαμε να μείνουμε στο Χορευτό. Μας πρότειναν ξενοδοχείο (Χαγιάτι) που βρίσκεται μπροστά στη θάλασσα και από ο,τι είδαμε στο χάρτη, η περιοχή αυτή ήταν ένα κομβικό σημείο για να επισκεφθούμε της όμορφες παραλίες από την πλευρά του Αιγαίου καθώς και τα παραδοσιακά χωριά. Ξεκινήσαμε με σούπερ διάθεση και χωρίς τα κλασσικά ταπεράκια για τη διαδρομή, μιας και χιλιομετρικά έμοιαζε να είναι αρκετά κοντά. Κάναμε όμως την (must) στάση στο Σείριο για τροφοδοσία και με καλοκαιρινή μουσικούλα (από “Νέο Κύμα” μέχρι Χατζηγιάννη) και χαρά φτάσαμε ως το Βόλο ξεκούραστα σε 3 ώρες και κάτι.

Στο σημείο αυτό επιλέγεις αν θα ακολουθήσεις τις πινακίδες που κατευθύνουν στο Πήλιο μέσω των χωριών από τη βουνίσια οδό ή θα πας παραθαλάσσια (προς Καλά Νερά-Μηλιές-Τσαγκαράδα-Μακρυράχη-Χορευτό) αν είσαι πιο ψαγμένος. Ακολουθήσαμε τη δεύτερη διαδρομή πιστεύοντας οτι ο δρόμος θα είναι καλός και χωρίς πολλές στροφές. Πιάσαμε αρχικά μια τεράστια ουρά στην παραλία του Βόλου (ήταν και Κυριακή) και καθυστερήσαμε-εκνευριστήκαμε αρκετά αλλά δεν πτοηθήκαμε, μπροστά στις διακοπές τίποτα δε μετράει! Φτάνουμε λοιπόν με το καλό στα Καλά νερά και ύστερα στις Μηλιές. Εκεί υπάρχει ο μοναδικός παραδοσιακός φούρνος που συναντήσαμε σε όλο το Πήλιο. Φτιάχνουν απίθανες πίτες. Δεν σταματήσαμε όμως γιατί θέλαμε να φτάσουμε γρήγορα. Συνεχίσαμε το δρόμο μας για την Τσαγκαράδα και εκεί άρχισαν να αποκαλύπτονται ..τα ωραία. Αυτές καλέ δεν ήταν απλά πολλές στροφές! Ήταν …ΚΑΘΟΛΟΥ ευθείες!!! Το τιμόνι δεν ίσιωνε ούτε στιγμή και ενώ η απόσταση στην πραγματικότητα δεν ήταν μεγάλη ζαλιζόσουν τόσο που γινόταν ανυπόφορο. Είχε και τόση ζέστη που δε βοηθούσε καθόλου την κατάσταση. Πρώτη φορά που ζήτησα να σταματήσουμε ενώ γενικά δεν ζαλίζομαι στο αυτοκίνητο. Φυσικά κάθε λίγο συναντούσαμε σταματημένα αυτοκίνητα από οικογένειες με παιδάκια που “τα είχαν δει όλα”.

Με τα πολλά φτάνουμε κάποια φορά και στο Χορευτό. Το ξενοδοχείο συμπαθητικό -οι ιδιοκτήτες καθόλου- το δωμάτιο όντως μπροστά στη θάλασσα αλλά …με το δρόμο ενδιάμεσα. Κουρασμένοι από το ταξίδι αράζουμε στο μπαλκονάκι. Αντικρίζουμε μια σειρά παρκαρισμένων αυτοκινήτων, μια παραλία πήχτρα στην ομπρέλα-ψάθα και ακούμε τους πρώτους “χαλαρωτικούς” ήχους. Μηχανάκια-αυτοκίνητα πάνω-κάτω, μαμαδογιαγιάδες να φωνάζουν παιδάκια, παιδάκια να κραυγάζουν χαρούμενα πλατσουρίζοντας ή κλαίνε αντιδρώντας στις μαμαδογιαγιάδες. Αλλά είπαμε ήταν ..Κυριακή. Οκ λοιπόν, ας μην βιαστούμε να κρίνουμε από τώρα. Ας περπατήσουμε λίγο την περιοχή να δούμε πού ήρθαμε. Καθόλου τουριστική, συνηθισμένη και οικεία,με μια βασική υποδομή και μπόλικες ελλείψεις. Συμπαθητικό μέρος για να είναι το χωριό σου, ή το χωριό της γιαγιάς και του παππού που κάνουν διακοπές με τα εγγόνια. Όχι για να κάνεις τόση απόσταση ειδικά για να έρθεις εδώ.Ή για να περάσεις όλες σου τις διακοπές.

