Μ.Παρασκευή σήμερα. Εύχομαι να βρίσκεστε ήδη ανάμεσα σε αγαπημένους σας και να βιώνετε με αγάπη αυτές τις άγιες ημέρες. Σε κάθε μέρος της Ελλάδας, το Πάσχα είναι μια μεγάλη γιορτή που γιορτάζεται εξίσου όμορφα.

Φέτος λόγω κάποιων συνθηκών, δεν μετέχω όσο θα ήθελα στις λειτουργίες της εκκλησίας και  στα έθιμα του Πάσχα. Για το λόγο αυτό αισθάνομαι ένα μεγάλο κενό μέσα μου. Παρόλ`αυτά όμως κι αυτή η έλλειψη που νιώθω είναι εκεί για να μου θυμίζει πώς για την ψυχή η γαλήνη που βρίσκει κοντά στο Θεό, δεν αντικαθίσταται με τίποτα. Η κατάνυξη τη Μ.Εβδομάδα, η ψυχική φόρτιση στην κορύφωση του Θείου Δράματος και η επερχόμενη λύτρωση γεμίζει την καρδιά με ανείπωτη δύναμη, ελπίδα, ηρεμία και αγάπη αληθινή. 

Σίγουρα κάποιοι αποδέχεστε τα λόγια μου και άλλοι δεν τα συμμερίζεστε. 

Νομίζω απλά πως αυτή η αίσθηση είναι σαν την εμπειρία, που δε γίνεται να μεταφερθεί, να κατανοηθεί, αν δεν βιωθεί. Άλλος το έχει ήδη νιώσει στην καρδούλα του και άλλος δεν το έζησε ως τώρα ή το εξέλαβε με το λάθος τρόπο και το παρερμήνευσε..

Το δικό μου μήνυμα σε όσους αμφισβητούν, αρνούνται και αντιδρούν …είναι να ψάξουν μέσα τους. Ο Θεός δεν είναι οι παπάδες της γειτονιάς, οι αυστηροί κανόνες της εκκλησίας, ο φόβος για τις αμαρτίες,οι ενοχές και η τιμωρία…Είναι τα αμέτρητα θαύματα που συντελούνται καθημερινά, η τελειότητα της φύσης γύρω μας, η Αγάπη στην πιο αγνή και απέραντη μορφή της. Όλα αυτά που μόνο με τα μάτια της ψυχής γίνονται αντιληπτά αφού όλοι έχουμε το Θεό μέσα μας και αρκεί απλά να θελήσουμε να τον δούμε και να τον ακούσουμε.

Η λογική είναι κακός σύμβουλος στην περίπτωση της πίστης…. Η υπόσταση του μυαλού είναι ανθρώπινη και η ανάγκη του να "ερμηνεύει" στερεί από την ψυχή την τροφή που χρειάζεται για να πορεύεται. Αυτή την τροφή που την στηρίζει στις δυσκολίες της και τη θεραπεύει από κάθε βάσανο.

Αλλιώς…πώς μπορεί να αντέχει κανείς……

Καλή Ανάσταση να έχετε! Να ευχηθείτε ολόψυχα για ο,τι λαχταράτε και να είστε σίγουροι οτι οι ουρανοί θα είναι ανοιχτοί!

Ο νους μου φυσικά.. αναπολεί το νησάκι μου και σήμερα…. 

Τη μεγάλη μου αγάπη

- Κούκλα μου αγαπημένη..

πού ήσουνα τόσο καιρό, μικρό παιδί χαμένη;

- Ήμουνα ψηλά εκεί, πάνω στα συννεφάκια κι έπαιζα κι εγώ που λες, με τ΄άλλα τα αγγελάκια..

 Κάπως έτσι ξεκινούσε το ποιηματάκι που μου έλεγε η μαμά μου όταν ήμουν μικρή για το πώς ήρθα στον κόσμο.. Στις 16 του Απρίλη, πριν από 29 χρόνια ακριβώς!…

 Φέτος μπορώ να πω, οτι χόρτασα γενέθλια! Πέρασα τόσο όμορφα που νιώθω πραγματικά πολύ τυχερή και απέραντα ευτυχισμένη!

