Οι στίχοι είναι από την "προσευχή της δασκάλας", της Χιλιανής ποιήτριας Gabriela Mistral, που έλαβε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946. 

Αφιερωμένο σε κάθε δάσκαλο που όλα τα υπομένει και επιμένει να υπηρετεί το λειτούργημα μας, με σεβασμό και αγάπη. 

 

 

Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω, 

που φέρω το όνομα της δασκάλας, 

που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.

 

Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου 

που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό 

να κλέψει την τρυφεράδα μου απ' όλες τις στιγμές.

 

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου 

και περαστική την απογοήτευση. 

Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο 

για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει, 

το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας 

που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν. 

Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι 

για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

 

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες, 

για να μπορέσω ν' αγαπήσω 

και να υπερασπίσω όπως αυτές, 

αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου. 

Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα 

απ' τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο 

και να σου αφήσω αυτή την άφωνη, 

την πιο δυνατή μου μελωδία, 

για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.

 

Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα, 

για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας 

και της κάθε ώρας γι αυτό.

 

Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου, 

τη λάμψη που σκορπίζεται 

από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.

 

Κάνε με δυνατή, 

ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου 

και στη γυναικεία φτώχεια μου· 

κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί 

να μην είναι αγνό, 

για κάθε πίεση που δεν είναι 

της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.

 

Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με! 

Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο 

από Σένα στο πλευρό μου. 

Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό 

και πιο θερμή η αλήθεια μου, 

θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια· 

αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις 

ενάντια στην καρδιά σου, 

που γνώρισε αρκετά 

τη μοναξιά και την αδυναμία. 

Δεν θ' αναζητήσω παρά 

στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής.

 

Δώσε μου απλότητα και βάθος, 

λύτρωσέ με απ' το να είμαι 

περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

 

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια 

πάνω από το στήθος μου με τις πληγές, 

μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου. 

Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες, 

τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.

 

Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία 

κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι. 

Να μαλώνω με πόνο, 

να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!

 

Κάνε να γεμίσει με πνεύμα 

το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου. 

Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου 

η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα. 

Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του 

και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή 

από τις κολώνες και το χρυσάφι 

των πλούσιων σχολείων.

 

Και, τέλος, θύμιζέ μου 

από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez, 

ότι το να διδάσκεις 

και ν' αγαπάς παράφορα στη Γη 

είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου 

στην καυτή πλευρά του έρωτα.

 

Gabriela Mistral

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

 

 

Ευγνωμονώ τη Μαριάννα Τζανάκη που το μετέφρασε και μοιράστηκε με όλους εμάς αυτό το θησαυρό.

                                     πηγή : http://ghteytria.blogspot.com/2009/03/gabriela-mistral.html

 

Θυμάμαι παλιά, έμπαινα στα βιβλιοπωλεία ή πήγαινα σε εκθέσεις βιβλίου και δεν είχα ιδέα αν θα έβρισκα κάποιο βιβλίο να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον και ποιο θα ήταν αυτό. Τριγυρνούσα και έψαχνα για ώρες ώσπου κάποια στιγμή, αποφάσιζα. 

Αυτή τη διαδικασία πια την κάνω από το internet. Βλέπω τις νέες κυκλοφορίες, διαβάζω κριτικές αναγνωστών κα φτάνω τελικά στο βιβλιοπωλείο ξέροντας ακριβώς τί θέλω να αγοράσω. 

Με τη "Μαυρούλα" όμως δεν έγινε έτσι. Γνωριστήκαμε κατευθείαν στο βιβλιοπωλείο. Τον περασμένο Ιούνιο.

Με τέτοιο τίτλο που είχε δεν μπόρεσα να της αντισταθώ! Πρώτη μέρα στο σχολείο είναι αυτή!  

Πρώτη μέρα στο σχολείο! Και η Mαυρούλα ανησυχεί! Κι αν δεν κάνει νέους φίλους; Η Mαυρούλα για να είναι σίγουρη φέρνει στην τάξη το αγαπημένο της κατοικίδιο… ένα ποντικάκι, τον Φαγκρή! Το μάθημα ξεκινά, όμως απότομα σταματά! Μόλις εμφανίστηκε ο Φαγκρής, οι γάτες τον πήραν στο κυνήγι! Είναι οι γάτες και τα ποντίκια πραγματικά εχθροί;

 

Μου άρεσε τόσο πολύ, που δεν περίμενα να έρθει ο Σεπτέμβρης. Τη διάβασα στα παιδιά μου λίγο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές. Γέλασαν πάρα πολύ και  μου ζήτησαν να το ξαναδιαβάσουμε πολλές φορές. Έχει πολύ πλάκα, είναι πρωτότυπο και η εικονογράφηση είναι πλούσια και γεμάτη ζωντάνια.

Βρήκαμε έτσι την αφορμή για να κάνουμε μια ανασκόπηση. Να θυμηθούμε πώς νιώθαμε όταν είχαμε πρωτοέρθει στο σχολείο και πόσα πολλά ζήσαμε παρέα όλη τη χρονιά. Πόσο μεγαλώσαμε, πόσο αλλάξαμε..! Πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός!