Πάμε για φαγητό. Κοντά στο ξενοδοχείο, νά σου η ταβέρνα του Πέτρου του Σώγαμπρου. Χαρά που έκανα η άμοιρη μέσα στην άγνοιά μου! Είχα βρει βλέπεις αναφορές στο ίντερνετ που την επευφημούσαν για το καλό της φαγητό και τις ντόπιες σπεσιαλιτέ! Όμως σαν όλα να συνωμοτούσαν εναντίον μας την ημέρα αυτή, το φαγητό αποδείχτηκε το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ που έχουμε φάει ever. Καθόμαστε και ανοίγουμε κατάλογο. Έρχεται γκριζομάλλης στραβομούτσουνος σερβιτόρος για παραγγελία. Ζητάμε λίγο επιπλέον χρόνο για να αποφασίσουμε. “‘Ετσι κι αλλιώς δεν έχει να αποφασίσεις. Θα πάρεις ή αυτό ή αυτό ή το άλλο” μας πετάει στα μούτρα και φεύγει. Μένουμε σαστισμένοι αλλά το αντιπαρερχόμαστε. Παραγγέλνουμε γεμιστά, παστίτσιο, πατάτες τηγανητές. (πηλιορείτικα δεν είχε ΚΑΝ) και δυο κοκακόλες light. Αρπάζει ο τύπος τους καταλόγους (το ίδιο “ευγενικά”) και γυρνώντας το κ…. να φύγει πετάει και το χιουμοράκι “κι άμα οι κοκακόλες δεν είναι light δε πειράζει”. Εδώ τα έχω πάρει στο κρανίο αλλά η κούραση μας κρατάει στη θέση μας. Έρχεται το φαγητό σε ένα ολόκληρο λεπτό. (από το παραδίπλα τραπέζι τα`φερε?) Τα γεμιστά μου στουμπωμένα λασπωμένο ρύζι με σέλινο μέσα (μπλιαχ) κολυμπούν στο λάδι, στο οποίο με τη σειρά τους κολυμπούν μερικοί σπόροι αρακά, 1 μελιτζάνα, μια πατάτα,2 κολοκυθάκια. (θα περίσσεψαν από κανα μπριάμ γιατί γαρνιτούρα δεν το λες). Η όρεξή μου πάει περίπατο. Το παστίτσιο του, μια ενιαία μάζα συμπαγής. Πότε να μαγειρεύτηκε άραγε. θυμούνται? Έμοιαζε αντί για μπεσαμέλ να στρώθηκε κόλλα, δεν εξηγείται τέτοιο πετυχημένο τούβλο! Οι πατάτες κατσιασμένες, μαλακές και κρύες ή δε κοκακόλες σιγά μην ήταν light! Σκατά. Λίγο πριν φύγουμε μια κοπέλα κάθεται στο διπλανό τραπέζι περιμένοντας την παρέα της. Ζητά ευγενικά να της καθαρίσουν το τραπέζι από τα αποφάγια προηγούμενων πελατών. Της το αρνούνται και τη στέλνουν σε τραπέζι μες στη μέση του μαγαζιού αντί για το τραπεζάκι μπροστά στη θάλασσα που είχε πιάσει όλο χαρά εκείνη. Και να πεις οτι δε μας προειδοποίησε το γεμάτο φιλοξενία μήνυμα που διαβάσαμε στην είσοδο… τι να πεις!!!