Έσβησα, ούτε μία, ούτε δύο, αλλά τρεις τουρτίτσες!!!

Η πρώτη ήταν φτιαγμένη από πολύχρωμα παγωτίνια και τη σβήσαμε με τα ζουζούνια μου χτες το πρωί στο νηπιαγωγείο! Γέλια, χαρές, τραγούδια και χοροί! Και φυσικά πειραγματάκια και αστεία με τα μουστάκια που ζωγραφίστηκαν στα μουτράκια όλων τους, από τη βουτιά στο παγωτάκι!

Η δεύτερη τουρτίτσα ήταν ΕΚΠΛΗΞΗ από τη συνάδελφό μου την Άννα, όταν ήρθε το μεσημέρι!!! Μαζευτήκαμε ξανά και κάναμε δεύτερο γύρο γενεθλίων! χιχι! Ποιος στη χάρη μου! Ενθουσιαστήκαμε όλοι τόσο πολύ που ξεχαστήκαμε και δεν βγάλαμε ούτε φωτογραφία. αχ!!!

Έφυγα από το σχολείο πολύ χαρούμενη και συγκινημένη, με τα δωράκια και τις κάρτες από τις συναδέλφους μου και τις ευχές των παιδιών μου!

Η τρίτη τουρτίτσα ήταν αυτή που έσβησα σήμερα μαζί με τον αγαπημένο μου και έκανα την ευχούλα μου για όσα επιθυμούμε και οι δυο μας να συμβούν. 

Κεραστείτε κατά το δοκούν (που λέει και μια ελεύθερη ψυχή)

Το βιντεάκι είναι σκοπίμως παραμορφωμένο, αλλά και με "φυσικό κούνημα" από παιδικό χεράκι! χιχι!

Με αφορμή τη γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, μπορούμε να διαβάσουμε και να δραματοποιήσουμε με τα παιδιά, το μύθο του κρίνου.

   \

πηγή : "Οι μύθοι των λουλουδιών", εκδόσεις Στρατίκη

 Φέτος σκέφτηκα να σκανάρω κάποιες από τις φωτοτυπίες που μου έχουν φανεί χρήσιμες και τις δουλεύω περισσότερο. Προτείνω να τις χρησιμοποιήσετε σαν "βάση" για να δημιουργήσετε με τα παιδιά σας, τα δικά σας έργα τέχνης, ανάλογα με τα υλικά σας και την προσωπική σας αισθητική και φαντασία. 

Τσολιάδες και Αμαλίες

Από τα παραπάνω πατρόν, με προσθήκη γκοφρέ χαρτιού, γίνονται πολύ όμορφες κουκλίτσες για τα παράθυρα της τάξης σας. 

Τσολιαδάκι από χαρτοπετσέτα

Τσαρούχια 

Σχετικές ασκησούλες – φύλλα εργασίας

Για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου

Τα δικά μας καδράκια..

Την ημέρα της γιορτής στο σχολείο μπορείτε να φτιάξετε κονκαρδούλες……

…..αλλά και κρίνους που θα χαρίσετε στα παιδιά..

Δείτε τον τρόπο κατασκευής του κρίνου,  εδώ..

Σήμερα δεν έχουμε σχολείο λόγω της χιονόπτωσης. Σύμφωνα με τις προβλέψεις τις προσεχείς ημέρες ο καιρός θα βελτιωθεί τόσο, που θα γίνει ανοιξιάτικος. Τί θα γίνουν λοιπόν οι χιονάνθρωποι που έφτιαξαν τα παιδάκια μας?

Ο νους μου πήγε σε ένα όμορφο παραμύθι, κατάλληλο για την αυριανή επιστροφή μας στο σχολείο…

                                                        "Ο χιονάνθρωπος που δεν ήθελε να λιώσει"

                                            του  Μάνου Κοντολέων 

Μια φορά κι έναν καιρό, στην κορυφή ενός ψηλού, χιονισμένου βουνού, ζούσε ένας χιονάνθρωπος.