Ανυπομονώ να το διαβάσω και στα καινούρια μου παιδάκια! Αρκεί να με καλέσουν προτού εκείνα συνηθίσουν για τα καλά και φτάσω τελευταία και καταιδρωμένη! 

Σας το προτείνω!!!

Τί κι αν τα τζιτζικάκια ακόμα συνεχίζουν το τραγούδι τους?

Οι καλοκαιρινές διακοπές έληξαν κι επίσημα, με τους μικρούς μαθητές να επιστρέφουν ή να πηγαίνουν σήμερα για πρώτη φορά στο σχολείο.

Δε χρειάζεται να μιλήσω για τα προβλήματα των ημερών μας. Τα ζούμε. 

Θα πω μόνο οτι αξίζει περισσότερο από ποτέ, να αντλήσουμε δύναμη από την αγάπη που έχουμε στα παιδιά, ως γονείς και ως εκπαιδευτικοί για να καταφέρουμε να ελέγξουμε όλο αυτό το θυμό μέσα μας. Να προσπαθήσουμε φέτος παρά τις απαράδεκτες ελλείψεις και τον ψυχολογικό βομβαρδισμό που δεχόμαστε να σταθούμε γενναίοι για χάρη τους.

Δεν το λέω από ρομαντισμό, ούτε γιατί θέλω να δείξω επαγγελματίας. Θυμώνω και θλίβομαι βαθιά γιατί θα τους άξιζε να μην είναι κανείς σήμερα στα σχολεία υπό αυτές τις συνθήκες. Ούτε οι δάσκαλοι, ούτε τα παιδιά. 

Δεν το χωράει το μυαλό μου οτι δεν υπάρχουν τα βιβλία..!!!! 

Κι όμως πάνω από την αγανάκτιση πρέπει να βάλουμε το χρέος μας να προστατεύσουμε τα παιδιά.

Να μην πληρώσουν εκείνα την ανικανότητα των μεγάλων!

Να ξέρετε πως, όπως πάντα, το μάθημα στα σχολεία θα γίνει.  Κουτσά στραβά, αλλά θα γίνει έστω και χωρίς καν τα απαραίτητα..!  Χωρίς βιβλία, υλικά, τάξεις, εκπαιδευτικούς…………..Χάρη στην ευλογία του Θεού με το σημερινό αγιασμό,  το φιλότιμο των εκπαιδευτικών και τους γονείς που μπορούν, δε μπορούν, θα τρέξουν να αγοράσουν οι ίδιοι όλα αυτά που δεν έχει να δώσει το κράτος στα παιδιά τους.

Ένα πράγμα όμως πρέπει να το προσέξουμε πάρα μα πάρα πολύ. Να έχουμε το νου μας στο τι μηνύματα περνάμε στα παιδιά μας μέσα από τη δική μας στάση και συμπεριφορά. Έτσι κι αλλιώς μας παρατηρούν συνεχώς, μας μιμούνται, διαισθάνονται κάθε μας συναίσθημα. Είναι οι πιο ευαίσθητοι δέκτες! 

Ας βάλουμε λοιπόν τα δυνατά μας να τα ενισχύουμε με θετικά συναισθήματα, να τα κάνουμε να πιστεύουν στον εαυτό τους και να νιώθουν οτι είμαστε στο πλάι τους, με σιγουριά και σταθερότητα.

Να μην γκρινιάζουμε!!!!!!! Έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη να τους χαμογελάμε. Να μας ακουν να λέμε αισιόδοξα λόγια. Να τους δίνουμε κίνητρα. Να επιβεβαιώνονται μέσα από το βλέμμα μας..

 Αλλιώς η δική μας ανησυχία θα τα κάνει ανασφαλή. 

 Δεν πρέπει να αισθανθούν ούτε για μια στιγμή οτι φοβόμαστε ή έχουμε παραιτηθεί. Όσες δυσκολίες και να αντιμετωπίζουμε δεν θα αφήσουμε να τα επηρεάσουν. Δεν θα τις φορτωθούν εκείνα γιατί το βάρος είναι δυσανάλογο της ηλικίας τους.

Είναι πολύ καταθλιπτικό όλο αυτό το κλίμα και οι καρδούλες τους ανάλαφρες. Τους αξίζει να χωρούν μόνο πολύχρωμα παιδικά όνειρα μέσα τους. 

Ας κάνουμε ο,τι καλύτερο μπορούμε να μην τους κλέψει κανείς την ανεμελιά της παιδικής τους ηλικίας! Τη δικαιούνται!!!

Άλλωστε η πίστη και το χαμόγελο θα κάνουν καλό και σε εμάς, έτσι δεν είναι? 

Καλή νέα αρχή σε όλους λοιπόν!!!! Με πίστη και πείσμα!

Μετά το ποστ για τον  Ρόαλντ Νταλ, βρήκα την ευκαιρία να δείξω κι εγώ τη δική μου "καλυβούλα".

Τί μόνο αυτός θα είχε ; χεχε!

Mπορεί η δική μου να μην είναι (ακόμα) "συγγραφική" σαν εκείνου είναι όμως φρέσκια, ζεστή και δημιουργική! 