Γυρνάμε να ξεκουραστούμε στο ξενοδοχείο αφού ψωνίσαμε τα απαραίτητα από το μίνι μάρκετ. Ζέστη πολλή και στο δωμάτιο μόνο ένας ανεμιστήρας οροφής. Δε χρειάζεται λέει air condition γιατί στα δωμάτια έχει..δροσιά! (?) Λίγες ώρες αργότερα κατεβαίνουμε στη μπροστινή μας παραλία. Λίγα βήματα στη θάλασσα και αντικρίζουμε τις καλά καθήμενες, ευμεγέθεις κοτρόνες. Και βρε παιδί μου ..παράξενοι δεν είμαστε. Αλλά όλοι έχουμε κάποιες προσδοκίες στις διακοπές για να μην πω απαιτήσεις. Τέτοιες κοτρόνες (και μικρότερες) θα έβρισκα και στο εξοχικό μου στον Ωρωπό, γιατί να κάνω τόσα χιλιόμετρα να τις βρω στο Χορευτό? οεο?

Τις ημέρες που ακολούθησαν τα πράγματα κύλησαν αρκούντως ευνοϊκότερα γι`αυτό ακολουθεί σύντομα η συνέχεια….:-)

Υλικά :
1 κουτάκι φυτική σαντιγί (morfat ή ello)
1 ζαχαρούχο γάλα
1-2 βανίλιες
1-2 παστέλια με ξηρούς καρπούς

Εκτέλεση :

Χτυπάμε στο μίξερ τη σαντιγί προσθέτοντας λίγο-λίγο το ζαχαρούχο γάλα. Ρίχνουμε και τις βανίλιες. Στο μεταξύ κόβουμε σε κομμάτια το παστέλι και το θρυμματίζουμε στο multi. Το ρίχνουμε κι αυτό στο μείγμα μας και χτυπάμε λίγο ακόμα. Ρίχνουμε το έτοιμο μείγμα σε παλιό κουτί παγωτού ή άλλο τάπερ με καπάκι. Τοποθετούμε στην κατάψυξη για αρκετές ώρες (αν το φτιάξουμε αποβραδίς, το πρωί θα είναι έτοιμο). Η συνταγή μας δεν περιέχει γάλα εβαπορέ γι`αυτό το παγωτό δεν κάνει κρυσταλλάκια, άρα δε χρειάζεται να επαναλάβουμε το ανακάτεμα.

Βγαίνει συμπαγές, αρκετά γλυκό στη γεύση (πολύ θα έλεγα) και εύκολο στο σερβίρισμα παγωτάκι. Αρέσει στα παιδιά γιατί είναι πιο γλυκό από το κλασσικό παγωτό του εμπορίου. Αν το προτιμάτε σοκολατένιο προσθέστε απλά στο μείγμα κακάο σε σκόνη και λίγη τρούφα σοκολάτα. Μπορείτε επίσης να προσθέσετε φρουτάκια γλασσέ, κομμάτια μπισκότου  ή ο,τι άλλο τραβά η όρεξή σας.

Καλή επιτυχία και …Καλοφάγωτο!

Κι αλλάζω τον τρόπο να κοιτάω.

Είμαι ευτυχής που υπάρχει ο Αλκίνοος στη μουσική…
και η Ζυράννα Ζατέλη στα βιβλία..
.-

Το βίντεο της μπεμπέ Λιλή έτυχε να το δω ένα πρωί Κυριακής στην τηλεόραση και μου έκανε πολύ κακή εντύπωση. Το κοριτσάκι με την πάνα να κάνει video-chat με έναν ηλικιωμένο. Και ναι μεν τον λέει παππού αλλά εμείς εδώ στο Ελλάδα δεν το συνηθίζουμε να “τα λέμε” με τον παππού μέσω υπολογιστή (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.) Όλα τα άλλα μόνο με μεγάλη επιφύλαξη και ως ύποπτα μπορώ να τα δω. Έναν πλάγιο τρόπο να περαστούν συγκεκριμένα μηνύματα στα παιδιά. Με όσους το συζήτησα κάποιοι συμφώνησαν ένθερμα και άλλοι με θεώρησαν υπερβολική..