Για μάτια είχε δυο κουκουνάρια, για μύτη ένα βελανίδι, τα χέρια του ήταν δυο ξερά κλαριά από πεύκο, το στόμα του —μια φού­ντα θυμαριού — το είχε χάσει. Ήταν χειμώνας, έκανε κρύο πάνω στο βουνό κι ένας τέτοιος καιρός άρεσε πολύ στον χιονάν­θρωπο.

Μα κάποιος αγριοκούνελος τον πληροφόρησε πως σε λίγο θα τε­λείωνε ο χειμώνας, θα ερχότανε η άνοιξη με τον ήλιο της και το χιόνι θα έλιωνε.
"Που να πάω για να σωθώ;" ρώ­τησε ο χιονάνθρωπος τον αετό. Αυτός άπλωσε τη φτερούγα του και του έδειξε κατά το βοριά. Βρήκε ο χιονάνθρωπος ένα ζευ­γάρι παλιά, ξεχασμένα πέδιλα του σκι, τα φόρεσε και κίνησε προς τα εκεί που του έδειξε ο αετός. Έφτασε σε μια πολιτεία, τον εί­δανε τα παιδιά που παίζανε στην πλατεία, τον πήρανε μαζί τους. "Δες τα μάτια του!" φώναξε η Κατερίνα.

"Τι αστεία χέρια που έχει!" γέλα­σε ο Στέφανος.

Κι ο Κωστής του κόλλησε ένα καπάκι από Κόκα Κόλα για στόμα.

Ο χιονάνθρωπος διασκέδαζε με τα καμώματα των παιδιών, μα δεν ξεχνούσε πως έπρεπε να συ­νεχίσει το ταξίδι του. Σα νύχτωσε, λοιπόν, κι άδεια­σε η πλατεία, πήρε πάλι τους δρόμους.

"Από εδώ πάνε για το βοριά;" ρώτησε ένα λεωφορείο.

"Πήγαινε στο λιμάνι και τα κα­ράβια θα σου πούνε!" του απά­ντησε το λεωφορείο. Ο χιονάνθρωπος έψαξε για το λιμάνι, το βρήκε, είδε τα αραγ­μένα καράβια, τα ρώτησε αν ξέ­ρουν πώς πάνε στα βορινά. "Θα σε πηγαίναμε εμείς, μα έχει τρικυμία αυτές τις μέρες και δε σαλπάρουμε" τον απογοήτεψαν τα καράβια.

"Και τώρα τι θα κάνω;" δάκρυσε ο χιονάνθρωπος κι έκανε μια γκριμάτσα και ξεκόλλησε το κα­πάκι της Κόκα Κόλα κι έμεινε ξανά χωρίς στόμα. Τον είδε έτσι λυπημένο μια βαρκούλα –ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ- τη λέγανε.

"Άντε να σε πάω εγώ!" του είπε κι ο χιονάνθρωπος καταχάρη­κε. Βολεύτηκε κάπου στην πλώ­ρη κι ανοίχτηκαν στο πέλαγο. Η φουρτούνα ήταν δυνατή. Να κάτι θεόρατα κύματα χτυπάγανε τη βάρκα κι έτριζαν τα γέρικα ξύλα, "κριτς!" ράγισε το σκαρί. Μπήκαν νερά. Πάει, βούλιαξε η ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ, βρέθηκε στο βυθό ο χιονάνθρωπος. Τον είδανε τα ψάρια, τα μικρά τρομάξανε, τα πιο μεγάλα ξαφνιαστήκανε. Ήταν κι ένας καρ­χαρίας που όρμηξε και "χαπ!" κό­βει ένα κομμάτι από την κοιλιά του χιονάνθρωπου. Μα ήταν παγωμένη η μπουκιά και του πονέσανε οι αμυγδαλές και το 'βαλε στα πόδια ο καρ­χαρίας.