Χρειάστηκε αρκετός κόπος για να μετατρέψουμε την παλιά αποθήκη του σπιτιού, σε εργαστήρι.

Και οι δυο μας χρειαζόμασταν έναν ιδιαίτερο χώρο για να φυλάμε τα υλικά μας και να κάνουμε τις κατασκευές – ο καλός μου τα ηλεκτρονικά του κι εγώ τα νηπιαγωγικά μου!!

Έτσι έφτασε φέτος η ώρα να το φτιάξουμε και έτσι πλέον το αξιοποιούμε καθημερινά.

Αυτή είναι η δική μου γωνιά.

 

Χώρεσε ικανοποιητικότατα, όλη μου την πραμάτεια.

Την πρώτη χρονιά που δούλεψα θυμάμαι πόσο ανυπομονούσα να φτιάξω το δικό μου υλικό. Είχα πολλές απορίες για το τί θα χρειαζόμουν και πώς έπρεπε να οργανωθώ. Τα άλλαζα όλα ξανά και ξανά μέχρι να φτάσω στο σημείο  να βρίσκω εύκολα αυτό που ψάχνω και να μη χάνονται σημαντικά πράγματα. 

Το μυστικό για την αξιοποίηση του χώρου είναι η οργάνωση και η σωστή ταξινόμηση του υλικού. Όσο μικρό χώρο και να έχουμε στη διάθεσή μας μπορούμε να βολευτούμε μια χαρά. Λύσεις υπάρχουν, αρκεί να έχουμε τη διάθεση.

- Οι μεγάλες κούτες είναι εξαιρετικά χρήσιμες για μικροπράγματα, υλικά κατασκευών κ.α, καθώς και για τη φύλαξη του εποπτικού υλικού ή τα δείγματα χειροτεχνιών.  Είναι σημαντικό να μην ακουμπούν απευθείας στο πάτωμα, για να μην μας εμποδίζουν στην καθαριότητα του χώρου.

- Για τις Α4 σελίδες, τα κλασέρ μπορούν να χωριστούν ανά εποχή του έτους, με σχετική θεματολογία, φύλλα εργασίας, χρήσιμα άρθρα, θεατρικά έργα κ.α. Εναλλακτικά, η αρχειοθέτηση μπορεί να γίνει ανά διδακτικό τομέα. (Γλώσσα, Μαθηματικά, Εικαστικά κ.α)

- Πάνω στο γραφείο (επιφάνεια εργασίας) υπάρχουν άφθονα μολύβια, στυλό, μαρκαδόροι, κόλλες και ψαλίδια γιατί αυτοί είναι οι "βοηθοί της πρώτης γραμμής". Μικρές συρταριέρες και κουτάκια, τα κρατούν τακτοποιημένα.

- Απαραίτητοι σύμμαχοι στη δουλειά μας είναι ο υπολογιστής, ο εκτυπωτής με σκάνερ(πολυμηχάνημα), όπως και ο πλαστικοποιητής. Ο τελευταίος παρατείνει κατά πολύ περισσότερο "τη ζωή" των έργων μας. Δεν φθείρονται εύκολα και μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν.

- Τα χαρτόνια μου (κανσόν) τα είχα όλα σε ρολά αλλά επειδή δυσκολευόμουν πάντα με το "ίσιωμα", βρήκα τελικά τη λύση με αυτό το τραπεζάκι. Σε ρολά πλέον κρατώ τα οντουλέ, βελουτέ, χαρτί του μέτρου και σε σακούλες τα γκοφρέ. Φυσικά υπάρχει ξεχωριστή θέση για τα "περισσεύματα" (δεν πετάμε ποτέ τίποτα) γιατί έρχεται η ώρα που όλα βρίσκουν τη χρήση τους.

- Στις μεγάλες σακούλες του γνωστού πολυκαταστήματος (ναι αυτού που μας έχει πρήξει με τις κακόγουστες ραδιοφωνικές διαφημίσεις τώρα που ανοίγουν τα σχολεία) φυλάω – ανά εποχή – ο,τι έχει σχέση με τη διακόσμηση της τάξης. (φιγούρες για τα παράθυρα, αφίσες κ.α) Έτσι όταν πρόκειται να στολίσω την τάξη, δεν έχω παρά να πάρω την αντίστοιχη σακούλα μαζί μου στο σχολείο.

Το υλικό της κάθε παιδαγωγού είναι ο προσωπικός της θησαυρός. Αξιολογεί και κρατά ο,τι είναι χρήσιμο και κατάλληλο για τα παιδιά και επιδιώκει να το εμπλουτίζει συνεχώς. 

- Εκτός όμως των αναλώσιμων και λοιπών εργαλείων, φροντίζει να δημιουργήσει χωρίς βιάση και με πολλή αγάπη, τη δική της βιβλιοθήκη. Με βιβλία και εκπαιδευτικά περιοδικά που θα βοηθούν την ίδια στο έργο της αλλά και με ποιοτικά, παιδικά βιβλία.