Και ευτυχώς κάποιος έγραψε αυτό το άρθρο στο troktiko και ένιωσα επιτέλους μια ηθική δικαίωση. http://troktiko.blogspot.com/2010/06/blog-post_9718.html

Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού με σχόλια κάποιων γονέων είναι το κάτωθι. Μπορεί να κρίνετε παρατραβηγμένα κάποια σχόλια αλλά αρκεί για προβληματισμό.

Όχι τίποτ`άλλο, απλά γιατί καλό θα είναι να μην αποκοιμηθούμε πνευματικά αποδεχόμενοι άκριτα ο,τι μας σερβίρουν καταλήγοντας να δίνουμε στα παιδιά μας παριζάκια γεμάτα λίπος και παρκάροντάς τα στην tv να παρακολουθούν τέτοια κλιπ (ανάμεσα στα υπόλοιπα έκτροπα της Tv ασφαλώς).

Η μόδα ενίοτε βλάπτει.

Αυτά..

Το σχολείο για τα παιδάκια έκλεισε και φέτος..Για εμάς, στις 21/6..

Από την Τετάρτη βρισκόμαστε στο σχολείο για να τακτοποιήσουμε το χώρο, να ετοιμάσουμε τις τάξεις για την επόμενη χρονιά και να ταξινομήσουμε το μπερδεμένο υλικό από τα παιχνίδια των παιδιών πετώντας ο,τι άχρηστο ή χαλασμένο. Από την Τρίτη κιόλας με έπιασε μια θλίψη απερίγραπτη. Έρχονταν από νωρίς τα παιδάκια με τους γονείς τους για να πάρουν το αναμνηστικό και τις εργασίες τους. Η αμηχανία έκδηλη. Οι φωτογραφίες… κουνημένες. Πόσο αλλιώτικα έμοιαζαν τα παιδάκια μας!!!  Τα πιο ζωηρά να είναι τώρα πιο θλιμμένα από όλα. Να αρπάζουν γρήγορα το αναμνηστικό και να τρέχουν στην έξοδο για να γλιτώσουν τον αποχαιρετισμό. Ένα από αυτά να κλαίει στην αγκαλιά της μαμάς, άλλο με σκυμμένο κεφαλάκι και με κοκκινισμένα  μαγουλάκια να μουρμουρίζει το “καλό καλοκαίρι” μέσα απ`τα δόντια. Τα κοριτσάκια ως συνήθως αυθόρμητα και εκδηλωτικά. Αγκαλιαζόμασταν και αισθανόμουν τα χεράκια τους να με σφίγγουν ΤΟΣΟ δυνατά..!

Μέσα σε λίγα λεπτά είχα ανταμοιφθεί για όλα.

Είχα εισπράξει την αγάπη τους σε τέτοιο βαθμό που μέσα μου γέμισα σιγουριά οτι φεύγουν έχοντας πάρει όλα όσα λαχταρούσα να τους δώσω.

Ο “μικρός τύραννος” την τελευταία μέρα δεν ήρθε. Η μαμά είπε στη μεγαλύτερη αδερφή του να παραλάβει τα πράγματά του. Κι όμως την προηγούμενη μέρα φρόντισε να δείξει κι εκείνος με τον τρόπο του, όλα τα συναισθήματά του..