Ο χιονάνθρωπος κοιτούσε γύρω με τα δυο κουκουναρομάτια του, κοιτούσε και χάζευε τα ψάρια, τα φύκια, τα όστρακα και τα κο­χύλια. Μετά, άρχισε να λιώνει. "Βοήθεια!" φώναξε, αλλά δεν υπήρχε κανείς στον βυθό που θα μπορούσε να τον σώσει. Έλιωσε, λοιπόν, κι έγινε νερό. Ένα αυλάκι παγωμένο, που κά­ποτε ήταν χιονάνθρωπος. Πέρασαν πολλές μέρες, πέρα­σαν μήνες και το νερό αυτό που κάποτε ήταν χιονάνθρωπος, βρέ­θηκε σε μιαν άλλη παραλία. Το έριξαν τα κύματα στα βρά­χια, κύλησε σε μια λακκούβα κι έμεινε εκεί. Βγήκε ο ήλιος και το ζέστανε, το έκανε μικρές σταγόνες, π' ανα­σηκώθηκαν ψηλά, μέχρι τον ου­ρανό φτάσανε, ενώθηκαν όλες μαζί, φτιάξανε ένα σύννεφο. Ο άνεμος έσυρε μαζί του το σύν­νεφο, το έφερε πάνω από το βου­νό το χιονισμένο, απ' όπου ο χιο­νάνθρωπος είχε ξεκινήσει κι εκεί το σύννεφο έπεσε σα χιόνι πάνω στην κορυφή.

Κάτι περαστικοί ορειβάτες άρ­χισαν τον χιονοπόλεμο και μετά φτιάξανε ένα χιονάνθρωπο. Του βάλανε δυο κουκουνάρια για μάτια, ένα βελανίδι για μύτη, δυο ξερά κλαριά από πεύκο για χέρια. Μετά φύγανε και ξεχάσανε το στόμα.

Μα αυτό δεν στενοχώρησε τον χιονάνθρωπο. . Ήταν τόσο χα­ρούμενος, που δεν χάθηκε ούτε στην πλατεία, ούτε στη μανια­σμένη θάλασσα, ούτε και στο βυθό με τα κοχύλια του, τα ψά­ρια του κι εκείνον τον απαίσιο, τον κακό καρχαρία του.

πηγή : www.bizeli.com

- Μπορούμε στη συνέχεια να δραματοποιήσουμε το παραμύθι και να το εικονογραφήσουμε.

- Να φτιάξουμε χιονανθρωπάκια που δεν λιώνουν ποτέ, από αλμυρό ζυμάρι.

- Να γίνουμε ζευγάρια ήλιος-χιονάνθρωπος και να κάνουμε θεατρικό παιχνίδι με μουσική υπόκρουση το  "Χειμώνα" του Vivaldi. Ο ήλιος πλησιάζει το χιονάνθρωπο και τον ζεσταίνει. Εκείνος προσπαθεί να αντισταθεί μα σιγά-σιγά λιώνει, ώσπου στο τέλος γίνεται νεράκι.

Ένα απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου…

"Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που λένε ότι είναι αληθινή.
Προφανώς, συνέβη κάπου στην Αφρική.