- Τέλος, εξίσου σημαντική είναι και η αρχειοθέτηση στον υπολογιστή. Εκτός από τις δικές μας δουλειές, μαζεύουμε κάθε τόσο, ιδέες από blogs συναδέλφων, ξένα σάιτ, βιντεάκια κ.α. Όλα αυτά είναι χρήσιμο να μην τα αποθηκεύουμε τυχαία, αλλά σε "θεματικούς" φακέλους.Έτσι θα μπορούμε να ανατρέχουμε σ`αυτά με ευκολία. 

Μακάρι να βοήθησα λιγάκι όσες και όσους ξεκινάτε τώρα να φτιάχνετε το υλικό σας. 

Αυτόν τον καιρό δημιουργώ μερικά νέα πραγματάκια για το Νηπιαγωγείο και περιμένω με αγωνία "το κάλεσμα"! 

Παντού όλοι συζητάμε για το πόσο δύσκολη προμηνύεται αυτή η χρονιά.  Δεν θα το επαναλάβω κι εγώ. Αρνούμαι να γεμίσουμε κακή ενέργεια πριν ακόμα ξεκινήσουμε. Θα τα βγάλουμε πέρα.

Και θα εστιάσουμε στις απλές, μικρές και μεγάλες χαρές που ο καθένας μας μπορεί να βρει στη ζωή του.

Ποιός δεν έχει δυσκολίες; 

Η μόνη λύση είναι η ψυχραιμία και οι καλές συναναστροφές!

Να είστε όλοι καλά! 

Μόλις συνειδητοποίησα το λόγο που  -τα περασμένα Χριστούγεννα - λάτρεψα με την πρώτη ματιά,  αυτό το ζευγάρι κούκλες!!!

Είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που η αδερφούλα μου μου τις πήρε για δώρο κι εγώ χοροπηδούσα σαν μικρό παιδί! 

Ναι, σίγουρα είναι απλά δυο νανάκια αλλά δεν θυμίζουν αρκετά τους "Βλακέντιους" του Roald Dahl ;

Πιστεύω πως ασυνείδητα αυτό ήταν που με τράβηξε τόσο πολύ σ`αυτές!

 

 

Ήταν ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία του! Το είχα δανειστεί με πολλή χαρά από τη δανειστική βιβλιοθήκη του σχολείου, στην Τετάρτη Δημοτικού. Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα είναι το πόσο λαίμαργος και βρώμικος ήταν ο κύριος Βλακέντιος. Κάθε φορά που έτρωγε, τα μούσια του γέμιζαν φαγητά. Και όποτε ένιωθε καμιά λιγούρα, έβρισκε πάντα κάποιο ξεχασμένο μεζεδάκι από φαγητό στα μούσια του  :-) 

 

Ίσως δεν είναι από τα πιο γνωστά του βιβλία. Αλλά έχει κι αυτό το δικό του ξεχωριστό ύφος!

Αυτή εδώ είναι η υπέροχη "συγγραφική καλυβούλα" του Ρόαλντ Νταλ. 

Εκεί μέσα περνούσε ατέλειωτες ώρες δημιουργώντας τις μαγικές ιστορίες για τους μικρούς αναγνώστες του. Γεμάτες με χιούμορ, ζωντάνια, ατέλειωτες σκανταλιές, πονηριές και τεχνάσματα που ξετρέλαιναν τα παιδιά και προκαλούσαν απανωτά σοκ σε γονείς και δασκάλους!

Ο Ρόαλντ Νταλ δεν άφηνε ποτέ κανέναν άλλον να μπει σ`αυτόν τον προσωπικό του χώρο. Είχε μέσα εκατοντάδες αγαπημένα του μικροπράγματα και το μόνο που φρόντιζε ο ίδιος να παραμένει καθαρό ήταν το λιτό γραφειάκι του, με την τσόχινη επιφάνεια και τα καλοξυσμένα του μολύβια. Καθόταν πάντα σε μια καρέκλα με τρύπα στην πλάτη (αυτό τον βοηθούσε στο να μην πονά η σπονδυλική του στήλη) και κρατούσε τα πόδια του ζεστά, κρυμμένα μέσα σε έναν υπνόσακο.

   

Λένε οτι η καλυβούλα του παραμένει στην ίδια κατάσταση μέχρι και σήμερα, χωρίς να έχουν πειραχτεί ούτε τα τελευταία αποτσίγαρα που άφησε μέσα στο τασάκι του.

 