Ανέβηκε ξαφνικά σε ένα τραπέζι ώστε να ψηλώσει αρκετά και καθώς τακτοποιούσα ανυποψίαστη ένα ράφι εκεί κοντά βούτηξε κυριολεκτικά στην αγκαλιά μου!! Κρεμάστηκε από το λαιμό μου και τα παπούτσια του άφησαν  2 ωραίες μελανιές στα πόδια μου από τη φόρα που είχε πάρει. Ξαφνιάστηκα και πόνεσα βέβαια αλλά ευτυχώς κατάφερα και κράτησα την ισορροπία μου για να μην πέσουμε και οι δυο στο πάτωμα. Με έσφιγγε και δεν κατέβαινε με τίποτα. Το πρόσωπό του- με ένα τερααάστιο χαμόγελο- έλαμπε. Τα άλλα παιδιά παρακολουθούσαν αποσβολωμένα το σκηνικό. Λογικά περίμεναν να τον μαλώσω. Εκείνος μου λέει “Σου έχω κάτι δασκάλα!” και τρέχει να βγάλει από την τσάντα του ένα σταυρό και ένα ψαράκι. Μου είπε οτι είναι για μένα και πως ο Χριστούλης θα με προσέχει…… Φόρεσα το σταυρό και έλεγε σε όλα τα παιδιά οτι αυτός μου τον έφερε. Το μεσημέρι ρώτησα τη μαμά του για το πως έφτασε στα χέρια του και αν μπορώ να τον κρατήσω και μου είπε : “Είδε που κάποια παιδιά σου έφεραν δώρο στη γιορτή και εμείς δεν είχαμε λεφτά να πάρουμε και μας έλεγε πως είναι πολύ άδικο. Μετά πήγαμε σε μια βάφτιση και πήρε από εκεί το σταυρό και το ψαράκι και τα έβαλε στην τσάντα να σου τα φέρει για δώρο.”

Φυσικά θα τα φοράω αυτά τα πολύτιμα δώρα. Έκανα και το ψαράκι κρεμαστό. Κοιτάω μια αυτά και μια τις μελανιές από την έξαφνη αγκαλιά και σκέφτομαι πόσο πολύ μπορεί να μας συγκινούν τελικά τα πιο δύσκολα παιδιά μας.  Η αναγνώριση που δείχνουν αυτά τα παιδιά οτι τα αγάπησα και ήμουν δίπλα τους παρά τα μαλώματα είναι βάλσαμο για μένα. Συμβαίνει τελικά να έχω ένα αλλιώτικο δέσιμο με τα δύσκολα παιδιά. Η σχέση μας περνά από σαράντα κύματα για να φτάσει πάντα στο ίδιο σημείο. Της αγάπης και της αποδοχής. Αχ βρε Αλέξανδρε…………

Αχ βρε Άγγελε από το άλλο σχολείο….

Την Τετάρτη φτάνοντας στο σχολείο και καλημερίζοντας τις συναδέλφους ακούω την “αγαπημένη” μου φωνή από το γραφείο : ” ααχ! τί ωραία θα είμαστε από σήμερα χωρίς όλη αυτή τη φασαρία των παιδιών!” Εντάξει φαντάζεστε ποια το είπε. Και -χωρίς να εκπλαγώ ιδιαίτερα- είδα οτι συμφώνησαν και οι άλλες δυο συνάδελφοι. Εντάξει μπορεί και να είναι τα πολλά χρόνια που κουβαλάνε στην πλάτη τους σε αυτή τη δουλειά ή ίσως η κούραση της συγκεκριμένης δύσκολης χρονιάς. Άλλωστε έχουν τη σιγουριά οτι θα ξαναγυρίσουν στο σχολείο μετά το Καλοκαίρι και γι`αυτό δε πολυνοιάζονται. Από την άλλη, εγώ δεν έχω πιο μελαγχολικό πράγμα από το να αναγκάζομαι να παρίσταμαι στο άδειο από παιδιά νηπιαγωγείο. Δεν μου κάθεται καλά, πώς το λένε.

Το νηπιαγωγείο χωρίς παιδιά είναι σαν πάρτυ χωρίς καλεσμένους…

Για την επόμενη χρονιά, αβεβαιότητα και αγωνία. Αν θα έχω ξανά τη χαρά να δουλέψω σαν αναπληρώτρια μόνο ο Θεός το ξέρει!

Ως τότε όμως, Καλό Καλοκαίρι και χαρούμενες διακοπές στις συναδέλφους και σε όλα τα παιδιά!!!