Έξι μεταλλωρύχοι εργάζονται σε μια πολύ βαθιά σήραγγα και βγάζουν ορυκτά από τα έγκατα της γης. Ξαφνικά, μια κατολίσθηση φράζει την έξοδο της σήραγγας και τους απομονώνει από τον έξω κόσμο. Μόλις γίνεται αυτό, με μια γρήγορη ματιά, χωρίς να πουν λέξη, εκτιμούν την κατάσταση. Είναι όλοι τους πολύ έμπειροι και καταλαβαίνουν αμέσως πως το μεγάλο πρόβλημα θα είναι το οξυγόνο. Αν κάνουν ό,τι πρέπει, τους μένουν τρεις, το πολύ τρεισήμισι ώρες αέρα.
Ο κόσμος απέξω ξέρει πως είναι εκεί εγκλωβισμένοι, μια τέτοια κατολίσθηση όμως σημαίνει ότι θα πρέπει να ανοίξουν τη σήραγγα από την αρχή για να κατέβουν να τους βρουν. Θα προφτάσουν πριν τους τελειώσει ο αέρας;
Οι έμπειροι μεταλλωρύχοι αποφασίζουν πως πρέπει να εξοικονομήσουν όσο γίνεται περισσότερο οξυγόνο.
Συμφωνούν να κάνουν την ελάχιστη δυνατή σωματική δαπάνη. Σβήνουν τις λάμπες που κρατούν και ξαπλώνουν στο πάτωμα χωρίς να μιλάνε.
Βουβοί λόγω της κατάστασης και ακίνητοι μέσα στο σκοτάδι, είναι δύσκολο να υπολογίσουν το πέρασμα του χρόνου. Συμπτωματικά, ένας μόνο έχει ρολόι. Σ’ αυτόν λοιπόν απευθύνονται όλες οι ερωτήσεις: Πόση ώρα πέρασε; Πόση απομένει; Και τώρα;
Ο χρόνος αρχίζει να μακραίνει, τα δύο λεπτά τους φαίνονται μία ώρα. Η απελπισία πριν από κάθε απάντηση κάνει ακόμη μεγαλύτερη την ένταση που νιώθουν. Ο επικεφαλής των μεταλλωρύχων συνειδητοποιεί πως αν συνεχίσουν έτσι, η αγωνία θα τους κάνει να αναπνέουν πιο γρήγορα κι αυτό μπορεί να τους σκοτώσει. Διατάζει, λοιπόν, εκείνον που έχει το ρολόι να ελέγχει, εκείνος μόνο, το πέρασμα της ώρας. Κανένας πλέον δεν θα κάνει ερωτήσεις, θα τους ενημερώνει εκείνος κάθε μισή ώρα. 
Αυτός, εκτελώντας τη διαταγή, παρακολουθεί το ρολόι του. Και μόλις περνάει η πρώτη μισή ώρα, λέει «πέρασε μισή ώρα». Ένα μουρμουρητό ακούγεται… Η αγωνία τους πλανιέται στον αέρα.
Ο κάτοχος του ρολογιού καταλαβαίνει πως, όσο περνάει η ώρα, θα είναι όλο και πιο φοβερό να τους ανακοινώνει ότι πλησιάζει το τελευταίο λεπτό. Χωρίς να το συζητήσει με κανέναν, αποφασίζει πως δεν τους αξίζει να βασανίζονται μέχρι να πεθάνουν. Έτσι, την επόμενη φορά που τους ανακοινώνει τη μισή ώρα, έχουν στην πραγματικότητα περάσει 45 λεπτά. 
Δεν υπάρχει τρόπος να καταλάβουν τη διαφορά, κι έτσι δεν αμφιβάλλει κανείς.
Αφού βλέπει ότι πέτυχε το τέχνασμα, την τρίτη ενημέρωση την κάνει μία ώρα μετά. Τους λέει: «πέρασε άλλη μισή ώρα…» Και οι πέντε πείθονται ότι έχουν περάσει παγιδευμένοι, συνολικά, μιάμιση ώρα, και σκέφτονται μάλιστα πόσο μακρύς τους φαίνεται ο χρόνος. 
Έτσι συνεχίζει αυτός με το ρολόι, κάθε μία ολόκληρη ώρα να τους ενημερώνει πως έχει περάσει μόνο μισή.
Στο μεταξύ, η ομάδα που επιχειρεί το έργο της διάσωσης ξέρει σε ποιον θάλαμο έχουν παγιδευτεί, και ξέρουν, επίσης, ότι θα είναι πολύ δύσκολο να φτάσουν εκεί πριν περάσουν τουλάχιστον τέσσερις ώρες.
Φτάνουν, τελικά, μετά από τεσσερισήμισι ώρες. Το πιθανότερο είναι να βρουν τους έξι μεταλλωρύχους νεκρούς.
Βρίσκουν ζωντανούς τους πέντε.
Ένας πέθανε από ασφυξία… Εκείνος που είχε το ρολόι.

Να τι δύναμη έχουν οι πεποιθήσεις στη ζωή μας.
Να τι μπορούν να μας κάνουν οι εξαρτήσεις μας.

Κάθε φορά που κατασκευάζουμε τη βεβαιότητα ότι κάτι ανεπανόρθωτα καταστρεπτικό θα μας συμβεί —κι ας μην ξέρουμε πώς (ή και ξέροντάς το)—, αυτό που στην ουσία κάνουμε είναι ότι προκαλούμε, πάμε γυρεύοντας, βοηθάμε και σίγουρα δεν κάνουμε το παραμικρό για να μη μας συμβεί στ’ αλήθεια κάτι (έστω και λίγο) από το κακό που είχαμε προβλέψει.