"Ο Ρόαλντ Νταλ είχε ένα πολύ αυστηρό ηµερήσιο πρόγραµµα. Έτρωγε το πρωινό του στο κρεβάτι και άνοιγε την αλληλογραφία του. Στις δέκα και µισή, διέσχιζε τον κήπο και πήγαινε στη συγγραφική καλύβα του όπου δούλευε έως τις δώδεκα το µεσηµέρι, οπότε και επέστρεφε πίσω στο σπίτι για µεσηµεριανό που αποτελούνταν συνήθως από ένα τζιν µε τόνικ, µαζί µε γαρίδες Νορβηγίας µε µαγιονέζα και µαρούλι. Ύστερα από κάθε γεύµα, ο Ρόαλντ και η οικογένειά του έτρωγαν σοκολάτες που τις διάλεγαν από ένα πλαστικό κόκκινο κουτί. Έπειτα από ένα µικρό υπνάκο, έπαιρνε µαζί του ένα θερµός µε τσάι και επέστρεφε στη συγγραφική καλύβα του για να δουλέψει από τις τέσσερις έως τις έξι. Και στις έξι ακριβώς ήταν και πάλι έτοιµος για το βραδινό του. Πάντα έγραφε µε µολύβι και µάλιστα µε ένα πολύ συγκεκριµένο, που ήταν κίτρινο και µε γόµα στην άκρη. Προτού ξεκινήσει, φρόντιζε να έχει πάντα έξι φρεσκοξυσµένα µολύβια στη µολυβοθήκη δίπλα του. Αυτά κρατούσαν περίπου δύο ώρες προτού ξαναχρειαστούν ξύσιµο. Ο Ρόαλντ είχε τις παραξενιές του και µε το χαρτί που χρησιµοποιούσε. Έγραφε όλα τα βιβλία του σε ένα συγκεκριµένο τετράδιο µε κιτρινωπά φύλλα, το οποίο ήταν ειδική παραγγελία από τη Νέα Υόρκη. Έγραφε και ξανάγραφε, ώσπου να σιγουρευτεί ότι και η παραµικρή λέξη ήταν όπως την ήθελε. Και φυσικά πετούσε πολύ απ’ το κιτρινωπό χαρτί. Μια φορά το µήνα, όταν πια το τεράστιο καλάθι των αχρήστων ήταν έτοιµο να ξεχειλίσει, άναβε µια µεγάλη φωτιά έξω από την καλύβα και τα έκαιγε. Σύντοµα, ο ένας τοίχος είχε πάψει να είναι άσπρος, αφού είχε µαυρίσει από τον καπνό. Κάθε που τέλειωνε ένα βιβλίο ο Ρόαλντ, έδινε το πάκο από κίτρινα χαρτιά στη Γουέντι, τη γραµµατέα του, κι εκείνη τα δακτυλογραφούσε για να στείλει, ολοκληρωµένο και καθαρογραµµένο, το χειρόγραφο στον εκδότη. " (από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, διαβάστε περισσότερα εδώ )

Χθες βράδυ, πρόλαβα να δω μόλις τα τελευταία δέκα λεπτά από ένα σχετικό αφιέρωμα, στην εκπομπή "Μεγάλοι Συγγραφείς" από το κανάλι της Βουλής. Στους τίτλους τέλους ένιωθα την καρδιά μου ξεχειλισμένη από συγκίνηση κι έκλαιγα από αγάπη κι ευγνωμοσύνη γι`αυτόν τον άνθρωπο. Από εκείνη την ώρα επεξεργάζομαι συνεχώς αυτό το συναίσθημα. Δεν ήταν ο ενήλικος εαυτός μου που ξέσπασε σε δάκρυα τόσο αυθόρμητα, αλλά το παιδί που ήμουν τότε που διάβαζα με τόση λαχτάρα τα βιβλία του. Του χρωστάω απίστευτες παιδικές συγκινήσεις, την μεγαλύτερη χαρά και έκπληξη που βίωσα ποτέ ως αναγνώστρια. Γιατί το γράψιμό του δεν ήταν απλά σαν ενός συγγραφέα που απευθύνεται σε παιδιά, ήταν σχεδόν συνομωτικό εκείνο το διάβασμα.. Είχα την ενοχή της σκανδαλιάς, σαν να ήταν κι αυτός ένα παιδί και με παρέσυρε στις αταξίες του. "Τα έβαζε" με τους μεγάλους και φρόντιζε να παίρνουν πάντα το μάθημά τους γιατί δεν ήταν φιλικοί όπως έπρεπε με τα παιδιά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που τόσο πολλοί εκπαιδευτικοί και γονείς έβρισκαν τα βιβλία του "ακατάλληλα" για παιδιά και το χιούμορ του ακραίο έως και αηδιαστικό!! (…Πόσο λυπηρό είναι αλήθεια, να "ανακατεύονται" με παιδιά, και μάλιστα σε τόσο σοβαρούς ρόλους, άνθρωποι τόσο "ξένοι" με την παιδική ψυχολογία…)

Ο ίδιος έλεγε : «Έχω πειστεί πως οι µεγάλοι έχουν ξεχάσει εντελώς πώς είναι να είσαι παιδί πέντε έως δέκα ετών… Εγώ πάλι µπορώ να θυµηθώ ακριβώς πώς ένιωθα τότε. Είµαι σίγουρος πως µπορώ" 

Και φυσικά τον πιστεύω. Και τον αγαπώ πολύ. Όπως και αμέτρητα ακόμα, μεγάλα και μικρά παιδιά που αφήνουν καθημερινά στον τάφο του, νομίσματα, μολύβια, σοκολάτες, γράμματα, ακόμα και ροδάκινα. Όλα σύμβολα, από τις ιστορίες του.