Φυσικά εκείνα έγραψαν και την πρόσκληση! Αποφασίσαμε από κοινού τί θα γράψουμε, τα έγραψα σε ένα χαρτί και στη συνέχεια καλούσα ένα ένα τα παιδιά να τα αντιγράφουν σε ένα μεγάλο χαρτί που έβαλα στη μέση. Ύστερα επεξεργάστηκα την εικόνα στον υπολογιστή για να αποκτήσει το επιθυμητό μέγεθος και έγραψα στην άλλη πλευρά της κάρτας τα ίδια λόγια, ως είθισται. Στην εξωτερική πλευρά τα παιδιά έκαναν ντεκουπάζ μια καλοκαιρινή χαρτοπετσέτα, στολίσαμε με λίγη χρυσοκόλλες και κορδέλες και ..έτοιμη η πρόσκλησή μας! Το πόσο περήφανα ένιωθαν καθώς την έδιναν στη μαμά τους στο σχόλασμα, δεν περιγράφεται!!!

Από τα μέσα Μαΐου η τάξη μας φόρεσε τα καλοκαιρινά της! Μια γλυκιά μελαγχολία έχω στην ψυχή μου… Από τη μια την προσμονή του Καλοκαιριού κι από την άλλη τη συνηθισμένη θλίψη για τον επικείμενο αποχωρισμό. Συγκινούμαι γνωρίζοντας οτι σε λίγο τα παιδιά που καθημερινά είχαμε κοντά μας, θα τραβήξουν το δρόμο τους έχοντας πάρει από εμάς όσα τους προσφέραμε και -το κυριότερο- ξέροντας μέσα στην καρδούλα τους οτι τα αγαπήσαμε ένα-ένα ξεχωριστά.

Ο βυθός της θάλασσας

Οι γοργόνες και τα δελφίνια μας

Οι θαλάσσιες χελώνες μας

Τα κάδρα με τα ψαράκια μας

Οι γλάροι μας (με πατρόν από το Αστροπελέκι)

Δραστηριότητα μετά την ανάγνωση του βιβλίου "Οι δερματούληδες στο ταψί του ήλιου"

Καλά δεν σιχαίνεσαι να τα αγκαλιάζεις τόσο βρώμικα που είναι? Θα σε κολλήσουν αρρώστιες.

Δε μας ενδιαφέρει αν ένα παιδί έχει λυμένα κορδόνια, ας του φόραγε η μάνα του άλλα παπούτσια.

Δεν το πιστεύω οτι του καθαρίζεις το μήλο! Να μείνει νηστικός άμα δεν του το καθάρισε η μάνα του!

Μάλλον νομίζεις οτι είσαι ακόμα στο ιδιωτικό και κάνεις τα ίδια με εκεί. Όλο θες να κάνεις χειροτεχνίες, μιλάς στους γονείς λες και είναι τίποτα της προκοπής (επειδή είναι αλλοδαποί δεν είναι της προκοπής) και κάνεις στα παιδιά τα χατίρια. Δε χρειάζονται ευγένειες εδώ πέρα.

Τί τα θες τα υλικά δεν καταλαβαίνω! Τελειώνει η χρονιά τώρα! (μέσα Μαρτίου) Για να δω… Μολύβια? Μα τα παιδιά στο Νηπιαγωγείο δεν χρειάζονται μολύβια! Από που κι ως που? Επειδή τα κάνατε στο ιδιωτικό??? (κόλλημα)  Ματάκια? Τί να τα κάνεις τα ματάκια?? Φτιάξε ματάκια με ο,τι έχουμε!! Δεν χρειαζόμαστε άλλα υλικά. Τις χειροτεχνίες τις φτιάχνουμε με ο,τι έχουμε, δε ζητάμε παραπάνω πράγματα. Μαζεύεται τελικά λίστα με υλικά από τα 2 τμήματα και κάνει την παραγγελία τηλεφωνικά ζητώντας τα μισά από αυτά. Από την τσέπη της τα πληρώνει???

Δαχτυλομπογιές, τέμπερες και τέτοια εγώ τα αποφεύγω γιατί γίνεται άνω κάτω το σχολείο. Εσύ τους τα κάνεις και μετά πλένονται στο μπάνιο και κάνουν νερά. Και να τώρα που σφουγγαρίζεις. Καθαρίστριες θα γίνουμε τώρα?