Παρεμπιπτόντως, (όπως στην ιστορία), ο μηχανισμός λειτουργεί και αντίστροφα:
Όταν νομίζουμε, ή μάλλον έχουμε την πεποίθηση, ότι με κάποιον τρόπο μπορούμε να πάμε μπροστά, οι πιθανότητες να προχωρήσουμε πολλαπλασιάζονται.

Είναι φανερό πως αν η ομάδα διάσωσης είχε κάνει 12 ώρες να φτάσει, δεν θα μπορούσαν ούτε να διανοηθούν ότι θα έβρισκαν ζωντανούς τους μεταλλωρύχους. Δεν λέω πως από μόνη της η θετική στάση είναι ικανή να αποτρέψει το μοιραίο ή να αποφύγει μια τραγωδία. Αυτό που λέω είναι ότι, οι πεποιθήσεις αυτο-υποτίμησης καθορίζουν χωρίς αμφιβολία τον τρόπο που ο καθένας μας αντιμετωπίζει τις δυσκολίες."

Χρόνια πολλά σε όλους! Καλή Καθαρά Δευτέρα και Καλή Σαρακοστή!!!

Εμείς φέτος φτιάξαμε μία παραδοσιακή μεν, αλλά νεαρή και χαριτωμένη, Σαρακοστή!

Ένα από τα πιο αγαπημένα μας παιχνίδια στην αυλή του σχολείου, τις ημέρες με καλό καιρό.

Υλικά : 

ένα μεγάλο ζάρι, κορόνες για την πριγκίπισσα και τον πρίγκιπα

Περιγραφή :

Ένα κορίτσι είναι η πριγκίπισσα και στέκεται σε ορισμένο σημείο, κρατώντας στο χέρι της μια κορόνα. Πέντε αγόρια είναι οι βάτραχοι και στέκονται απέναντί της σε ευθεία γραμμή, σε απόσταση τριών μέτρων περίπου. Ένας ένας οι βάτραχοι ρίχνουν το ζάρι και προχωρούν προς την πριγκίπισσα με τόσα πηδήματα όσα και ο αριθμός που έφεραν. Εκείνος που θα φτάσει πρώτος στην πριγκίπισσα φοράει την κορόνα και γίνεται πρίγκιπας, ενώ οι υπόλοιποι παραμένουν βάτραχοι.

Φυσικά το παιχνίδι παίζεται και αντίστροφα, με έναν πρίγκιπα και πέντε βατραχίνες, από τις οποίες μία καταφέρνει να τον φτάσει και να γίνει πριγκίπισσα!

Τα παιδιά το λατρεύουν! Γελάνε πάρα πολύ και δε χορταίνουν να παίζουν!

Καλή διασκέδαση!

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τη μεγάλη χαρά που πήρα την εβδομάδα που πέρασε. Το περασμένο Σάββατο, η φίλη του blog κι αγαπημένη συνάδελφος, Αντωνία (Antonia Mells) μου έκανε μια απίστευτη έκπληξη!!!

 Έγραψε αρχικά στον  "τοίχο" μου,  στο facebook οτι ανακάλυψε σε βιβλιοπωλείο της γειτονιάς της, το ένα από δύο σπανιότατα πλέον βιβλία (βλ. σχετική ανάρτηση) το Μάκη τον Ενζυμάκη.

Της απάντησα πως είναι πολύ τυχερή και να σπεύσει να το αγοράσει!! Και τότε μου είπε πως το αγόρασε ήδη αλλά όχι για τον εαυτό της -αφού εκείνη το είχε ήδη……..αλλά για μένα!!!