Δεν είναι ευλογημένο το πέρασμα ενός ανθρώπου στη ζωή, όταν έχει αγγίξει με τόσο μοναδικό τρόπο, τόσα πολλά παιδιά σε ολόκληρη τη γη ; Αν ποτέ ταξιδέψω στην Αγγλία, σίγουρα θα του εναποθέσω κι εγώ το δικό μου "ευχαριστώ".

Ας είναι αναπαυμένη η ψυχούλα του.

Το ανακάλυψα σε κάποιο blog εντελώς τυχαία και μου φάνηκε έξυπνο και πρωτότυπο!

Τί κι αν δε με προσκάλεσε κανείς ; Ας κάνω και μια φορά την αρχή, μην τα περιμένουμε όλα από τους άλλους.  

Καλοκαιράκι, ώρα για μπλογκοπαιχνιδάκι!

Ευχαριστώ πολύ την αγαπημένη μου φίλη mairyliscious που μου χάρισε αυτό το λαμπερό βραβείο!

Απαντώ λοιπόν με τη σειρά μου :

1.Favorite color: Ανάλογα την εποχή. Σκούρα και ζεστά χρώματα τους χειμερινούς μήνες, φωτεινά και ζωηρά τους θερινούς. Μια αδυναμία παραπάνω όμως, την έχω στο μωβ.

2.Favorite animal:  η σουρικάτα και η κουκουβάγια

3.Favorite number: (it`s a secret)

4.What perfume am I using right now? Allure, Channel

5.Something you always wear with you and identifies you: ένα δαχτυλίδι, δώρο από τον αγαπημένο μου.

6.What’s your passion? : ο Έρωτας, το φαγητό, η μουσική, ο ήλιος

7.Getting or giving presents? Και τα δύο

8.What was the last eyeshadow you used?  Χρησιμοποιώ  μόνο γαλάζιο-μπλε μολύβι και μάσκαρα τώρα το καλοκαίρι.

9.Favorite day of the week: Η Παρασκευούλα

10.Are your nails painted right now? Μόνο των ποδιών και είναι  γαλάζια

 

Χαρίζω το βραβείο με τη σειρά μου στην Άννα, το Αστροπελέκι, την Pitsina, τη Ναντίνα, τη Σπιρού και τη Βάλια για να συνεχίσουν αν το επιθυμούν το παιχνίδι. 

Σας φιλώ πολύ πολύ όλους σας! Καλό Αύγουστο να έχουμε! 

(Δεν σας έχω ξεχάσει..απλά ξεκουράζομαι! Εύχομαι να περνάτε όσο το δυνατόν πιο όμορφα.)

 

 

 

Παιδάκια μου…. Μικροί μου άγγελοι και καθοδηγητές… Σήμερα έφτασε η ώρα να αποχαιρετιστούμε… Είναι η ημέρα που η καρδιά μου σπαράζει που σας βλέπω να μου φεύγετε γιατί ξέρω πως δύσκολα πια θα σας ξαναδώ.. Είναι η χειρότερή μου μέρα στο σχολείο.. Κρατιέμαι να μην κλάψω και ξεσπάω πάντα μετά.. Όσες φορές και να το ζήσω πάντα είναι το ίδιο δύσκολο. Όλη αυτή τη χρονιά δεθήκαμε, γίναμε σαν μια οικογένεια. 

 Ο καιρός πέρασε και γίνατε κι εσείς μεγάλα παιδάκια…

Πόσα πολλά περάσαμε μαζί αυτή τη σχολική χρονιά.. Πόσο αλλάξατε όλοι σας, πώς γίνατε ολόκληρα μαθητούδια με τις δικές σας, μοναδικές προσωπικότητες και τόσο πλούσια συναισθήματα!

   Σκέφτομαι πόσο σας καμάρωνα, πόση υπερηφάνεια ένιωθα πριν λίγες μέρες στη γιορτούλα μας.. Ήσασταν μια υπέροχη, χαρούμενη και απόλυτα δεμένη ομάδα. Όλοι αγαπημένοι και γελαστοί. Ο ένας φρόντιζε τον άλλον, μη ξεχαστεί και μείνει έξω από τον κύκλο ή μήπως ξεχάσει τα λόγια από το ποίημα του. Αστειευόσασταν μεταξύ σας. Τα ματάκια σας ήταν γεμάτα κέφι και ζωντάνια. Ήταν η στιγμή σας και χάρηκα απίστευτα που είδα πόσο την απολαύσατε..

Και μαζί σας κι εμείς οι δασκάλες, που σας χειροκροτούσαμε συγκινημένες..

Και να που σήμερα έφτασε η δύσκολη στιγμή να δώσουμε τα τελευταία μας φιλιά και τις αγκαλίτσες.

Σας αγαπάω όλα σας τόσο πολύ που δε γινόταν να μη με πονέσει αυτό το «αντίο» ..

Το ίδιο νιώθατε και τα περισσότερα από εσάς που ήρθατε σήμερα με ματάκια θλιμμένα και έκδηλη αμηχανία.. Είστε τόσο μικρά αλλά και τόσο έξυπνα και σοφά.. ξέρετε ότι από δω κι εμπρός θα τραβήξετε έναν καινούριο δρόμο, ότι χωριζόμαστε πια αλλά η αγάπη που άνθισε στις καρδιές μας θα παραμείνει αναλλοίωτη και παντοτινή όπου κι αν μας πάει η ζωή.