Τα παιδιά στο σχολείο δεν πρέπει να πηδούν, να μιλούν δυνατά, να χορεύουν ή να βρίσκονται διασκορπισμένα. Γι`αυτό έχουμε τα τραπέζια!

Δεν φωνάζεις όσο πρέπει! Δεν τα φοβερίζεις! Γι`αυτό σ`αγαπάνε τα παιδιά!!!

Καλά παίρνεις τις ζωγραφιές που σου χαρίζουν τα παιδιά στο σπίτι σου? Να τις κάνεις τι??? Εγώ τους λεω πως δεν τις θέλω! Έτσι κάνουν και μας τελειώνουν τα χαρτιά!

με φωνάζει ένα παιδί την ώρα του διαλείμματος να μου δείξει κάτι..

-Καλά πας μαζί του? Κάνεις ο,τι σου λέει αυτό το χαζό?? (μετά από λίγο το παιδί μου δείχνει με ενθουσιασμό ένα σαλιγκάρι που βρήκε στην αυλή)

(παιδί από την τάξη της χτυπημένο να αιμορραγεί από τη μύτη και να την κοιτάζει κλαίγοντας) Πώπω!! δεν αντέχω να το βλέπω, ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ! τρέχω και το καθαρίζω-βάζω λίγο πάγο κ.α και κατεβαίνουμε και πάλι στην αυλή. Σχόλιο :

Ε, κατάλαβα οτι δεν ήταν τίποτα γι`αυτό δεν ασχολήθηκα. Το κατάλαβα αμέσως οτι δεν ήταν σημαντικό!

Α δεν τα μπορώ άλλο να τα ακούω να φωνάζουν. Έλα στο γραφείο να καθίσουμε.

Είναι στο γραφείο μόνη της και πίνει καφέ. έρχονται ένα-ένα κάποια παιδιά της να την ειδοποιήσουν οτι κάποια άλλα μέσα στην τάξη χτυπιούνται

-Δεν με ενδιαφέρει βρε παλιόπαιδα άντε φύγετε από δω!!!

Θέλω να πάω να ψωνίσω κάτι για δώρο (!) Προσέχεις σε παρακαλώ τον καφέ που έβαλα να ψήσω? (ταυτόχρονα μένω μόνη μου με 2 τμήματα)

Κοίταξε, εσύ είσαι  άπειρη γι`αυτό δεν κρατάς τα παιδιά σε απόσταση.

Η προηγούμενη αναπληρώτρια ήταν καταπληκτική! να δεις κάτι σκιές που φόραγε και κάτι βυζιά που είχε! κάθε μέρα έξω τα είχε! (καταλαβαίνω γιατί τη συμπαθούσες)

Παλιόπαιδο!! Μου`ριξες κάτω την τσάντα!!! θα σε σκοτώσω..! Louis Vitton 580 ευρώ ! το παιδί απλά ήθελε να καθίσει κοντά της….

Αγοράκι από την τάξη της παίζει με τα κορίτσια. Γυρνάει και μου λέει : Καλά αυτός είναι gay από τώρα. Κρίμα γιατί ο πατέρας του είναι ένας κούκλος! Ενώ εκείνο το παιδί όταν μεγαλώσει θα γίνει πολύ θερμός άντρας!

Βρωμάνε τα παιδιά. Ευτυχώς έχω αυτό το μαντήλι να βάζω στο πρόσωπό μου όταν πλησιάζουν.

Φέρτε μου μια καρέκλα να καθίσω! (απευθυνόμενη σε παιδιά που περιμένει να πάρουν καρέκλα από την τάξη και να την κατεβάσουν από τη σκάλα στην αυλή)

Της ζήτησα μια μέρα να μαζευτούν και να πεταχτούν όλα τα επικίνδυνα πράγματα από το χώρο της αυλής..κάτι κοτρώνες, σαπισμένη σκάλα, παλιά σπασμένα έπιπλα με πρόκες επάνω κ.α Α! Τα δικά μου παιδιά δεν τα πιάνουν! Και στα δικά σου, να το μάθεις!!!