Δε μπορώ να σας περιγράψω την έκπληξή μου και τη συγκίνηση που ένιωσα!!!  Δεν μπορούσα να πιστέψω οτι αυτό το κορίτσι μπήκε σε όλη αυτή τη διαδικασία μόνο για να με ευχαριστήσει. Αν και δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, αν και γνωριζόμαστε μόνο μέσα από το internet, θέλησε να μου κάνει ένα πολύ σημαντικό δώρο, θεωρώντας με φίλη της. Ανεκτίμητης αξίας κίνηση από ένα σπάνιο κορίτσι!

Το τύλιξε σε ένα όμορφο περιτύλιγμα…

και εχθές το πρωί, έφτασε σε μένα..εξαιρετικά αφιερωμένο!!!

Αντωνία μου σ`ευχαριστώ!..Ήταν ένα από τα πιο γλυκά δώρα που έχω δεχτεί στη ζωή μου! 

…Χαίρομαι με την ψυχή μου κάτι τέτοιες στιγμές, γιατί το ίντερνετ για μένα έγινε ένα μέσο για να γνωρίσω φίλους καρδιάς.

Όσα κι αν λένε κάποιοι, οτι αποξενώνει τους ανθρώπους, εγώ ξέρω οτι χωρίς αυτό ίσως να μην είχα γνωρίσει ποτέ τον καλό μου, και βέβαια δεν θα είχα  τη δυνατότητα να επικοινωνώ με τόσες πολλές άξιες συναδέλφους ανά την Ελλάδα!

Χωρίς να έχουμε συναντηθεί από κοντά, μιλάμε καθημερινά, δίνουμε ιδέες η μια στην άλλη και μοιραζόμαστε τις χαρές και τις έννοιες μας. Ουσιαστική επαφή μεταξύ ανθρώπων που εκτιμούν και αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον, χωρίς ίχνος υποκριτισμού και συμφέροντος. Χωρίς τη μάσκα που φοράμε στην καθημερινή μας ζωή, ηθελημένα ή αθέλητα.  Ακαλύψαμε κοινά μας στοιχεία και επισκεπτόμαστε τα μπλογκόσπιτά μας και το fb για να τα λέμε και να χαλαρώνουμε παρέα…κάθε μέρα ανελλιπώς

Σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γι`αυτή τη ζωτική επαφή!

Μείνετε συντονισμένοι!

Τα παιδιά συνήθως χρησιμοποιούν τις κηρομπογιές όσο είναι καινούριες και ύστερα τις βαριούνται και προτιμούν να ζωγραφίζουν με τους αγαπημένους τους μαρκαδόρους.

Το καταπληκτικό βίντεο που έφτιαξε η Ολίβια του eimaimama.gr μας έδωσε την αφορμή να προσεγγίσουμε βιωματικά το φαινόμενο της τήξης και της πήξης και να φροντίσουμε επιτέλους γι`αυτά τα παραμελημένα κομματάκια κηρομπογιάς που είχαμε στην τάξη μας! 

Με αυτή τη "μεταμόρφωση" οι κηρομπογιές αποκτούν και πάλι την παλιά τους γοητεία και κερδίζουν ξανά την προτίμηση των μικρών μας!

Να λοιπόν πώς φτιάξαμε κι εμείς, τις δικές μας καρδούλες κηρομπογιάς…!

1) Πρώτα ταξινομήσαμε τα μπερδεμένα κομματάκια, ανά χρώμα

2) Βάλαμε το ταψί στο φούρνο και μετά από λίγα λεπτά παρατηρήσαμε οτι είχαν ήδη αρχίσει να λιώνουν

3) Στη συνέχεια με μεγάλη προσοχή και έχοντας τα παιδιά σε ασφαλή απόσταση, έριξα το λιωμένο μείγμα σε θήκες σιλικόνης με σχήμα καρδιάς (θήκες για παγάκια) και τις βάλαμε στην κατάψυξη, για 10 λεπτά.

4)Τα παιδιά έβγαλαν τις "καινούριες" τους κηρομπογιές από τα καλουπάκια τους και με χαρά έσπευσαν να τις δοκιμάσουν!

Κι αφού χορτάσαμε ζωγραφική, αδράξαμε την ευκαιρία να διαβάσουμε την ιστορία του Δαίδαλου και του Ίκαρου από την ελληνική μυθολογία. 

Δοκιμάστε το