Θέλω να ξέρετε ότι σας έδωσα όλη την αγάπη και όλη την ψυχή μου..Οτι ερχόμουν με μεγάλη χαρά στη συντροφιά μας, κάθε μέρα κι ακόμα κι αν ήμουν κουρασμένη ή στεναχωρημένη από άλλα πράγματα, όταν σας έβλεπα τα ξεχνούσα όλα!

Ότι έκανα ο,τι καλύτερο μπορούσα για να θυμάστε το Νηπιαγωγείο σας με τις πιο όμορφες αναμνήσεις..

Ότι ήμουν πάντα ανοιχτή στα μηνύματά σας και δέχτηκα από σας τα πιο πολύτιμα μαθήματα όχι μόνο σαν δασκάλα αλλά και σαν άνθρωπος. Ότι χρωστώ ευγνωμοσύνη για την τόσο μεγάλη αγάπη που μου δώσατε, σε κάθε ένα σας ξεχωριστά και περισσότερο από όλους στο γλυκό μου φετινό βασανάκι, το Βίκτωρα.

Σε σένα Βικτωράκι, θα πω αυτή τη φορά το πιο μεγάλο ευχαριστώ…. 

Γιατί έπιασες τα όρια της υπομονής μου και τα επέκτεινες όσο μπορούσες πιο πολύ για να με βοηθήσεις να δυναμώσω και να γίνω πιο καλή δασκάλα. Γιατί μου έμαθες πώς να απαντάω στην αντίδραση και το πείσμα με ψυχραιμία και υπομονή. Στον έντονο θυμό και τις εκρήξεις σου, με αγάπη και ανευ όρων στοργή. Στην προσπάθεια χειρισμού σου με αποπροσανατολισμό και δημιουργικότερες εναλλακτικές δραστηριότητες. Όλα αυτά δεν τα ήξερα καρδούλα μου και σ`ευχαριστώ που ήσουν εσύ το αγγελούδι που μου τα έμαθε.  Κι όσο πλησιάζαμε στο τέλος..τόσες πιο πολλές οι εκδηλώσεις της αγάπης σου..τόσο πιο σφιχτές οι αγκαλιές μας..τόσο πιο συγκινητικά τα λογάκια σου για το πόσο μ`αγαπάς και πόσο θα σου λείψω. Άλλο τόσο σ`αγαπάω κι εγώ και η σφιχτή αγκαλίτσα σου μου έλεγε οτι το έχεις εισπράξει..!

Μόνο οι δυο μας ξέρουμε πόσες φουρτούνες περάσαμε μαζί για να φτάσουμε ως εδώ..πιο δυνατοί και πιο πλούσιοι μέσα μας. Σ`ευχαριστώ που κατάλαβες πόσο σ`αγαπάω και πόσο ήθελα να είσαι στην τάξη μου, να μη φύγεις στιγμή από αυτήν και για κανένα λόγο. Που ανταποκρίθηκες τόσο θετικά στις προσπάθειές μου κι έκανες τις δικές σου θαυμαστές προσπάθειες να δείξεις σε όλους πόσο καλό και δημιουργικό πλάσμα είσαι. Και κυρίως στον εαυτό σου.. Που με άκουγες όλο και πιο πολύ και που προσπαθούσες να κάνεις λιγότερες ζουζουνιές για να μη με στεναχωρείς.. Συνέχισε να είσαι μαχητής και πήγαινε να βάλεις τα γυαλιά και στις άλλες δασκάλες  σου, στο Δημοτικό. Εύχομαι ολόψυχα να έχεις την υποστήριξη που χρειάζεσαι για να αναδείξεις τα ταλέντα και τις ικανότητές σου.

Δεν πρόκειται να σε ξεχάσω ποτέ καλό μου ..

Κανένα σας δεν θα ξεχάσω…Είστε όλα μοναδικά και πολύ πολύ καλά παιδιά…

 Καλή πρόοδο πουλάκια μου..! Τα φτεράκια σας δυνάμωσαν πια και είναι ώρα να πετάξετε σε πιο ψηλό δεντράκι!

Αντζελίνα, Ελενίτσα, Τζούλια, Έρικα, Θεοδωρούλα, Άννα-Μαρία, Νικόλ, Λεντιάννα, Μαριάννα, Βίκτωρα, Γιάννη, Αλέξανδρε, Παναγιώτη, Γρηγόρη, Σταύρο, Κέλβιν, Έρικ, Νικόλα και Δημήτρη,

εύχομαι να έχετε μια υπέροχη, χαρούμενη ζωή!!!

 

Οι σημερινοί μου θησαυροί από τα παιδάκια και τη γιαγιά δυο μαθητών μου :

     

 

 

Σχετικό με τη γιορτή της μητέρας αλλά και με αναφορές στα έντομα ( θέμα που αρκετοί δουλεύουμε αυτές τις ημέρες στις τάξεις μας) είναι ένα παραδοσιακό παραμύθι από τη Λέρο με τίτλο " η ευχή της μάνας".