Μπορείς να κάνεις στο computer εσύ που ξέρεις κάτι που πρέπει να στείλουμε με email? το κάνω και της φέρνω αντίγραφο.. Ευχαριστώ, βέβαια αν δεν ήσουν εσύ θα έβρισκα σίγουρα κάποιον άλλο να το κάνει. (!)

Καλά τώρα εσείς οι νέες μην περιμένετε να διοριστείτε!! Αλλά ούτε και να πάρετε ποτέ σύνταξη! Είσαστε τελείως καταδικασμένες!….

Ίσως…για να παραμείνουν καμιά δεκαριά χρόνια ακόμα στη δημόσια εκπαίδευση κάτι άτομα σαν ΕΣΕΝΑ!………

Hello (goodbye) everybody!

Μετά από 6 χρόνια φτάσαμε στο φινάλε.Η συγκίνηση που θα ήταν ούτως ή άλλως δεδομένη, πήρε τα πάνω της με τα φλασμπάκ και τα συνεχή κοντινά στους ηθοποιούς σε σλόου μόσιον. Να πάρεις βρε παιδί μου το χρόνο σου να τους αποχαιρετήσεις έναν έναν και να συνειδητοποιήσεις οτι μια συνήθεια τόσων ετών θα πάψει πλέον να υπάρχει..! Εγώ πάντως στεναχωρήθηκα. (πολύ)  Άλλα 3-4 χρονάκια τα ήθελα  Κάτι μου λέει όμως οτι ακόμα και οι ηθοποιοί θα ένιωσαν μια ανακούφιση που η σειρά έκλεισε τον κύκλο της.

Σπάνια πάντως είμαι τόσο πιστή σε κάτι τηλεοπτικό.. Το Lost σε κέρδιζε από το πρώτο επεισόδιο τόσο με την όλη του ατμόσφαιρα (και μόνο το τοπίο που έβλεπες, ταξίδευες αλλού..!) όσο και για τους χαρακτήρες . Αταίριαστοι στην ουσία αλλά ο καθένας τους απαραίτητος σαν αναπόσπαστο κομμάτι του όλου παζλ. Τους λατρέψαμε, καθέναν και για διαφορετικό λόγο.

Το φινάλε δε με ικανοποίησε σε επίπεδο λογικής μόνο μου ράγισε την καρδιά.  Μας άφησαν τελικά αναπάντητα ένα σωρό ερωτήματα, μπόλικα κενά στην πλοκή και γεγονότα ανερμήνευτα. Αν ο λόγος ήταν να υπάρξει υλικό για την ταινία που έχει προγραμματιστεί να γυριστεί οκ, αλλά αν σημαίνει απλά προχειρότητα, κρίμα γιατί μια σειρά του μεγέθους του lost δεν άξιζε τόση τσαπατσουλιά. Κόσμος και κοσμάκης ανέλυε στα φόρουμ καρέ καρέ την κάθε φράση ( μή σας πω και έκφραση) προσπαθώντας να ερμηνεύσει, να μαντέψει και να λύσει τα μυστήρια του νησιού. Και τελικά μένει ξεκρέμαστος γιατί αρκετά περιστατικά φάνηκαν τελικά σαν να μην είχαν λόγο ύπαρξης αφού δεν οδήγησαν πουθενά.

Πάντως θα την κάνω την ένσταση. Ήθελα την Κέιτ με το Σώγιερ και τον Σαγίντ με την Νάντια.  Και πολλά ακόμα θα ήθελα αλλά δεν συνεχίζω, για να μην τα μαρτυρήσω και το χαλάσω σε όσους δεν το έχουν δει ακόμα …!

Τώρα θέλω να βρω άλλη σειρά, να την πιάσω απ`την αρχή και δεν ξέρω ποια….! Πάντως όχι τύπου greys anatomy kai nip tuck ούτε φυσικά τις Νοικοκυρές σε απόγνωση (πολύ κατινίστικο μου ακούγεται). Κάτι που να έχει ενδιαφέροντες χαρακτήρες και μπόλικη ψυχολογία αλλά να μην είναι ούτε κοινωνικό ούτε με πιστολίδι που πάει σύννεφο.

Υπάρχει???