  Μια φορά κι έναν καιρό, στα παλιά τα χρόνια, ζούσε μια γυναίκα που είχε τέσσερα παιδιά, τρεις κόρες και έναν γιο. Ο πατέρας τους πέθανε, όταν  αυτά ήταν πολύ μικρά και η μάνα τους για να τα ζήσει δούλευε σε διάφορες δουλειές, γιατί ήταν πολύ φτωχιά.

Μεγάλωσε και τα τέσσερα παιδιά και τα πάντρεψε αλλά όλα έμεναν μακριά. Από την κούραση και από την ταλαιπωρία αρρώστησε και δεν μπορούσε πια να δουλέψει. Και έπεσε στο κρεβάτι πολύ βαριά. Οι γείτονες δεν την έβλεπαν να πηγαίνει στην ξένη δουλειά και ανησύχησαν. Πήγε το πρωί μία γειτόνισσα για να δει τι είχε και δεν πήγε στη δουλειά και την βρήκε στο κρεβάτι πολύ άρρωστη.

 

—Έλα γειτόνισσα, να πας να φωνάξεις την πρώτη μου κόρη να έρθει, που την χρειάζομαι.

Πάει τότε η γειτόνισσα στην πρώτη κόρη και τις λέει να πάει στην μάνα της που είναι πολύ άρρωστη. Εκείνη δεν δέχτηκε να πάει γιατί έπλενε και είχε τα ρούχα μέσα στη σκάφη.

 -Δεν μπορώ να πάω να την δω γιατί πλένω.

 

Όταν πήγε η γειτόνισσα και της είπε ότι, η κόρη σου δεν μπορεί να έρθει γιατί έχει τα ρούχα μέσα στην σκάφη και πλένει, η άρρωστη μάνα αναστέναξε, δάκρυσε και της είπε:

- Σου εύχομαι, κόρη μου, η σκάφη να γίνει το σπίτι σου και να το σέρνεις όπου πας στα όρη και στα βουνά, όλη σου τη ζωή. Από τότε η κόρη της έγινε χελώνα.

 

Τότε, έστειλε την γειτόνισσα στην δεύτερη κόρη. Και αυτή όμως βρήκε δικαιολογία ότι ύφαινε.

—  Δεν μπορώ να έρθω γιατί έχω στον αργαλειό το νήμα.  

 

Τότε πάλι η μάνα δάκρυσε και την καταράστηκε.   

—  Άντε κόρη μου, να υφαίνεις μέρα νύχτα και σταματημό να μην έχεις. Να σου χαλάνε οι άνθρωποι τα υφαντά και να σε κυνηγούν παντού.  

Κι από τότε έγινε η αράχνη.  

 

 

Μετά την έστειλε στον γιο της, μα κι εκείνος αρνήθηκε.  

-Πες της μάνας μου ότι, δεν μπορώ να έρθω γιατί βάζω στα ξύλα καρφιά.

 

Τότε η μάνα αναστέναξε πάλι και του είπε:   

—Να έχεις την κατάρα μου και τα καρφιά να γίνουν αγκάθια στο σώμα σου και να γυρίζεις σαν την άδικη κατάρα.   Από τότε έγινε ο σκαντζόχοιρος.

 

 Τότε θυμήθηκε την μικρή της κόρη και η γειτόνισσα πήγε και σ’ αυτή. Όταν είδε την γειτόνισσα να πηγαίνει στο σπίτι της τόσο πρωί, απόρησε. —  Καλώς την, της είπε. Πώς είναι και ήρθες τέτοια ώρα;

Η  γειτόνισσα της είπε ότι την γύρευε η μάνα της, που είναι πολύ άρρωστη. Η κόρη της εκείνη τη στιγμή ζύμωνε  και είχε το ζυμάρι μέσα στην σκάφη. Παράτησε όμως το ζύμωμα κι όπως ήταν με   τη ζύμη στα χέρια έτρεξε στην μάνα της. Ούτε που ήθελε να πλυθεί, για πιο γρήγορα. 

 

 

Όταν την είδε η μάνα της, της λέει.

—  Γιατί κόρη μου είναι τα χέρια σου με τις ζύμες; 

—  Ζύμωνα μάνα και έτρεξα να δω τι έχεις. 

Τότε η μάνα της την αγκάλιασε, τη φίλησε και της λέει. 

—  Να έχεις την ευχή μου κόρη μου! Να πετάς από λουλούδι σε λουλούδι, να μαζεύεις το μέλι από τα λουλούδια, να φέρνεις την γλυκασιά. Να είσαι χρήσιμη στον κόσμο. Το ζυμάρι που είναι στα χέρια σου να γίνεται κερί, για τις εκκλησίες. Χωρίς εσένα και το κερί σου να μην μπορεί να λειτουργήσει ο παπάς.  

Έτσι έγινε η μέλισσα.   

 

 

 Πρόσθεσα στο παραμύθι εικόνες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν και σαν μέσο για να το αναδιηγηθούν τα παιδιά βάζοντάς τες στη σωστή σειρά ή κάνοντας τις αντιστοιχίσεις.

Και φυσικά προτείνεται για δραματοποίηση!